انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

95 1068 100 1

آلوسی

آلوسی در دانشنامه اسلامی

آلوسی
آلوسی، خانواده ای بغدادی که از میانه های سدۀ ۱۳ق/۱۹م دانشمندانی بزرگ در فقه و تفسیر و ادب از آن برخاسته اند.
نیای بزرگ این خاندان در سدۀ ۷ق/۱۳م به هنگام حملۀ هولاکوخان به بغداد، از این شهر گریخت و به آلوس (ﻫ م) رفت. اخلاف وی تا سدۀ ۱۱ق/۱۷م در آلوس ماندند و پس از آن به بغداد بازگشتند.
آلوسی ممکن است در معانی ذیل به کار رفته و یا اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • خاندان آلوسی، خانواده ای بغدادی از میانه های سدۀ ۱۳ق/۱۹م، دارای دانشمندانی بزرگ در فقه و تفسیر و ادب • ابوالبرکات نعمان خیرالدین آلوسی، معروف به آلوسی و ابن آلوسی، واعظ، فقیه، متکلم، مدرس و قاضی حنفی مذهب• ثابت الدین محمد آلوسی، ثابت الدین محمد (۱۲۷۵-۱۳۲۹ق/۱۸۵۸-۱۹۱۱م)، فرزند نعمان خیرالدین، فقیه، قاضی و محدث• جمال الدین محمود شکری آلوسی، محمود شکری، جمال الدین ابوالمعانی، فرزند عبداللـه بهاءالدین معروف به آلوسی زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی مذهب• سیدمحمود شهاب الدین افندی آلوسی، ابوالثَّناء سیدمحمود شهاب الدین افندی، فرزند صلاح الدین ملقب به شهاب آلوسی فقیه، مفسر، ادیب و مفتی بغداد• عبدالباقی سعدالدین آلوسی، عبدالباقی سعدالدین (۱۲۵۰-۱۲۹۸ق/۱۸۳۴-۱۸۸۱م)، فرزند ابوالثناء شهاب الدین، فقیه، مفتی، ادیب و اصولی حنفی مذهب
...
ابوالثناء سید محمود شهاب الدین متولد 1217 ق1802/ میلادی و متوفای 1270 ق1854/ میلادی، فرزند صلاح الدین ملقب به شهاب آلوسی فقیه، مفسر، ادیب و مفتی بغداد.خانوادۀ آلوسی در بغداد از میانه های قرن 13 قمری19/ میلادی، دانشمندانی بزرگ در فقه و تفسیر و ادب از آن برخاسته اند.نیای بزرگ این خاندان در قرن 7 قمری13/ م به هنگام حملۀ هولاکوخان به بغداد از این شهر گریخت و به آلوس رفت، اخلاف وی تا قرن 11 قمری17/ م در آلوس ماندند و پس از آن به بغداد برگشتند.
سید محمود از کودکی نزد پدر و جمعی از استادان ادب درس خواند و به سبب هوشمندی و داشتن حافظه ای قوی در کسب علم به سرعت پیش رفت، چنانکه در 13 سالگی شرحی بر قطر الندی نوشت سپس از بسیاری از عالمان مشهور بغداد اجازۀ روایت یافت و خود در شمار استادان بزرگ در آمد و ملقب به «علامه» شد.
آنگاه متولی مدرسۀ مرجانیۀ بغداد و موقوفات آن گردید.سرانجام در 1248 ق1832/ م با آنکه او خود شافعی مذهب بود، به سبب اطلاع از فقه مذاهب دیگر، و شاید گرایش به آرای ابوحنیفه، مفتی پیروان مذهب حنفی شد.وی در همین مقام بود تا بر اثر مخالفت والی ترک بغداد، از کار برکنار شد و در 1262 ق1845/ م احتمالا به قصد شکایت و دادخواهی به آستانه (استانبول)رفت. اما ظاهرا صدر اعظم روی خوش به او نشان نداد و وی بدانچه می خواست، دست نیافت.با اینهمه سفر او بسیار پربار بود، زیرا با بسیاری از بزرگان علم دیدار کرد، از سلطان عبدالمجید نشان افتخار دریافت داشت و دو کتاب در باب این سفر نوشت.در 1264 ق1848/ م یا 1267 ق1850/ م از سفر بازگشت.وی در بغداد درگذشت.
