انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی فارسی به انگلیسی انگلیسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات کلمات اختصاری لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

96 917 100 1

امام صادق علیه السلام

امام صادق علیه السلام در دانشنامه اسلامی

امام صادق علیه السلام
جعفر بن محمد معروف به امام جعفر صادق(ع) (۸۳-۱۴۸ق)، ششمین امام شیعیان امامی. پدر وی امام باقر(ع) و مادرش ام فروه است. امام صادق در دوران حکومت پنج خلیفه آخر اموی و دو خلیفه نخست عباسی می زیست. او به جهت ضعف حکومت اموی، فعالیت علمی بیشتری نسبت به دیگر امامان شیعه داشته است.
شمار شاگردان و راویان او را ۴۰۰۰ نفر دانسته اند. بیشتر روایات اهل بیت(ع)، از امام صادق است؛ از این رو مذهب شیعه امامی را مذهب جعفری نیز می خوانند. امام صادق در میان علمای اهل سنت جایگاه بالایی دارد. برخی از آنها مانند ابوحنیفه و مالک بن انس از او روایت کرده اند.
امام صادق، با وجود ضعف حکومت اموی و درخواست شیعیان، بر ضد حکومت قیام نکرد و شیعیان را نیز از قیام پرهیز می داد. به گفته شیخ صدوق، وی با آنکه از زید به نیکی یاد می کرد، با قیام او مخالف بود؛ اما ابن اثیر نوشته است که امام صادق به برخی توصیه کرده است در قیام زید شرکت کنند. امام صادق به دستور ابوجعفر منصور به وسیله زهر به شهادت رسید.
امام صادق علیه السلام
ابو عبدالله جعفر بن محمد بن علی بن حسین بن علی بن ابیطالب (83 - 148 ق) امام ششم از ائمه مذهب شیعه اثنی عشری است. مدت امامت آن حضرت 34 و عمر حضرت 65 سال بوده است. آن حضرت در سن ۳۱ سالگی به امامت رسید. امامت او همزمان با سال های پایانی حکومت بنی امیه و سال های آغازین حکومت بنی عباس بود. از آنجا حکومت بنی امیه در این سالها رو به ضعف و سقوط می رفت و بنی عباس نیز استقرار پیدا ننموده بودند و علاوه بر آن در ابتدای حکومت خود برای جلب نظر بیشتر منش سرکوب را نداشتند، به امام صادق علیه السلام فرصتی دست داد که برای سایر ائمه علیهم اسلام پیش نیامده بود و آن حضرت توانست با استفاده از این فرصت نهضت علمی و فرهنگی بزرگی را شروع نماید و پایه های علمی مکتب شیعه را محکم کند تا جایی که از مذهب شیعه اثنی عشری با عنوان "مذهب جعفری" و از آن حضرت با عنوان رئیس این مذهب یاد می شود.
امام صادق علیه السلام بنا به نقل برخی منابع،در 17 ریبع الاول سال 80 هجری و به نقل منابع دیگر، در سال 83 هجری دیده به دنیا گشودند.ایشان در مدینه و در زمان عبدالملک بن مروان دیده به جهان گشودند. روزگاری که امت اسلامی طعم تلخ حکومت ستمگرانه عبد الملک را می چشید، مبلغان فاسد اندیشه های فاسد می پراکندند و فرمانروایان ستمگر چیره بودند. مادر آن حضرت فاطمه( ام فروه ) دختر قاسم بن محمد بن ابی بکر می باشد.
معروف ترین کنیه حضرت عبارت است: ابا عبدالله که در زبان روایات و احادیث منقول از سوی ایشان بدان بسیار بر می خوریم.
دیگر کنیه های ایشان عبارتند از: ابااسماعیل، اباموسی(این کنیه مخصوص شیعه بوده)، و این کنیه ها به اعتبار فرزندان امام بوهد که این اسامی را دارا بودند.
