انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

97 1015 100 1

اراده

/'erAde/

مترادف اراده: آهنگ، پشتکار، تصمیم، خواست، عزم، غرض، قصد، مشیت، میل

برابر پارسی: خواست، پشتکار، آهنگ، کامِش، یازش

معنی اراده در لغت نامه دهخدا

اراده. [ اِ دَ ] (ع مص ، اِمص ) اِرادة. اِرادت. خواستن. (تاج المصادر بیهقی ). خواست. خواسته. خواهش. میل. قصد. آهنگ. کام. دَهر. (منتهی الارب ) : و واقف گردان او را بدرستی اختیار کردنت در آنچه جسته ای آنرا و صواب بودن بآنچه اراده کرده ای. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 314).
نه بی ارادت او بر زمین ببارد ابر
نه بی مشیت او بر هوا بجنبد باد.
مسعودسعد.
ای داور زَمانه ، ملوک زمانه را
جز بر ارادت تو مسیر و مدار نیست.
مسعودسعد.
ارادت من متضمن این رأی نیست. (کلیله و دمنه ). زاهدی مهمان پادشاهی بود چون بخوان بنشستند کمتر از آن خورد که ارادت او بود و چون بنماز برخاستند بیش از آن کرد که عادت او. (گلستان ).
گردن او عاشق ارادت دست است
پهلوی او فتنه ٔ ارادت ران است.
(ظاهراًدر صفت اسب ).
- اراده کردن ؛ قصد کردن. آهنگ کردن. مقصود داشتن.
|| خواست خدا. مشیت . قضا. قدر. تقدیر. قال الرضا (ع مص ): الابداع والارادة والمشیة اسماء ثلثة و معناها واحد: یقدر الاشیاء بحکمته و یدبر اختلافها بارادته. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 299). صفتی که حالت مخصوص را در آدمی ایجاد میکند که از او فعل مخصوصی صادر میشود و در حقیقت اراده تعلق میگیرد بچیز معدوم که آنرا بوجود و حصول بیاورد چنانکه در آیه ٔ شریفه : انما امره اذا اراد شیئاً ان یقول له کن فیکون (قرآن 82/36). میلی است که از پس اعتقاد بر سود و نفع پیدا میشود. و اراده عبارت از مطالبه ٔ قلب است غذای روح را از طیب نفس. اراده قانع کردن نفس است از مرادات خود و رو نمودن است براوامر خدا و راضی شدن بر آن و گفته اند: اراده اخگری است از آتش دوستی در قلب که اقتضا میکند اجابت کردن دواعی نفس را. (تعریفات جرجانی ).
هی فی اللغة نزوع النفس و میلهاالی الفعل بحیث یحملها علیه. و النزوع الاشتیاق. والمیل المحبة والقصد. فعطف المیل علی النزوع للتفسیر. قیل و فائدته الاشارة الی انها میل غیراختیاری. و لایشترط فی المیل ان یکون عقیب اعتقاد النفع کما ذهب الیه المعتزله. بل مجرّد ان یکون حاملا علی الفعل بحیث یستلزمه لانه محضض للوقوع فی وقت و لایحتاج الی محضض آخر.و قوله بحیث متعلق بالمیل و معنی حمل المیل للنفس علی الفعل جعلها متوجهةً لایقاعه. و تقال ایضا للقوة التی هی مبداءالنزوع و هی الصفة القائمة بالحیوان التی هی مبداءالمیل الی احد طرفی المقدور. والارادة بالمعنی الاوّل ای بمعنی المیل الحامل علی ایقاع الفعل و ایجاده تکون معالفعل و تجامعه و ان تقدم علیه بالذّات. و بالمعنی الثانی ای بمعنی القوة تکون قبل الفعل. کلا المعنیین لایتصور فی ارادته تعالی. و قد یراد بالارادةمجرّدالقصد عرفاً. و من هذاالقبیل ارادةالمعنی من اللفظ. و قال الامام لاحاجة الی تعریف الارادة لانها ضروریة. فان الانسان یدرک بالبداهة التفرقة بین ارادته و علمه و قدرته و المه و لذته. و قال المتکلمون انها صفةتقتضی رجحان احد طرفی الجائز علی الاَّخر لا فی الوقوع بل فی الایقاع و احترزوا بالقید الاخیر عن القدرة. کذا ذکرالخفاجی فی حاشیةالبیضاوی فی تفسیر قوله تعالی : «ماذا اراد اﷲ بهذا مثلاً »، فی اوائل سورةالبقرة. و قال فی شرح المواقف : الارادة من الکیفیات النفسانیة فعند کثیر من المعتزلة هی اعتقاد النفع او ظنه. قالوا ان ّ نسبةالقدرة الی طرفی الفعل علی السویة فاذا حصل اعتقاد النفع او ظنه فی احد طرفیه ترجح علی الاَّخر عندالقادر و اثرت فیه قدرته. و عند بعضهم الاعتقاد او الظن هو المسمی بالداعیة. و اما الارادة فهی میل یتبع ذلک الاعتقاد او الظن. کما ان ّ الکراهة نفرة تتبع اعتقاد الضرر او ظنه. فانا نجد من انفسنا بعد اعتقاد ان ّالفعل الفلانی فیه جلب نفع او دفع ضرر میلا الیه مترتباً علی ذلک الاعتقاد. و هذاالمیل مغایر للعلم بالنفع او دفعالضرر ضرورة و ایضا فان القادر کثیراً ما یعتقد النفع فی فعل او یظنه و مع ذلک لایریده ما لم یحصل له هذاالمیل و اجیب علی ذلک بانا لاندعی ان الارادة اعتقادالنفع او ظنه مطلقاً بل هی اعتقاد نفع له او لغیره ممن یؤثر خیره بحیث یمکن وصوله الی احدهما بلاممانعة مانع من تعب او معارضة. والمیل المذکور انما یحصل لمن لایقدر علی الفعل قدرة تامة بخلاف القادر التام القدرة. اذ یکفیه العلم والاعتقاد علی قیاس الشوق الی المحبوب. فانه حاصل لمن لیس واصلا الیه دون الواصل اذ لا شوق له و عندالاشاعرة هی صفة محضضة لاَحد طرفی المقدور بالوقوع فی وقت معین. والمیل المذکور لیس ارادة. فان ّالارادة بالاتفاق صفة محضضة لاحدالمقدورین بالوقوع. و لیست الارادة مشروطة باعتقادالنفع اوبمیل یتبعه فان ّ الهارب من السبع اذا ظهر له طریقان متساویان فی الافضاء الی النجاة فانه یختار احدهما بارادته و لایتوقف فی ذلک الاختیار علی ترجیح احدهما لنفع یعتقده فیه. و لا علی میل یتبعه - انتهی. و فی البیضاوی الحق ان ّالارادة ترجیح احد مقدوریه علی الاَّخر و تخصیصه بوجه دون وجه. او معنی یوجب هذاالترجیح. و هی اعم ّ من الاختیار. فانه میل مع تفضیل - انتهی ؛ ای تفضیل احدالطرفین علی الاَّخر. کأن ّالمختار ینظر الی الطرفین. والمرید ینظر الی الطرف الّذی یریده. کذا فی شرح المقاصد. والمقصود من المیل مجردالترجیح لامقابل النفرة. و قال الخفاجی فی حاشیته ما حاصله ان ّ هذا مذهب اهل السنة فهی صفة ذاتیة قدیمة وجودیة زائدة علی العلم و مغایرة له و للقدرة. و قوله بوجه الخ ، احتراز عن القدرة فانها لاتخصص الفعل ببعض الوجوه. بل هی موجدة للفعل مطلقاً. و لیس هذا معنی الاختیار کما توهم بل الاختیارالمیل الی الترجیح معالتفضیل. و هو ای التفضیل کونه افضل عنده مما یقابله. لان الاختیار اصل وضعه افتعال من الخیر. و لذا قیل الاختیار فی اللغة ترجیح الشی ٔ و تخصیصه و تقدیمه علی غیره و هو اخص من الارادة والمشیة. نعم قدیستعمل المتکلمون الاختیار بمعنی الارادة ایضاً حیث یقولون انه فاعل بالاختیار و فاعل مختار. و لذا قیل لم یرد الاختیار بمعنی الارادة فی اللغة بل هو معنی حادث. و یقابله الایجاب عندهم. و هذا اما تفسیر لارادةاﷲ تعالی او لمطلق الارادة الشاملة لارادةاﷲ تعالی و علی هذا لایرد علیه اختیار احدالطرفین المستویین و احدالرغیفین (؟) المتساویین للمضطر. لانا لانسلم ثمة انه اختیار علی هذا و لاحاجة الی ان یقال انه خارج عن اصله لقطع النظر عنه و قد اورد علی المصنف ان الارادة عند الاشاعرة الصفة المخصّصة لاحد طرفی المقدور و کونها نفس الترجیح لم یذهب الیه احد. و اجیب بانه تعریف لها باعتبارالتعلق. و لذا قیل انها علی الاول معالفعل و علی الثانی قبله. او انه تعریف لارادةالعبد - انتهی. ثم اعلم انه قال الشیخ الاشعری و کثیر من اصحابه : ارادة الشیی ٔ کراهة ضده بعینه. و الحق ان الارادة والکراهة متغایرتان و حینئذ اختلفوا. فقال القاضی ابوبکر و الغزالی ان ارادةالشی ٔ معالشعور بضده یستلزم کون الضد مکروها عند ذلک المرید. فالارادة معالشعور بالضد مستلزمة لکراهةالضد. و قیل لاتستلزمها. کذا فی شرح المواقف. و عندالسالکین هی استدامةالکد و ترک الراحة. کما فی مجمع السلوک. قال الجنید الارادة ان یعتقد الانسان الشی ٔ ثم یعزم علیه ثم یریده. والارادة بعد صدق النیة. قال علیه الصلوة والسلام : لکل امری ٔ ما نوی. کذا فی خلاصةالسلوک. و قیل الارادة الاقبال بالکلیة علی الحق و الاعراض من الخلق. و هی ابتداءالمحبة. کذا فی بعض حواشی البیضاوی.