پیداست که آلوسی در روزگار خود شهرتی عظیم کسب کرده بود.اشعار زیادی در مدح او سروده شده، و به صورت کتابی تدوین شده است.آثار ستایش آمیز دیگری نیز در شرح احوال او نوشته شده است.
عزاوی نیز به مناسبت صدمین سال وفات وی کتابی در شرح حال او نوشته و فهرست آثار او را گرد آورده است.
شهرت علمی آلوسی بیش تر به سبب تفسیر معروف روح المعانی است، اما وی عموما به حوادث تاریخی علاقه نشان داده است و این امر از نامه ها و کتابهای تراجمی که از وی بر جای مانده، به خوبی پیداست، در زمینۀ لغت نیز آثاری دارد که گویا از دوران جوانی اوست.
ابوالبرکات نعمان خیرالدین (۱۲۵۲-۱۳۱۷ق/۱۸۳۷-۱۸۹۹م)، فرزند ابوالثناء شهاب الدین، معروف به آلوسی و ابن آلوسی، واعظ، فقیه، متکلم، مدرس و قاضی حنفی مذهب بوده است.
ابوالبرکات، وی در بغداد نزد پدر و شاگردان بزرگ او ادبیات و فقه و حدیث و منطق آموخت، سپس به ریاضیات و علوم عقلی روی آورد و در نوجوانی دانشمندی نامور شد. چندی به تدریس پرداخت و آنگاه در چندین شهر عراق بر مسند قضا نشست.در ۱۲۹۵ق/۱۸۷۸م به عزم حج ترک قضا گفت و در نیمۀ راه گویا به قصد چاپ تفسیر پدرش، روح المعانی، چندی در مصر توقف کرد. در ۱۳۰۰ق/۱۸۸۲م از راه شام و آناتولی به استانبول رفت و ۲ سال در آن جا بماند و از سوی دانشمندان گرامی داشته شد. آنگاه با چندین اجازۀ علمی به زادگاه خود بازگشت و با لقب «رئیس المدرسین» در مدرسۀ مرجانیه به تدریس پرداخت و تا پایان عمر کار تدریس و تألیف را فرو نگذاشت.
علاقه به دانش
خیرالدین شیفتۀ دانش و دانشمندان، و عالمی باذوق بود. دیوان شعری نیز به او نسبت داده اند. او طی سالیان کتابخانۀ گرانب هایی فراهم آورده بود که وقف مدرسۀ مرجانیّه کرد. این کتابخانه بعداً به ادارۀ اوقاف بغداد منتقل شد و اینک از گنجینه های معتبر این شهر به شمار می آید. او را زیر گنبد مدرسۀ مرجانیه بخاک سپردند.
آثار
• الآیات البینات فی عدم سماع الاموات عندالحنفیّة السادات، برلین، ۱۳۰۶ق/۱۸۸۹م؛• الاجوبة العقلیة لأشرفیة الشریعة المحمدیة، بمبئی، ۱۳۱۴ق/۱۸۹۶م؛• الاجوبة النعمانیة عن الاسئلة الهندیة؛• الاصابة فی منع النساء من الکتابة؛• جلاء العینین فی محاکمة الاحمدین، مصر، ۱۲۹۸ق/۱۸۸۱م؛• الجواب الفسیح لما لفقه عبدالمسیح، لاهور، ۱۳۰۶ق/۱۸۸۹م؛• العیون الحور فیما لنا من منظوم و منثور؛• حاشیةٌ علی شرح القطر؛• دیوان شعر؛• سلس الغانیات فی ذوات الطرفین من الکلمات، بغداد، ۱۳۰۶ق/۱۸۸۹م؛• شقائق النعمان فی رد شقاشق ابن سلیمان، قاهره، ۱۳۱۳ق/۱۸۹۶م؛• غالیة المواعظ و مصباح المتعظ و قبس الواعظ، مصر، ۱۳۰۱ق/۱۸۸۴م، ۲ج؛• تلخیص مطالع السعود، از عثمان بن البصری.