برای آن حضرت القاب متعدد و متنوعی است که هر کدام بنحوی و نوعی صفت و حقیقتی را از او نشان می دهند. معروف ترین لقب ایشان صادق است به معنی راستین و راستگو. و از دیگر القاب ایشان عبارتند از:
پیامبر (ص) فرموده: به هنگامی که پسرم جعفر بن محمد بدنیا آمد او را صادق بخوانید بدان خاطر که در تداوم امامت، فرزندی به دنیا می آید که به همین نام(جعفر) موسوم می شود، بدون حقی دعوی امامت می کند و او را جعفر کذاب می نامند و نمونه این سخن از حضرات معصومین اندک نیستند.
بیشتر شمایل آن حضرت مثل پدرش امام باقر علیه السلام بود. جز آنکه کمی باریکتر و بلندتر بود. مردی بود میانه بالا، افروخته روی،پیچیده موی و پیوسته صورتش چون آفتاب می درخشید. در جوانی موهای سرش سیاه بود. بینی اش کشیده و وسط آن اندکی بر آمده بودو برگونه راستش خال سیاهی داشت. محاسن آن جناب نه زیاد پرپشت و نه زیاد تنک بود. دندانهایش درشت و سفید بود و میان دودندان پیشین آن گرامی فاصله داشت. بسیار لبخند می زد و چون نام پیامبر برده می شد رنگ رخسارش زرد و سبز می شد. در پیری سفیدی موی سرش بر وقار و هیبتش افزوده بود.
دیگر از کسانی که در دوران زندگانی امام صادق علیه السلام خود را مهدی خوانده است، محمد پسر عبدالله نواده امام حسن علیه السلام است. در جمله روایت هایی که درباره ظهور مهدی موعود عجل الله در کتاب ها می بینیم، روایتی است بدین عبارت: «المهدی من ولدی اسمه اسمی و اسم ابیه اسم ابی». (مهدی از فرزندان من است نام او چون نام من و نام پدر او چون نام پدر من است.)
درباره این حدیث از دیر زمان گفتگو کرده اند. به نظر می رسد این حدیث را پیروان همین محمد درباره او ساخته اند، چه نام او محمد و نام پدرش عبدالله است. و یا جمله «اسم ابیه اسم ابی » را بر روایت «المهدی من ولدی اسمه اسمی » افزوده اند. چنان که در برخی سندها می بینیم مردی زائده نام این جمله را بر روایت افزوده است.-
محمد در پایان دوره امویان نظر کسانی را به خود جلب کرده بود، از جمله عباسیان نیز بدو دیده دوخته بودند و انتظار قیام او را می بردند.
ابوالفرج از عمیر بن فضل خثعمی روایت کرده است: روزی ابوجعفر منصور را دیدم در انتظار برون آمدن کسی بود که بعدا دانستم محمد بن عبدالله بن حسن است. چون از خانه برون آمد، ابو جعفر برجست و ردای او را گرفت تا سوار شد. آن گاه جامه های او را بر زین اسب مرتب ساخت. من ابوجعفر را می شناختم اما محمد را نه. از او پرسیدم: این که بود که او را چنین حرمت نهادی و رکاب او را گرفتی و جامه هایش را مرتب کردی؟ او را نمی شناسی؟ نه. او محمد بن عبدالله بن حسن بن حسن، مهدی ما اهل بیت علیهم السلام است.-
شیخ مفید از عیسی بن عبدالله چگونگی بیعت کردن گروهی از بنی هاشم را با محمد پسر عبدالله و مهدی خواندن او را چنین نوشته است: تنی چند از بنی هاشم که ابراهیم بن محمد بن علی بن عبدالله بن عباس، ابو جعفر منصور، صالح بن علی، عبدالله بن حسن، پسران او، محمد و ابراهیم و محمد بن عبدالله بن عمرو بن عثمان میان آنان بودند در ابواء- گرد آمدند.
