دارا

/dArA/

مترادف دارا: توانگر، ثروتمند، غنی، مالک، منعم، حائز، ذی حق

متضاد دارا: ندار

معنی انگلیسی:
rich, wealthy

فرهنگ اسم ها

اسم: دارا (پسر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: dārā) (فارسی: دارا) (انگلیسی: dara)
معنی: دارنده، ثروتمند، از نام های پروردگار، داریوش سوم از پادشاهان ایران، برخوردار از چیزی یا در اختیار دارنده ی چیزی، صاحب، مالک، ( در قدیم ) ( به مجاز ) خداوند، ( اَعلام ) ( در شاهنامه ) آخرین شاه ایران از سلسله ی کیانی، پسر و جانشین داراب و برادر اسکندر، چون اسکندر از پرداخت خراج مقرر به دارا خودداری کرد، میانشان جنگ در گرفت، دارا شکست خورد و در حین فرار به دست دو تن از خدمتکارانش کشته شد، ( در اعلام ) داراب ( داریوش )، داریوش، صورت دیگری از داراب و داریوش، نام پادشاه کیانی در شاهنامه و منظومه نظامی
برچسب ها: اسم، اسم با د، اسم پسر، اسم فارسی، اسم تاریخی و کهن

لغت نامه دهخدا

دارا. ( نف ) دارنده. ( برهان ) :
دارنده تخت پادشاهی
دارای سپیدی و سیاهی.
نظامی.
|| خداوند، مالک :
لطیف کرم گستر کارساز
که دارای خلق است و دانای راز.
سعدی.
ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه چینی.
حافظ.
دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
یحیی بن مظفر ملک عالم عادل.
حافظ.
|| در بردارنده ، شامل : این خانه دارای پنج اتاق است. || ( اِ ) لای و دردی که در ته خم نشیند. ( برهان ) :
ز می گر نباشد ز دارا کشم
اگر چند سلطان داراوشم.
عنصری.
|| ( اِمص ) درو، درودن و درو کردن :
بدان زایند مردم تا که میرند
بدان کارندتا بکنند دارا.
( فرهنگ اسدی ).

دارا. ( اِخ ) یا داریوش بزرگ نخستین پادشاه سلسله هخامنشی است که به این نام خوانده شده و نباید او رابا دارای اکبر که بدست اسکندر کشته شد، اشتباه کرد.او همان داریوش اول است. رجوع به داریوش اول شود.

دارا. ( اِخ ) این پادشاه نیز از خاندان هخامنشی و پسر اردشیر درازدست است که از زنی از اهالی بابل بنام «کسمارتی دین » متولد شد.او را بنام هایی مانند دارابن بهمن بن اسفندیار و دارابن اردشیربن بهمن بن اسفندیار در تواریخ یاد کرده اند و ابن اثیر برای عدم اختلاط او با دارا پسر دارا ( داریوش سوم ) عنوان دارای اکبر به او داده است. این پادشاه نوزده سال بر تخت نشست. رجوع به داریوش دوم شود.

دارا. ( اِخ ) این پادشاه همان دارای بزرگ است که بدست اسکندر کشته شد و در تواریخ متأخر او را بعنوان داریوش سوم میشناسیم. در کتب پیشینیان دارابن دارا، دارا پسردارا، و گاه بعنوان دارای اکبر نامیده شده است. او را بنام دار و دارابن داراب نیز خوانده اند اما روایت درست تر این است که او فرزند دارای پیشین خود ( داریوش دوم ) نبوده ، بلکه نبیره وی بوده است. او پسر آرسان و آرسان فرزند استن و استن پسر داریوش دوم بوده است ، بنابراین این پادشاه به چهار واسطه به اردشیر درازدست می پیوندد. حادثه غلبه اسکندر بر او یکی از چند سانحه بزرگ تاریخ ایران است. رجوع به ایران باستان ج 2 داریوش سوم شود. این پادشاه بنیانگزار شهر معروف دارابگرد است :
چو دیوار شهر اندرآورد گرد
ورا نام کردند دارابگرد
یکی آتش افروخت از تیغ کوه بیشتر بخوانید ...

