انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

94 1008 100 1

امام حسین

معنی امام حسین در لغت نامه دهخدا

امام حسین. [ اِ ح ُ س َ ] (اِخ ) حسین بن علی بن ابی طالب علیهم السلام. رجوع به حسین... شود.
- امثال :
امام حسینی نیست و گرنه شمر بسیار است ؛ یعنی مردم در قساوت و سنگدلی کمتر از شمربن ذی الجوشن نیستند. (از امثال و حکم مؤلف ). امام حسین یکی بود ولی شمر و یزید بسیار است ؛ یعنی مردم نیکوسیر اندک ولی فاسد و ستمگر فراوان است. (از فرهنگ عوام ).

معنی امام حسین به فارسی

امام حسین
حسین بن علی بن ابی طالب علیهم السلام .

امام حسین در دانشنامه اسلامی

اباعبدالله الحسین (علیه السلام) و قیام خونینی که برپا نمود، از چنان عظمت و شکوهی در تاریخ برخوردار است که نه تنها مسلمانان و شیعیان، بلکه توجه بسیاری از اندیشمندان و شخصیت های غیر اسلامی را نیز به خود معطوف داشته است. شخصیت والا و ایثار و از خودگذشتگی بی مانند آن حضرت (علیه السلام)، آنان را چنان شیفته و مجذوب خود کرده که در برابر عظمت و درخشش وجودی آن حضرت (علیه السلام) سر تعظیم فرود آورده، خواسته یا ناخواسته زبان به تحسین او گشوده، در تمجید و ستایش مقام شامخ آن بزرگوار در سخنان و آثار خود سخن ها گفته اند. در این مقاله سعی شده به مواردی از این سخنان اشاره شود:
این دانشمند بزرگ مسیحی پس از تمجید و ستایش شکوه و عظمت روز عاشورا چنین می گوید: « حسین (علیه السلام) برای شرف و ناموس و اجرای احکام اسلام و از بین بردن ظلم و ستم و جلوگیری از حیف و میل مسلمین و حمایت از مستضعفین و بی نوایان و به خاطر خدا از جان و مال و فرزند گذشت؛ اما زیر بار استعمار نرفت؛ پس بیایید ما نیز شیوه او را سرمشق خود قرار داده، از زیردست استعمارگران خلاصی یابیم و مرگ با عزت را بر زندگی با ذلت ترجیح دهیم؛ زیرا مرگ با عزت بهتر از زندگی همراه با ذلت است».
دیدگاه مسیو ماربین
مسیو ماربین ـ دانشمند و محقق آلمانی ـ درباره امام حسین (علیه السلام) و قیام جاودانه اش، هم چنین علل قیام آن حضرت (علیه السلام) و نتایج آن به طور مفصل سخن رانده است که خلاصه آن چنین است:«حسین بن علی (علیه السلام) ـ نوه محمد (صلی الله علیه و آله وسلم)، که از دختر محبوبش فاطمه (سلام الله علیها) متولد شده تنها کسی است که در چهارده قرن پیش در برابر حکومت جور و ظلم قد علم کرد. در فرزند علی (علیه السلام)، همه اخلاق و صفاتی که در دوران حکومت عرب پسندیده و قابل احترام بود، مشاهده می شد. حسین (علیه السلام) شجاعت و دلاوری را از پدر خود به ارث برده بود و به احکام و دستورات اسلام تسلطی کامل داشت... .موضوعی را که نمی توان نادیده گرفت این است که حسین (علیه السلام) اولین شخص سیاست مداری بود که تا به امروز، احدی سیاستی به مؤثری سیاست او اتخاذ نکرده است. زمانی که بنی امیه ـ دشمن کینه توز اسلام ـ در مقام هتک حرمت به اسلام برآمدند، حسین (علیه السلام) سکوت را جایز ندانسته، به طور جدی و علنی علیه بنی امیه و حکومت وقت قیام کرد و آل ابی سفیان و یزیدیان را به رسوایی و نابودی کشانید. او علناً و آشکاراً می گفت: من در راه حق و جهت امر به معروف قیام خواهم کرد و کم ترین تردیدی ندارم که در این راه کشته خواهم شد. من قیام خواهم کرد اگرچه جان خود و عزیزانم را در این راه از دست بدهم. او به گفته اش عمل کرد؛ عملی که هیچ گاه در دنیا سابقه نداشته و نخواهد داشت که شرحش از حد ایجاز ما خارج است.تاریخ عاشورا کاملاً نشان می دهد که هیچ یک از شهیدان کربلا عمداً خود را به کشتن نداده اند؛ بلکه هر یک از کشته شدگان مورد هجوم و تاخت و تاز سپاه دشمن قرار گرفته، مظلومانه از پای درآمده اند و هریک از این شهدا به اندازه مظلومیتشان بر عظمت و بزرگی اسلام افزوده اند؛ ولی شهادت حسین (علیه السلام) از همه مهم تر و از روی دانش و بصیرت و سیاست انجام گرفت و این شهادت و شهامت در تاریخ بشریت نظیر نداشته است..... چندی نگذشت که حکومت ظلم و جور معاویه و جانشینان او از میان رفت و در کمتر از یک قرن، قدرت از بنی امیه سلب گردید. خارج شدن قدرت از دست بنی امیه به گونه ای انجام شد که امروز نام و نشانی از آنان نمودار نیست و اگر در متن کتاب های تاریخی نامی از این قوم ذکر شده در تعقیب آن هزاران نفرین و ناسزا نوشته شده و این نیست مگر به واسطه قیام حسین (علیه السلام) و یاران باوفای او».
دیدگاه واشنگتن ایرونیک
این مورخ شهیر آمریکایی در تمجید و ستایش از شخصیت و قیام سید و سالار شهیدان (علیه السلام) می نویسد: «برای حسین (علیه السلام) ممکن بود که زندگی خود را با تسلیم شدن به اراده یزید نجات بخشد، لیکن مسئولیت پیشوایی و نهضت نجات بخش اسلام اجازه نمی داد که او یزید را به عنوان خلافت بشناسد؛ لذا خود را برای هر ناراحتی و فداکاری برای رها ساختن اسلام از چنگال بنی امیه آماده ساخت. در زیر آفتاب سوزان و روی ریگ های تفتیده عربستان، روح حسین (علیه السلام) فناناپذیر است. ای رهبر نمونه شجاعت و ای شهسوار من ای حسین (علیه السلام)».
دیدگاه ل. م. بوید
...
اباعبدالله الحسین (علیه السلام) و قیام خونینی که برپا نمود، از چنان عظمت و شکوهی در تاریخ برخوردار است که نه تنها مسلمانان و شیعیان، بلکه توجه بسیاری از اندیشمندان و شخصیت های غیر اسلامی را نیز به خود معطوف داشته است. شخصیت والا و ایثار و از خودگذشتگی بی مانند آن حضرت (علیه السلام)، آنان را چنان شیفته و مجذوب خود کرده که در برابر عظمت و درخشش وجودی آن حضرت (علیه السلام) سر تعظیم فرود آورده، خواسته یا ناخواسته زبان به تحسین او گشوده، در تمجید و ستایش مقام شامخ آن بزرگوار در سخنان و آثار خود سخن ها گفته اند. در این مقاله سعی شده به مواردی از این سخنان اشاره شود:
این دانشمند بزرگ مسیحی پس از تمجید و ستایش شکوه و عظمت روز عاشورا چنین می گوید: « حسین (علیه السلام) برای شرف و ناموس و اجرای احکام اسلام و از بین بردن ظلم و ستم و جلوگیری از حیف و میل مسلمین و حمایت از مستضعفین و بی نوایان و به خاطر خدا از جان و مال و فرزند گذشت؛ اما زیر بار استعمار نرفت؛ پس بیایید ما نیز شیوه او را سرمشق خود قرار داده، از زیردست استعمارگران خلاصی یابیم و مرگ با عزت را بر زندگی با ذلت ترجیح دهیم؛ زیرا مرگ با عزت بهتر از زندگی همراه با ذلت است».
هاشمی نژاد، عبدالکریم، درسی که حسین (علیه السلام) به انسان ها آموخت، ص۴۲۷-۴۳۹، فراهانی، چاپ اول، ۱۳۴۷ش.