فائدة - الارادة مغایرة للشهوة فان الانسان قد یرید شرب دواء کریه فیشربه و لایشتهیه بل یتنفر عنه. و قد تجتمعان فی شی ٔ واحد فبینهما عموم من وجه. و کذا الحال بین الکراهةو النفرة اذ فی الدواء المذکور وجدت النفرة دون الکراهة المقابلة للارادة. و فی اللذیذ الحرام یوجد الکراهة من الزهاد دون النفرة الطبعیة. و قد تجتمعان ایضاً فی حرام منفور عنه.
فائدة - الارادة غیرالتمنی. فانها لاتتعلق الا بمقدور مقارن لها عند اهل التحقیق. والتمنی قدیتعلق بالمحال الذاتی و بالماضی. و قد توهم جماعة ان التمنی نوع من الارادة. حتی عرفوه بانه ارادة ما علم انه لایقع او شک فی وقوعه. و اتفق المحققون من الاشاعرة والمعتزلة علی انهما متغایران.
فائدة - الارادة القدیمة توجب المقصود؛ ای اذا تعلقت ارادةاﷲ تعالی بفعل من افعال نفسه لزم وجود ذلک الفعل و امتنع تخلفه عن ارادته اتفاقاً من الحکماء و اهل الملة و اما اذا تعلقت بفعل غیر، ففیه خلاف المعتزلة القائلین بان معنی الامر هو الارادة. فان الامر لایوجب وجودالمأمور به کما فی العصاة. و اما الارادة الحادثة فلاتوجبه اتفاقاً. یعنی ان ارادة احدنااذا تعلقت بفعل من افعاله فانها لاتوجب ذلک المقصود عندالاشاعرة و ان کانت مقارنة له عندهم. و وافقهم فی ذلک الجبّائی و ابنه و جماعة من المتأخرین من المعتزلة و جوز النظام و العلاف و جعفربن حرب و طایفة من قدماء معتزلةالبصرة ایجابها للمقصود اذا کانت قصداً الی الفعل. و هو ای القصد ما نجده من انفسنا حال الایجاد لاعزماً علیه لیقدم العزم علی الفعل فلایتصور ایجابه ایاه. فهؤلاء اثبتوا ارادة متقدمة علی الفعل بازمنة هی العزم و لم یجوزوا کونها موجبة و ارادة مقارنة له هی القصد و جوزوا ایجابها ایاه. و اما الاشاعرة فلم یجعلوا العزم من قبیل الارادة، بل امراً مغایراً لها. اعلم ان العلماء اختلفوا فی ارادته تعالی. فقال الحکماء ارادته تعالی هی علمه بجمیعالموجودات من الازل الی الابد. و بانه کیف ینبغی ان یکون نظام الوجود حتی یکون علی الوجه الاکمل و بکیفیة صدوره عنه تعالی حتی یکون الموجود علی وفق المعلوم علی احسن نظام من غیر قصد و شوق و یسمون هذاالعلم عنایة. قال ابن سینا العنایة هی احاطة علم الاول تعالی بالکل و بما یجب ان یکون علیه الکل حتی یکون علی احسن النظام فعلم الاول بکیفیةالصواب فی ترتیب وجودالکل منبع لفیضان الخیر و الجود فی الکل من غیر انبعاث قصد و طلب من الاول الحق. و قال ابوالحسین و جماعة من رؤساءالمعتزلة کالنظام و الجاحظ و العلاف و ابی القاسم البلخی و محمود الخوارزمی : ارادته تعالی علمه بنفع فی الفعل. و ذلک کما یجده کل عاقل من نفسه ان ظنه او اعتقاده لنفع فی الفعل یوجب الفعل و یسمیه ابوالحسین بالداعیة. و لما استحال الظن والاعتقادفی حقه تعالی انحصرت داعیته فی العلم بالنفع. و نقل عن ابی الحسین وحده انه قال الارادة فی الشاهد زائدة علی الداعی و هو المیل التابع للاعتقاد او الظن. و قال الحسین النجار: کونه تعالی مریداً امر عدمی. و هو عدم کونه مکرهاً و مغلوبا و یقرب منه ما قیل هی کون القادر غیرمکره ولا ساه. و قال الکعبی هی فی فعله العلم بما فیه من المصلحة و فی فعل غیره الامر به. و قال اصحابنا الاشاعرة و وافقهم جمهور معتزلة البصرة انها صفةمغایرة للعلم والقدرة توجب تخصیص احدالمقدورین بالوقوع باحدالاوقات. کذا فی شرح المواقف. و یقرب منه ما قال الصوفیة علی ماوقع فی الانسان الکامل من ان ّ الارادةصفة تجلی علم الحق علی حسب المقتضی الذاتی و ذلک المقتضی هو الارادة. و هی تخصیص الحق تعالی لمعلوماته بالوجود علی حسب ما اقتضاه العلم. فهذا الوصف فیه یسمی ارادة. والارادة المخلوقة فینا هی عین ارادته تعالی. لکن بما نسبت الینا کان الحدوث اللازم لنا لازماً لوصفنا فقلنا بان ّ ارادتنا مخلوقة. و الاّ فهی بنسبتها الی اﷲ تعالی عین ارادته تعالی و ما منعها من ابراز الاشیاء علی حسب مطلوباتها الا نسبتها الینا. و هذه النسبةهی المخلوقیة فاذا ارتفعت النسبة التی لها الینا و نسبت الی الحق علی ما هی علیه ، انفعلت بها الاشیاء. فافهم. کما ان ّ وجودنا بنسبته الینا مخلوق و بنسبته الیه تعالی قدیم. و هذه النسبة هی الضروریة التی یعطیهاالکشف و الذوق. اذ العلم قائم مقام العین. فما ثم الاهذا. فافهم. و اعلم ان ّ الارادة الالهیة المخصصة للمخلوقات علی کل حال و هیئة، صادرة عن غیرعلة و لاسبب بل بمحض اختیار الهی لان ّالارادة حکم من احکام العظمة و وصف من اوصاف الالوهیة فألوهیته و عظمته لنفسه لالعلة وهذا بخلاف رأی الامام محیی الدین فی الفتوحات. فانه قال : لایجوز ان یسمی اﷲ تعالی مختاراً، فانه لایفعل شیئاًبالاختیار بل یفعله علی حسب ما یقتضیه العالم من نفسه و ما اقتضاه العالم من نفسه الا هذاالوجه الذی هو علیه فلایکون مختاراً - انتهی. و اعلم ایضاً ان الارادةای الارادة الحادثة لها تسعة مظاهر فی المخلوقات : المظهر الاول هو المیل و هو انجذاب القلب الی مطلوبه فاذا قوی و دام سمی ولعاً و هو المظهر الثانی. ثم اذا اشتد و زاد سمی صبابة. و هو اذا اخذ القلب فی الاسترسال فیمن یحب ّ، فکانه انصب ّ الماء اذا افرغ لایجدُ بدّاًمن الانصباب. و هذا مظهر ثالث. ثم اذا تفرغ له بالکلیة و تمکن ذلک منه سمی شغفاً. و هو المظهر الرابع. ثم اذا استحکم فی الفؤاد و اخذه من الاشیاء سمی هوی. و هو المظهر الخامس. ثم اذا استولی حکمه علی الجسد سمی غراماً. و هو المظهر السادس. ثم اذا نمی و زالت العلل الموجبة للمیل سمی حُبا. و هو المظهر السابع. ثم اذا هاج حتی یفنی المحب عن نفسه سمی وُدّا و هو المظهر الثامن. ثم اذا طفح حتی افنی المحب و المحبوب سمی عشقاً. و هو المظهر التاسع - انتهی. کلام الانسان الکامل. (کشاف اصطلاحات الفنون ). || توجه خاص مرید بمرشد و سالک به پیر و امثال آن : فرمانبری من [ مسعود ] این تبعیت را که جا کرده در درون من و این ارادتی که لازم شده در گردن من... (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 316). درزی... بوجه ارادت بنزدیک او [ زاهد ] رفت. (کلیله و دمنه ). یکی از علماء خورنده بسیار داشت و کفاف اندک با یکی از بزرگان... بگفت.... شنیدم که اندکی در وظیفه اش افزون کرد و بسیاری از ارادت کم. (گلستان ). که یار موافق بود و ارادت صادق مینمود. (گلستان ). ملک بخندید و ندیمان را گفت چندانکه مرا در حق خداپرستان ارادت است و اقرار، مر این شوخ دیده را عداوت است و انکار. (گلستان ). همچنین مجلس وعظ چو کلبه ٔ بزّاز است تا آنجا نقدی ندهی بضاعتی نستانی و اینجا تا ارادتی نیاری سعادتی نبری. (گلستان ).یکی از جمله ٔ صالحان بخواب دید پادشاهی را در بهشت و پارسائی در دوزخ... ندا آمد که این پادشه به ارادات درویشان در بهشت است و این پارسا بتقرب پادشاهان در دوزخ. (گلستان ). بامدادان دستاری... و دیناری پیش مغنی بنهادم و در کنارش گرفتم... یاران ارادت من در حق او خلاف عادت دیدند. (گلستان ). تلمیذ بی ارادت عاشق بی زر است. (گلستان ).
وگر بچشم ارادت نگه کنی در دیو
فرشته ایت نماید بچشم کرّوبی.
سعدی (گلستان ).
فسحت میدان ارادت بیار
تا بزند مرد سخن گوی گوی.
سعدی.