صالح گفت: می دانید مردم دیده به شما دوخته اند، خدا خواسته است امروز در این مجلس فراهم آیید. اکنون با یکی از خودتان بیعت کنید و بر آن پایدار مانید تا خدا گشایشی دهد. عبدالله بن حسن پس از سپاس خدا گفت: می دانید پسرم (محمد) مهدی است. با او بیعت کنیم.
ابوجعفر (منصور) گفت: چرا خود را فریب می دهید. مردم به هیچ کس چون این جوان چشم ندوخته اند و چون دعوت او دعوت کسی را پاسخ نمی گویند. حاضران گفتند راست گفتی. این را می دانیم و همگی با محمد بیعت کردند.
امام صادق علیه السلام پس از شهادت پدر خویش امام باقر علیه السلام، در هفتم ذی الحجه ی سال 114 هجری قمری در حالی که 31 سال و اندی از سنش می گذشت عهده دار منصب امامت شد. مدت امامت آن حضرت 34 سال بود.
ایام امامت آن جناب مصادف با خلافت هشام بن عبدالملک و ولید بن یزید بن عبدالملک و یزید بن ولید بن عبدالملک و ابراهیم بن ولید و مروان بن محمد از خلفای اموی و سفاح و منصور دوانیقی از خلفای عباسی بوده است.
در اثبات امامت حضرت صادق علیه السلام به سه دسته از ادله استناد شده است:
در روایات نبوی به امامت امام صادق علیه السلام تصریح شده است. در فرازی از حدیث لوح آمده است: بعد از امام باقر علیه السلام شک کنندگان در جعفر هلاک خواهند شد و کسی که او را رد کند مرا رد کرده است و این سخن حق من است که مقام جعفر را گرامی دارم و او را در میان دوستانش و شیعیانش شاد سازم. حدیث معراج و حدیث ابو بن کعب و جابر از پیامبر نیز تصریح بر امامت امام صادق علیه السلام می کنند.
امام باقر علیه السلام نیز به طور آشکار به او وصیت و به امامتش بعد از خود تصریح نمودند.
چند نمونه از احادیث امام باقر علیه السلام:
یکی از شرایط امام این است که افضل زمان خود باشد. امام صادق علیه السلام به اتفاق مخالف و موافق در علم و دیگر کمالات انسانی افضل اهل زمانش بود.
ابوحنیفه پیشوای حنفیه می گفت: هرگز در عمرم عالمتر و فقیه تر از جعفر بن محمد ندیدم. منصور دوانیقی آن حضرت را به علم و معنویت می ستود. ابوبحر جاحظ می گفت: علم و فقه جعفر بن محمد دنیا را پر کرده است. قرمانی جایگاه آن حضرت در حدیث را به منزله سر از بدن می داند. مالک ابن انس آن حضرت را بی نظیر در علم و فضل و معنویت می دانست.
این خانه یکی از خانه های حارثة بن نعمان انصاری بوده که در جنوب شرقی مسجدالنبی و از سمت جنوب (قبله) در مجاورت خانه ابی ایوب انصاری قرار داشته است و در حوالی سال های 100 تا 147 قمری به ملکیت امام جعفرصادق علیه السلام درآمد و خانه مسکونی آن حضرت شد و از آن پس قرن ها مورد توجه زائران بوده است.
این خانه در توسعه سال 1365 شمسی تخریب شد.
محمد محمدحسن شرّاب؛ فرهنگ اعلام جغرافیایی، تاریخی در حدیث و سیره نبوی؛ ترجمه حمیدرضا شیخی؛ (مطلب نقل شده از جمله اضافات محمدرضا نعمتی بر این کتاب است)
امام صادق علیه السلام در سال های آخر حکومت امویان و اوایل حکومت عباسیان، با استفاده از درگیری بنی امیه و بنی عباس و مشغولیت آنان به مسایل خود که موجب تخفیف خفقان شده بود، نهضت علمی و مذهبی خود را گسترش داده و عملا مدینه را حوزه درسی قرار دادند که در آن هزاران پژوهنده مشتاق، در رشته های گوناگون از محضر آن امام بهره می گرفتند.