مسیو ماربین ـ دانشمند و محقق آلمانی ـ درباره امام حسین (علیه السلام) و قیام جاودانه اش، هم چنین علل قیام آن حضرت (علیه السلام) و نتایج آن به طور مفصل سخن رانده است که خلاصه آن چنین است:«حسین بن علی (علیه السلام) ـ نوه محمد (صلی الله علیه و آله وسلم)، که از دختر محبوبش فاطمه (سلام الله علیها) متولد شده تنها کسی است که در چهارده قرن پیش در برابر حکومت جور و ظلم قد علم کرد. در فرزند علی (علیه السلام)، همه اخلاق و صفاتی که در دوران حکومت عرب پسندیده و قابل احترام بود، مشاهده می شد. حسین (علیه السلام) شجاعت و دلاوری را از پدر خود به ارث برده بود و به احکام و دستورات اسلام تسلطی کامل داشت... .موضوعی را که نمی توان نادیده گرفت این است که حسین (علیه السلام) اولین شخص سیاست مداری بود که تا به امروز، احدی سیاستی به مؤثری سیاست او اتخاذ نکرده است. زمانی که بنی امیه ـ دشمن کینه توز اسلام ـ در مقام هتک حرمت به اسلام برآمدند، حسین (علیه السلام) سکوت را جایز ندانسته، به طور جدی و علنی علیه بنی امیه و حکومت وقت قیام کرد و آل ابی سفیان و یزیدیان را به رسوایی و نابودی کشانید. او علناً و آشکاراً می گفت: من در راه حق و جهت امر به معروف قیام خواهم کرد و کم ترین تردیدی ندارم که در این راه کشته خواهم شد. من قیام خواهم کرد اگرچه جان خود و عزیزانم را در این راه از دست بدهم. او به گفته اش عمل کرد؛ عملی که هیچ گاه در دنیا سابقه نداشته و نخواهد داشت که شرحش از حد ایجاز ما خارج است.تاریخ عاشورا کاملاً نشان می دهد که هیچ یک از شهیدان کربلا عمداً خود را به کشتن نداده اند؛ بلکه هر یک از کشته شدگان مورد هجوم و تاخت و تاز سپاه دشمن قرار گرفته، مظلومانه از پای درآمده اند و هریک از این شهدا به اندازه مظلومیتشان بر عظمت و بزرگی اسلام افزوده اند؛ ولی شهادت حسین (علیه السلام) از همه مهم تر و از روی دانش و بصیرت و سیاست انجام گرفت و این شهادت و شهامت در تاریخ بشریت نظیر نداشته است..... چندی نگذشت که حکومت ظلم و جور معاویه و جانشینان او از میان رفت و در کمتر از یک قرن، قدرت از بنی امیه سلب گردید. خارج شدن قدرت از دست بنی امیه به گونه ای انجام شد که امروز نام و نشانی از آنان نمودار نیست و اگر در متن کتاب های تاریخی نامی از این قوم ذکر شده در تعقیب آن هزاران نفرین و ناسزا نوشته شده و این نیست مگر به واسطه قیام حسین (علیه السلام) و یاران باوفای او».
هاشمی نژاد، عبدالکریم، درسی که حسین (علیه السلام) به انسان ها آموخت، ص۴۴۴، فراهانی، چاپ اول، ۱۳۴۷ش.
این مورخ شهیر آمریکایی در تمجید و ستایش از شخصیت و قیام سید و سالار شهیدان (علیه السلام) می نویسد: «برای حسین (علیه السلام) ممکن بود که زندگی خود را با تسلیم شدن به اراده یزید نجات بخشد، لیکن مسئولیت پیشوایی و نهضت نجات بخش اسلام اجازه نمی داد که او یزید را به عنوان خلافت بشناسد؛ لذا خود را برای هر ناراحتی و فداکاری برای رها ساختن اسلام از چنگال بنی امیه آماده ساخت. در زیر آفتاب سوزان و روی ریگ های تفتیده عربستان، روح حسین (علیه السلام) فناناپذیر است. ای رهبر نمونه شجاعت و ای شهسوار من ای حسین (علیه السلام)».
هاشمی نژاد، عبدالکریم، درسی که حسین (علیه السلام) به انسان ها آموخت، ص۴۴۲-۴۴۳، فراهانی، چاپ اول، ۱۳۴۷ش.
...
شخصیت امام حسین (علیه السّلام) نه تنها در میان شیعیان و مسلمانان شناخته شده است و دارای جایگاه والایی می باشد، بله مستشرقین نیز این عظمت و شخصیت بی نظیر امام را درک کرده و درباره حضرت سخنانی ارائه کرده اند.
از میان نگاه «تاریخیگری» و نگاه «پدیدارشناسانه» شرق شناسان آنچه برای شیعیان دارای اهمیت و ویژگی است، روش تحقیقی پدیدارشناسی است. روشی که ادموند هوسرل پایه گذارش بود و مستشرقینی چون کربن و شیمل و دیگران در آثارشان از آن پیروی کردند. شیوه و روشی که یک مستشرق فارغ از هر دین و آیینی که دارد، نوعی شیفتگی و دلدادگی در اثرش نسبت به موضوعی که به آن می پردازد، برایش حاصل می گردد و اندیشه خود را به آن نزدیک می کند. در این مقاله «امام حسین (علیه السّلام) از نگاه شرق شناسان» سعی گردیده تا نگاه پدیدارشناسی در آثار شرق شناسان دنبال و ذکر شود. تلاش دانش پژوهان و اساتید اسلامی باید آن باشد که دین پژوهان غربی را به نگاه پدیدارشناسی نزدیک تر کنند. از نگاه ما در تقسیمات ذکر شده برای شرق شناسان، فقط این گروه لایق عنوان «شرق شناسان راستین» هستند.
ادوارد گرانویل براون
از جمله کسانی که سعی کرده با این نگاه درباره واقعه کربلا کاوش کند و خود را به اعتقادات شیعی نزدیک نماید، ادوارد گرانویل براون (۱۹۲۶ـ۱۸۶۲م)،(EDWARD GRANVILLE BROWNE) خاورشناس و متخصص در ادبیات فارسی و نویسنده کتاب بزرگ و جامع «تاریخ ادبیات فارسی» است. او به سال ۱۸۶۲م. در خانواده ای که در پزشکی و الهیات و نیز بازرگانی و امور لشکری شهرت داشت، در ایالت «گلاسترشر» در انگلستان به دنیا آمد. براون در مدرسه «گلنالموند» و مدرسه «ایتون» به تحصیل پرداخت. وی به اصرار پدرش درسال ۱۸۷۹م. به قصد تحصیل در پزشکی وارد دانشگاه کمبریج شد و در سال ۱۸۸۲م. رتبه دوم را در علوم طبیعی حایز گردید. ولی از آنجایی که به ادبیات فارسی علاقه زیادی داشت در سال ۱۸۸۷یا ۱۸۸۸م. به ایران سفر کرد. واقع نگری وی نسبت به اسلام و ] از برخی آثار او مشهود است. درباره براون، در میان ایرانیان حرف بسیار است، بعضی او را جاسوس انگلیس می دانند و بعضی او را صوفی. چنانکه در زندگی نامه او آمده از سوی حاج پیرزاده از پیشوایان نامدار طریقت در سال ۱۸۸۷م. لقب «مظهر علی» به وی داده شد. و در مکاتبات فارسی خود با این لقب امضا می کرد. به هر حال براون پس از ۶۴ سال عمر در پنجم ژانویه ۱۹۲۶م. در لندن درگذشت. از آثار وی می توان به: «یک سال در میان ایرنیان»، «تاریخ مطبوعات و ادبیات ایران در دوره مشروطیت» و «تاریخ طب عربی» را نام برد. وی درباره واقعه کربلا چنین می گوید: «آیا قلبی پیدا می شود که وقتی درباره کربلا سخن می شنود، آغشته با حزن و الم نگردد؟ حتی غیر مسلمانان نیز نمی توانند پاکی روحی را که در این جنگ اسلامی در تحت لوای آن انجام گرفت انکار کنند.»
رینولد آلین نیکلسون
از دیگر شرق شناسانی که امام حسین (علیه السّلام) را ستود، رینولد آلین نیکلسون (۱۹۴۵ـ۱۸۶۸م.) (REYNOLD ALLEYNE NICHOLSON) انگلیسی است. او می گوید: «(امام) حسین (علیه السّلام) به خود تردید راه نداد و با گروه معدودی که تعدادی زن و بچه نیز جزو آنها بودند و روی هم دویست نفر نمی شدند، به سوی شمال برگشت و در کنار فرات، در کربلا خیمه زد. در این وضع ناامید کننده او شرایطی را پیشنهاد کرد، اگر شمر ذی الجوشن که برای همیشه به رسوا و ملعون معروف شد، عبیدالله را ترغیب به این محاصره بلاشرط نمی کرد، شاید این امکان بود که پیشنهاد او مورد قبول واقع شود. و (امام) حسین (علیه السّلام) یارانش را (تنی چند از مردان و پسران) علیه سپاه محاصره کننده برانگیخت. ذکر همه جزئیات این حادثه دلخراش توام با غم و رنج هم، به سختی می تواند صحنه های آن فاجعه را بازگو کند.... . بنی امیه، سرکش و مستبد بودند، قوانین اسلامی را نادیده انگاشتند و مسلمین را خوار نمودند.... . و چون تاریخ را بررسی کنیم، گوید: «دین بر ضد فرمان فرمایی تشریفاتی قیام کرد و حکومت دینی در مقابل امپراتوری ایستادگی نمود. بنابر این، تاریخ از روی انصاف حکم می کند که خون (امام) حسین (علیه السّلام) به گردن بنی امیه است.» نیکلسون در هشتم آگوست ۱۸۶۸م. در «کیگلی» به دنیا آمد. پس از فرا گرفتن زبان یونانی و لاتین در دانشگاه، به زبان های فارسی و عربی روی آورد. در ۱۹۰۱م. استاد زبان فارسی شد و سال ها در دانشگاه کمبریج تدریس کرد. در ۱۹۲۶م. جانشین ادوارد براون در کرسی زبان عربی «توماس ادامز» شد. وی سرانجام در ۲۷ آگوست ۱۹۴۵م. در «شستر» در گذشت. از آثار وی ترجمه و شرح «مثنوی معنوی» و «تاریخ ادبیات عرب» و مقالات متعدد در «دایرة المعارف دین و اخلاق» و «دایرة المعارف اسلامی» اشاره کرد.
آنتوان بارا
...
اسماء شهدای شما از قبل در «لوح محفوظ الهی» ثبت شده است که اینان خواهند آمد و از اسلام و قرآن دفاع خواهند کرد. حضرت امام خمینی قدس سره.