ثابت الدین محمد (۱۲۷۵-۱۳۲۹ق/۱۸۵۸-۱۹۱۱م)، فرزند نعمان خیرالدین، فقیه، قاضی و محدث بوده است.
ثابت الدین محمد، نزد پدر و دانشمندان دیگر به تحصیل پرداخت، سپس به تاریخ و سیر و ادبیات روی آورد. پس از چندی از پدر اجازه روایت گرفت و بر مسند قضای نجف و کربلا و سلیمانیه و احساء نشست. ۲ بار حج گزارد و ۴ بار به استانبول رفت. مدتی مشاغل دولتی را به کنار نهاد و به کشاورزی پرداخت. سپس ریاست بلدیۀ بغداد به او محول شد، اما به سعایت عبدالوهاب پاشا از کار برکنار گشت و به تبعیدگاه فرستاده شد، ولی چون به موصل رسید، سلطان عبدالحمید دوم فرمان داد، به بغداد باز گردد.پس از آن دوباره به کار زراعت پرداخت، اما توفیق نیافت و به استانبول رفت، سپس مسند قضای سلیمانیه را به او دادند و همان جا بود تا وفات یافت. تألیفی از او دیده نشده است.
محمود شکری، جمال الدین ابوالمعانی (۱۲۷۳-۱۳۴۲ق/۱۸۵۷-۱۹۲۴م)، فرزند عبداللـه بهاءالدین معروف به آلوسی زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی مذهب بوده است.
محمود شکری، ابتدا نزد پدر به آموختن قرآن و زبان و ادبیات عرب پرداخت. پس از مرگ پدر، نزد عمویش نعمان خیرالدین، تاریخ و سیر و ادبیات آموخت. سپس از شیخ اسماعیل موصلی، دانش های معقول و منقول و فروع و اصول را فرا گرفت و به مرتبۀ استادی رسید و در منزل و مسجد به تدریس پرداخت. در ۱۳۰۷ق/۱۸۸۹م برای شرکت در کنگرۀ شرق شناسی به استکهلم رفت و به سبب تألیف کتاب بلوغ الارب فی معرفة احوال العرب، به دریافت جایزه نایل شد. چون محمود شکری عقایدی در رد و طعن غالیان در حق اهل قبور ابراز کرد، مخالفانش به والی عراق شکایت بردند و او سلطان عبدالحمید دوم را از این واقعه آگاه ساخت.
تبعید
سلطان در ۱۳۲۰ق/۱۹۰۲م او را به دیار بکر تبعید کرد. در راه تبعیدگاه به موصل رسید. عالمان و بزرگان شهر از رفتن او جلوگیری کردند و نامه ها به دربار سلطان نشوتند.اندکی بعد او را با احترام تمام به بغداد فرا خواندند. با آغاز جنگ جهانی اول، از سوی دولت عثمانی مأمور شد به نزد عبدالعزیز آل سعود (که بعداً با عنوان پادشاه عربستان سعودی بر تخت نشست) برود و او را به یاری دولت عثمانی و بر ضد انگلستان برانگیزد. او از راه سوریه و حجاز به نزد امیر رفت (۱۳۳۳ق/۱۹۱۵م)، اما امیر جواب مساعد نداد و پوزش طلبید.در ایامی که بغداد توسط ارتش انگلستان اشغال شده بود (۱۳۳۵ق/۱۹۱۷م) منصب قضا را به محمود شکری پیشنهاد کردند، ولی او نپذیرفت و تا پایان عمر هیچ شغلی قبول نکرد.تنها در آغاز تشکیل دولت عراق و پادشاهی فیصل اول در ۱۹۲۱م، به عضویت «مجلس معارف» درآمد. وی سرانجام در بغداد درگذشت و در کنار مقبرۀ جنید بغدادی به خاک سپرده شد.
