انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

97 1061 100 1

ابرنواختر

معنی ابرنواختر به فارسی

ابرنواختر
[supernova] [نجوم ] آخرین مرحلۀ تحول ستاره ای با جِرمی بیش از هشت برابر جِرم خورشید که با انفجار و افزایش شدید روشنایی همراه است
[supernova remnant, SNR] [نجوم رصدی و آشکارسازها] بازماندۀ انفجار یک اَبَرنواختر که غالباً به شکل ستارۀ نوترونی یا یک تَپ اختر است

ابرنواختر در دانشنامه ویکی پدیا

ابرنواختر
پرجرم ترین ستاره های عالم، زندگی خود را با انفجاری عظیم به نام ابرنواختر (به انگلیسی: Supernova) به پایان می برند. یک ابرنواختر زمانی رخ می دهد که یک ستارهٔ در حال مرگ شروع به خاموش شدن می کند. آن گاه به طور ناگهانی منفجر شده و مقدار بسیار زیادی نور تولید می کند و در پس خود یک هستهٔ کوچک نوترونی به جای می گذارد. نوترون سنگین ترین ذره در فضا است. مقداری نوترون به اندازهٔ یک سر سوزن می تواند هزاران تن جرم داشته باشد. ستاره مادهٔ خود را به سوی فضا پرتاب می کند و ممکن است درخشندگی آن چند روزی از کل یک کهکشان هم بیشتر باشد. هنوز هم می توان بقایای درخشان ستاره های منفجر شده را، که صدها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده اند، دید. ابرنواخترها نادراند؛ در کهکشان خودمان به طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابرنواختر رخ می دهد که برخی از آن ها نیز در پس غبار کهکشان پنهان می شوند. آخرین ابرنواختر قطعی که در راه شیری دیده شد، ابرنواختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اخترشناسان، به خصوص رصدگران آماتور، تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشان ها یافته اند.
آکادمی علوم فضایی ایران
دانشنامه ستاره شناسی
وقتی ستاره ای پرجرم تر از حدود ۸ برابر خورشید، ذخیرهٔ هیدروژن خود را به پایان می رساند، منبسط شده و به یک ابرغول سرخ تبدیل می شود. ابرغول ها، برخلاف غول ها، در درون به حد کافی گرمند و می توانند کربن و اکسیژن حاصل از هلیم سوزی را نیز به جای سوخت مصرف و عناصر سنگین تری تولید کنند. ابرغول ها می توانند عناصری به سنگینی آهن تولید کنند.
ابرنواخترها بر پایهٔ نحوهٔ تشکیل به دو دستهٔ کلی تقسیم می شوند:
ابرنواخترهای با هسته رمبنده می باشند که در حقیقت ستاره های پرجرمی هستند که سوخت هسته ای درونشان به اتمام رسیده است و با توجه به اینکه جرم هسته به ماوراء حد چاندراسخار یعنی بسیار بیشتر از ۱/۴ برابر جرم خورشید می رسد انقباض هسته تا رسیدن به فشار تبهگنی نوترونی و در واقع تبدیل شدن ستاره به یک ستاره نوترونی ادامه پیدا می کند و در نتیجه مواد در لایه های بالایی جو ستاره به شکل انفجار مهیب به بیرون پرتاب می شوند.
عکس ابرنواختر