معنی اراده به فارسی

اراده
( اسم ) ۱ - گردونه ارابه . ۲ - قسمت زیرین هواپیما که چرخها بان پیوسته و هنگام فرود آمدن هواپیما نخست بروی زمین قرار میگیرد .
بمیل بخودی خود
( مصدر ) ۱ - صاحب عزم و اراده بودن توانایی اعمال نظر و بر سر عقید. خود ایستادن داشتن . ۲ - قصد کردن آهنگ کردن .
( مصدر ) عزم کردن تصمیم گرفتن .
بی خویشتن بدون ارداه مقابل بالاراده.
بدون اراده ٠ بی خویشتن ٠ مقابل بالاراده ٠ مقابل ارادی ٠ غیر ارادی ٠ سهوا ٠ ندانسته ٠ نفهمیده ٠ نه برقصد ٠
( صفت ) کسی که دارای اراد. بلند باشد بلند همت .

معنی اراده در فرهنگ معین

اراده
(اِ دِ) [ ع . ارادة ] ۱ - (مص م .) خواستن . ۲ - (اِ.) خواست ، میل ، آهنگ .
(اَ رّ دِ) ( اِ.) گردونه ، ارابه .

معنی اراده در فرهنگ فارسی عمید

اراده
= عراده
۱. نیرویی ارادی و نفسانی که شخص را برای رسیدن به هدف وادار به انجام عمل می کند.
۲. خواست، میل، قصد.
۳. تصمیم جدّی.
۴. (تصوف) علاقۀ درونی سالک برای رسیدن به حق و حقیقت.