آثـار
آثار او در تاریخ و فقه و تراجم احوال و ادبیات به ۵۰ تألیف بر می آید که بسیاری از آن ها به کوشش محمد بهجت الاثری به چاپ رسیده است. در میان افراد خاندان آلوسی آثار او از همه فراوان تر است:• بلوغ الارب فی معرفه احوال العرب، بغداد، ۱۳۱۴ق/۱۸۹۶م؛• تاریخ نجد، ۱۳۴۳ق/۱۹۲۴م؛• تاریخ مساجد بغداد و آثار ها، بغداد، ۱۳۴۶ق/۱۹۲۷م؛• عادات العرب فی جاهلیتهم، بیروت، ۱۳۴۳ق/۱۹۲۴م؛• الاسرار الالهیة؛• شرحٌ علی قصیدة الرفاعیة، قاهره، ۱۳۰۵ق/۱۸۸۸م؛• الضرائر و مایسوغ للشاعر دون الناثر، مصر، ۱۳۴۴ش/۱۹۲۶م؛• المسک الاذفر فی تراجم علماء بغداد فی القرن الثانی عشر و الثالث عشر؛• غایة الامانی فی الرد علی النبهانی، کردستان، قاهره، ۱۳۲۷ق/۱۹۰۹م؛• فصل الخطاب فی شرح مسائل الجاهلیة، قاهره، ۱۳۴۷ق/۱۹۲۸م؛• مادلّ علیه القرآن مما یعضد الهیئة الجدیدة القویمة البرهان، دمشق، ۱۳۷۹ق/۱۹۶۰م؛• مختصر التحفة الاثنی عشریة، قاهره، ۱۳۷۳ق/۱۹۵۴م.
منبع
...
آلوسی، خانواده ای بغدادی که از میانه های سدۀ ۱۳ق/۱۹م دانشمندانی بزرگ در فقه و تفسیر و ادب از آن برخاسته اند.
نیای بزرگ این خاندان در سدۀ ۷ق/۱۳م به هنگام حملۀ هولاکوخان به بغداد، از این شهر گریخت و به آلوس (ﻫ م) رفت. اخلاف وی تا سدۀ ۱۱ق/۱۷م در آلوس ماندند و پس از آن به بغداد بازگشتند.از میان اعضای خاندان آلوسی این افراد را که از همه مشهورترند، برحسب سال درگذشت نام می بریم:
سیدمحمود
سیدمحمود، نسب او از پدر به امام حسین (علیه السلام) و از سوی مادر به امام حسن (علیه السلام) می رسد. به همین دلیل خانوادۀ آلوسی به حسنیِ حسینی شهرت یافته است.سیدمحمود مردی ادیب و دانشمند بود. شهرت این خاندان خصوصاً از سیدمحمود آغاز می گردد.
صلاح الدین سیدعبداللـه
علامه صلاح الدین سیدعبداللـه (د ۱۲۴۶ق/۱۸۳۰م)، مدرس بزرگ در جامع ابوحنیفه، و شاید رئیس مدرسان آن جا بود. وی در بغداد وفات یافت.
شهاب الدین افندی
...
ابوالثَّناء سیدمحمود شهاب الدین افندی (۱۲۱۷-۱۲۷۰ق/۱۸۰۲-۱۸۵۴م)، فرزند صلاح الدین ملقب به شهاب آلوسی فقیه، مفسر، ادیب و مفتی بغداد بود.