«پدرم سیداسماعیل، اجداد طاهرین ما را، سرمشق عبرت قرار می داد و می گفت: تسلیم ناپذیری در برابر زور و ستم را از جد شهیدمان، سیدالشهداء علیه السلام بیاموزیم. یزید بن معاویه ، در مقابل بیعت به آن حضرت، مال و منال فراوان و زندگی آسوده وعده داد. ولی او در راه مبارزه برای حق و حقیقت و دفاع از ایمان و عقیده خویش، آن وعده ها را نادیده گرفت و خون پاک خود و خانواده اش حتی نوجوانان و کودکان شیرخوار خانواده را فدا کرد.»
شهید چمران
«ای حسین! در کربلا ، تو یکایک شهدا را در آغوش می کشیدی، می بوسیدی، وداع می کردی. آیا ممکن است هنگامی که من نیز به خاک و خون خود می غلتم؛ تو دست مهربان خود را بر قلب سوزان من بگذاری و عطش عشق مرا به تو و به خدای تو سیراب کنی؟ از این دنیای دون می گریزم. از اختلافات، خودنمایی ها، غرورها، خودخواهی ها، سفسطه ها، مغلطه ها، دروغ ها و تهمت ها خسته شده ام. احساس می کنم که این جهان، جای من نیست. آنچه دیگران را خوشحال می کند؛ مرا سودی نمی رساند. سرورم! آمده ام تا در رکابت علیه کفر و ظلم و جهل بجنگم. با همه وجود آمده ام. تاسوعاست. گروهی بزرگ از یزیدیان با تانک ها و توپ ها و زره پوش ها و ماشین های زیاد و سربازان فراوان در حرکتند. حق با باطل رو به رو شده است. دشمن سیل آسا پیش می آید و من می خواهم مثل یکی از اصحاب تو در کربلا بجنگم.»
شهیدان کربلایی ایران
قطع شدن دست «حسین» باعث شده بود دیگران نسبت به او حساس باشند و کارهایش را زیر نظر بگیرند. او این را خوب می دانست و سعی می کرد تا آنجا که امکان پذیر است، اوضاع را عادی جلوه دهد. در این کار هم به خاطر سعی و تلاش بی وقفه خود موفق بود. خیلی زود کارها را با تمرینات مرتب یاد گرفته و شخصا انجام می داد. حسین عاشق محرم و سینه زنی بود. مخصوصا چون لشکر او به نام مقدس سیدالشهداءعلیه السلام بود؛ ایام محرم شور و حال دیگری در آن پیدا می شد. بعضی وقت ها که دوستان در سنگر جمع بودند؛ با آن دستش که قطع نشده بود، سینه زنی می کرد. چقدر با صفا بود! آخر او سردار سرلشکر شهید حاج حسین خرازی ، فرمانده لشکر ۱۴ امام حسین علیه السّلام در جبهه ها بود. بعد از این، در این بازار، ضرب عشق باید زد هم به نام خرازی، هم به نام زین الدین.
حسن باقری
...
پس از شهادت امیرمؤمنان (علیه السّلام)، امام حسین (علیه السّلام) با برادرش امام حسن (علیه السّلام) بیعت کرد. ایشان چه در ایام خلافت امام حسن (علیه السّلام) و چه در دوران امامت آن حضرت، همواره همراه و یار و یاور امام حسن (علیه السّلام) در امور خلافت و امامت بود. افزون بر این، امام حسین (علیه السّلام) احترام ویژه ای برای برادر و امام خود قائل بود، به طوری که در یک کلام می توان گفت که ایشان در پیروی و تکریم از امام حسن (علیه السّلام) کار را به سرانجام رسانده بود.
پس از شهادت امیرالمؤمنین علی (علیه السّلام)، امام حسن (علیه السّلام) عهده دار زعامت مسلمانان گردید. اما خلافت آن حضرت (علیه السّلام) بواسطه کارشکنی های عراقی ها و در نتیجه صلح با معاویه بیش از شش ماه دوام نیاورد. در این مدت کوتاه، امام حسین (علیه السّلام) همواره در کنار برادر حاضر بود و از هیچ کوششی در راه خدمت و مساعدت به ایشان مضایقه نکرد. روایت شده پس از شهادت حضرت علی (علیه السّلام) مردم نزد امام حسن (علیه السّلام) گرد آمدند تا با او بیعت کنند. امام حسن (علیه السّلام) به ایراد سخن پرداخته به آنان فرمود: "با من بر سر فرمانبرداری و گوش به فرمان بودن، بیعت کنید و با هر کس جنگیدم شما نیز بجنگید و با هر کس در صلح بودم شما نیز در صلح باشید. " مردم چون این سخنان را شنیدند تردید کردند و از بیعت خوداری کردند، امام حسن (علیه السّلام) نیز دست نگه داشت. آنان نزد امام حسین (علیه السّلام) آمدند و به او گفتند: "دست بگشای تا با تو بر جنگیدن با گمراهان و حلال شمارندگان (یعنی شامیان) بیعت کنیم همان گونه که با پدرت این چنین بیعت کردیم. " امام حسین (علیه السّلام) فرمود: «پناه بر خدا از این که تا هنگامی که امام حسن (علیه السّلام) زنده است، با شما بیعت کنم!» پس مردم دیگر بار نزد امام حسن (علیه السّلام) بازگشتند و با او بیعت کردند. امام حسین (علیه السّلام) در همه حال، پیوسته جانب برادر را رعایت می کرد و خود را تابع سیاست های ایشان و مطیع اوامر او می دانست. هنگامی که آهنگ نبرد و مقابله با دشمنان شامی نواخته شد، حضرت در بسیج و اعزام نیروها به اردوگاه نخیله و مسکن نقشی فعال داشت و همراه برادر به مدائن و ساباط برای جمع آوری لشکر رفت؛ زمانی هم که در پی کارشکنی ها و خیانت های مکرر سپاهیان عراق، امام حسن (علیه السّلام) با پیشنهاد صلح از سوی معاویه روبرو شد و بنابر مصالح اسلام و جامعه مسلمین مجبور به پذیرش صلح با معاویه شد و آن همه ناراحتی ها را متحمل شد، امام شریک رنج های برادر بود و چون می دانست که این صلح به صلاح اسلام و مسلمین است هرگز اعتراضی به امام حسن (علیه السّلام) نداشت.برخی از مورخان با توجه به پاره ای از روایات سست و بی پایه، امام حسین (علیه السّلام) را از جمله کسانی برشمردند که سخت با پیمان صلح امام حسن (علیه السّلام) و معاویه مخالف بود. به زعم آنان، امام حسین (علیه السّلام) در چند جا مخالفت خود را اظهار کرده است. از جمله نقل شده که امام حسن (علیه السّلام) در جریان صلح با معاویه با امام حسین (علیه السّلام) و عبدالله بن جعفر مشورت کرد. عبدالله نظر صلح آمیز امام حسن (علیه السّلام) را تایید کرد؛ اما امام حسین (علیه السّلام) با صلح معاویه مخالف بود و چون برادرش امام حسن (علیه السّلام) خواهان صلح بود و بر این مطلب اصرار می ورزید، امام حسین (علیه السّلام) هم ناچار پذیرفت و به او فرمود: «انت اکبر ولد علی و انت خلیفتی و امرنا لامرک تبع فافعل ما بدا لک؛ تو فرزند بزرگ امام علی (علیه السّلام) و خلیفه او هستی و ما وظیفه داریم از تو پیروی کنیم پس تصمیم با شماست.» همچنین در برخی از منابع نقل شده که امام حسین (علیه السّلام) با اینکه تصمیم امام حسن (علیه السّلام) برای صلح با معاویه را به ناچار پذیرفته بود؛ اما هیچگاه با معاویه بیعت نکرد و چون معاویه بر بیعت او اصرار ورزید، امام حسن (علیه السّلام) خطاب به معاویه فرمود: «معاویه؛ حسین (علیه السّلام) را مجبور نکن که او هرگز بیعت نمی کند.» دیگر روایاتی که مستمسک این عده در ادعایشان شده است، حدیثی است که ابن اثیر در اسدالغابه و دیگران نقل کرده اند. آنان روایت کرده اند که از جمله کسانی که مخالف این صلح بود و از آن اکراه داشت، حسین (علیه السّلام) بود که به برادر خود گفت: "انشدک الله ان تصدق احدوثة معاویه و تکذب احدوثة ابیک؛ تو را به خدا سوگند می دهم از اینکه سخن معاویه را تصدیق کرده و سخن حق پدرت را تکذیب کنی؟ " امام حسن (علیه السّلام) در جوابش گفت: "اسکت انا اعلم بهذا الامر منک؛ آرام باش که من به این ماجرا داناتر از تو هستم. " در تاریخ ابن عساکر نیز گفت و گوی فوق با اندک اختلافی نقل شده است. این کتاب در ادامه این روایت می افزاید: «هنگامی که حسین (علیه السّلام) خشم برادر و تصمیم او را در انجام صلح دید از مخالفت خود دست کشید و آن را پذیرفت و به برادرش گفت: "انت اکبر ولد علی و انت خلیفتی و امرنا لامرک تبع فافعل ما بدا لک."»
دلایل تعارض روایات تاریخی با عقاید شیعه
اما این روایات تاریخی با مبانی عقیدتی و کلامی شیعه در تعارض است و علاوه بر آن برخی مستندات تاریخی و روایی نیز که در ذیل به مواردی از آن پرداخته شده است بر جعلی و ساختگی بودن این روایات صحه گذاشته بی اساس و موهوم بودن آن را آشکار می سازد:
← تکریم و اطاعت از امام حسن
حسین بن علی؛ امام حسین علیه السلام.
آستان مقدس امام حسین (علیه السلام) محل دفن امام حسین (علیه السلام) و شهدای کربلا بوده و در شهر کربلا قرار دارد.بنابر برخی نقل ها مختار ثقفی اولین بنا را بر مرقد امام حسین (علیه السلام) ساخت و در دوره های بعد شیعیان و محبان اهل بیت (علیه السلام) مخصوصاً پادشاهان و حاکمان، اهتمام ویژه ای بر بازسازی، ترمیم و توسعه این حرم داشته اند.این حرم بارها از سوی دشمنان اهل بیت از جمله برخی از خلفای عباسی و وهابیان مورد هجوم و تخریب واقع شده است. از مهمترین آن ها می توان به تخریب حرم امام حسین (علیه السلام) توسط متوکل، تخریب و غارت حرم توسط وهابی ها در آوریل سال ۱۸۰۱ م و نیز نخریب توسط حکومت بعث عراق در پی انتفاضه شعبانیه در سال۱۴۱۱ق اشاره کرد.صحن مطهر به مساحت ۱۵۰۰ متر مربع حرم را احاطه کرده است. این صحن دارای ده درب ورودی بوده و هرکدام از درب ها به یکی از محله های کربلا باز می شود.اطراف صحن ایوان های بزرگی وجود دارد که مهم ترین آن ها عبارت اند از: ایوان طلا، ایوان ناصری و ایوان وزیر. در طبقه دوم حرم مطهر گنجینه آستان وجود دارد و اشیاء نفیسی که شاهان ایران و هند و دیگران به حرم اهداء کر ده اند، در آنجا نگهداری می شود.اولین ضریح بر روی قبر ایشان از جنس چوب بود و توسط عضدالدوله دیلمی ساخته شد. در دوره قاجاریه ابتدا فتحلی شاه و بعد انیس الدوله زن ناصرالدین شاه هرکدام ضریحی از جنس نقره برای قبر شریف امام حسین (علیه السلام)ساختند. ضریح فعلی پس از نصب بر روی قبر مطهر امام حسین (علیه السلام)، در اسفند سال ۱۳۹۱ رونمایی شد.
به نوشته شیخ مفید، پس از آنکه لشکر عمر سعد به کوفه بازگشتند، گروهی از قبیله بنی اسد که در منطقه «غاضریه» اقامت داشتند، به محل جنگ آمدند و بر امام حسین (علیه السلام) و یاران ایشان، نماز خواندند و آنها را دفن کردند. آنها امام حسین (علیه السلام) را در محل قبر کنونی ایشان و فرزندش علی اکبر را پایین پای آن حضرت، به خاک سپردند.سایر شهدای کربلا را نیز در یک جا، کنار یکدیگر در امتداد پایین پای امام، دفن کردند. حضرت عباس (علیه السلام) را نیز در محل شهادت وی، در مسیر غاضریه، جایی که امروزه بارگاه ایشان قرار دارد، به خاک سپردند.
مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۱۱۴.    
بارگاه ملکوتی سرور شهیدان، حضرت امام حسین (علیه السّلام)، از نخستین هفته های پس از واقعه عاشورا، به زیارتگاهی برای شیعیان تبدیل شد و از آن زمان تاکنون، همواره کانون توجه عاشقان و دوستداران آن حضرت بوده است.برخی گفته اند نخستین زائر امام حسین (علیه السّلام)، «عبیدالله بن حر جعفی» بود
آل طعمه، سلمان هادی، تاریخ مرقد الحسین و العباس (علیه السّلام)، ص۷۲.
درباره نخستین ساختمان بنا شده بر قبر شریف امام حسین (علیه السّلام)، در منابع تاریخی معتبر، اطلاع دقیقی در دست نیست. اما نویسندگان معاصر تاریخ کربلا و بارگاه امام حسین (علیه السّلام)، اقوال و ادعاهایی را درباره تاریخ احداث نخستین بنا روی قبر بیان کرده اند که از اعتبار تاریخی، برخوردار نیست. برخی گفته اند قبیله بنی اسد که امام حسین (علیه السلام) و سایر شهیدان را به خاک سپردند، نخستین کسانی بودند که بر قبور آنان، تربتی ساختند. اما به نوشته برخی دیگر، مختار ثقفی، نخستین کسی بود که به ساخت وساز بر قبر مطهر اقدام نمود.
عبدالجواد، کلیددار، تاریخ کربلا و حائر حسینی، ص۲۰۸
...
بنابه گزارش حمید بن مسلم عمر بن سعد تیری به سمت امام حسین (علیه السّلام) پرتاب کرد و جنگ را آغاز نمود.
حمید بن مُسلم گوید: عمر بن سعد پیشاپیش لشکریان کوفه، به حسین (علیه السّلام) و یارانش یورش برد و به «درید» گفت که پرچم را پیش ببرد و او پرچم را پیش برد. سپس عمر بن سعد تیری در چله کمان نهاد و به سوی حسین پرتاب کرد و گفت: اشهدوا انا اول من رمی، نزد امیر عبیدالله بن زیاد گواهی دهید که من نخستین کسی بودم که تیر پرتاب کردم».
طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۲۹.    
امام حسین (علیه السّلام) به یارانش فرمود: این تیرها سفیرهای آنان (دشمنان) به سوی شما هستند؛ پس برخیزید و برای مرگی که گریزی از آن نیست آماده شوید. آن گاه امام لشکر خود را آراست. زهیر بن قین را بر جناح راست (میمنه) و حبیب بن مظاهر را بر جناح چپ (میسره) قرار داد و پرچم را به دست برادرش عباس (علیه السّلام) سپرد.
کوفی، ابن عثم، کتاب الفتوح، ج۵، ص۱۰۱.    
ابن شهرآشوب نوشته است که هر کدام از یاران امام حسین (علیه السّلام) که عازم میدان کارزار می کرد، برای وداع خدمت امام (علیه السّلام) می رسید و چنین می گفت: السلام علیک یابن رسول الله (علیه السّلام): درود بر تو ای فرزند رسول خدا).امام حسین (علیه السّلام) در جواب می فرمود: عَلیک السّلام و نحن خلفک، «بر تو درود، ما هم به تو ملحق می شویم». سپس بخشی از آیه شریفه بیست و سوم از سوره مبارکه احزاب را تلاوت می فرمود: «فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر؛
احزاب/سوره۳۳، آیه۲۳.    
...
یکی از شنیع ترین کارهای سپاه یزید در کربلا، که حاکی از عمق کینه توزی و دشمنی آنان با امام بود، اسب تازاندن بر بدن مطهر امام حسین (علیه السّلام) بود.
یکی از شنیع ترین کارهای سپاه یزید در کربلا، که حاکی از عمق کینه توزی و دشمنی آنان با امام بود، اسب تازاندن بر بدن مطهر امام (علیه السّلام) بود. در بسیاری از منابع آمده است که این کار به دستور عبیدالله بن زیاد بوده است.چنان که ابوالفرج اصفهانی نوشته است: عبیدالله بن زیاد فرمان داد که سینه، پشت، پهلو، و صورت حسین را لگدمال کنند. پس اسبان بر این کار واداشته شدند. (این فرمان را عبیدالله در نامه ای که به عمر سعد درباره به تسلیم وادار کردن امام حسین (علیه السّلام) یا کشتن او نوشته بود، داده بود. ) منابع تاریخی دربارهٔ این جریان چنین نگاشته اند. عمر سعد در میان یارانش فریاد زد: چه کسی حاضر است با اسبش حسین را لگدمال کند؟ ده نفر (ابوعلی بلعمی از مورخان قرن چهارم، بیست نفر گفته است. ) پذیرفتند. آنان رفتند و با اسبانشان حسین را لگدمال کردند، تا آنجا که پشت و سینه اش را خرد کردند. (اما ابن کثیر دمشقی به سبب تعصبات کوری که دارد، این قضیه را منکر می شود، ولی در صفحه بعدی می نویسد «و گفته می شود حسین را با سم های اسبانشان لگدمال کردند تا آنجا که او را به زمین چسباندند». در برخی از ماخذ شیعی، قصه افسانه گونه ای نقل شده است که حاکی از آمدن شیری به کربلا و جلوگیری از تعرض به بدن حضرت و انصراف عمر سعد از این کار است. مرحوم مجلسی نیز به سبب چنین خبری، جریان اسب تازاندن بر بدن امام (علیه السّلام) را غیر ممکن دانسته است اما این گزارش، با مسلمات تاریخی که در متن آورده شده است، در تضاد است. چنان که محشی بحار الانوار نیز آن را ضعیف شمرده و از جهات تاریخی، غیر قابل پذیرش دانسته است. )چون سبب این کار را از او پرسیدند، گفت: این کار به امر عبیدالله بود.
← اسامی آنها
 ۱. ↑ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۹.    
پیشوایی، مهدی، مقتل جامع سیدالشهداء، ج۱، ص۸۹۳. رده های این صفحه : تاریخ زندگانی امام حسین | تاریخ معصومان | مقتل پیشوایی | مقتل جامع سیدالشهداء | نهضت عاشورا | وقایع روز عاشورا