ابرنواختر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابرنواختر (فیلم ۲۰۰۰)
ابرنواختر (فیلم ۲۰۰۵)
«ابرنواختر» (انگلیسی: Supernova (2000 film)) فیلمی در ژانر ترسناک، علمی–تخیلی، و ماجرایی به کارگردانی والتر هیل است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد.
۱۴ ژانویه ۲۰۰۰ (۲۰۰۰-01-۱۴)
فیلم داستان جستجو و نجات خدمه یک سفینه فضایی در اوایل قرن ۲۲ که به اعماق فضا سفر کرده اند است. وقتی کشتی آنها،"نایتینگل ۲۲۹" به سیگنالی اضطراری از یک کهکشان دیگر پاسخ می دهد، خدمه خود را در خطری جدی از سوی مرد جوانی که نجات داده اند می بینند و…
«ابرنواختر» (انگلیسی: Supernova (2005 film)) تله فیلمی به کارگردانی جان هریسون است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد.
ابرنواختر ۱۸۸۵ ( به انگلیسی: SN1885A ) نخستین ابرنواختر خارج از کهکشان ما ، در بیستم اوت سال ۱۸۸۵، به کمک چندین رصدخانه، در کهکشان آندرومدا کشف شد. پیش از محو شدن این ابرنواختر، در فوریه سال ۱۸۹۰، فقط یک اخترشناس متوجه اهمیت آن شد.
ابرنواختر نوع Ia در آن دسته از منظومه های دوتایی (دو ستاره که به دور یکدیگر می چرخند) دیده می شود که در آنها یکی از ستاره ها یک کوتوله سفید است و ستاره دیگر ممکن است هر اندازه از یک ستاره غول پیکر گرفته تا کوتوله سفیدی حتی کوچکتر از اولی داشته باشد. یک کوتوله سفید در واقع بقایای یک ستاره است که چرخه عمر طبیعی اش را کامل کرده است و همجوشی هسته ای آن پایان یافته است، هرچند که کوتوله های سفید با تنوع کربن-اکسیژن معمول نیز چنانچه دمایشان به حد کافی بالا برود، همچنان قابلیت واکنش های همچوشی بیشتر را خواهند داشت.
از لحاظ فیزیکی کوتوله های سفید کربن-اکسیژن با سرعت چرخش پایین نمی توانند جرمی بیشتر از ۱٫۳۸ جرم خورشیدی داشته باشند، زیرا در جرمهای فراتر از این حد دوباره شعله ور شده و در برخی موارد یک انفجار ابرنواختری به دنبال خواهند داشت. این حد جرم را اغلب حد چاندراسکار می نامند که البته تا حدودی گمراه کننده است زیرا مقدار آن کمی با حد مطلق چاندراسکار اختلاف دارد. در حد چاندراسکار، فشار تباهیدگی الکترون قادر به جلوگیری از درهم فروریختن فاجعه وار ماده نیست. چنانچه یک کوتوله سفید از ستاره همراهش در منظومه دوتایی جرم جذب کند، همچنانکه به حد جرم ذکر شده نزدیک می شود، دمای هسته آن بالاتر رفته وبه حد لازم برای همجوشی هسته ای کربن می رسد.
این رده از ابرنواخترها به طور پیوسته و ثابت روشنایی حداکثری تولید می کنند که دلیل آن یکنواختی جرم کوتوله سفیدی است که از طریق مکانیزم جذب ماده جرم آن افزوده شده و منفجر گردیده است. ثابت بودن میزان روشنایی این ابرنواخترها باعث می شود که بتوان از آنها به عنوان شمع استاندارد برای اندازه گیری فاصله کهکشانهایشان استفاده نمود، زیرا فروغ پدیدار ابرنواخترها در درجه نخست به فاصله آنها بستگی دارد.
