انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

94 1086 100 1

آزادی بیان

آزادی بیان در دانشنامه اسلامی

آزادی بیان
آزادی بیان به معنای حق ابراز و بیان عقیده است و در کلام جدید از آن بحث شده است.
آزادی حقوقی دارای انواعی از قبیل، آزادی سیاسی، آزادی عقیده وغیره است، که یک مورد از آن اقسام هم آزادی بیان است، به این معنا که افراد علاوه بر اینکه به خاطر داشتن عقیده مخالف، چه در امور دینی و چه در امور سیاسی، نباید مورد تعقیب قرار گیرند، باید بتوانند عملاً این عقیده خود را ابراز نموده، برای اثبات و احیاناً به دست آوردن همفکران دیگر درباره ی آن تبلیغ کنند.
آزادی بیان در اعلامیه حقوق بشر
در ماده ۱۸و۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر هم بر ضرورت آزادی عقیده و بیان آن، تاکید شده است:«هرکس حق دارد از آزادی فکر، وجدان و مذهب بهره مند شود. این حق متضمن ازادی در تغییرمذهب یا عقیده و همچنین آزادی در اظهار عقیده و ایمان و شامل تعلیمات مذهبی و اجرای مراسم دینی است، و هرکس می تواند از این حقوق انفرادی یا اجتماعی به طورخصوصی یا عمومی برخوردار باشد. هرکس حق آزادی عقیده و بیان دارد و حق مزبور شامل آن است که از داشتن عقاید خودبیم و اضطرابی نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و دراخذ و انتشار آن به تمام وسایل ممکن و بدون ملاجظات مرزی آزاد باشد.»
منصوری لاریجانی، اسماعیل، سیر تحول حقوق بشر، ص۶۹
تردیدی نیست که آزادی بیان در حقوق و قوانین اسلام پذیرفته شده است و از این لحاظ محدودیتی وجوددارد، مگر آنکه این آزادی به سوء استفاده برخی افراد سودجو تبدیل شود. با توجه به اهمیتی که دین اسلام برای کسب علم و دانش قائل است، نمی توان پذیرفت که چنین دینی قائل به ممنوعیت بیان و علم باشد. اگر اینگونه بود باید قرآن به جای این همه استدلال و توضیح و نقد نظرات مخالفین خود و تایید شیوه پیامبر در امر تبلیغ، شیوه دیگری در پیش می گرفت و با اشکالات مطرح شده از سوی مخالفان مخالفت کرده، جلوی آنها را می گرفت. از سوی دیگر مسلم است که تمام حق و زوایای فرهنگ دینی برای ما روشن نیست و حق کامل در پیشگاه حق تعالی و راسخان در علم و متصلان به وحی است. لذا چاره ای نداریم جز اینکه بگوئیم معرفت دینی ما در جامعه همواره نیازمند نقد و بررسی همه جانبه است و لذا باید آزادی بیان را بپذیریم و از نقد دیگران برای تصحیح و یا شفاف تر کردن معرفت دینی خود استقبال کنیم.
ایازی، محمد علی، آزادی در قرآن، ص۱۸۱
...
آزادی بیان در دین اسلام دارای جایگاه خاصی است.
مؤمنان در اظهار نظر، در مقام مشورت با پیامبر آزاداند.فبما رحمة من الله لنت لهم... و شاورهم فی الامر....به سبب رحمت خداست که تو با آنها اینچنین خوشخوی و مهربان هستی. اگر تندخو و سخت دل می بودی از گرد تو پراکنده می شدند. پس بر آنها ببخشای و برایشان آمرزش بخواه و در کارها با ایشان مشورت کن و چون قصد کاری کنی بر خدای توکل کن، که خدا توکل کنندگان را دوست دارد.
آل عمران/سوره۳، آیه۱۵۹.    
در اسلام دادخواهی و اظهار آزاد است.لایحب الله الجهر بالسوء من القول الا من ظلم....خدا بلند کردن صدا را به بدگویی دوست ندارد، مگر از آن کس که به او ستمی شده باشد، و خدا شنوا و داناست.
نساء/سوره۴، آیه۱۴۸.    
در جامعه اسلامی مخالفان از آزادی اظهار نظر برخورداراند.ادع الی سبیل ربـک بالحکمة و الموعظة الحسنة و جـدلهم بالتی هی احسن....مردم را با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت بخوان و با بهترین شیوه با آنان مجادله کن. زیرا پروردگار تو به کسانی که از راه او منحرف شده اند آگاه تر است و هدایت یافتگان را بهتر می شناسد.
نحل/سوره۱۶، آیه۱۲۵.    