فرهنگ فارسی

دارنده، چیزدار، مالدار، ثروتمند
( صفت ) ۱ - دارنده . ۲ - مالدار ثروتمند . ۳ - خدای تعالی .
شهری است که تیرداد اول پادشاه اشکانی ساخته بود

فرهنگ معین

[ په . ] (ص فا. ) ۱ - دارنده . ۲ - مال دار. ۳ - خدای تعالی .

فرهنگ عمید

دارنده، چیزدار، مال دار، ثروتمند.

گویش مازنی

/daaraa/ نام قلعه ای تاریخی بین کنگرج کلا و ارتفاعات لفور در سوادکوه & دارنده – متمکن

واژه نامه بختیاریکا

ثروتمند؛ زیر تی پُر

دانشنامه عمومی

دارا (سنگال). دارا ( به لاتین: Dahra ) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در لینگر واقع شده است. [ ۱] دارا ۳۲٬۹۴۱ نفر جمعیت دارد.
عکس دارا (سنگال)
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلف

مترادف ها

endowment (اسم)
موهبت، اعطا، دارا

possessor (اسم)
دارا، مالک، متصرف

well-fixed (صفت)
دارا، پولدار، ثروتمند، خوب تثبیت شده

well-heeled (صفت)
دارا، پولدار، ثروتمند

wealthy (صفت)
دولتمند، دارا، چیز دار، بانوا، پولدار، غنی، توانگر، ثروتمند

fraught (صفت)
پر، دارا، مملو، بار شده

فارسی به عربی

ثری , هب

پیشنهاد کاربران

دولت مند
دارنده. [ رَ دَ / دِ ] ( نف ) مالک. کسی که چیزی به او تعلق دارد :
که او داد برنیک و بد دستگاه
که دارنده آفتابست و ماه.
فردوسی.
دارای سپهر و اخترانش
دارنده نعش و دخترانش.
نظامی.
|| نگهبان. نگهدارنده :
...
[مشاهده متن کامل]

همیدون به بندش همی داشتند
بر او چند دارنده بگماشتند.
اسدی.
|| ( اِخ ) خدای تعالی :
سپهبد بدارنده سوگند خورد
کزین دژ برآرم بخورشید گرد.
فردوسی.
اگر خواهم از زیردستان خراج
ز دارنده بیزارم و تخت و تاج.
فردوسی.
جهانجوی و گردی و یزادن پرست
مداراد دارنده باز از تو دست.
فردوسی.

دارا یک اسم اصیل آریایی و در واقع همان داریوش پادشاه بزرگ است که شکل یونانی آن بواسطه و اضافه کردن پسوندusکه یک پسوند یونانی است به داریوش تغییر شکل یافته
صاحب مال ؛دارا.
دارا و دار همانگونه که در شهردار و سردار پیداست بچم اداره کننده مدیر سرپرست ، پروراننده ، گرداننده ، توانگر، نگه دارنده ، پاسدار است انکه میدارد - چنانکه در این سروده ها دارنده به خوبی نمایان است دارنده و برسرآرنده دارنده لشکر و دارنده کرم هفتواد و پرستار دارنده سرپرست و گرداننده مدیر - پاسداران - باید به داشتن و دار نگریست و هر چم که داشتن راست این را نیز است همچنین میبدی نیز دارندگی را با دایگی اورده که نشان دیگری است همچنین دارنده راز پوشنده راز است
...
[مشاهده متن کامل]