ورود به سامانه / ایجاد حساب کاربری


العربیة











آخرین مطالب اضافه شده
...
در این مقاله برخی از مواردی که امام حسین علیه السلام به قرآن کریم استناد کرده اند، ذکر می شود.
میان راه مکه و کوفه، عبدالله بن مطیع که از عراق بر می گشت، وقتی با امام حسین علیه السّلام ملاقات نمود و متوجه شد که امام به سوی کوفه می رود، خطاب به آن حضرت عرض نمود: به کوفه مرو که اگر آنجا بروی کشته می شوی. امام در پاسخ وی این آیه را تلاوت نمود: «قل لن یصیبنآ الا ما کتب الله لنا هو موللنا وعلی الله فلیتوکل المؤمنون» ؛ بگو مصیبتی جز آنچه خدا برای ما مقدر کرده است، به ما نمی رسد. او مولای ماست و اهل ایمان بر خداوند توکل می نمایند.
شهادت قیس بن مسهر
در منزل عذیب هجانات (نزدیک قادسیه ) خبر شهادت قیس بن مسهر صیداوی را به امام دادند. چشمان امام به اشک نشست و این آیه را تلاوت فرمود: «فمنهم من قضی نحبه و و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا» ؛ برخی بر سر پیمان خویش جان باختند و بعضی چشم به راهند و هیچ گاه پیمان خود را دگرگون نساخته اند.
امام و عبدالله بن حر جعفی
در راه کربلا، امام از عبیدالله بن حر جعفی خواست تا به لشکر و اصحاب او بپیوندد، او قبول نکرد و گفت: اسب خوبی دارم، تقدیم می کنم. امام از وی روی برگردانید و این آیه را تلاوت نمود: «و ما کنت متخذ المضلین عضدا» ؛ من هرگز گمراهان را حامی خود نمی گیرم.
امام و تسلیم نشدن به بنی امیه
...
واقعه شهادت امام حسین (علیه السّلام) و یاران وفادار آن حضرت در سال ۶۱ هجری قمری در کربلا رخ داد. در منابع شیعه صدور فرمان شهادت امام حسین (علیه السّلام) توسط یزید بن معاویه، امری قطعی است، اما اینکه در منابع اهل سنت هم به این موضوع پرداخته شده یا نه؟ سوالی است که در این مقاله به آن پاسخ خواهیم داد.
در میان علمای اهل سنت افراد اندکی همچون عبدالمغیث حنبلی و ابن تیمیه سعی نموده اند از یزید جانبداری کنند و او را بی گناه جلوه دهند و یا حداقل او را شخصی نشان دهند که توبه نموده اما عده دیگری از علمای اهل سنت همانند شیعه معتقدند که فرمان قتل امام حسین (علیه السّلام) توسط یزید بن معاویه صورت گرفته است. البته گزارش های تاریخی اهل سنت در این زمینه به چند دسته تقسیم می شود.۱ـ صدور فرمان شهادت قبل از حرکت امام (علیه السّلام) به مکه.۲ـ صادر شدن دستور شهادت امام (علیه السّلام) به والی کوفه.۳ـ بیان اصل فرمان به شهادت آن حضرت فارغ از زمان و مکان و اشخاص.
← صدور فرمان قبل از حرکت امام به مکه
از مطالبی که گذشت دریافتیم که طبق نظر شیعیان و اکثر اهل سنت فرمان شهادت امام حسین (علیه السّلام) را یزید بن معاویه صادر کرده است بر اساس منابع اهل سنت نه تنها یک بار بلکه صدور فرمان دو مرتبه صورت گرفته است. بنابراین بر کسی پوشیده نیست که مقصر اصلی در این واقعه اسفناک، شخص یزید بن معاویه است.