...
آزادی بیان به معنای حق ابراز و بیان عقیده است و در کلام جدید از آن بحث شده است.
آزادی حقوقی دارای انواعی از قبیل، آزادی سیاسی، آزادی عقیده وغیره است، که یک مورد از آن اقسام هم آزادی بیان است، به این معنا که افراد علاوه بر اینکه به خاطر داشتن عقیده مخالف، چه در امور دینی و چه در امور سیاسی، نباید مورد تعقیب قرار گیرند، باید بتوانند عملاً این عقیده خود را ابراز نموده، برای اثبات و احیاناً به دست آوردن همفکران دیگر درباره ی آن تبلیغ کنند.
آزادی بیان در اعلامیه حقوق بشر
در ماده ۱۸و۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر هم بر ضرورت آزادی عقیده و بیان آن، تاکید شده است:«هرکس حق دارد از آزادی فکر، وجدان و مذهب بهره مند شود. این حق متضمن ازادی در تغییرمذهب یا عقیده و همچنین آزادی در اظهار عقیده و ایمان و شامل تعلیمات مذهبی و اجرای مراسم دینی است، و هرکس می تواند از این حقوق انفرادی یا اجتماعی به طورخصوصی یا عمومی برخوردار باشد. هرکس حق آزادی عقیده و بیان دارد و حق مزبور شامل آن است که از داشتن عقاید خودبیم و اضطرابی نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و دراخذ و انتشار آن به تمام وسایل ممکن و بدون ملاجظات مرزی آزاد باشد.»
منصوری لاریجانی، اسماعیل، سیر تحول حقوق بشر، ص۶۹
تردیدی نیست که آزادی بیان در حقوق و قوانین اسلام پذیرفته شده است و از این لحاظ محدودیتی وجوددارد، مگر آنکه این آزادی به سوء استفاده برخی افراد سودجو تبدیل شود. با توجه به اهمیتی که دین اسلام برای کسب علم و دانش قائل است، نمی توان پذیرفت که چنین دینی قائل به ممنوعیت بیان و علم باشد. اگر اینگونه بود باید قرآن به جای این همه استدلال و توضیح و نقد نظرات مخالفین خود و تایید شیوه پیامبر در امر تبلیغ، شیوه دیگری در پیش می گرفت و با اشکالات مطرح شده از سوی مخالفان مخالفت کرده، جلوی آنها را می گرفت. از سوی دیگر مسلم است که تمام حق و زوایای فرهنگ دینی برای ما روشن نیست و حق کامل در پیشگاه حق تعالی و راسخان در علم و متصلان به وحی است. لذا چاره ای نداریم جز اینکه بگوئیم معرفت دینی ما در جامعه همواره نیازمند نقد و بررسی همه جانبه است و لذا باید آزادی بیان را بپذیریم و از نقد دیگران برای تصحیح و یا شفاف تر کردن معرفت دینی خود استقبال کنیم.
ایازی، محمد علی، آزادی در قرآن، ص۱۸۱
...
آزادی بیان در اسلام داری جایگاه خاصی است ولی در قرآن کریم محدوده ای برای آن مشخص شده است.
بنا به آموزههای قرآن کریم آزادی بیان، محدود به پرهیز از سخنان بی اساس و دروغ است.... و اجتنبوا قول الزور.همچنین هر کس دست از حرام بدارد، در نزد پروردگارش برایش بهتر است. و چارپایان بر شما حلالند مگر آنهایی که برایتان خوانده شده. پس، از بتهای پلید و سخن باطل و دروغ اجتناب ورزید ( «زور» به معنای دروغ است.)
سوء استفاده دشمن
آزادی گفتار، محدود به پرهیز از کاربرد کلمات مورد سوءاستفاده دشمناناست.یـایـها الذین ءامنوا لاتقولوا رعنا و قولوا انظرنا.... ای کسانی که ایمان آورده اید، مگویید «راعنا»، بگویید «انظرنا». و گوش فرا دارید که برای کافران عذابی است دردآور.
پخش نکردن اخبار امنیتی
همچنین آزادی بیان، محدود به پخش نکردن اخبار امنیتی است.و اذا جاءهم امر من الامن او الخوف اذاعوا به و لو ردوه الی الرسول و الی اولی الامر منهم لعلمه الذین یستنبطونه منهم....و چون خبری، چه ایمنی و چه ترس به آنها رسد، آن را در همه جا فاش می کنند. و حال آنکه اگر در آن به پیامبر و اولو الامرشان رجوع می کردند، حقیقت امر را از آنان درمی یافتند. و اگر فضل و رحمت خدا نبود، جز اندکی، همگان از شیطان پیروی می کردید.
سخنان بیهوده
...