ز دلها همه بیم بیرون کنید
نیایش به دارای بیچون کنید
که گویند دارا ی گیهان یکیست
جز از بندگی کردنت رای نیست
که دارای دارنده یزدان چه کرد
ز دشمن چگونه برآورد گرد
وگر چون نمایم نگردی تو رام
به دارای دارنده کوراست کام
ز دارای دارنده دارد سپاس
نباشد کس از رنج او در هراس
فردوسی
نخست از جهان آفرین کرد یاد
که دانای رازست و دارای داد
گرشاسپنامه
نشاید که داریم چیزی دریغ
ز دارنده لشکر و تاج و تیغ
چو دارندگان ترا مایه نیست
مر او را بگیتی چو من دایه نیست
چنان بد که دارنده هر بامداد
برفتی دوان از بر هفتواد
که دارنده و بر سر آرنده اوست
زمین و زمان را نگارنده اوست
بدو گفت کای مرد باهوش و باک
پرستار دارنده یزدان پاک
جهانجوی گردی و یزدان پرست
مداراد دارنده باز از تودست
ماه گفت دارندگی کنم خورشید گفت دایگی کنم
میبدی
در سروده فردوسی و نظامی نیز دارنده آفتاب و دارای سپهر ، گرداننده است و دارنده نعش، نگه دارنده است
دارای سپهر و اخترانش
دارنده نعش و دخترانش
نظامی.
کجا داد بر نیک و بد دستگاه
که دارنده آفتابست و ماه
فردوسی
همیدون به بندش همی داشتند
بر او چند دارنده بگماشتند.
اسدی
توانا و دانا و دارنده اوست
خرد را و جان را نگارنده اوست
نخواهد ز دارندگان باژ روم
نه لشکر فرستد بران مرز وبوم
جهاندار دارنده خوب و زشت
مراگر نمودی سراسر بهشت
به درویش بخشیم بسیار چیز
ز دارنده چیزی نخواهیم نیز
نشاید که داریم چیزی دریغ
ز دارنده لشکر و تاج و تیغ
چنان بد که دارنده هر بامداد
برفتی دوان از بر هفتواد
به یزدان گرای و به یزدان گشای
که دارنده اویست و نیکی فزای
که بخشنده اویست و دارنده اوی
بلند آسمان را نگارنده اوی
بدین دار چشم و بدان دار گوش
که اویست دارنده جان و هوش
کجا داد بر نیک و بد دستگاه
که دارنده آفتابست و ماه
ز گیتی به یزدان پناهید و بس
که دارنده اویست و فریادرس
ز دارنده بر جان آنکس درود
که از مردمی باشدش تار و پود
به یزدان دارنده کو داد فر
به تاج و به تخت و نژاد و گهر
ز دادار دارنده یکسر سپاس
که اویست جاوید نیکی شناس
اگر خواهم از زیردستان خراج
ز دارنده بیزارم و تخت و تاج
ز چیزی کجا او دهد بنده را
پرستنده و تاج دارنده را
به فرمان دارنده یزدان پاک
پی اژدها را ببرم ز خاک
خداوند دارنده یار تو باد
سر اختر اندر کنار تو باد
که دارنده اویست و هم رهنمای
همو دست گیرد به هر دوسرای
وگر چون نمایم نگردی تو رام
به دادار دارنده کوراست کام
ز دادار دارنده دارد سپاس
نباشد کس از رنج او در هراس
جهانجوی گردی و یزدان پرست
مداراد دارنده باز از تودست
ز دارنده دادگر یادکن
خرد را بدین یاد بنیاد کن
که چون بازخواهی نیاید بدست
که دارنده زان چیزگشتست مست
چو دارنده چرخ گردان بخواست
که آن پادشا را شود کار راست
گناهش به یزدان دارنده بخش
مکن روز بر دشمن و دوست دخش
نباشند شاهان ما دین فروش
بفرمان دارنده دارند گوش
نهان داشت دارنده کارجهان
برین بنده گشت آشکارا نهان
روان تو دارنده روشن کناد
خرد پیش جان تو جوشن کناد
توانا و دانا و دارنده اوست
سپهر و زمین رانگارنده اوست