سیدمحمد، از کودکی نزد پدر و جمعی از استادانِ ادب درس خواند و به سبب هوشمندی و داشتن حافظه ای قوی در کسب علم به سرعت پیش رفت، چنانکه در ۱۳ سالگی شرحی بر قَطْرُالنَّدی نوشت.سپس از بسیاری از عالمان مشهور بغداد اجازه روایت یافت و خود در شمار استادان بزرگ درآمد و ملقب به «علامه» شد. آنگاه متولی مدرسۀ مرجانیّۀ بغداد و موقوفات آن گردید. سرانجام در ۱۲۴۸ق/۱۸۳۲م با آن که او خود شافعی مذهب بود، به سبب اطلاع از فقه مذاهب دیگر، و شاید گرایش به آرای ابوحنیفه، مفتی پیروان مذهب حنفی شد. وی در همین مقام بود تا بر اثر مخالفت والی ترک بغداد، از کار برکنار شد و در ۱۲۶۲ق/۱۸۴۵م (و نه ۱۲۶۷ق) ــ احتمالاً به قصد شکایت و دادخواهی ــ از راه موصل، مارِدین، دیاربَکْر، آرزِروم و سیواس به آستانه (استانبول) رفت. اما ظاهراً صدراعظم روی خوش به او نشان نداد و وی بدانچه می خواست، دست نیافت. با این همه سفر او بسیار پربار بود، زیرا با بسیاری از بزرگان علم دیدار کرد؛ از سلطان عبدالمجید نشان افتخار دریافت داشت و دو کتاب در باب این سفر نوشت.تاریخ بازگشت او را به خلافت، ۱۲۶۴ق/۱۸۴۸م،ق/۱۸۵۰م نوشته اند، وی در بغداد درگذشت.
شهرت جهانی
پیداست که آلوسی در روزگار خود، شهرتی عظیم کسب کرده بود. اشعاری که در مدح و رثای او سروده شده، به صورت کتابی تدوین شده است به نام حدیقة الوَرْد فی مدایح ابی الثناء شهاب الدین محمود که شاگردش ملا عبدالفتاح افندی معروف به شَوّاف زاده سروده است. آثار ستایش آمیز دیگری نیز در شرح احوال او نوشته شده است که از آن جمله می توان اَریجُ النَّد و العود فی ترجمه مولانا محمود را نام برد که یکی دیگر از شاگردان وی آن را تألیف کرده است. شیخ عبدالباقی فاروقی عُمَری و عبدالغفار اَخْرَس از شاعرانی هستند که بیش از دیگران در مدح او شعر می سروده اند. عزاوی نیز به مناسبت صدمین سال وفات شهاب آلوسی کتابی در شرح حال او نوشته و فهرست آثار او را گرد آورده و شرح حالی را که در مجموعۀ عبدالغفار اخرس آمده، یاد کرده است. شهرت علمیِ آلوسی بیش تر به سبب تفسیر معروف روح المعانی است، اما وی عموماً به حوادث تاریخی علاقه نشان داده است و این امر از نامه ها و کتاب های تراجمی که از وی بر جای مانده، به خوبی پیداست. در زمینۀ لغت نیز آثاری دارد که گویا از دوران جوانی اوست.
آثار و تألیفات
• الاجوبة العراقیة عن الأسئلة الایرانیة، استانبول، ۱۳۱۷ق؛• الأجوبة العراقیة عن الأسئلة اللاهوریة؛ التبیان فی مسائل ایران؛• الحاشیة علی شرح ابن عصام فی الاستعارة؛ دقائق التفسیر؛• رسالة فی الامامة رداً علی الشیعة؛• الرسالة اللاهوریة، بغداد، ۱۳۰۱ق/۱۸۸۳م؛• روح المعانی، مصر، ۱۳۰۱، ۱۳۱۰ق/۱۸۸۳، ۱۸۹۳م در ۹ جلد؛• شرح البرهان فی اطاعة السلطان؛• حاشیة علی شرح القطر؛• شرح درة الغواص فی اوهام الخواص (کشف الطرة)؛• شرح العینیة فی مدح سیدنا علی (علیه السلام)، قاهره، ۱۲۷۰ق/۱۸۵۳م؛• سنگی، شرحُ علی میر ابی الفتح فی علم آداب البحث؛• شرحُ علی حاشیة عبدالحکیم السیالکوتی فی علم المنطق؛• شهی الغنم، در شرح حال شیخ الاسلام عارف حکمت؛• الطراز المُذَهَّب فی شرح القصیدة الممدوح بها الباز الاشهب، قاهره، ۱۳۱۳ق/۱۸۹۵م؛• غرائب الاغتراب و نزهة الالباب (نشوة الشمول و نشوة المدام)، بغداد، ۱۳۲۷ق/۱۹۰۹م؛• الفیض الوارد فی الشیخ خالد، قاهره، سنگی، ۱۲۷۸ق/۱۸۶۱م، سربی، ۱۲۸۷ق/۱۸۷۰م؛• کشف الطرة عن الغرة، دمشق؛• مقامات، در تصوف و عرفان، بغداد، ۱۲۷۳ق/۱۸۵۶م؛• نزهة الالباب، در مباحثات علمی میان وی و شیخ الاسلام؛• نشوة الشمول فی الصفر الی اسلامبول، بغداد، ۱۲۹۱ق/۱۸۷۴م؛• نشوة المدام فی العود الی مدینة السلام، بغداد، ۱۲۹۳ق/۱۸۷۶م.

