انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

97 985 100 1

اخترشناسی در سده های میانه اسلامی

اخترشناسی در سده های میانه اسلامی در دانشنامه ویکی پدیا

اخترشناسی در سده های میانه اسلامی
اخترشناسی در سده های میانهٔ اسلامی دانشی بس گیرا در سده های میانه در کشورهای اسلامی بوده است و این علم نزد مسلمانان به طور گسترده نُجوم، هیئت و علم فَلَک نامیده می شده است. این علم، شامل پیشرفت های ساخته شده در جهان اسلام به ویژه در عصر طلایی اسلامی (قرن ۸–۱۵ است) و عمدتاً نوشته شده به زبان عربی است. این تحولات عمدتاً در خاورمیانه، آسیای مرکزی، اندلس و شمال آفریقا بوده و سپس در شرق دور و هند اتفاق افتاده است. این موازی است با نحوهٔ پیدایش دیگر علوم اسلامی که در آن از اخذ اندوخته ها و تجارب علمی دیگر اقوام (ایران قدیم، هند و یونان) و بازسازی و توسعه آن در ایجاد یک علم اسلامی صورت می گیرد نجوم اسلامی بعد از آن تأثیر قابل توجهی در نجوم بیزانس و اروپا داشته است (این علوم اسلامی توسط آنان در قرن ۱۲ به لاتینی ترجمه شده است) و همچنین نجوم چینی و نجوم مالی (کشور مالی)).
هیئت
نجوم کروی
دوران طلایی اسلام
اسطرلاب
ستاره شناسی در دوران اسلامی بر اساس ستاره شناسی بطلمیوس پایه نهاده شد و غالباً مباحث نجوم کروی را دارد. نخستین ستاره شناسان مسلمان، در نیمهٔ دوم قرن سوم هجری در بغداد پدیدار شدند. آثار اخترشناسی دانشمندان مسلمان بیشتر برپایه زیج های ایرانی و هندی بنا شد. زیج شهریاری که به دستور انوشیروان در ایران نگاشته شده بود، توسط ابوالحسن تمیمی به عربی ترجمه شد؛ و نخستین اثر ستاره شناسی در دوره اسلامی تألیف گشت. نخستین ستاره شناسی رسمی عباسیان، محمد فزاری بود. شخص دیگری که در شناساندن نجوم هندی به مسلمانان سهم مهمی داشت، یعقوب بن طارق بود؛ او اثر سانسکریت موسوم به سدهانت را که آریابهاتا نوشته بود، به عربی ترجمه نمود.
مأمون خلیفه عباسی دستور داد که کتاب المجسطی را از یونانی به زبان عربی ترجمه کنند. همچنین مأمون دستور به تهیه زیج مأمونی داد. در نیمه دوم سده سوم، نیریزی شرحی بر المجسطی نوشت و اثری دربارهٔ اسطرلاب تألیف کرد. ثابت بن قرة، حرکت نوسانی برابران (اعتدالین) را نپذیرفت اما فاصله اوج خورشید را از زمان بطلمیوس تا زمان خودش کشف کرد، وی همچنین کتابی دربارهٔ خورشیدگرفتگی و ماه گرفتگی نوشت. به دستور ابن سینا فهرستی از ستارگان تهیه شد. ابوریحان بیرونی نخستین دانشنامه ستاره شناسی در کشورهای اسلامی را تدوین کرد، و در آن از حرکت سیارات و گردش زمین به دور خورشید نوشت.
عکس اخترشناسی در سده های میانه اسلامی


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی اخترشناسی در سده های میانه اسلامی   • مفهوم اخترشناسی در سده های میانه اسلامی   • تعریف اخترشناسی در سده های میانه اسلامی   • معرفی اخترشناسی در سده های میانه اسلامی   • اخترشناسی در سده های میانه اسلامی چیست   • اخترشناسی در سده های میانه اسلامی یعنی چی   • اخترشناسی در سده های میانه اسلامی یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی اخترشناسی در سده های میانه اسلامی
کلمه : اخترشناسی در سده های میانه اسلامی
اشتباه تایپی : hojvakhsd nv sni ihd ldhki hsghld
عکس اخترشناسی در سده های میانه اسلامی : در گوگل


آیا معنی اخترشناسی در سده های میانه اسلامی مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 97% )