آزادی بیان در دانشنامه ویکی پدیا

آزادی بیان
آزادی بیان به حق بیان آزادانهٔ افکار و عقاید برای افراد گفته می شود؛ همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آزادی ادیان
آزادی بیان (نقاشی)
آزادی بیان
آزادی پرستش
آزادی از فقر
آزادی از ترس
آزادی بیان اولین نقاشی از مجموعه نقاشی های آزادی های چهارگانه نورمن راکول است که از سخنرانی وضعیت کشور رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، فرانکلین روزولت مشهور به آزادی های چهارگانه که در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ ایراد شده، الهام گرفته است.
نقاشی آزادی بیان در شماره ۲۰ فوریه ۱۹۴۳ مجله ستردی ایونینگ پست و به همراه جستاری از بوث تارکینگتن و بخشی از مجموعه آزادی های چهارگانه منتشر شد. راکول معتقد بود این نقاشی و نقاشی آزادی پرستش، موفق ترین بخش های مجموعه اش هستند. از آن جایی که راکول دوست داشت زندگی را همان طور که تجربه کرده یا تصور می کرد ترسیم کند، شگفت آور نیست که این نقاشی رخدادی واقعی را نشان می دهد.
نقاشی آزادی بیان اولین نقاشی از چهار نقاشی رنگ روغن با عنوان آزادی های چهارگانه اثر نورمن راکول است. راکول در این نقاشی ها از سخنرانی سی ودومین رئیس جمهور آمریکا فرانکلین روزولت با عنوان وضعیت کشور آمریکا که در ۶ ژانویه ۱‍۹۴۱ در برابر کنگره هفتادوهفتم آمریکا ایراد شده، الهام گرفته است. در این سخنرانی روزولت دربارهٔ چهار نوع از آزادی صحبت کرده بود. از میان این چهار آزادی، تنها به دو آزادی بیان و مذهب در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا اشاره شده است. بعدتر موضوع این چهار نقاشی به منشور آتلانتیک راه یافت و مبدل به بخشی از منشور سازمان ملل متحد شد. این مجموعه نقاشی ها به همراه جستارهایی از نویسندگان برجسته طی چهار هفته متوالی در ستردی ایونینگ پست منتشر شد: آزادی بیان (۲۰ فوریه)، آزادی پرستش (۲۷ فوریه)، آزادی از فقر (۶ مارس) و آزادی از ترس (۱۳ مارس). پس از آن نقاشی های این مجموعه به سرعت به صورت پوستر منتشر شده و به ابزاری برای فروش اوراق قرضه جنگ از سوی دولت آمریکا تبدیل شدند.
آزادی بیان در برزیل (انگلیسی: Freedom of speech in Brazil) توسط بخش چهارم و نهم ماده ۵ قانون اساسی برزیل محافظت می شود. آزادی بیان، مطلق نیست.
ماده ۵ قانون اساسی برزیل، آزادی بیان را به عنوان یک قانون پایه تضمین می کند. این ماده در قانون اساسی برزیل در سال ۱۹۸۸ تصویب شد.
انواع مختلفی از قوانین وجود دارد که آزادی بیان را محدود می کند.
هنگامی که فردی بر اثر آزار و اذیت های روحی، به شخصیتش ضربه وارد شود، نفسش جریحه دار می شود، بنابر این براساس قانون، وی از شرایط قانونی برای جبران خسارت برخوردار است.
در بسیاری موارد تنشی میان آزادی سیاسی به ویژه آزادی بیان و برخی انواع هنرها از جمله ادبیات، بیان یا دیگر مواردی که به نظر برخی بی حرمتی به شعائر مذهبی یا توهین به مقدسات هستند وجود دارد. میزان این تنش و مناقشه ها در موارد مختلف در نقاط مختلف جهان متفاوت است.
در ۱۸۸۶ رابرت اینگرسول، آزاداندیش آمریکایی از چارلز بی. رینولدز، مردی در بونتون، نیوجرسی در قبال اتهام توهین به مقدسات دفاع کرد. رینولدز این دعوی را باخت و ۵۰ دلار جریمه شد، که اینگرسول خود آن را پرداخت نمود. دفاع اینگرسول از رینولدز، شک و تردید جدی در مورد منطبق بودن قانون ممنوعیت توهین به مقدسات با قانون اساسی ایجاد کرد، و بعد از آن به ندرت کسی به اتهام توهین به مقدسات مورد پیگرد قرار گرفته است.
برخی فیلم ها به خاطر محتوایی که توهین به مقدسات مسیحیت تلقی شده است، مورد انتقاد بوده اند، از جمله آخرین وسوسه مسیح و زندگی برایان.
عکسی به نام شاش مسیح، اثر هنرمند آندرس سرانو جنجال برانگیز بوده است. این عکس، صلیب مسیحی و عیسی را غوطه ور در ادرار نشان می دهد.