شهرت علمی امام در بلاد اسلامی آن چنان چشم گیر و زبانزد خاص و عام بود که از نقاط بسیار دور سرزمین های اسلامی برای کسب فیض به مدینه و حوزه درس او می آمدند و از دریای بی کران علوم الهی او بهره می بردند. حتی بسیاری از متفکران غیرمسلمان نیز برای مذاکره علمی با امام به خدمتش می رسیدند و حضرت به میزان سطح درک و علمشان پاسخ می گفتند.
محدثان، نام راویان موثق آن امام را گرد آورده اند که شمار آنان، با وجود اختلاف در آرا و گفتار به چهارهزار تن می رسد. تنها ابن عقده زیدی در کتاب رجال خود چهار هزار راوی برای آن حضرت برشمرده و کتاب های آنان را یاد کرده است تا چه رسد به دیگران و تنها یکی از راویان آن حضرت به نام ابان بن تغلب سی هزار حدیث از آن امام نقل کرده است.
حسن بن علی وشا گوید: در این مسجد، (مسجد کوفه) نهصد تن از مشایخ حدیث را درک کردم که همگی می گفتند جعفر بن محمد چنین حدیث کرد.
بسیاری از پرورش یافتگان مکتب امام صادق علیه السلام خود از دانشمندان و بزرگان فقهای زمان خود بوده اند. ذیلاً من باب نمونه به تعدادی از این افراد اشاره می نماییم:
از این عده می توان به کسانی همچون زرارة بن اعین و دو برادرش بکر و حمران، جمیل بن صالح و جمیل بن دراج و محمد بن مسلم طائفی و برید بن معاویه و هشام بن حکم و هشام بن سالم و ابوبصیر و عبیدالله و محمد و عمران حلبی و عبدالله بن سنان و ابوالصباح کنانی و بسیاری دیگر از فضلا اشاره کرد.
علاوه از کسانی که در حال اعتقاد و ارادت کامل به آن حضرت از خرمن علم او بهره می بردند و مذهب شیعه را به پیروی از آن حضرت اختیار نموده بودند، شمار بسیاری از دانشمندان برجسته و پیشوایان مذاهب اهل سنت نیز از آن حضرت حدیث نقل کرده و از بهره وران دانش آن حضرت محسوب می شده اند. ابن حجر عسقلانی در صواعق کسانی مانند یحیی بن سعید، ابن جریح، مالک، سفیان عینیه، سفیان ثوری، ابوحنیفه، شعبه و ایوب سختیانی را روایت کنندگان از آن حضرت دانسته است.
امام صادق علیه السلام در سال 148 قمری به دست عوامل منصور دوانقی مسموم شد و بر اثر آن، به شهادت رسید. درباره تاریخ شهادتش، دو گفتار است. برخی نیمه رجب و برخی دیگر 25 شوال را بیان کرده اند. ولی معروف و مشهور میان مورخان و سیره نگاران شیعه، همان قول دوم یعنی 25 شوال می باشد.
چون منصور دوانیقی به خلافت رسید و از کثرت شیعیان و پیروان آن حضرت مطلع شد، آن حضرت را به عراق طلبید و پنج مرتبه یا بیشتر تصمیم به قتل آن حضرت گرفت که هر مرتبه معجزه عظیمی مشاهده نمود و از آن تصمیم صرفنظر کرد.