آلوسی در دانشنامه ویکی پدیا

آلوسی
آلوسی نام منتسب به آلوس، عراق است و شهرت افراد زیر است:
شهاب الدین آلوسی، (۱۸۰۲–۱۸۵۴) فقیه شافعی، مفسر، ادیب و مفتی
مؤید آلوسی، (۱۱۰۲–۱۱۶۲م) شاعر
شهاب الدین محمود بن عبدالله آلوسی (۱۸۰۲-۱۸۵۴) فقیه شافعی، مفسر، ادیب عربی و مفتی عراقی در سدهٔ سیزدهم هجری بود.
مهم ترین اثر او تفسیر روح المعانی است که کار نگارش آن در ۱۲۶۸ به اتمام رسیده است. محمدحسین ذهبی دربارهٔ این تفسیر گفته است:
روش ایشان در چگونگی تدوین این تفسیر، شگفت آور است. ایشان روزها مشغول فتوا دادن و تدریس بوده و اوایل شب، جلسات مفید داشته و فرصت برای نوشتن تفسیر نداشته است و این کار را در اواخر شب انجام داده، ورقهای نوشته شده را به منشیهای خود سپرده و آنان به مدت ده ساعت آن را پاکنویس می کرده اند.
مؤیِّد آلوسی (۱۱۰۲ - ۱۱۶۲م) شاعر عربی عراقی بود که مدتی در ارتش عباسیان نیز درجه دار بود.
«ابوسعید مؤیّد بن عطّاف بن محمّد بن علی بن محمّد» نام و نسب او به شیوهٔ سنتّی است. به سال ۱۱۰۲م/ ۴۹۴ق در آلوس نزدیکی شهر حدیثه زاده شد. در دجیل بزرگ شد سپس به بغداد درآمد. در جوانی «جاویش» شد؛ که درجه ای نظامی در آن زمان بوده است. او در روزگار مسترشد نظامی بود؛ اما پس از انصراف، گویند تمام عمر، با پوشش نظامی در اجتماع حضور می یافت.
مؤید از راه شعر کسب معاش می کرد، گروهی از بزرگان عراق را مدح نمود، میان سال های ۵۲۰–۵۲۹ق به خدمت ملکشاه مسعود بن محمد سلجوقی درآمد. «چنین شد که نامش آوازه گرفت، پیش رفت، املاک و زمین ها صاحب شد». گویند مؤید برای مقتفی شعری نقدآمیز سرود و ده سال ۵۴۵–۵۵۵ ق زندانی شد. در اوایل خلافت مستنجد آزاد شد و بینایی اش از تاریکی زندان بسیار کم سو شده بود. بغداد را به سوی موصل ترک کرد.
مؤیّد در موصل در ۲۴ رمضان ۵۵۷ق درگذشت.
محمود شکری آلوسی (۱۸۵۷-۱۹۲۴) ادیب و تاریخ نگار اصلاح طلب و نوگرای عراقی بود که بر فقه شافعی نیز چیرگی داشت و آثار بسیاری نگاشت.


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

آلوسی را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی آلوسی   • مفهوم آلوسی   • تعریف آلوسی   • معرفی آلوسی   • آلوسی چیست   • آلوسی یعنی چی   • آلوسی یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی آلوسی
کلمه : آلوسی
اشتباه تایپی : Hg,sd
عکس آلوسی : در گوگل


آیا معنی آلوسی مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 95% )