یک ابرنواختر نوع دو (به انگلیسی: Type II supernova) نتیجهٔ فروریزشِ سریع و انفجارِ شدید یک ستارهٔ سنگین است. جرم یک ستاره برای اینکه دستخوش چنین انفجاری شود، باید دستکم ۸ برابر و نه بیش تر از ۴۰ تا ۵۰ برابر جرم خورشید ☉M باشد. وجه تمایز ابرنواخترهای نوع دوم نسبت به دیگر ابرنواخترها، حضور هیدروژن در طیفشان است. معمولاً می توان آن ها را در بازوهای مارپیچی کهکشان ها و منطقه های اچ ۲ نپاهید (رصد کرد)، اما در کهکشان های بیضوی دیده نمی شوند.
تاریخ نپاهیدن ابرنواختر
هسته هندایش ابرنواختری
بازمانده ابرنواختر
ستاره های سنگین مثل همهٔ ستاره ها با همجوشی هسته ای و تبدیل هیدروژن به هلیوم در مغزه شان انرژی آزاد می کنند. با این وجود برخلاف خورشید، این ستاره ها که به مراحل پایانی چرخه زندگی شان نزدیک می شوند به اندازه کافی سنگین هستند تا بتوانند عنصرهایی با جرم اتمیِ بزرگتر از هیدروژن و هلیوم را هم بگدازند و محدود به گداختن هلیوم به کربن نیستند. همجوشی این عنصرها در دماها و فشارهای فزاینده و بیشتری روی می دهد. این شرایط باعث کوتاه تر شدن هر چه بیش تر طول عمر ستاره ها می شود. فشار تبهگن الکترون ها و انرژی ای که این واکنش های همجوشی آزاد می کنند، به اندازه ای هست تا مقابل گرانش ایستادگی کند و از فروریزش ستاره جلوگیری کند و ستاره را در وضعیتی متوازن نگه دارد. ستاره بیش تر و بیش تر مشغول همجوشی عنصرهایی با جرم های سنگین تر می شود. ابتدا با هیدروژن و هلیوم شروع می کند، بعد به سراغ عنصرهای دیگر جدول تناوبی می رود تا مغزه ای از آهن و نیکل ساخته شود. همجوشی آهن یا نیکل به اندازهٔ کافی انرژی تولید نمی کند، بنابراین ادامه همجوشی متوقف می شود و یک مغزهٔ لَخت باقی می گذارد. با نبودن انرژی خروجی که فشار بیرونی ایجاد کند، توازن به هم می ریزد و مغزه زیر فشار جرم به هم فشردهٔ ستاره، متراکم می شود.
هنگامی که جرم فشرده شدهٔ مغزهٔ لَخت از حد چاندراسکار که حدود ۱٫۴ برابر ☉M است، فراتر رود، دیگر تبهگنی الکترون برای مقابله با فشردگی گرانشی کافی نیست. در چند ثانیه فروکفتی عظیم برای مغزه اتفاق می افتد. بدون پشتیبانی مغزه ای که حالا فروکفته، مغزهٔ بیرونی زیر فشار گرانش به درون فرو می ریزد. این فروریزش ممکن است به سرعتی تا ۲۳ درصد سرعت نور هم برسد و فشار ناگهانی، دمای مغزهٔ درونی را تا ۱۰۰ میلیارد کلوین افزایش دهد. در یک انفجار ده ثانیه ای، تباهی وارون بتا، باعث شکل گیری نوترون ها و نوترینوها و آزاد شدن حدود ۱۰ به توان ۴۶ ژول (۱۰۰ فو) انرژی می شود. فروریزش مغزهٔ داخلی نیز با