امام حسین در دانشنامه ویکی پدیا

امام حسین
امام حسین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
حسین بن علی، امام سوم شیعیان
میدان امام حسین (تهران)
میدان امام حسین (شیراز)
ایستگاه متروی امام حسین (تهران)
امام حسین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
حسین بن علی، امام سوم شیعیان
میدان امام حسین (تهران)
میدان امام حسین (شیراز)
ایستگاه متروی امام حسین (تهران)
امام حسین و ایران نام یک کتاب تاریخی است که توسط کورت فیشلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
فهرست آثار ادبی مشهور
حرم امام حسین یا حرم حسینی در کربلا، مدفن ابی عبدالله حسین بن علی، مشهور به سیدالشهداء پیشوای سوم شیعیان است که در زمان خلافت یزید بن معاویه، در مخالفت با وی جنگید و روز عاشورا، ۱۰ محرم سال ۶۱ هجری قمری برابر با پنجشنبه، ۲۰ مهر ۵۹ هجری خورشیدی (۹ اکتبر ۶۸۰ میلادی) در بیابانِ نینوا (کربلای کنونی در کشور عراق) کشته شد و پس از چند روز همان جا به خاک سپرده شد. امروزه آرامگاهش تبدیل به محلی برای زیارت شیعیان شده است. در این حرم، حسین، به همراه علی اکبر در پایین پا و علی اصغر بر سینه در ضریح دفن اند. همچنین بیشتر شهدای کربلا کمی آن سوتر در حرم به خاک سپرده شده اند. در شمال شرقی حرم حسین بن علی، حرم عباس بن علی قرار دارد. مابین دو حرم را بین الحرمین می گویند.
هیچ فرشتهٔ مقرب و پیامبر فرستاده ای نیست مگر از خدا می خواهد که بگذارد امام حسین را زیارت کند؛ پس مرتب دسته ای از روان های پیامبران و فرشتگان فرومی آیند و دسته ای فرامی روند.
هر شب هفتاد هزار فرشته از آسمان فرود آمده پس از طواف خانهٔ خدا و زیارت حرم محمد و علی، به زیارت حرم حسین می روند و پیش از برآمدن خورشید به آسمان فرامی روند.
یکی از یاران جعفر صادق از او نقل می کند که گفت: «رسول گرامی و علی ابن ابیطالب و فاطمه و همهٔ امامان برای زائران حسین ابن علی دعا می کنند» نیز نقل می کند که روزی بر او درآمدم، دیدم با خدایش رازونیاز می کند، و سجده کنان این دعا را می خواند …. از سجده که سر برداشت، گفت: «کسانی که در آسمان ها در حق زائران حسین ابن علی دعا می کنند، بیش از کسانیست که در زمین برایشان دعا می کنند.» همچنین نقل می کند که امام گفت: «آیا دوست نداری از کسانی باشی که از دنیا بیرون می روند و گناهی برایشان نیست؟ آیا دوست نداری از کسانی باشی که فرستادهٔ خدا حضرت باایشان مصافحه می کند؟ »
خداوند هزاران فرشته را مأمور قبر حسین نهاده است و هیچ زائری به زیارتش نمی رود مگر به پیشوازش آیند، و هیچ زائری با او وداع نمی کند مگر این که به پادره اش می روند، و هیچ زائری بیمار نگردد مگر عیادتش کنند، و هیچ زائری نمیرد مگر بر پیکرش نماز گزارند و پس از مرگش برایش آمرزش خواهند. طبق حدیث دیگری اگر در میان سفر بمیرد، فرشتگان بشویندش و درب های بهشت به رویش باز شود.
حرم حسین بن علی در میانه کربلا، شهری در هشتاد کیلومتری نجف و صد کیلومتری بغداد است. موقعیت جغرافیایی این شهر ۳۲ درجه و ۴۰ دقیقه عرض شمالی و ۴۳ درجه و ۵۰ دقیقه طول شرقی است.
پس از به شهادت رسیدن حسین بن علی و اصحاب وی در سرزمین کربلا، قبیله بنی اسد با کمک فرزندش علی ابن حسین (که کالبد پدر و عمویش عباس ابن علی را به تنهایی دفن کرد) کالبد ایشان و اصحابش را دفن کردند. بنی اسد برای قبر امام حسین نشانه ای در نظر گرفتند و درخت سدره ای را علامت آن ساختند. در زمان بنی امیه شیعیان به زیارت قبر وی می آمدند و قبر مشخص بود.
نخستین ساخت بنای آرامگاه حسین بن علی را به مختار ابوعبید ثقفی مختار بن ابی عبیده ثقفی (پس از قیامش) و بعضی به بنی اسد نسبت می دهند که مصالح آن از گچ و آجر بوده و در نزدیکی آن مسجدی بوده است که این آرامگاه در عهد بنی عباس بدستور هارون الرشید ویران شد و خانه های شیعیان همجوار آن خراب گشته و قبر را شخم زدند و درخت سدره ای که بنی اسد جهت علامت قبر کاشته بودند را بریدند. پس از آن در زمان مأمون که برای راضی کردن شیعیان خراسان، تصمیم گرفت خلافت را به علی بن موسی واگذارد، شیعیان فرصت یافتند بر روی قبر حسین بن علی آرامگاهی بنا کنند که بنای این آرامگاه هم در سال ۲۳۲ قمری به دستور متوکل عباسی همراه با خانه های اطراف آن ویران شد و زمین آن شخم زده شد و در آن کشت صورت گرفت. همانگونه که حمدالله مستوفی آورده است:
بقایای خانه جنب مسجد امام حسین مربوط به سده های متاخر دوران های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کهگیلویه، بخش مرکزی، شهر دهدشت، بافت تاریخی جنب مسجد امام حسین واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۲۹۸۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
دانشنامه امام حسین یا با عنوان کامل «دانشنامه امام حسین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ: فارسی - عربی» یکی از دانشنامه های جهان اسلام در خصوص زندگانی فردی و اجتماعی، و نظریات دیگران دربارهٔ حسین بن علی و ‏‫واقعه کربلا به دو زبان فارسی و عربی است.
دائرةالمعارف حسینی
نرم افزار دانشنامه امام حسین
این دانشنامه که از پانزده بخش و ۱۳۸ فصل (۱۶ جلد) با ترجمه فارسی تشکیل شده است حاصل تلاش ۱۰ ساله محمد محمدی ری شهری، سید محمود طباطبایی نژاد (زاده ۱۳۴۰ خ در شهر یزد)، سید روح الله سیدطبایی (نویسنده معاصر)، عبدالهادی مسعودی (مترجم) و همکاری پژوهشکده علوم و معارف حدیث است.
این کتاب از متقن ترین منابعی است که از آغاز تا انجام زندگی شخصی، اجتماعی، سیاسی حسین بن علی را مورد توجه قرار داده و با ملاحظه دقیق آیات قرآن و نقد، پالایش، تنظیم هزاران گزارش روایی و تاریخی کارآمد توانسته معرفی دقیقی از این شخصیت تاریخ‏ ساز نمایش دهد.