اراده در دانشنامه اسلامی

اراده
اراده به شوق شدید به تحقق فعل اطلاق می شود. خواستن و همّت و اراده، آن قدر مهم است که گفته شده، خواستن، توانستن است، یعنی این که اگر کسی علاقمند به انجام کاری باشد در مقابل سختی ها و مشقت های آن مقاومت می کند، پس گویا که از همین الان به مقصد و مقصودش رسیده است. یا در اشعار می خوانیم:- همّت بلند دار که مردان روزگار از همّت بلند به جائی رسیده اند- همّت اگر سلسله جنبان شود مور تواند که سلیمان شود
اراده، یکی از صفات نفس است که به ایجاد یا ترک فعلی تعلق می گیرد و دارای مقدماتی، از جمله مرحله تصور است؛ یعنی انسان ابتدا چیزی را تصور نموده و سپس بررسی می کند که آیا فایده و مصلحتی دارد یا نه، بعد از تصدیق فایده آن، به آن تمایل پیدا می کند و به دنبال آن، هیجانی در نفس او پیدا شده و در پایان، حالت نفسانیه ای به نام « اراده » برای وی پدید می آید که از آن به «شوق مؤکد» تعبیر نموده اند.
نکته
برخی از اصولیون، اراده و طلب را یکی دانسته و برخی دیگر، میان این دو، فرق گذاشته اند. درباره تأثیر اراده در موضوع له الفاظ نیز میان اصولیون اختلاف است؛ عده ای موضوع له الفاظ را ذات معانی می دانند، ولی برخی دیگر معتقدند که موضوع له الفاظ، معنای مراد است؛ یعنی اراده استعمال کننده جزء معنای موضوع له است.
نقش همّت و اراده در زندگی
هر کس به جائی رسیده (چه مقامات معنوی، چه مادی) از شاهرا همّت و اراده قوی رسیده است. دانشمندان، ره آوردهای علمی خود را نتیجه نیروی اراده می دانند. مرتاض های هندی که به قدرت های عجیبی دست یافته اند و در مکتب یوگائیسم در ورزش، آثار چشم گیر داشته اند و صاحبان کرامت که به مقامات والای معنوی و انسانی رسیده اند همه و همه اهمیت آن را گوشزد کرده اند، هر چند که در مسیر حرکت و مقصد و هدف با هم تفاوت دارند.
تقویت اراده یکی از راه های درمان بیماری های روانی
...
اراده
«اراده: صفت ترجیح دهنده یکی از دو طرف فعل و ترک، همراه با علم و شعور».
اراده، مصدر باب افعال به معنای خواستن و به چیزی میل و رغبت کردن و از ماده «رَوْد» به معنای طلب و رفت و آمد در جستجوی چیزی است.
اراده در فلسفه و کلام به صورت های گوناگونی تعریف شده است؛ مانند حالتی که پس از تصور منافع و مصالح برای فاعل حاصل می شود؛ صفتی که صاحبش را به یکی از دو طرف مقدور سوق می دهد؛ صفتی که به واسطه آن، از دو طرفِ ممکن یک طرف همراه با علم و شعور ترجیح داده می شود؛ علمی که سبب صدور فعل می شود بدون آن که این صدور از روی کراهت و جبر باشد؛ صفتی که اقتضای صاحبش را بالفعل و تأثیر او را تمام می کند که در حق تعالی عبارت از علم عنایی یعنی علم به نظام احسن است و در انسان، غیر از علم به شمار می رود.
داعی (علم به مصلحت موجود در فعل)؛ اعتقاد منفعت؛ میلی که در پی اعتقاد منفعت حاصل می شود؛ شوق مؤکّدی که به دنبال ادراک امر ملائم پدید می آید، چه ادراک یقینی باشد و چه ظنّی یا تخیّلی؛ شوق به برطرف کردن نقصی که شخص در وجود خود می بیند.
قصدی که به دنبال جزمِ حاصل از ادراک تصوری و تصدیقی پدید می آید؛ عزم راسخی که پس از مقدمات فعل، یعنی تصور و تصدیق و میل و جزم و عزم پدید می آید. برخی نیز اراده را معنایی منافی با کراهت و اضطرار دانسته اند.
در معنایی جامع می توان اراده را حالت یا صفتی دانست که پس از تصور منفعت یا مصلحت در فاعل حاصل و موجب ترجیح یکی از دو طرف می شود؛ بنابراین برخی از تعاریف پیشین نادرست است و برخی نیز تعریف دقیق اراده نیستند؛ بلکه از لوازم آن شمرده می شوند.
اراده در انسان، از کیفیات نفسانیه (امور وجدانی مانند لذت و درد) و شناختن آن برای انسان ها آسان است؛ ولی علم به ماهیت آن و نیز تعریف دقیق آن مشکل است. در عرفان، اراده یکی از منازل سلوک دانسته شده است و برخی آن را نخستین درجه از سلوک عارفان دانسته و گفته اند: در چنگ زدن به دست گیره محکم (الهی )رغبتی است که باعث می شود باطن شخص برای اتصال حقیقی به عالم قدس به سوی آن حرکت کند.
اراده آخرت طلبی (قرآن)
آخرت طلبی، منوط به اراده و خواست خود انسان است.
... ومن یرد ثواب الاخرة نؤته منها.... . .. ومنکم من یریدالاخرة... ومن اراد الاخرة وسعی لها سعیها وهو مؤمن فاولـئک کان سعیهم مشکورا. من کان یرید حرث الاخرة نزد له فی حرثه... همسران پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم در صورت آخرت طلبی از پاداش عظیم الهی، برخوردار می شوند.یـایها النبی قل لازوجک... • و ان کنتن تردن... والدار الاخرة فان الله اعد للمحسنـت منکن اجرا عظیما.
علت فراموشی آدم علیه السلام، ضعف اراده وی در پیمانش با خدا بود.
و لقد عهدنا الی ءادم من قبل فنسی و لم نجدله عزما. و به یقین پیش از این با آدم پیمان بستیم و (لی آن را) فراموش کرد و برای او عزمی (استوار) نیافتیم.
اراده آمری به اراده شخص امر و نهی کننده در اوامر و نواهی تشریعی اطلاق می شود.
اراده آمری، مقابل اراده فاعلی است. در اوامر و نواهی تشریعی، اراده کسی را که امر یا نهی می کند، اراده آمری می گویند؛ برای مثال، در امر مولا به نماز ، اراده مولا را نسبت به انجام نماز، اراده آمری گویند، زیرا اراده کرده که مراد او در خارج به وسیله شخصی دیگر و به اراده او محقق گردد و به همین خاطر از طریق امر یا نهی مولوی ، آن شخص را به انجام فعل وادار یا از به جا آوردن آن باز می دارد.