تبهگنی نوترونی متوقف می شود. این ایست باعث واجهیدن و به بیرون پرت شدن فروکَفت می شود. انرژی این موج شوک گسترش یابنده برای گسیختن مادهٔ ستاره ای و شتابیدن آن به سرعت گریز می شود. این رویداد باعث شکل گیری ابرنواختر می شود. موج شوک و دما و فشار فوق العاده بالا، به سرعت می اِفتالَد (پراکنده می شود). اما به اندازهٔ کافی باقی می ماند تا در دوره ای کوتاه فرایند هسته هَندایش عناصر سنگین تر از آهن اتفاق بیفتد. بسته به جرم آغازین ستاره، باقیماندهٔ ستاره یک ستارهٔ نوترونی یا سیاهچاله را شکل می دهد. به دلیل ساز و کاری که در اصل منجر به انفجار ابرنواختر می شود، آن ها هم ابرنواخترهای مغزه رُمبیده توصیف می شوند.
دسته های زیادی از انفجارهای ابرنواختری نوع دو هست که در پی انفجار بر مبنای منحنی نوری شان - نگاره ای از نور در برابر زمان - دسته بندی شده اند. ابرنواخترهای نوع دوم ال، در پی انفجار شیب ثابتی (خطی) برای کاهش نور خود نشان می دهند، در حالی که نوع دوم پی، دوره ای از کاهش نور آهسته تر (مسطح) را در منحنی نورشان بعد از یک کاهش معمول، به نمایش می گذارند. ابرنواخترهای نوع یکم بی و یکم سی نوعی از ابرنواخترهای مغزه رُمبیده هستند. آن ها به ستاره های سنگینی تعلق دارند که پوشهٔ بیرونی هیدروژنی و (در مورد نوع یکم سی) هلیومی خود را افشانده اند. در نتیجه به نظر می رسد که این عناصر را کم دارند.
ابرنواختر نوع یکم ای (به انگلیسی: Type Ia supernova) در آن دسته از منظومه های دوتایی (دو ستاره که به دور یکدیگر می چرخند) دیده می شود که در آن ها یکی از ستاره ها یک کوتوله سفید است و ستاره دیگر ممکن است هر اندازه از یک ستاره غول پیکر گرفته تا کوتوله سفیدی حتی کوچکتر از اولی داشته باشد. یک کوتوله سفید در واقع بقایای یک ستاره است که چرخه عمر طبیعی اش را کامل کرده است و همجوشی هسته ای آن پایان یافته است، هرچند که کوتوله های سفید با تنوع کربن-اکسیژن معمول نیز چنانچه دمایشان به حد کافی بالا برود، همچنان قابلیت واکنش های همجوشی بیشتر را خواهند داشت.
از لحاظ فیزیکی کوتوله های سفید کربن-اکسیژن با سرعت چرخش پایین نمی توانند جرمی بیشتر از ۱٫۳۸ جرم خورشیدی داشته باشند، زیرا در جرمهای فراتر از این حد دوباره شعله ور شده و در برخی موارد یک انفجار ابرنواختری به دنبال خواهند داشت. این حد جرم را اغلب حد چاندراسخار می نامند که البته تا حدودی گمراه کننده است زیرا مقدار آن کمی با حد مطلق چاندراسخار اختلاف دارد. در حد چاندراسخار، فشار تبهگنی الکترون قادر به جلوگیری از رمبش ماده نیست. چنانچه یک کوتوله سفید از ستاره همراهش در منظومه دوتایی جرم جذب کند، همچنانکه به حد جرم ذکر شده نزدیک می شود، دمای هسته آن بالاتر رفته و به حد لازم برای همجوشی هسته ای کربن می رسد.