چنان چه ابن بابویه و ابن شهر آشوب و دیگران روایت کرده اند که روزی ابوجعفر دوانیقی حضرت امام جعفر صادق علیه السلام را طلبید که آن حضرت را به قتل آورد و گفت، که شمشیری حاضر کردند و زیراندازی انداختند و به ربیع حاجب خود گفت: چون او حاضر شد و با او مشغول سخن شدم و دست بر دست زدم او را به قتل برسانید. ربیع گفت که چون حضرت را آوردم و نظر منصور بر او افتاد گفت: مرحبا ای ابوعبدالله، خوش آمدی. ما شما را برای آن طلبیدیم که قرض شما را اداء کنیم و حوائج شما را برآوریم و بسیار عذرخواهی کرد و آن حضرت را روانه نمود و به من گفت که باید بعد از سه روز او را روانه مدینه کنی.
چون ربیع بیرون آمد، به خدمت حضرت رسید و گفت یابن رسول الله صلی الله علیه و آله آن شمشیر و زیرانداز را که دیدی برای تو حاضر کرده بود، چه دعائی خواندی که از شر او محفوظ ماندی؟ فرمود: که این دعارا خواندم و دعا را تعلیم او نمود. و به روایت دیگر ربیع برگشت وبه منصور گفت: ای خلیفه چه چیزی خشم عظیم تو را به خشنودی مبدل گردانید؟
منصور گفت: ای ربیع چون او داخل خانه من شد اژدهای عظیمی دیدم که به نزدیک من آمد در حالی که دندان های خود را به هم می سائید و به زبان فصیح می گفت: که اگر اندک آسیبی به امام زمان علیه السلام برسانی گوشت های تو را از استخوان هایت جدا می کنم و من از بیم آن چنین کردم.
و سید ابن طاووس رضی الله عنه روایت کرده است: چون منصور در سالی که به حج آمد به ربذه رسید، روزی بر حضرت امام جعفر صادق علیه السلام خشمگین شد و به ابراهیم بن جبله گفت: برو و جامه های جعفر بن محمد را در گردن او بینداز و بکِش و به نزد من بیاور.
ابراهیم گفت: چون بیرون رفتم آن حضرت را در مسجد ابوذر یافتم و شرم کردم آن چه را او گفته بود انجام دهم. به آستین او چسبیدم و گفتم بیا که خلیفه تو را می طلبد.
حضرت فرمود: اِنالله و اناالیه راجعون. بگذار تا دو رکعت نماز بخوانم. پس دو رکعت نماز ادا کرد و بعد از نماز دعائی خواند و بسیار گریه کرد و بعد از آن متوجه من شده فرمود: به هر روشی که تو را امر کرده مرا ببر، گفتم به خدا سوگند که اگر کشته شوم تو را به آن طریق نخواهم برد و دست آن حضرت را گرفته و بردم و مطمئن بودم که حکم به قتل او خواهد داد.
معیارهای اخلاقی در فقه امام جعفر صادق(ع) ترجمه کتاب «قیم اخلاقیة فی فقه الإمام جعفر الصادق(ع)» تألیف عالم برجسته لبنانی محمدجواد مغنیه (متولد 1322ق) می باشد که به قلم علی اکبر مهدی پور به فارسی ترجمه شده است.
این اثر، با حجم کوچک خود، مطالب و حقایق فراوانی را دربردارد و خواننده را با بُعدی تازه از ابعاد فقه اسلامی، آشنا می سازد و گامی تازه به سوی شناخت انسان و ارزش های والای این موجود ناشناخته برمی دارد
کتاب با دو مقدمه از ناشر و مؤلف آغاز و مطالب در چهار دفتر، عرضه شده است.نویسنده در ابتدای هر بحث، روایتی از امام جعفر صادق(ع) نقل و سپس به شرح و توضیح آن پرداخته است.