که دارای دارنده یزدان چه کرد
ز دشمن چگونه برآورد گرد
به دادار دارنده سوگند خورد
به روز سپید و شب لاژورد
دل بیژن آمد ز تندی بدرد
بدادار دارنده سوگند خورد
بدادار دارنده سوگند خورد
بروز سپید و شب لاژورد
بفرمان دارنده هور و ماه
تهمتن بیاید بدین رزمگاه
که را برکشیدی تو افگنده نیست
جز از تو جهاندار دارنده نیست
که ما سر به سر شاه را بنده ایم
ابا بندگی دوست دارنده ایم
که دارنده و بر سر آرنده اوست
زمین و زمان را نگارنده اوست
بدو گفت کای مرد باهوش و باک
پرستار دارنده یزدان پاک
بیامد به جای پرستش به شب
به دادار دارنده بگشاد لب
بکشتی کسی را که ز او بد هراس
به دادار دارنده بد ناسپاس
به دارنده یزدان گیهان خدیو
که من دورم از راه و فرمان دیو
اگر شهریاری و گر پیشکار
تو ناپایداری و او پایدار
نباشد جهان بر کسی پایدار
همه نام نیکو بود یادگار
چنین گفت کین چرخ ناپایدار
نه پرورده داند نه پرودگار
فردوسی
برآراست جم زود راه گریغ
شبی جست تاریک و دارنده میغ
به دارنده کاین آتش تیز پوی
دواند همی گرد این تیره گوی
گرشاسپنامه
وگرنه به دادار دارندگان
که او پادشاه است و ما بندگان
سامنامه
آنچه داری چون ز خود و زدوستان داری دریغ
پس بگو تا چیست حاصل زینهمه دارندگی
ابن یمین
گر این است دارنده را زندگی
تهی کیسگی به ز دارندگی
قدسی مشهدی
خاک پایت همی به دیده برند
همه دارندگان خلد برین
سنایی
پای دارندگان راستدارندگان چشمدارندگان استواردارندگان فرادارندگان خواردارندگان سست دارندگان آزرم دارندگان بپایدارندگان
میبدی
جز ایشان به بلخ اندرون نیست کس
از آهنگ داران همینند بس
ز دلها همه بیم بیرون کنید
نیایش به دارای بیچون کنید
که گویند دارا ی گیهان یکیست
جز از بندگی کردنت رای نیست
که دارای دارنده یزدان چه کرد
ز دشمن چگونه برآورد گرد
فردوسی
بر آن راه داران چو شد کار تنگ
برفتند در دز گریزان ز جنگ
نخست از جهان آفرین کرد یاد
که دانای رازست و دارای داد
گرشاسپنامه
کشان از دز به لشکر گاه بردش
به نزدیکان و جانداران سپردش
تو از بیرون نشسته بانگ داران
به خانه او نشسته شاد خواران
همی ترسم ز دلخواهان و یاران
چنان کز دشمنان و کینه داران
فخرگرگان
جهانداران ز خشم او شکوهند
چو غمازان شکوهند از عیاران
چون پری داران درخت گل همی لرزد بباد
چون پری بندان همی بلبل بر او افسون کند
قطران تبریزی
ز دزدان چهل مرد گم بودگان
ازین راه داران بیهودگان
عیوقی
دار و داشتن ده ها چم دارد
که یارد داشت با او خویشتن راست
نباید بود مردم را هزاکا
ناسزا را مکن آیفت که آبت بشود
بسزاوار کن آیفت که جاهت دارد.
دقیقی
جهان راهمه داشت با داد و رای
سپه را به هر نیکویی رهنمای.
از آن انجمن کس ندارم بمرد
کجا جست یارند بامن نبرد.
بدو گر کندباد کلکم گذار
اگر زنده مانم بمردم مدار.
بگیتی ندارد کسی را بکس
تو گویی که نوشیروان است و بس.
ز سودابه گفتار باور نکرد
نمیداشت ز ایشان کسیرا بمرد.
ستاننده کو ناسپاس است نیز
سزد گرندارد کس او را بچیز
ندارم کسی را ز مردان بمرد
که پیش من آید بروز نبرد.