مراسم رونمایی از این اثر در تاریخ ۱۹ آذرماه سال ۱۳۸۸ با حضور لطف الله صافی گلپایگانی، علی لاریجانی و جمعی از فرهیختگان حوزه و دانشگاه در تالار علامه مجلسی مؤسسه علمی فرهنگی دارالحدیث برگزار شد.
مختصات: ۳۵°۴۵′۰۲″ شمالی ۵۱°۳۵′۱۵″ شرقی / ۳۵٫۷۵۰۵۶°شمالی ۵۱٫۵۸۷۵۰°شرقی / 35.75056; 51.58750
دانشکده افسری و تربیت پاسداری
دانشکده های فنی و مهندسی
دانشکده مهندسی صنایع
دانشکده مهندسی مکانیک و هوافضا
دانشکده مهندسی عمران
دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر
دانشگاه امام حسین دانشگاهی در شهر تهران است که دارای دانشکده های علوم پایه، فنی و مهندسی، و علوم انسانی است. دانشگاه امام حسین دو بخش مجزا و جداگانه دارد. یکی دانشکده افسری که از سال ۱۳۷۸ به دانشگاه افسری ارتقا یافت و مخصوص افرادی است که گزینش شده و در آینده کادر سپاه خواهند شد و دیگری دانشگاه جامع امام حسین است که از طریق کنکور سراسری دانشجو می پذیرد و در سایر شهرها نیز دارای شعباتی است. پذیرش با شرایط خاص و با مصاحبه های عقیدتی همراه است
در سال ۱۳۶۲ توسط مهدی باکری با نام پادگان امام حسین بنیان گذاری شد و در سال ۱۳۶۵ مرکز آموزش عالی امام حسین توسط شورای گسترش وزارت علوم، تحقیقات و فناوری مورد تأیید و تصویب قرار گرفت و در سال ۱۳۶۶ به عنوان یک دانشگاه جامع متشکل از دانشکده های علوم پایه، فنی مهندسی، علوم پزشکی و علوم انسانی به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۳۶۹ دانشکده علوم پایهٔ نظامی، به مجموعه دانشگاه اضافه شد و با تبدیل دانشکدهٔ علوم پزشکی به دانشگاه علوم پزشکی بقیهٔ الله دانشکدهٔ مزبور رسماً از دانشگاه جدا شده، ریاست آن تغییر کرده و به سردار ربیعی واگذار شده است.
دانشگاه امام حسین از طریق آزمون سراسری در مقطع کارشناسی رشته های مهندسی برق (الکترونیک، مخابرات)، مهندسی کامپیوتر (نرم افزار)، مهندسی مکانیک (طراحی جامدات، حرارت و سیالات)، مهندسی عمران، مهندسی هوافضا، مهندسی صنایع (تولید صنعتی)، مهندسی فناوری اطلاعات، ریاضی (کاربردی)، فیزیک، شیمی، زیست شناسی سلولی ملکولی و میکروبیولوژی، هوانوردی، جغرافیای سیاسی، نظامی، عملیات کشوری، حقوق، مدیریت صنعتی، علوم اقتصادی، مدیریت زنجیره تأمین (آماد)، تربیت بدنی و علوم ورزشی، اطلاعات نظامی و علوم سیاسی، دانشجو می پذیرفت. این دانشگاه در مقطع کارشناسی ارشد نیز از طریق آزمون سراسری در رشته هایی مثل: طراحی کاربردی، مخابرات رمز و سیستم، دانشجو با شرایط بورس می پذیرد.
شهرک امام حسین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شهرک امام حسین (اندیکا)
شهرک امام حسین (کوهرنگ)
شبکه امام حسین نام یک شبکه ماهواره ای شیعی است که مرکز پخش آن در کشور عراق و در شهر کربلا و در جوار حرم حسین بن علی است. این شبکه از پنج ماهواره هاتبرد، یاه ست، یوتل ست، گلکسی و نایل ست در سه زبان عربی، فارسی و انگلیسی پخش می شود. این شبکه همچنین به صورت اینترنتی از وب سایت رسمی خود نیز پخش می شود. شبکه امام حسین یک شبکه غیردولتی و غیرانتفاعی است که توسط مقلدان سید صادق حسینی شیرازی (مرجع تقلید سرشناس شیعه) با هدف نشر و گسترش اسلام شیعی افتتاح شده است. بنابر آنچه که در وبگاه این شبکه آمده است. شبکه جهانی امام حسین در ۳ شعبان ۱۴۳۰ هجری قمری برابر با ۴ مرداد ۱۳۸۸ خورشیدی به ریاست مصطفی محمدی فعالیت خود را آغاز کرده است.معرفی شبکه جهانی امام حسین
حفاظت از اعتقاد میلیون ها جوان شیعه در سراسر کره زمین
یاری پدران و مادران مسلمان، در تربیت صحیح کودکان و نوجوانان شیعه
مصونیت بخشیدن به اذهان عمومی جوانان شیعه، در برابر امواج رسانه های ارتباط جمعی و ماهواره ای مبتذل و ویرانگر اخلاقی و اعتقادی
ابلاغ پیام اسلام به میلیاردها غیر مسلمانی که تا کنون به گنجینه های غنی قرآن و عترت دسترسی نداشته اند.
دفاع از کیان تشیع و حمایت رسانه ای از شیعیان مظلوم سراسر جهان
معرفی و ریشه دار نمودن شناخت و باور عمومی به کلام الله مجید، سنت نبوی و عترت محمدی با محوریت مظلومیت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و انتظار ظهور فرج حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف
زمینه سازی و تشویق شیعیان به تأسیس هزاران تلویزیون جهانی در احیاء امر اهل بیت علیهم السلام
حفظ و توسعه وحدت شیعی در جامعه جهانی
چنان که در سایت این شبکه آمده است، اهداف این شبکه بدین شرح است:
این شبکه به دلیل بدهی های خود به ماهواره های هاتبرد و گلکسی مدتی تعطیل شد و سپس با فراخوان های این شبکه مبنی بر نیاز به کمک و کمک های مالی شیعیان مجدداً به پخش برنامه پرداخت.
مرقد خوله دختر حسین بن علی در ورودی جنوبی شهر بعلبک در کشور لبنان و در مقابل بانک مرکزی لبنان قرار دارد.
خوله دختر حسین بن علی است که با او در کربلا حاضر بود و در راه بازگشت از کربلا در اثر تشنگی و گرسنگی فوت کرد و در این مکان به خاک سپرده می شود و در کنار قبر او درختی کاشته می شود. در کنار این مقبره درختی است که اهالی معتقدند زینب آن را در کنار مزار کاشت تا نشانی برای یافتن مزار باشد. این درخت اکنون مورد احترام زایرین است.
سال ها بعد این قبر کشف شد.
با توجه به کتیبه نصب شده در بالای درب چوبی ورودی، این مکان در سال ۱۴۱۶ هجری قمری با کمک ایران بازسازی شده است.
مسجد امام حسین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مسجد امام حسین (سرخه)
مسجد امام حسین (قاهره)
مسجد امام حسین (گرمسار)
مسجد امام حسین (نائین)
میدان امام حسین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
میدان امام حسین (تهران)
میدان امام حسین (شیراز)