تعبیر افراد از توهین هم متفاوت است. گاهی توهین به معنی ناسزا دانسته می شود (مثل سب نبی) و گاهی حتی ابراز اینکه یک مقام مذهبی اشتباه کرده است، از سوی پیروان آن مذهب توهین تلقی می شود.
هرچند بسیاری از قوانین ممنوعیت توهین به مقدسات، به ویژه در کشورهای غربی مدت هاست که لغو شده اند، در بسیاری نقاط و حوزه های قضایی همچنان باقی مانده اند (قانون توهین به مقدسات را ببینید). در برخی مناطق قوانین ممنوعیت توهین به مقدسات هنوز در ورق وجود دارند ولی به طور فعال اجرا نمی شود.
موضوع آزادی بیان در مقابل توهین به مقدسات نمی تواند به طور منزوی از نقش دین به عنوان قدرت سیاسی در برخی جوامع در نظر گرفته شود. در جوامعی که دین قدرت سیاسی دارد، توهین به مقدسات نه تنها توهین به دین، بلکه توهین به قدرت سیاسی تلقی می شود، و در نتیجه مجازات رسمی در پی دارد. همچنین پاسخ های عامه به توهین به مقدسات تمایل به خشونت بیشتر و شدیدتری دارند.
آزادی بیان در هند (انگلیسی: Freedom of expression in India) در ماده های ۶۷، ۴۵، ۸۷ و ۹۲ قانون اساسی هند همراه با تضمین حقوق فردی، توسط قانون گذاران در نظر گرفته شده است. حق آزادی در ماده ۱۹ آزادی بیان و گفتار را به عنوان یکی از شش آزادی خود تضمین می کند.
قانون موجود در شکل فعلی آن، ریشه در قانون شماره آ۲۹۵ است که در دوران استعمار بریتانیا در هند تصویب شده بود.
این اقدام پس از یک سری از قتل های رهبران آریا سماج که مخالف اسلام بودند، مطرح شد. این موضوع در سال ۱۸۹۷ با قتل پاندیت لخرام توسط یک مسلمان آغاز شد؛ زیرا او کتابی در انتقاد از اسلام نوشته بود.کنراد الست (Koenraad Elst) استدلال می کند که بخش آ۲۹۵ توسط جامعه هندوها تدوین نشده است، بلکه علیه آنها بود. این قانون توسط انگلیسی ها به هندوها تحمیل شده بود تا مانع انتقاد به اسلام شود. قتل های زنجیره ای در دسامبر ۱۹۲۶ پس از قتل سوامی شادهاندا (Swami Shraddhananda) که برای حفاظت از خانواده ای که بدعت کرده و از اسلام به هندوئیسم گرویده بود مورد توجه قرار گرفت. علاوه بر این هندو سانگاتان (Hindu Sangathan) در سال ۱۹۲۶ کتابی با نام «ناجی نسل روبه زوال» تألیف کرده بود. مقدم بر این قانون، این موضوع قبل از این هم شروع شد در کیس علیه آریا ساماج واعظ دام بیر در سال ۱۹۱۵ ده مسلمان به آشوبگری متهم شدند ولی باز هم دامبیر براساس ماده ۲۹۸ برای «استفاده از کلمات و لحن اهانت آمیز … با قصد عمد به برانگیختن احساسات مذهبی» یک جامعه دیگر متهم شد و براساس ماده ۱۵۳. بخاطر «تحریک ناخود آگاه آشوب که در نهایت واقع شد» و قاضی به صحنه آورده شد که محکومیت حتمی باشد.
قانون اساسی هند ۱۹۵۰ توسط مجلس مؤسسان از ۱۹۴۶–۱۹۵۰ تدوین شد. با این حال، این قانون اساسی به تاریخچه طولانی تر از اسناد پیشین مبدل شده بود یا به عنوان قوانین حاکم بر هند بریتانیا یا اسناد سیاسی محسوب می شد.
آزادی بیان در کانادا (انگلیسی: Freedom of speech in Canada)به عنوان «آزادی اساسی» توسط بخش ۲ منشور حقوق و آزادی های کانادایی محافظت می شود.
آزادی بیان در کشورها
آزادی بیان در کانادا مطلق نیست؛ بخش یکم منشور به دولت اجازه می دهد قوانینی را تصویب کند که آزادی بیان را تا زمانی که محدودیت منطقی باشد و می تواند در جامعه ای آزاد و دموکراتیک توجیه شود تصویب کند.
این موضوع اغلب می تواند موضوع بحث و جدل باشد چون برخی احساس می کنند شرایط توجیه منطقی مبهم هستند و به دولت میزان غیر منطقی کنترل بر آزادی بیان را می دهد. برخی دیگر احساس می کنند که چنین محدودیت هایی برای متعادل کردن آزادی های اساسی یک حزب در برابر افراد دیگر ضروری است و در غیر این صورت خشونت سیاسی و استبداد اکثریت را محدود می کند. سخنرانی از روی نفرت (که به طرفداری و تحریک نسل کشی یا خشونت علیه یک گروه مشخص نژادی، جنسیتی، مذهبی یا دیگر قابل شناسایی نیست)، دو نمونه هستند که توجه قابل توجهی را از رسانه ها و در گفتمان عمومی به دست می آورند.