فرعون، خواستار آواره ساختن بنی اسرائیل از سرزمینشان بود.
... فسـل بنی اسرءیل اذ جآءهم فقال له فرعون انی لاظنک یـموسی مسحورا• فاراد ان یستفزهم من الارض فاغرقنـه ومن معه جمیعا. فرعون، مدعی اراده کردن موسی علیه السّلام بر آواره ساختن درباریان وی از سرزمینشان شده بود.قال فرعون... • قال للملا حوله... • یرید ان یخرجکم من ارضکم بسحره فماذا تامرون. ادعای فرعونیان مبنی بر اراده موسی علیه السّلام جهت آواره ساختن قوم فرعون از سرزمینشان دروغ بود.قال الملا من قوم فرعون... • یرید ان یخرجکم من ارضکم فماذا تامرون. قالوا ان هـذن لسـحرن یریدان ان یخرجاکم من ارضکم بسحرهما... ادعای فرعونیان مبنی بر اراده موسی علیه السّلام و هارون علیه السّلام برای از بین بردن راه و رسم برتر آنان کذب محض بود.قالوا ان هـذن لسـحرن یریدان ان یخرجاکم من ارضکم... و یذهبا بطریقتکم المثلی.
ادعای منافقان مبنی بر اراده احسان و خیرخواهی نسبت به مسلمانان دروغ محض است.
... رایت المنـفقین یصدون عنک صدودا• فکیف اذا اصـبتهم مصیبة بما قدمت ایدیهم ثم جآءوک یحلفون بالله ان اردنآ الا احسـنا... والذین اتخذوا مسجدا ضرارا وکفرا وتفریقا بین المؤمنین وارصادا لمن حارب الله ورسوله من قبل ولیحلفن ان اردنآ الا الحسنی والله یشهد انهم لکـذبون. (طبق شان نزول، آیه مربوط به منافقان است.) اراده منافقان مبنی بر ارجاع حکمیت به طاغوت در مورد مسائل اختلافی تعلق گرفته بود.الم تر الی الذین یزعمون انهم ءامنوا بمآ انزل الیک ومآ انزل من قبلک یریدون ان یتحاکموا الی الطغوت...
آیات صفت اراده به آیات بیانگر صفت اراده خداوند اطلاق می شود.
در آیات بسیاری سخن از اراده خداوند به میان آمده است که این آیات را "آیات صفت اراده" نامیده اند؛
مثال
مانند: (انما قولنا لشیء اذا اردناه ان نقول له کن فیکون)
نحل/سوره۱۶، آیه۴۰.    
 ۱. ↑ نحل/سوره۱۶، آیه۴۰.    
...
تقویت اراده، آن قدر مهم است که گفته شده، خواستن، توانستن است، یعنی این که اگر کسی علاقمند به انجام کاری باشد در مقابل سختی ها و مشقت های آن مقاومت می کند.
خواستن و همّت و اراده، آن قدر مهم است که گفته شده، خواستن، توانستن است، یعنی این که اگر کسی علاقمند به انجام کاری باشد در مقابل سختی ها و مشقت های آن مقاومت می کند، پس گویا که از همین الان به مقصد و مقصودش رسیده است. یا در اشعار می خوانیم:همّت بلند دار که مردان روزگار از همّت بلند به جائی رسیده اندهمّت اگر سلسله جنبان شود مور تواند که سلیمان شود.
نقش همّت و اراده در زندگی
هر کس به جائی رسیده (چه مقامات معنوی، چه مادی) از شاهرا همّت و اراده قوی رسیده است. دانشمندان، ره آوردهای علمی خود را نتیجه نیروی اراده می دانند. مرتاض های هندی که به قدرت های عجیبی دست یافته اند و در مکتب یوگائیسم در ورزش، آثار چشم گیر داشته اند و صاحبان کرامت که به مقامات والای معنوی و انسانی رسیده اند همه و همه اهمیت آن را گوشزد کرده اند، هر چند که در مسیر حرکت و مقصد و هدف با هم تفاوت دارند.امروزه روان شناسان برای این که بیماری روانی را از چنگ بیماری هایی مثل پریشانی فکر، وسوسه، عدم تمرکز فکر و توجه، ضعف حافظه، افسردگی، کینه، غم و...نجات دهند، سعی دارند نیروی اراده و همّت را در آن ها تقویت نمایند. خودسازی و جهاد با نفس که جهاد اکبر معرفی شده است، در پرتو نیروی اراده حاصل می گردد. در میدان جهاد و رزم حقیقت، شجاعت همان اراده و همّت پولادین است. با این حال انسان عاقل همّت خود را صرف آخرت می کند تا هم در دنیا و هم در آخرت به لذت و کمال مطلوب و پایدار برسد.داشتن اراده قوی در تمامی مراحل زندگی نقشی اساسی در تعیین سرنوشت، هویت یابی و کمال و سعادت انسان دارد، روان شناسان معتقدند که اراده مظهر شخصیت انسان است. اگر فردی اراده قوی داشته باشد، شخصیت او در نظر دیگران شخصیت استوار و شکست ناپذیر بوده و در تحولات و طوفان های زندگی دچار تزلزل و شکست نخواهد شد.
راه کارهای تقویت اراده
برای این که بتوانید اراده قوی داشته باشید و برنامه هائی را که مد نظر دارید به اجرا در آورید، برنامه ای که در ذیل معرفی می شود اجرا نمایید:
← شناخت توانی ها
...
اراده، صفت ترجیح دهنده یکی از دو طرف فعل و ترک، همراه با علم و شعور است.
اراده، مصدر باب افعال، به معنای خواستن و به چیزی میل و رغبت کردن و از مادّه «رَوْد» به معنای طلب و رفت و آمد در جستوجوی چیزی است.
اراده در فلسفه و کلام
اراده در فلسفه و کلام به صورت های گوناگونی تعریف شده است؛ مانند حالتی که پس از تصوّر منافع و مصالح، برای فاعل حاصل می شود؛ صفتی که صاحبش را به یکی از دو طرف مقدور سوق می دهد؛ صفتی که به واسطه آن، از دو طرفِ ممکن، یک طرف همراه با علم و شعور ترجیح داده می شود؛ علمی که سبب صدور فعل می شود بدون آن که این صدور، از روی کراهت و جبر باشد؛ صفتی که اقتضای صاحبش را بالفعل و تأثیر او را تمام می کند که در حق تعالی، عبارت از علم عنایی یعنی علم به نظام احسن است و در انسان ، غیر از علم به شمار می رود؛ داعی (علم به مصلحت موجود در فعل)؛ اعتقاد منفعت ؛ میلی که در پی اعتقاد منفعت حاصل می شود؛ شوق مؤکّدی که به دنبال ادراک امر ملائم پدید می آید، چه ادراک یقینی باشد و چه ظنّی یا تخیّلی؛ شوق به برطرف کردن نقصی که شخص در وجود خود می بیند. قصدی که به دنبال جزمِ حاصل از ادراک تصوّری و تصدیقی پدید می آید؛ عزم راسخی که پس از مقدّمات فعل، یعنی تصوّر و تصدیق و میل و جزم و عزم پدید می آید. برخی نیز اراده را معنایی منافی با کراهت و اضطرار دانسته اند.