در مقدمه ناشر، به اهمیت فقه اسلامی و تلاش نویسنده در تحقیق، تحلیل و آموزش عمیق معارف اسلامی اشاره شده است
نویسنده در مقدمه به این نکته اشاره کرده که پیش از این کتابی با نام «مفاهیم انسانیة فی کلمات الإمام جعفر الصادق(ع)» از نویسنده منتشر شده که با کتاب حاضر هر دو در یک زمینه نگارش شده است؛ جز این که در قبلی معیارهای اخلاقی از دیدگاه اخلاق و اجتماع و در این کتاب معیارهای اخلاقی از دیدگاه فقه غنی و پربار امام صادق(ع) مورد مطالعه قرار گرفته است
در اطراف حرم امام حسین علیه السلام، در زمین های معروف به جعفریات، قبه و زیارت گاهی وجود دارد که گفته می شود امام صادق علیه السلام هنگام زیارت امام حسین علیه السلام در آن مکان با آب نهر فرات غسل زیارت می کرد. این نقطه در ساحل غربی نهر علقمه قرار دارد و گنبد این مقام با کاشی مزین است.
عتبات عالیات عراق ، دکتر اصغر قائدان ، نشر مشعر ، تهران ، ص 158
نماز امام صادق علیه السلام دو رکعت است در هر رکعت سوره حمد یک مرتبه و آیه شَهِدَاللّهُ صد مرتبه دعای آن حضرت:
یا صانِعَ کُلِّ مَصْنُوعٍ یا جابِرَ کُلِّ کَسیرٍ وَ یا حاضِرَ کُلِّ مَلاَءٍ وَ یا شاهِدَ کُلِّ نَجْوی وَ یا عالِمَ کُلِّ خَفِیَّةٍ
ای سازنده هر مصنوع و ای شکسته بند هر شکسته و ای حاضر در جمع و ای گواه هر راز نهان و ای دانای هر پنهان
وَ یا شاهِدُ غَیْرَ غاَّئِبٍ وَ غالِبًُ غَیْرَ مَغْلُوبٍ وَ یا قَریبًُ غَیْرَ بَعیدٍ وَ یا
و ای حاضر ناپنهان و ای غالب شکست ناپذیر و ای نزدیکی که دور نیست و ای
مُونِسَ کُلِّ وَحیدٍ وَ یا حَیُّ مُحْیِیَ الْمَوْتی وَ مُمیتَ الاَحْیاَّءِ الْقاَّئِمَُ
مونس هر تنها و ای زنده ای که زنده کننده مردگان و میراننده زندگانی و آن که
همسران ان حضرت عبارتند از :
1- فاطمه: دختر حضرت حسین بن علی علیه السلام
امام صادق علیه السلام از ایشان صاحب سه فرزند شد : اسماعیل، عبدالله و ام فروه
اسماعیل فرزند بزرگ آن حضرت بود و در زمان حیات حضرت از دنیا رفت. و عبدالله معروف به عبدالله افطح بعد از پدر مدعی خلافت و امامت شد و جمعی نیز امامت وی را پذیرفتند که آنان را فطحیه می نامند.
او از مهاجرین مغرب و مادر امام موسی کاظم علیه السلام و محمد می باشد.
چهار فرزند دیگر آن حضرت عباس، علی، اسماء و فاطمه هر کدام از یکی از این کنیزها بوده اند.

امام صادق علیه السلام در جدول کلمات

امام صادق علیه السلام فرمودند: به هر کسی تهمت زده شد اگر سوره••• را هفت بار بخواند از آن تهمت رهایی پیدا می کند
نور

امام صادق علیه السلام را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Google Plus Twitter LinkedIn

پیشنهاد شما درباره معنی امام صادق علیه السلام



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی امام صادق علیه السلام   • مفهوم امام صادق علیه السلام   • تعریف امام صادق علیه السلام   • معرفی امام صادق علیه السلام   • امام صادق علیه السلام چیست   • امام صادق علیه السلام یعنی چی   • امام صادق علیه السلام یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی امام صادق علیه السلام
کلمه : امام صادق علیه السلام
اشتباه تایپی : hlhl whnr ugdi hgsghl
عکس امام صادق علیه السلام : در گوگل


آیا معنی امام صادق علیه السلام مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 96% )