محدودیت های گفتار در قانون جزا در ارتباط با خیانت، فتنه، توهین آمیز و افتراآمیز، اخلال در عبادت مذهبی، انتشار اخبار نادرست، شرارت، بی شرمی، گستاخی و اشکال دیگر گنجانده شده اند.
این مقاله دربارهٔ آزادی بیان در حوزه های قضایی خاص است. تصویر کلی از آزادی بیان را ببینید.
آزادی بیان در کشورها (انگلیسی: Freedom of speech by country) مفهوم حق انحصاری ذاتی است که به طور عمومی بدون ترس از سانسور یا مجازات صدق می کند. «گفتار» محدود به گفتار عمومی نیست و به طور کلی شامل اشکال دیگر بیان نیز می شود. این حق در اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در نظر گرفته شده و در قوانین بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته شده است. با این وجود میزان رعایت آن در کشورهای مختلف عملاً متفاوت است. در بسیاری از کشورها، به ویژه کشورهایی که حکومتی اقتدار گرا دارند، سانسور دولتی آشکارا اعمال می شود. بعضاً ادعا شده است که سانسور به صورت دیگری صورت گرفته است (نگاه کنید به مدل تبلیغاتی) و رویکردهای مختلفی در رابطه با آزادی بیان وجود دارد نظیر سخن گفتن از نفرت، ناامیدی و قوانین دینی که وجود دارد. لیست زیر بخشی از ادعاهای دولتی کشورها است و لزوماً وضعیت واقعی را منعکس نمی کند. محتویات ۱ قانون بین المللی ۲ آفریقا ۲.۱ الجزایر ۲.۲ مصر ۲.۳ اریتره ۲.۴ مالاوی ۲.۵ موریتانی ۲.۶ نیجریه ۲.۷ سیرالئون ۲.۸ سومالی ۲.۹ آفریقای جنوبی ۲.۱۰ سودان جنوبی ۲.۱۱ سودان ۲.۱۲ تونس ۲.۱۳ زیمبابوه
آزادی بیان در کشورها (انگلیسی: Freedom of speech by country) مفهوم حق انحصاری ذاتی است که به طور عمومی بدون ترس از سانسور یا مجازات صدق می کند. «گفتار» محدود به گفتار عمومی نیست و به طور کلی شامل اشکال دیگر بیان نیز می شود. این حق در اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در نظر گرفته شده و در قوانین بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته شده است. با این وجود میزان رعایت آن در کشورهای مختلف عملاً متفاوت است. در بسیاری از کشورها، به ویژه کشورهایی که حکومتی اقتدار گرا دارند، سانسور دولتی آشکارا اعمال می شود. بعضاً ادعا شده است که سانسور به صورت دیگری صورت گرفته است (نگاه کنید به مدل تبلیغاتی) و رویکردهای مختلفی در رابطه با آزادی بیان وجود دارد نظیر سخن گفتن از نفرت، ناامیدی و قوانین دینی که وجود دارد.
لیست زیر بخشی از ادعاهای دولتی کشورها است و لزوماً وضعیت واقعی را منعکس نمی کند.
اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸ تصویب شده است که در ماده ۱۹ این قانون آمده است:
آکادمی نروژی ادبیات و آزادی بیان (به نروژی: Det Norske Akademi for Litteratur og Ytringsfrihet) یا آکادمی ادبیات آزادی بیان یک نهاد نروژی که توسط کانت اودگارد در سال ۲۰۰۳ بنیان شده است. هدف آن ترویج درک ادبیات آزادی بیان و فرهنگ های دیگر به خودمان است. اعضای آن پژوهشگران خارجی و نروژی شاملِ نویسنده، سیاستمدار و روزنامه نگاران است.
۲۰۰۴ Vivian Fouad و Samir Morcos برای ارتقاء سطح روابط میان مسلمانان و مسیحیان.
۲۰۰۵ Esma Redzepova (جمهوری مقدونیه) برای دفاع از مردم روم (کولی ها).
۲۰۰۶ هرانت دینک روزنامه نگار ارمنی، سردبیر هفته نامه آگوس(استانبول).
۲۰۰۷ آدونیس (علی احمد سعید اسبر) شاعر سوری.
۲۰۰۸ Ola Larsmo، نویسنده سوئدی.
۲۰۰۹ گریگوری پومرنتز و زینایدا میرکینا، فیلسوفان و نویسندگان روسی.
۲۰۱۰ میلان ریچر (اسلاوی) و اینار مار گوموندسون (ایسلندی) نویسنده.
۲۰۱۱ Ola Didrik Saugstad و Marte Wexelsen Goksøyr.
۲۰۱۲ اسقف Wojoud Mejalli ،Thomas of al-Qusiyya and Mair و David Zonsheine فعالان حقوق بشر از مصر، یمن و اسرائیل.
۲۰۱۳ یاشار کمال، نویسنده ترکی.
۲۰۱۴ کرستین سولبرگ، نویسنده و روزنامه نگار نروژی.
۲۰۱۵ ادوارد اسنودن، افشاگر.
انجمن سالانهٔ جوایزِ بین المللی، پاداشی شامل ۱۰۰٬۰۰۰ کرون فیات (تقریباً ۱۲٬۵۰۰€) به این منظور اختصاص داده است. دریافت کنندگان جایزه:
این جایزه در پاییز هر سال در سمینار سالانه خانهٔ بیورنسون مولدا اهدا می شود.
جنبش آزادی بیان (انگلیسی: Free Speech Movement) جنبش آزادی بیان (FSM) یک جنبش اعتراضی گسترده دانشجویی بود که برای مدتها در سال تحصیلی ۱۹۶۴–۱۹۶۵در محوطه دانشگاه کالیفرنیا، برکلی اقدام به حرکت اعتراضی می کردند. این جنبش غیررسمی تحت سرپرستی مرکزی ساویو ماریو دانشجوی دوره دکترا در دانشگاه برکلی هدایت می شد.سایر رهبران دانشجویی عبارت بودند از: جک وینبرگ، مایکل رستمن، جورج بارتون، بران ترنر، بتینا آپتکر، استیو وایسمن، مایکل تیل، هنر گلدبرگ، جکی گلدبرگ و دیگران.
"The Free Speech Movement". Calisphere. Retrieved 2017-08-18.
"Free Speech Movement Archives". www.fsm-a.org. Retrieved 2017-08-18.
"Days of Cal | Berkeley in the 60s". bancroft.berkeley.edu. Retrieved 2017-08-18.
"Unforgettable Change: 1960s: Free Speech Movement & The New American Left | Picture This". picturethis.museumca.org. Retrieved 2017-08-18.
با مشارکت هزاران نفر از دانشجویان، جنبش آزادی بیان اولین اقدام جنجالی نافرمانی مدنی خود را در یک کالج آمریکایی در دهه ۱۹۶۰به اجرا درآوردند. دانشجویان با اصرار به دولت خواستار لغو ممنوعیت فعالیت های سیاسی در دانشگاه و حق آزادی بیان برای دانشجویان بودند. این جنبش آزادی بیان تحت تأثیر دیدگاه های چپ جدید قرار داشتند و فعالیت هایشان مرتبط به جنبش حقوق مدنی و جنبش ضد جنگ ویتنام بود. این میراث تا به امروز ادامه یافته، و همچنان به شکل گفت و شنود سیاسی در دانشگاه ها و در جامعه گسترش پیدا کرده و بر دیدگاه های سیاسی و ارزش های دانشجویان کالج و عموم مردم تأثیر می گذارد.
در سال ۱۹۵۸، دانشجویان فعال اقدام به سازمان دهی احزاب سیاسی در محیط دانشگاه به نام اسلیت کردند، یعنی با فهرست نامزدهایی که کاندید می شدند، اسلیت توسط دانشجویان بنیاد گذاشته شد تا ا ز طریق آن بتوانند به ترویج حقوق گروه های دانشجویی پرداخته و از دانشجویان در خارج از محیط دانشگاه حمایت کنند. در پاییز سال ۱۹۶۴، برخی از فعالان دانشجویی، که با فعالان حقوق بشر سفر کرده بودند. در پروژه تابستان آزادی به ثبت نام رای دهندگان آمریکایی آفریقایی تبار در می سی سی پی پرداختند، در دانشگاه میز کتاب گذاشته و به جمع آوری کمک های مالی برای موضوعاتی که مرتبط با جنبش حقوق مدنی بود پرداختند. اما با توجه به قوانین آن زمان، جمع آوری پول برای احزاب سیاسی ممنوع بود و جمع آوری کمک مالی منحصراً محدود به باشگاه های احزاب دموکرات و حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. براساس روند قانونی اعضا هیئت علمی و استادان دانشگاه اجباراً باید «سوگند وفاداری» یاد می کردند که درگیر موضوعات سیاسی نشده و در صورت تخطی منجر به اخراج ایشان از دانشگاه می شد. سول اشترن که یک عضو رادیکال جنبش آزادی بیان بود، در سال ۲۰۱۴اظهار داشت که این سوگند وفاداری برکلی که در ایالات متحده آمریکا ابداع شد میراث سی رایت میلز بود که در جنگ سرد برای برحذر داشتن داشتن دانشجویان و تضعیف انقلاب کوبا راه ا فتاد.
در ۱۴ سپتامبر، ۱۹۶۴، دین کاترین تول مقررات جدید دانشگاه را به این شرح اعلام کرد که هر گونه دفاع از موضوعات سیاسی در محوطه دانشگاه ممنوع ا ست و هرگونه اقدامی برای آوردن نمایندگان و سخنرانان سیاسی خارج از دانشگاه، استخدام کردن اعضای گروه، و جمع آوری کمک برای سازمان های دانشجویی در تقاطع خیابان های بنکرافت و تلگراف "به شدت اجرا می شود.
سازمان بین المللی آزادی بیان (انگلیسی: IFEX) یک شبکه بین المللی ست که یک بیش از ۱۱۹ سازمان مستقل غیردولتی را شامل می شود. این شبکه در سطح محلی، منطقه ای و بین المللی برای دفاع و ترویج آزادی بیان به عنوان یک اصل اساسی حقوق بشر فعالیت می کند.
آزادی رسانه