معنای جامع
در معنایی جامع می توان اراده را حالت یا صفتی دانست که پس از تصوّر منفعت یا مصلحت در فاعل حاصل، و موجب ترجیح یکی از دو طرف می شود؛ بنابراین، برخی از تعاریف پیشین نادرست است و برخی نیز تعریف دقیق اراده نیستند؛ بلکه از لوازم آن شمرده می شوند. اراده در انسان، از کیفیّات نفسانیّه (امور وجدانی مانند لذّت و درد )، و شناختن آن برای انسان ها آسان است؛ ولی علم به ماهیّت آن و نیز تعریف دقیق آن مشکل است.
اراده در عرفان
...
همان گونه که انجام هر فعل اختیاری، به اراده مسبوق است، خود اراده نیز به مبادی و عللی مسبوق است که باعث تحقّق اراده ای خاص می شوند.
در آیاتی از قرآن به برخی از این مبادی اشاره شده؛ مانند این که ایمان آوردن انسان در پی آن است که خداوند، ایمان را محبوب وی قرار داده، در قلب او زینت دهد. پیامبران به واسطه وحی الهی، کارهای نیک را اراده کرده و انجام می دهند. امر الهی سبب اراده برخی امور به وسیله پیامبران می شود. روی گردانی از یاد خدا باعث می شود که انسان فقط زندگی دنیا را اراده کند. پیروی از شهوات باعث می شود که شخص، انحراف دیگران را نیز اراده کند و ... .
دیدگاه فلسفه
از دیدگاه فلسفی، مبادی اراده به ترتیب تصوّر ، تصدیق و شوق است؛ یعنی در ابتدا چیزی تصوّر می شود و بعد از تصوّر، تصدیق به فایده یا ضرر پیدا می شود و در اثر این تصدیق، شوق به جذب منفعت که شهوت نامیده می شود یا شوق به دفع ضرر که غضب نام دارد، پدید می آید و با قوی شدن این شوق، اراده تحقّق می یابد.
← اقسام تصدیق
الاشارات و التنبیهات؛ اقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد؛ انوارالملکوت فی شرح الیاقوت؛ تهافت التهافت؛ الحکمة المتعالیه فی الاسفار العقلیة الاربعه؛ درة التاج؛ دررالفوائد؛ شرح الاسماء او شرح دعاء الجوشن الکبیر؛ شرح فصوص الحکم؛ شرح المصطلحات الکلامیه؛ شرح منازل السائرین؛ شرح منظومه، سبزواری؛ شرح المنظومة السبزواری؛ شمس العلوم و دواء کلام العرب من الکلام؛ الطبقات الصوفیّه؛ القاموس المحیط؛ گوهر مراد؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن؛ معجم الفروق اللغویه؛ مفتاح الباب؛ المنجد فی اللغه؛ موسوعة کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛ موسوعة مصطلحات التصوف الاسلامی؛ المیزان فی تفسیرالقرآن؛ نثر طوبی.
مقتضای صفت اراده آن است که متعلَّق داشته باشد.
اراده شیطان در قرآن فقط به چیزی تعلّق گرفته است که به ضرر معنوی انسان باشد؛ مانند گمراه کردن انسان ها: «و یُریدُ الشَّیطنُ اَن یُضِلَّهُم»، و ایجاد دشمنی میان آنان: «اِنَّما یُریدُ الشَّیطنُ اَن یوقِعَ بَینَکُمُ العَدوةَ والبَغضاءَ فِی الخَمرِ والمَیسِرِ و یَصُدَّکُم عَن ذِکرِ اللّهِ و عَنِ الصَّلوةِ». قرآن با توجّه به این مطلب، از انسان ها می خواهد تا در برابر اراده شیطان مقاومت، و گناهانی مانند شراب خواری و قماربازی را که شیطان خواستار آن است، ترک کنند: «...فَهَل اَنتُم مُنتَهون». روشن است که اراده شیطان چون به انسان مرتبط است، تأثیر آن در صورت مقاومت انسان، کم، و در صورت پذیرش یا سستی او، فراوان می شود.
اراده انسان
اراده انسان به امور گوناگونی تعلّق می گیرد. حتّی ممکن است انسان به عللی مانند نادانی، گمراهی و لجاجت و اشتیاق وافر به هدایت دیگران، اموری را اراده کند که از توان وی خارج است؛ چنان که چیزی را اراده کند که مخالف خواست تکوینی خدا است؛ مانند خروج از جهنّم : «یُریدونَ اَن یَخرُجوا مِنَ النّارِ و ما هُم بِخرِجینَ مِنها»، خاموش کردن نور خدا: «یُریدونَ اَن یُطفِوا نورَ اللّهِ بِاَفوهِهِم و یَأبَی اللّهُ اِلاّ اَن یُتِمَّ نورَهُ» نیز ۸ صف/۶۱، نیرنگ به پیامبر و خیانت به او: «و اَرادوا بِهِ کَیدًا فَجَعَلنهُمُ الاَخسَرین» و هدایت کردن گمراهانی که دیگر قابل هدایت نیستند: «اَتُریدونَ اَن تَهدوا مَن اَضَلَّ اللّهُ».
← متعلَّق اراده انسان
الاشارات و التنبیهات؛ اقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد؛ انوارالملکوت فی شرح الیاقوت؛ تهافت التهافت؛ الحکمة المتعالیه فی الاسفار العقلیة الاربعه؛ درة التاج؛ دررالفوائد؛ شرح الاسماء او شرح دعاء الجوشن الکبیر؛ شرح فصوص الحکم؛ شرح المصطلحات الکلامیه؛ شرح منازل السائرین؛ شرح منظومه، سبزواری؛ شرح المنظومة السبزواری؛ شمس العلوم و دواء کلام العرب من الکلام؛ الطبقات الصوفیّه؛ القاموس المحیط؛ گوهر مراد؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن؛ معجم الفروق اللغویه؛ مفتاح الباب؛ المنجد فی اللغه؛ موسوعة کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛ موسوعة مصطلحات التصوف الاسلامی؛ المیزان فی تفسیرالقرآن؛ نثر طوبی.