این رده از ابرنواخترها به طور پیوسته و ثابت روشنایی حداکثری تولید می کنند که دلیل آن یکنواختی جرم کوتوله سفیدی است که از طریق مکانیزم جذب ماده جرم آن افزوده شده و منفجر گردیده است. ثابت بودن میزان روشنایی این ابرنواخترها باعث می شود که بتوان از آن ها به عنوان شمع استاندارد برای اندازه گیری فاصله کهکشانهایشان استفاده نمود، زیرا قدر ظاهری ابرنواخترها در درجه نخست به فاصله آن ها بستگی دارد.
ابرنواختر کپلر(به انگلیسی: Kepler's Supernova) یا اس ان ۱۶۰۴(به انگلیسی: SN 1604، Supernova 1604) یک ابرنواختر از نوع Ia است که در کهکشان راه شیری رخ داد و در سال ۱۶۰۴ توسط کپلر دیده شد. مکان ظاهری این ابرنواختر در صورت فلکی مارافسای قرار دارد و از تاریخ سپتامبر ۲۰۱۱, این آخرین ابرنواختر بدیهی مشاهده شده در خود کهکشان راه شیری می باشد., مکان واقعی آن در ۶ کیلوپارسکی یا به عبارتی ۲۰٬۰۰۰ سال نوری از زمین است. با چشم غیرمسلح دیده می شد. و در طول سه هفته در سال ۱۶۰۴ میلادی قدر ظاهری آن −۲.۵ بود و از تمام اجرام آسمانی به اسثتنای خورشید، ماه و زهره درخشانتر بود.
مختصات:   ۱۷h ۳۰m ۳۸٫۵s٬ −۲۱° ۲۸′ ۴۸″
بازماندهٔ اَبَرنواختر (به انگلیسی: supernova remnant، مخفف:SNR) به ساختار باقی مانده از انفجار ستاره ای که ابرنواختر باشد می گویند. این گروه از ساختارها معمولاً در دسته سحابی ها جای می گیرند.
فهرست باقی مانده های ابرنواخترها
این باقی مانده ها به عنوان یکی از منابع پرتوهای کیهانی به شمار می روند.
رابطه میان ابرنواخترها و پرتوهای کیهانی اولین بار در سال ۱۹۳۴ و توسط والتر باده و فریتز زویکی مطرح شد.
شبه ابرنواخترها (به انگلیسی: Supernova impostors) فوران هایی ستاره ای هستند که در ابتدا به صورت نوعی ابرنواختر ظاهر شده، امّا برخلاف ابرنواخترها، ستارگان اولیهٔ خود را نابود نمی کنند. در نتیجه، آنها به عنوان نواخترانی بسیار قدرتمند طبقه بندی می شوند. آن ها همچنین با نام های آنالوگهای اتا شاه تخته و انفجارهای بزرگ متغیرهای آبی درخشان شناخته می شوند.
ستارگان ابرپرجرم در اواخر عمر خود دچار انفجارهایی می شوند که به آنها شبه ابرنواختر می گویند.
ستارگان فراغولی که با رنگ صورتی مشخص شده اند از نزدیکترین نامزدهای فرانواختر هستند.
فهرست بالا مربوط به ستارگانی است که سرنوشت آنها انفجار ابرنواختریست. این بدین معنی نیست که همه این ستارگان در آستانه ابرنواختر شدن هستند برای مثال ستاره ابط الجوزا سوخت هسته ای خود را به پایان رسانده و هر لحظه امکان رمبش و انفجار آن وجود دارد ولی ستاره پای شکارچی یک ستاره نسبتاً جوان است که چند میلیون سال دیگر به مرحله ای که ابط الجوزا در آن قرار دارد خواهد رسید.

چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

ابرنواختر در دانشنامه آزاد پارسی

اَبَرنواَخْتر (supernova)
سحابی خرچنگ
سحابی خرچنگ
سحابی خرچنگ
سحابی خرچنگ
سحابی خرچنگ
انفجار مرگبار ستاره ای که موقتاً درخشش آن را به ۱۰۰ میلیون برابر درخشش خورشید یا بیشتر از آن می رساند، به نحوی که برای چند روز یا چند هفته، با درخشندگی کهکشانی کوچک می درخشد. تصور می شود که، به تقریب، در هر کهکشان بزرگ، حدود هر ۱۰۰ سال یک بار اَبَرنواختری منفجر می شود. بسیاری از اَبَرنواختران، و به باور اخترشناسان حدود ۵۰ درصد آن ها، در پشت غبار بین ستاره ای۱ مخفی می مانند. این نام را اخترشناس سوئیسی، فریتس تسویکی۲، و اخترشناس امریکایی زادۀ آلمان، والتر باده۳، در ۱۹۴۳ وضع کردند. تسویکی آن ها را به دو گونۀ یک و دو تقسیم کرد. ابرنواخترانِ گونۀ یک در سامانه های ستارۀ دوتایی۴ رخ می دهند. در این سامانه ها سرازیرشدن گاز یک ستاره به درون کوتوله ای سفید۵ موجب انفجار آن می شود. اَبَرنواخترانِ گونۀ دو در ستاره هایی با ده برابر جرم خورشید یا بیشتر دیده می شوند، و واکنش های هسته ای مهارگسیخته ای در آخر عمر آن ها منجر به بروز انفجار می شود. گمان می رود که این اَبَرنواختران ستاره هایی نوترونی و سیاه چاله هایی برجا می گذارند. گازی که براثر این انفجارها فوران می کند منابع رادیویی درحال انبساطی، مانند سحابی خرچنگ۶، را پدید می آورد. اَبَرنواختران منبع اصلی عناصر سنگین تر از هیدروژن و هِلیُم اند. درخشندگی اَبَرنواختر حداکثر به قدرِ مطلق۷ مِنهای چهارده تا مِنهای بیست، یعنی به بیش از ۱۰هزار برابر درخشندگی نواختر معمولی، می رسد. با پیدایش اَبَرنواختر در هر کهکشان، نور آن در اغلب اوقات، تقریباً با مجموع نور همۀ ستاره ها و سحابی۸ های دیگرِ آن سامانه برابری می کند یا از آن ها نیز فراتر می رود. در عین حال، طیف ابرنواختر نشان دهندۀ حرکت های درونی بسیار شدید است. تاکنون در کهکشان ما بیش از دوازده اَبَرنواخترِ احتمالی، به صورت منابع رادیویی، شناسایی کرده اند که آن ها را می توان ازجمله «ستاره های مهمان۹» دانست که در سالنامه های نجومی چینی ها و سالنامه های دیگر ثبت شده اند. مشهورترین این گونه اَبَرنواختری است که در ۱۰۵۴ م، در صورت فلکی ثور۱۰ نمایان شد و سحابی خرچنگ را برجا گذاشت. اَبَرنواختر دیگری را اخترشناس دانمارکی، تیکو براهه۱۱، در ۱۵۷۲ در صورت فلکی ذات الکرسی۱۲رصد کرد که طی چند روز زهره۱۳ را تحت الشعاع خود قرار داد و در روشنایی روز هم دیده می شد. اَبَرنواختر بعدی را ریاضی دان و اخترشناس آلمانی، یوهان کپلر۱۴، و اخترشناس و فیزیک دان ایتالیایی، گالیله۱۵، در ۱۶۰۴، در صورت فلکی مار۱۶ کشف کردند. کشف نخستین اَبرنواختر را، گرچه در آن زمان اَبَرنواختر شناخته نمی شد، چینی ها در ۱۸۵م ثبت کردند. آخرین اَبَرنواختر کهکشان ما در ۱۶۰۴ دیده شد، امّا از آن هنگام تاکنون تعداد زیادی ابرنواختر در کهکشان های دیگر مشاهده شده است. در ۱۹۸۷، اَبَرنواختری که با چشم غیرمسلح نیز دیده می شد، در اَبر ماژلانی بزرگ۱۷، کهکشان کوچکی در همسایگی ما، پدیدار شد.

ارتباط محتوایی با ابرنواختر

ابرنواختر را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• نواختر چیست   • هر نوبت فیلمبرداری چه نام دارد   • انفجار مهیب ستاره ها چه نام دارد   • خالق چنین گفت زرتشت   • نام دیگر انفجار مهیب ستاره ها   • فرانواختر   • هر نوبت فیلم برداری   • نام انفجار مهیب ستاره ها   • معنی ابرنواختر   • مفهوم ابرنواختر   • تعریف ابرنواختر   • معرفی ابرنواختر   • ابرنواختر چیست   • ابرنواختر یعنی چی   • ابرنواختر یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی ابرنواختر
کلمه : ابرنواختر
اشتباه تایپی : hfvk,hojv
عکس ابرنواختر : در گوگل


آیا معنی ابرنواختر مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 97% )