کنون تا خداوند خورشید و ماه
کرا شاد دارد بدین رزمگاه.
فرنگیس را کاخهای بلند
برآورده و داردش ارجمند.
ز بخشش بنه دل بر اندازه نیز
بدار ای پسر تا توان ارج چیز.
بدان تا خرد بازیابم یکی
ببر گیر و سختم بدار اندکی.
بدان سایه در اسپ و گردون بداشت
روان را به اندیشه اندر گماشت.
بفرمود کو را بدین ریگ گرم
بدارید تا خوابش آید ز شرم.
بر او هیچکس چشم نگماشتند
مر او را ز دیوانگان داشتند.
هنر نزد ایرانیان است و بس
ندارند شیر ژیان را بکس.
نگرتا نداری ببازی جهان
نه برگردی از نیک پی همرهان.
نخستین فطرت پسین شمار
توئی خویشتن را ببازی مدار.
سخن ماند از تو همی یادگار
سخن را چنین خوار مایه مدار.
ندارد زن و زاده و کشت و ورز
بچیزی ندارد ز ناارز ارز.
شنیدی سخن گر خرد داشتی
غم و رنج و بد را ببد داشتی.
مداریدش اندر میان گروه
فرستید نزد شبانان کوه.
درخشیدن تیغ و باران تیر
خروش یلان برده و دار و گیر
یکی دیده بان بر سر کوه دار
سپه را ز دشمن بی اندوه دار
جهان را به آیین شاهی بدار
چو آمختی از پاک پروردگار.
جهان را همه داشت با داد و رای
سپه را بهر نیکویی رهنمای.
نشستنگه شهریاران خویش
بدارید از این پس به آیین و کیش.
نگه کرد گودرز تا پشت اوی
که دارد ز گردان پرخاشجوی ؟
ترا دادم این پادشاهی ، بدار
به هر جای خیره مکن کارزار
که اینرا بدارید چون جان پاک
نباید که بیند ورا باد و خاک
فردوسی.
یلان را به پیکار و کین برگماشت
بصدچاره آن رزم تا شب بداشت
گرفتش دم اسب و بر جای داشت
ز بالای سر چون فلاخن بگاشت.
وزان بانگ کاید در آن رهگذار
که : ره ده مر این را و آن را بدار.
اسدی
بنفشه گفت که گر یار تو بشد مگری
بیادگار دو زلفش مرا بگیر و بدار.
بی رنج بتدبیر همی دارد گیتی
چونانکه جهان را جم میداشت بخاتم.
عزیز باش و بزرگی بدانکه خواهی ده
امیر باش و جهان را چنانکه خواهی دار.
فرخی
خردمند و پرهیزکارش برآر
گرش دوست داری بنازش مدار.
سعدی
مدار او را ببوم ماه آباد
سوی مروش گسی کن با دل شاد.
فخرالدین اسعد
وان مهتر میهمان نوازش
میداشت بصد هزار نازش.
بفرمود آنگهی کو را درآرید
ورا چندین زمان بر در مدارید
نظامی
خوب داریدش کز راه دراز آمد
با دو صد کشی و با خوشی و نازآمد.
آنگاه یکی ساتگنی باده برآرد
دهقان و زمانی بکف دست بدارد.
منوچهری
همتت در جهان نمی گنجد
هفت دریا سبو نمیدارد.
خاقانی.
مهر مفکن برین سرای سپنج
که جهان هست بازی و نیرنج
نیک او را فسانه دار، شده
بد اورا کمرت سخت بتنج
رودکی.
نفرین کند بمن بر، دارم به آفرین
مروا کنم بدو بر، دارد بمرغوا.
ابوطاهر خسروانی.
بجای مشک نبویند هیچکس سرگین
بجای باز ندارند هیچکس ورکاک.
ابوالعباس

معنی اسم دارا یعنی پولدار ثروتمند پادشاه دارنده مالک
دارا حیایی
واجد
دارا:درزبان ترکی به معنی شانه بکن
بزرگ گوار ثروتمند
دارا = دارنده ، صفت فاعلی از مصدر داشتن، ثروتمند، به ترکی می شود: وارلی
دارا = اسم خاص، نامی برای پسران
ثروتمند ، مالک ، پولدار

دارنده ی ثروت
ارباب
دارا یعنی مال و ثروت مند
مشاهده ادامه پیشنهادها (١٠ از ١٥)

بپرس