IFEX ابتدا در سال ۱۹۹۲ در مونترال، کانادا، توسط یک گروه متشکل از ۱۲ سازمان غیردولتی پیشنهاد شد. آنها در مورد پاسخ دادن به نقض آزادی بیان در سراسر جهان بحث کردند. این جلسه توسط کمیته کانادایی برای محافظت از روزنامه نگاران (که اکنون روزنامه نگاران کانادایی برای آزادی بیان نام دارد) برگزار شد. طی چهار سال IFEX ساختار خود را تثبیت کرد و برنامه های خود را ارائه داد. IFEX تا سال ۲۰۰۷ برنامه ریزی استراتژیک خود را تدوین و تا سال ۲۰۱۷ بیش از ۱۰۴ عضو شبکه در ۶۵ کشور جهان ایجاد کرد.
وظیفه IFEX این است که با به اشتراک گذاری اطلاعات آنلاین و بسیج اقدامات در زمینه مسائلی نظیر آزادی مطبوعات، سانسور اینترنت، قانون آزادی اطلاعات، از آزادی بیان رسانه ها و حق آزادی بیان همه افراد، از جمله روزنامه نگاران، نویسندگان، هنرمندان، نوازندگان، فیلمسازان، دانشگاهیان، دانشمندان، مدافعان حقوق بشر و کاربران اینترنت، دفاع کند.
مبارزات آزادی بیان (انگلیسی: Free speech fights) مبارزه برای آزادی بیان است، به ویژه مبارزاتی که کارگران صنعتی جهان در تلاش برای سازماندهی و آگاه کردن کارگران به کار بسته تا بتوانند صدای جمعشان را بازتاب دهند. در دوران جنگ جهانی اول در ایالات متحده، اعضای IWW (به نام وابیل ها) درگیر مبارزه برای آزادی بیان در خصوص مسائل مربوط به کارگران شدند و با دنیای صنعتی در حال توسعه آن روز و همچنین حزب سوسیالیست ارتباط داشتند. وابیل ها، همراه با گروه های رادیکال دیگر، اغلب با مخالفت (خشونت آمیز و غیره) به مبارزه با دولت های محلی و به ویژه صاحبان کسب و کار برای برقرار آزادی بیان پرداختند
John Duda (editor), "Wanted! Men to Fill the Jails of Spokane: Fighting for Free Speech with the Hobo Agitators of the I.W.W. " (Chicago: Charles H. Kerr, 2009) شابک ‎۹۷۸-۰-۸۸۲۸۶-۲۷۰-۵
Philip S. Foner (editor), "Fellow Workers and Friends: I.W.W. Free-Speech Fights as Told by Participants" (Westport, Connecticut: Greenwood Press, 1981)
Matthew S. May, "Soapbox Rebellion: The Hobo Orator Union and the Free Speech Fights of the Industrial Workers of the World" (Tuscaloosa, AL: University of Alabama Press, 2013)
IWW سازماندهی کارگران روزمزد (به ویژه در شهرهای غرب آمریکا) را که در کارهای بسیار فصلی مشغول به کار بودند به دست گرفته و با دیدار ایشان در خیابان ها، مسائل معاصر را مورد بحث قرار می دادند و با گوش دادن به سخنرانان آگاهی ها را بالا می بردند؛ در آن زمان، این روش بسیار محبوب سازمان بود. این حوادث اغلب با درگیری با پلیس هنگام برگزاری جلسات خیابانی و دستگیری آنها منجر می شد. بدتر از همه مبارزات آ زادی بیان در سانتیاگو کالیفرنیا بود زیرا IWW میزان قابل توجهی از آگاهی عمومی را به سمت خود جذب کرده بود، و همین موجب بروز خشم عظیم صاحبان قدرت علیه سازمان های کارگری ای که توسط IWW سازماندهی شده بودند شد و این سازمان در مرکز افکار عمومی آمریکا قرار داد؛ و عاملی برای شدت خشونت توسط نیروهای ضد کارگری علیه IWW شد؛ این خشونت ها شامل آدم ربایی و به عنوان مثال قیر مالیدن به بدن بن ریتمن که یک پزشک و عاشق اما گولدمن بود.
به طور کلی، در مبارزه برای آزادی بیان هر حادثه ای ممکن بود به دلیل فعالیت رخ دهد. به عنوان مثال، جنبش آزادی بیان، که با درگیری ای در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد، جزو مبارزات آزادی بیان به شمار می آید.
IWW تقریباً طی سالهای ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۶ جنبش آزادی بیان را به پیش برد.در آنزمان اعضای IWW که به وابیل ها موسوم بودند ، با اتکا به آزادی بیان ،که جزو متمم اول قانون اساسی ایالات متحده تضمین شده است، به آنها اجازه داده می شد تا بتوانند مفهوم تشکیل یک اتحاد بزرگ کارگری را به سایر کارگران بیان کنند . در مجامعی که مقامات منافع خود را در تضاد با پیشرفت اتحادیه ها و تهدید آن می دیدند، اقدام به جلوگیری از سخنرانی های خیابانی توسط پلیس در دستور کار قرار گرفت و اعمال محدودیتها آغاز شد .

چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

آزادی بیان در دانشنامه آزاد پارسی

آزادی بیان (freedom of speech)
آزادی در سخن گفتن و نوشتن بدون ترس از محدودیت های دولتی. آزادی بیان پیوند تنگاتنگی با آزادی مطبوعات دارد. در ایالات متحده امریکا هر دو این آزادی ها در نخستین متمم قانون اساسی آن کشور گنجانده شده است. بیشتر کشورهای دیگر غربی نیز، یا در قانون اساسی خود و یا به موجب قوانین عادی، آزادی بیان را تضمین کرده اند. امّا همۀ کشورها مصادیقی از آزادی بیان را که تهدید کنندۀ نظم مدنی یا زشت یا افترا آمیز بشناسند، محدود می کنند. از عوامل مهم تعیین کنندۀ میزان آزادی بیان در هر جامعه ای این است که تا چه حد بیان مردم تهدیدکننده یا افتراآمیز قلمداد می شود و چگونه محدودیت هایی برای آن ایجاد می شود. آزادی بیان، حتی در کشورهایی هم که به راستی آن را مجاز نمی دانند، جزء لاینفک قانون اساسی آن ها درآمده است. در قرن بیستم، با انتشار اعلامیۀ جهانی حقوق بشر (۱۹۴۸) توسط سازمان ملل، آزادی بیان در سطح بین المللی به رسمیت شناخته شد.

نقل قول های آزادی بیان

آزادی بیان حق برقراری ارتباط دیدگاه ها و ایده های فرد بدون ترس از حکومت،انتقام و یا سانسور است.
• «هر انسانی محق به آزادی عقیده و بیان است؛ و این حق شامل آزادی داشتن باور و عقیده ای بدون از مداخله ، و حق جستجو، دریافت و انتشار اطلاعات و افکار از طریق هر رسانه ای بدون ملاحظات مرزی است.» -> مادهٔ ۱۹، اعلامیه جهانی حقوق بشر

ارتباط محتوایی با آزادی بیان

معنی کلمه آزادی بیان به عربی

آزادی بیان
حرية التعبير

آزادی بیان را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران

جبار صفری ١٥:٢٤ - ١٣٩٧/٠٣/٢٥
حریه البیان
|

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• آزادی بیان چیست   • آزادی بیان در قرآن   • آزادی بیان در قانون اساسی   • مقاله آزادی بیان   • آزادی بیان از دیدگاه اسلام   • آزادی بیان به انگلیسی   • آزادی بیان در ایران   • آزادی بیان در افغانستان   • معنی آزادی بیان   • مفهوم آزادی بیان   • تعریف آزادی بیان   • معرفی آزادی بیان   • آزادی بیان یعنی چی   • آزادی بیان یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی آزادی بیان
کلمه : آزادی بیان
اشتباه تایپی : Hchnd fdhk
عکس آزادی بیان : در گوگل


آیا معنی آزادی بیان مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 94% )