اراده در دانشنامه ویکی پدیا

اراده
اراده خواست و میل ذاتی برای رسیدن به هدفی مشخص می باشد. اراده در پی تصمیمی شفاف و به دنبال دستیابی برای نیل به آن ایجاد می شود.
اراده (فلسفه)
اراده (روان شناسی)
اراده (جامعه شناسی)
اراده (حقوق)
اراده (روزنامه)، یکی از روزنامه های آزاد افغانستان
ارابه یا اَرابه
اختیار یا اختیار
پیروزی اراده، نام فیلمی تبلیغاتی از لنی ریفنشتال
عملیات اراده جدی، عملیات ارتش آمریکا برای حفاظت از نفتکش های کویتی
حزب اراده ملی از احزاب ایران
اراده فارس، از مطبوعات فارس در دوران پهلوی دوم
برهان اختیار
اراده معطوف به قدرت، کتابی از فردریک نیچه
جهان همچون اراده و بازنمود، کتابی از آرتور شوپنهاور
روزنامه اراده یکی از روزنامه های آزاد افغانستان است؛ این روزنامه نخستین روزنامه آزاد است که بعد از سرنگونی حکومت طالبان در افغانستان آغاز به فعالیت انتشاراتی کرد. اراده هم اکنون نیز در کابل به چاب می رسد. صاحب امتیاز این روزنامه حاجی سید داوود است و مدیر مسوول آن یکی از دست اندرکاران عرصه ژورنالیزم افغانستان خادم احمد حقیقی است. تعداد صفحات این روزنامه ۴ است؛ همه روزه به رنگ سیاه و سفید چاپ می شود.
روزنامه اراده، کابل افغانستان
مروری بر نشرات روزنامه آزاد افغانستان، مجله آریانا، چاپ اکادمی علوم افغانستان
اراده در فلسفه به یکی از ویژگی های ذهن، و انتساب کردارهایی که از روی نیت مرتکب شده اند اشاره دارد. کنش ها که بر اساس ارادهٔ شخص انجام شده باشند «ارادی» یا «داوطلبانه» و گاهی به طور تحقیرآمیز «خودسرانه» یا «از روی قصد» خوانده می شود. به طور کلی، «اراده» به یک خواستهٔ مشخص یا دلخواه اشاره ندارد، بلکه ظرفیت کلی داشتن چنان خواسته هایی و قاطعانه عمل کردن بر مبنای آنهاست، بر اساس هر معیارهایی که عامل ارادی اعمال می کند.
Will (philosophy) ویکی انگلیسی
ارادهٔ عمومی (اسپانیایی: Voluntad Popular) یک حزب سیاسی میانه رو سوسیال دموکرات در ونزوئلا است که در دسامبر ۲۰۱۴ به عضویت انترناسیونال سوسیالیست درآمد. مؤسس این حزب لئوپولدو لوپز شهردار پیشین چاکوآ است. این حزب در حال حاضر ۱۴ کرسی از ۱۶۷ کرسی مجمع ملی ونزوئلا، پارلمان این کشور، را در اختیار دارد.
ارادهٔ قدرت (به آلمانی: Der Wille zur Macht) مفهومی است در فلسفه فردریش نیچه. ارادهٔ قدرت چیزی است که به عقیدهٔ نیچه نیروی محرک اصلی انسانها برای زندگی است.
اراده معطوف به قدرت
آرتور شوپنهاور
آلفرد آدلر
ویکتور فرانکل
در اوایل سال ۱۸۷۲ نیچه به مطالعه کتاب راجر جوزف بوشکوویچ بنام Theoria Philosophia Naturalis یا ایدهء فلسفی طبیعت یرداخت. نیچه تنها اشاره به بوسکویچ را در فراسوی نیک و بد می کند.
اراده قدرت (انگلیسی: Will to Power) فیلمی است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.
۳۱ اکتبر ۲۰۰۸ (۲۰۰۸-10-۳۱)
اراده گرایی یا داوطلبی گری, Voluntaryism عموماً فلسفه ای ست که معتقد است همه اشکال انجمنهای انسانی باید داوطلبانه باشد.
پیامدگرایی: برخی پایهٔ اصل عدم تجاوز را بر سودگرایی قاعده نگر یا خودبینی قاعده تگر می دانند. این روش ها معتقدند که گرچه نمی توان ادعا کرد که نقض اصل عدم تجاوز به طور عینی غیراخلاقیست، التزام به آن تقریباً همیشه بهترین نتایج ممکن را به بار می آورد و نتیجتاً باید به عنوان یک قاعدهٔ اخلاقی پذیرفته شود. این دانشوران عبارتند از دیوید فریدمن، لودویگ فن میزس و فردریش هایک.
حقوق طبیعی: برخی اصل عدم تجاوز را بر مبنای حقوق طبیعی که بخش طبیعی وجود انسان دانسته می شود می دانند. چنین روش هایی اغلب به خود-مالکیت، شهودگرایی اخلاقی یا حق زندگی اشاره می کنند. متفکرین سنت حقوق طبیعی عبارتند از جان لاک، لیسندر اسپونر، و موری راتبارد.
قرارداد اجتماعی: این ابزاری ذهنی برای تشریح رابطهٔ درست بین افراد و دولتشان است. استدلالهای قرارداد اجتماعی بیان می کنند که افراد از طریق روند رضایت مشترک در جوامع سیاسی متحد می شوند، و توافق می کنند به قواعد مشترک پایبند باشند و وظایف متناظر را می پذیرند تا از خودشان و یکدیگر در برابر خشونت و دیگر اشکال ضرر محافظت کنند. بسیاری لیبرترین ها، لفظ «قرارداد اجتماعی» را رد می کنند زیرا به طور تاریخی به شیوهٔ غیر داوطلبانه به کار رفته است. آنان استدلال می کنند که یک قرارداد برای اعمال پذیر بودن لازم است داوطلبانه باشد.
اصلی که غالباً برای حمایت از اراده گرایی استفاده می شود اصل عدم تجاوز است.
بیشتر اراده گرایان اندیشه خود را بر پایه نظریات فلاسفه اراده گرایی چون موری راتبارد و رابرت لفیور قرار می دهند. راتبارد می گوید اولاً هر دولتی ایجاد انحصار اجباری در خصوص خدمات دفاعی (پلیس و دادگاه) بر یک منطقه جغرافیایی را مسلم می داند. تا مالکینی که خواهان پذیرفتن یک شرکت دفاعی دیگر در آن ناحیه اند مجاز نباشند چنین کنند؛ و ثانیاً هر دولتی درامدش را از دزدی به دست می آورد که به آن برچسب مالیات گیری زده می شود. به هر حال همه دولتها حداقل این دو جرم را علیه آزادی و مالکیت انجام می دهند مگر این که محدود شده باشند.
شمار بسیاری از اصول اخلاقی برای توجیه اراده گرایی مورد استفاده قرار گرفته اند.
ارادهٔ معطوف به قدرت نام یک کتاب ادبی است که توسط فردریک نیچه، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
اراده یک عجیب و غریب (فرانسوی: Le Testament d'un excentrique) یک رمان ماجراجویی از نویسنده فرانسوی ژول ورن می باشد که بر اساس یک بازی تخته ای با نام بازی غاز می باشد. این رمان در سال ۱۹۰۰ منتشر شد.
پیروزی اراده (به آلمانی: Triumph des Willens) نام فیلمی پروپاگاندا ساخته فیلمساز آلمانی، لنی ریفنشتال دربارهٔ کنگره حزب نازی در سال ۱۹۳۴ در نورنبرگ می باشد.فیلم حاوی سخنرانی عده ای از سران حزب نازی از جمله آدولف هیتلر می باشد. پیروزی اراده در سال ۱۹۳۵ اکران شد و به زودی به عنوان برجسته ترین فیلم تبلیغاتی در دنیای سینما مطرح شد.
پیروزی اراده در IMDb
این مسئله که فیلم پیروزی اراده، فیلمی هنری است یا تبلیغی یا خبری حائز اهمیت است. در پی فاصله گرفتن از سال های سیاه جنگ های جهانی و به دور از تعصبات سیاسی می توان هنر ناب فیلمسازی نوآور را در نماهای پیروزی اراده مشاهده کرد.
فیلم در چهار روز روایت می شود.
فیلم با نماهایی از ابرها بر فراز شهر آغاز می شود و سپس تصویر با گذر از میان ابرها بر فراز توده های مردمی که در آن پایین گردآمده اند شناور می ماند و بدینسان زیبایی و شکوه این صحنه را به نموداری می رساند. هواپیمای هیتلر بر پیکرهای کوچکی سایه می افکند که در آن پایین رژه می روند. در این هنگام موسیقی اپرای « بزرگ خنیاگران نورمبرگ» ساخته واگنر تصویر را همراهی می کند. این موسیقی سپس به آرامی جای خود را به سرود هورست وسل می دهد که به نام «پرچم های برافراشته» نیز شناخته می شود.پرچم های برافراشته سطر نخست این سرود است که از ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۵ همچون سرود حزب نازی و از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ همچون سرود ملی آلمان به کار می رفت.شعر این سرود را هورست وسل در ۱۹۲۹ تصنیف کرد که کوشش گر نازی و فرمانده شبه نظامیان مسلح نازی، موسوم به اس ای، مستقر درمحله فردریش هاین برلین بود و در ژانویه ۱۹۳۰ به دست یک کوشش گر کمونیست ترور شد. هیتلر با رسیدن به فرودگاه نورمبرگ درمیان هلهله و شادمانی مردم ازهواپیما بیرون می آید.او سپس بر اتومبیل روباز به سوی نورنبرگ می رود و صفوف مردمی را پشت سرمی نهد که مشتاقانه چشم به راه او ایستاده اند.هیتلرآنگاه به هتلی می رسد که سپس جشنی شبانه در آن برپا می شود.
ضعف اراده (aboulia) یا بی ارادگی اصطلاحی است در روانکاوی و به مواردی اشاره دارد که فرد می داند چه باید انجام دهد اما اقدام به انجام آن نمی کند. برای نمونه برخی بیماران دچارشده به ضعف اراده ساعت ها غذا را می جوند بدون این که آن را ببلعند.
ضعف اراده، کاهش تکانه در فکر یا عمل (مثلاً فقدان آرزو) است به همراه بی تفاوتی به پیامدهای عمل در نتیجه نقص عصب شناختی، افسردگی، و روان گسیختگی.