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

امام حسین در دانشنامه آزاد پارسی

اِمام حسین (ع) (مدینه ۴ـ کربلا ۶۱ق)
حرم های امام حسین (ع) و ابوالفضل العباس (س) در کربلا
(ملقّب به سیدالشهدا و مکنی به ابوعبدالله) امام سوم از امامان دوازده­ گانۀ شیعیان، پنجمین معصوم از چهارده معصوم، و قهرمان اسطوره ای واقعۀ عاشورا. فرزند دوم امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س) بود. رسول اکرم (ص) پس از تولد او را حسین نام نهاد؛ حسین نیز مانند حسن نامی بود که تا آن زمان در بین اعراب سابقه نداشت. امام حسین (ع) شش سال از دورۀ کودکی خود را در زمان جدش حضرت رسول گذراند. پیامبر اکرم (ص)، حسین را پسر و پارۀ تن خود و سَیّد جوانان اهل بهشت می خواند. امام حسین (ع) پس از پیامبر اعظم (ص)، در حوادث مهم دورۀ خلافت پدرش حضوری فعال داشت. در جنگ جمل فرماندهی جناح چپ سپاه امام علی (ع) به عهدۀ وی بود. در جنگ صفین، افزون بر پیکار، با سخنرانی خود مشوّقِ یاران امام علی (ع) برای شرکت در جنگ بود، و در جریان حَکمیّت نیز به عنوان یکی از شهود از طرف حضرت علی (ع) حضور داشت. پس از شهادت امیر مؤمنان، دَه سال در صحنۀ سیاسی و اجتماعی در کنار برادر بزرگ خود حسن بن علی (ع) بود و همواره از حق وی دفاع می کرد. وی پس از شهادت برادرش امام حسن (ع) در ۵۰ق به امر خدا و طبق وصیت برادر به امامت رسید. تا زمانی که معاویه زنده بود، در ظاهر با معاویه مخالفت نکرد؛ زیرا در ماجرای صلح برادرش امام حسن، بنابر مصلحت با معاویه بیعت کرده بود. امام حسین نقض این بیعت را به صلاح امت نمی دانست و چون برخی از فرصت طلبان پس از صلح امام حسن نزد وی رفتند و اظهار اطاعت و بیعت کردند، نپذیرفت و فرمود: برادرم حسن امام و رهبر ماست. دَه سال امامتِ امام حسین (ع) به استثنای شش ماه آخر آن در زمان خلافت معاویه بود. پس از مرگ معاویه در ۶۰ق، پسرش یزید بن معاویه تصمیم گرفت که از امام حسین، عبدالله بن زبیر، و عبدالله بن عمر، که هر سه تن در نظر مردم شایستۀ خلافت بودند، برای خلافت خود بیعت بگیرد. او به حاکم مدینه فرمان داد تا به زور از امام حسین (ع) بیعت گیرد و در صورت مخالفت سَرش را به شام بفرستد. ولید از عهدۀ این کار برنیامد و امام با خاندان خود، به جز محمد حنفیّه، شبانه از مدینه بیرون رفت و به مکه پناه برد. این واقعه در اواخر رجب و اوایل شعبان ۶۰ق هجری اتفاق افتاد. در روز سوم شعبان همان سال امام وارد مکه شد و تقریباً چهار ماه در مکه ماند و این خبر رفته رفته در سراسر بلاد اسلامی منتشر شد. در این مدت بسیاری از مردم که از بیدادگری های دورۀ معاویه به تنگ آمده بودند، با آن حضرت مراوده داشتند و اظهار همدردی کردند. از سوی دیگر، جماعتی از شیعیان و هواخواهان امام علی (ع) در کوفه پس از شنیدن خبر مرگ معاویه، در منزل سلیمان بن صرد خزاعی گرد آمدند و نامه ای به امام حسین (ع) نوشتند و او را برای رهبری به آن جا دعوت کردند. پس از این نامه، نامه های بسیاری از عراق به ویژه شهر کوفه به مکه فرستاده شد که امام را به حرکت به سوی کوفه ترغیب می کردند. به دنبال این دعوت ها بود که امام، مسلم بن عقیل پسرعموی خود را برای آگاهی از وضعیت کوفه و گرفتن بیعت، به آن جا فرستاد. مسلم به کوفه رفت و چون با استقبال و بیعت بسیاری از مردم رو به رو شد، برای امام پیام فرستاد که هرچه زودتر به سوی کوفه حرکت کند. تعداد بیعت کنندگان با مسلم را ۱۲هزار تن گفته اند. یزید به عبیدالله بن زیاد که والی بصره بود، نامه ای نوشت و او را مأمور کوفه نیز کرد و دستور داد که مسلم را از شهر بیرون کند یا به قتلش برساند. عبیدالله بن زیاد بی درنگ روانۀ کوفه شد و زمام حکومت را به دست گرفت و مردم را با وعده و وعید به خود جلب کرد. مسلم به امید یاری مردمان کوفه ایستادگی کرد، اما سرانجام تنها ماند و به شهادت رسید. چون خبر شهادت مسلم و دیگر فرستادگان در راه کوفه به امام رسید، به همراهان خود فرمود تا هرکه می خواهد برگردد و او ایشان را از میثاقی که با او بسته بودند آزاد می کند. روایت است، بسیاری از همراهان امام پراکنده شدند و فقط یاران و اهل بیت او که از مکه با او همراه بودند، باقی ماندند. از سوی دیگر عبیدالله بن زیاد، حرّ بن یزید ریاحی را فرستاد تا از بازگشت امام حسین (ع) جلوگیری کند. او با هزار نیروی جنگی در سرزمین کربلا با امام برخورد کرد و گفت مأمور است تا او را بدون جنگ و خون ریزی نزد عبیدالله بن زیاد ببرد. امام پاسخ حرّ را با تندی داد و در سخنانی خود را بشناساندو نامه های کوفیان و غدر و نفاق ایشان را یادآور شد. همچنین تأکید کرد که یزید و اتباع او از شیطان اطاعت می کنند و حرام خدا را حلال و حلال او را حرام کرده اند، و قیام او و آمدنش از مکه بدین سبب است. در این حین، چهار تن از کوفه رسیدند و خبر آوردند که اشراف کوفه با گرفتن پول و رشوه به مخالفت با امام و موافقت با یزید برخاسته اند و مردم دیگر اگرچه دل هایشان با امام حسین (ع) است، ولی شمشیرهایشان علیه او است. نیز خبر آمد که قیس بن مسهر، فرستادۀ امام، به قتل رسیده است. بدین ترتیب، امام از رفتن به کوفه منصرف شد و خواست به مدینه باز گردد، اما حر مانع او شد. در این گیرودار قاصد ابن زیاد به حر دستور داد که امام حسین را در تنگنا بگذارد و او را در فضایی باز که پناهگاه و آب نداشته باشد، فرود آورد تا فرمان بعدی او برسد. حضرت به ناچار روز دوم ماه محرم ۶۱ق، در کربلا خیمه های خود را بر پا کرد. امام بارها برای دشمنان خطبه خواند و ضمن معرفی خویش، آنان را نصیحت و حجت را بر آنان تمام کرد. ابن زیاد سپس عمر بن سعد را با ۴هزار جنگجو به سوی امام حسین (ع) فرستاد تا برای یزید بیعت بگیرد، اما امام نپذیرفت و خواست که راه را برای او باز بگذارند تا به مدینه بازگردد یا جای دیگر برود. عمر بن سعد پیغام امام را به ابن زیاد رساند و او خواست که بپذیرد، ولی شمر بن ذی الجوشن مانع شد و گفت: اگر حسین را رها کنند نیرو خواهد گرفت و گرفتن بیعت از او ممکن نخواهد بود. ابن زیاد پس از شنیدن سخنان شمر، نامه ای به عمر بن سعد نوشت و گفت: حسین یا باید تسلیم یا کشته شود. امام سر تسلیم فرو نیاورد. او با یاران خود هشت روز در کربلا بودند و هر روز حلقۀ محاصره بر آنان تنگ تر و سپاه دشمن افزون تر می شد. سپاه ابن سعد آب را بر روی امام و یاران او بستند، اما یاران آن حضرت چندین نوبت با شکافتن حلقۀ محاصرۀ دشمن، آب به خیمه ها رساندند. در این چند روز امام به تحکیم موضع خود پرداخت، و با سخنانی بیعت خود را از دوش یارانش برداشت تا هر کس که می خواهد او را ترک کند چراکه راه او جز مرگ و شهادت نصیبی نداشت، ولی یاران و خویشان او اعلام حمایت و وفاداری کردند. در واپسین لحظات روز نهم محرم، آخرین تکلیف (یا بیعت یا جنگ) از سوی دشمن به امام رسید. حضرت شب را برای عبادت مهلت گرفت. سرانجام در روز دهم محرم ۶۱ق، که روز عاشورا خوانده می شود، جنگ بین یاران حسین و لشکر اموی درگرفت و امام با یارانش بعد از نماز ظهر در حالی که تشنه کام و شکیبا بودند، شهید شدند و حماسه ای جاوید در تاریخ آفریدند. سپس سَرِ امام حسین (ع) و یارانش را از بدن جدا کردند و همراه با زنان و کودکان آن حضرت به دمشق فرستادند. اعراب بنی اسد، سه روز پس از پایان جنگ کربلا، تن های بی سر شهدا را دفن کردند. دربارۀ مدفن سَرِ امام به یقین نمی توان اظهار عقیده کرد. در دمشق، مصر و کربلا مَشاهدی به نام «رأس الحسین» وجود دارد. بارگاه مطهر امام حسین (ع) در کربلا زیارتگاه شیعیان جهان است. ذکر مصیبت ها و گریه بر مظلومیت او احیاکنندۀ روحِ ستیز با ظلم و ستم است. فرزندان امام حسین (ع) را شش پسر و سه دختر نوشته اند: علی اکبر، که در کربلا به شهادت رسید، علی اوسط؛ علی اصغر زین العابدین؛ محمد؛ جعفر؛ عبدالله (معروف به علی اصغر شیرخوار) که در روز عاشورا در دامان پدر خود شهید شد؛ سکینه؛ فاطمه؛ و زینب. در سیرۀ امام حسین نوشته­ اند که به نماز و نیایش با پروردگار، خواندن قرآن، و دعا و استغفار بسیار علاقه داشت. گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز می خواند و حتی در آخرین شب زندگی از دشمنان مهلت خواست تا با خدای خویش به خلوت بنشیند. او بارها پیاده به خانۀ خدا شتافت و مراسم حج به جای آورد. دعای او در صحرای عرفات، معروف به دعای عرفه، حاوی مضامین بلند اخلاقی و عرفانی، و از شهرت بسیاری برخوردار است. امام حسین (ع) در تاریخ اسلام و حتی در نظر بسیاری از غیرمسلمانان نمونه و الگوی ظلم ستیزی، جانبازی، و اسطورۀ بزرگ منشی و خداخواهی است. نیز ← عاشورا

ارتباط محتوایی با امام حسین

امام حسین در جدول کلمات

اسب امام حسین (ع)
یحموم
به فرموده امام حسین (ع) •••• فقر و تنگدستی است
طمع
به فرموده امام حسین )ع( ••• آسایش تن است
قناعت
فاز اول بیمارستان امام حسین (ع) با حضور مشاور مطبوعاتی رییس جمهوری در این استان افتتاح شد
بوشهر
قاتل امام حسین (ع)
شمر
واپسین شب زندگی امام حسین (ع)
تاسوعا

امام حسین را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد شما درباره معنی امام حسین



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• امام حسین عکس   • امام حسین فرزندان   • امام حسین قاتل ایرانیان   • امام حسین دانشگاه   • امام حسین شعر   • امام حسین علیه السلام   • امام حسین و ایران   • حسین بن علی فرزندان   • معنی امام حسین   • مفهوم امام حسین   • تعریف امام حسین   • معرفی امام حسین   • امام حسین چیست   • امام حسین یعنی چی   • امام حسین یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی امام حسین
کلمه : امام حسین
اشتباه تایپی : hlhl psdk
عکس امام حسین : در گوگل


آیا معنی امام حسین مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 94% )