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

اراده در دانشنامه آزاد پارسی

توانایی گزینش از میان چند شیوۀ رفتار متفاوت و عمل کردن بدان، به ویژه هنگامی که عمل معطوف به هدفی مشخص و متأثر از آرمان ها و اصول معینی باشد. رفتار ارادی با رفتاری که به شکل غریزی، انعکاسی، یا از روی هوس و عادت سر می زند و نتیجۀ گزینش آگاهانه از میان چند گزینه نیست، متفاوت است.
از دیدگاه فلسفی. تا قرن ۲۰ اغلب فیلسوفان اراده را استعداد فطری مستقلی در انسان می دانستند. اختلاف آن ها بر سر نقش آن در ساختار شخصیت انسان بود. به زعم شوپنهاور فیلسوف آلمانی، اراده ای کلی در عالم وجود دارد که واقعیت اول است و ارادۀ فرد، جزئی از آن است. شوپنهاور اراده را مسلط بر همۀ وجوه دیگر شخصیت، معرفت، احساسات، و مسیر زندگی فرد می داند. صورت جدیدتری از نظریۀ شوپنهاور در فلسفۀ اگزیستانسیالیسم دیده می شود، چنان که ژان پل سارتر شخصیت را محصول اعمال انسان می شناسد و اعمال را نمودهایی از اِعمال ارادۀ انسان برای معنابخشیدن به جهانی که در آن زندگی می کند. غالب فیلسوفان دیگر اراده را هم ارز یا تابعی از دیگر وجوه شخصیت شمرده اند. افلاطون روان را مرکب از عقل و اراده و شوق می دانست. در دیدگاه فیلسوفان خردگرایی همچون ارسطو، توماس آکوئیناس، و رنه دکارت، اراده اهرمی در دست نفس ناطقه برای مهار شهوات و انفعالات حیوانی محض است. برخی از فیلسوفان تجربی مانند دیوید هیوم اراده را چندان متأثر از عقل نمی دانند و بیشتر فرمانبر عاطفه می بینند. فیلسوفان تکامل باوری چون هربرت اسپنسر و فیلسوفان عمل گرایی مانند جان دیویی اراده را نه استعدادی فطری بلکه دستاوردی تجربی می شناسند که اندک اندک در روند رشد فکری و بالندگی شخصیت فرد از رهگذر تعامل اجتماعی شکل می گیرد.
از دیدگاه روان شناسی. روان شناسان امروزه اغلب طرفدار نظریۀ عمل گرایانه در مورد اراده اند و آن را استعداد مستقلی نمی دانند و کیفیت یا وجهی از رفتار به شمار می آورند. کلّیتِ شخص است که اراده می کند؛ و اراده کردن در چند مرحله نمود می یابد: نخست، توجه کردن به هدف های کمابیش دور با معیارها و اصول کم وبیش انتزاعی؛ دوم، سبک سنگین کردن شیوه های رفتار گوناگون و عمل آگاهانه به شیوه ای که سنجیده ترین راه تأمین آن اهداف و اصول به نظر می رسد؛ سوم، منع امیال و ترک عادت هایی که ممکن است توجه را از اهداف و اصول منحرف کنند یا با آن ها نسازند؛ و سرانجام، ایستادگی به رغم موانع و ناکامی ها بر پیروی از هدف ها و پایبندی به اصول. نداشتن هدفِ درخور پیروی یا آرمان ها و معیارهای شایستۀ احترام، تزلزل در بذل توجه، عدم توانایی ایستادگی در برابر امیال و عادت ها، و تردید در گزینش از میان گزینه ها یا در پافشاری بر تصمیم، از کاستی هایی است که معمولاً بی ارادگی به بار می آورد.
از دیدگاه کلام. در علم کلام نیز دربارۀ ارادۀ ذات حق بحث می شود. حد جامع صفت اراده در انسان و خداوند به معنی توان انجام امر ملائم است ولی چون علم خداوند عین ذات است، از این جهت از اسماء ذات اوست و از حیث تعلق به فعل که متأخر از ذات وی است از اسماء افعال است. اراده گاه نیز به معنی اختیار، یعنی توان ترجیح بین دو امر، نیز به کار رفته است؛ گاه نیز در کلام و احادیث از مشیت تفکیک شده است، و در این معنی اراده صِرف توانِ بر فعل است و مشیت ایجادِ فعل.

نقل قول های اراده

آ - الف - ب - پ - ت - ث - ج - چ - ح - خ - د - ذ - ر - ز - ژ - س - ش - ص - ض - ط - ظ - ع - غ - ف - ق - ک - گ - ل - م - ن - و - هـ - ی
• «از تمام صفاتی که برای پرورش جان و جسم شما سودمندتر است هیچ یک به اندازه عزم و اراده مفید نیست.» بوشه بدون منبع
• «بزرگ ترین اختلاف بین انسان و حیوان در فهم و شعور نیست بلکه در داشتن اراده و اختیار است.»
• «به نیروی اراده می توان به همه چیز دست یافت اما این اراده محرک و تازیانه لازم دارد اگر آن را به کار نیندازیم کلیه قوای باطنی ما زودتر زنگ می زند.» لابوله بدون منبع
• «بهترین موقع برای تربیت اراده ایام جوانی است.»
• «قوت اراده اساس و پایه هر اخلاق عالی و بزرگ است.»
• «قوه اراده و عزم در آدمی تقویت نمی شود و رشد نمی یابد مگر با به کار انداختن دائمی آن.»
• «مردم فاقد نیرو نیستند، فقط فاقد اراده اند.»
• «نیروی علم و معرفت بدون اراده قوی مانند درخت بی بار است، قوه اراده محور چرخ های زندگی و آهن ربای توانایی وکامیابی است.» حسین کاظم زاده ایرانشهر

اراده در جدول کلمات

اراده
هم
اراده خدا
مشیت
اراده قوی
همت
توافق دو اراده ضروری در جهت ایجاد یک اثر حقوقی
قرارداد

معنی اراده به انگلیسی

will (اسم)
میل ، ارزو ، نیت ، اراده ، قصد ، خواهش ، خواست ، وصیتنامه ، مشیت ، وصیت
animus (اسم)
عمد ، عناد ، نیت ، اراده ، قصد
volition (اسم)
اراده ، خواست ، از روی اراده ، مشیت
nisus (اسم)
تمایل ، تقلا ، اراده

معنی کلمه اراده به عربی

اراده
ارادة , س ، إرادة
أبرَمَ (أکَّدَ) العَزمَ
س
ارادة
فَقْدانُ الإرادة (فَقْدُ الإرادَة)
حيوان
فَقْدانُ الإرادة (فَقْدُ الإرادَة)
قوة الارادة

اراده را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران درباره معنی اراده

احسان ١٧:٣٤ - ١٣٩٦/٠٣/٣٠
نیرویی که به همان اندازه که توان انجام دادن کاری هست ، به همان اندازه توان انجام ندادن آن نیز هست . (نامه های عین القضات ، جلد اول ، نامه ی یکم )
|

محمدحسین ابادی ٢٣:٢٥ - ١٣٩٦/١٢/١٩
انگیزه
|

هومن دبیر ٠٠:١٢ - ١٣٩٧/٠٩/٠٢
پشت کام-پشت یاز-پشت خواست
|

محمدامین درگاهی ١٧:٢٥ - ١٣٩٨/٠١/٢٣
عزم
|

یوسفیان ١٤:١٣ - ١٣٩٨/٠٢/٠١
راده
|

یوسفیان ١٤:١٤ - ١٣٩٨/٠٢/٠١
یعنی هکر قدرتمند
ولی تو خیلی خوبی
عشق تو خوب بوده که من اینجوری شدم
|

جمشید احمدی ١٦:٠٧ - ١٣٩٨/٠٥/٣٠
فرخواست/ فرخواسته
|

پیشنهاد شما درباره معنی اراده



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• روشهای تقویت اراده   • معنی اراده   • راه های تقویت اراده و پشتکار   • تقویت اراده برای درس خواندن   • اراده چیست   • جملات اراده   • تقویت اراده در اسلام   • کتاب تقویت اراده   • مفهوم اراده   • تعریف اراده   • معرفی اراده   • اراده یعنی چی   • اراده یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی اراده
کلمه : اراده
اشتباه تایپی : hvhni
آوا : 'erAde
نقش : اسم
عکس اراده : در گوگل


آیا معنی اراده مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 97% )