انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

95 1016 100 1

انذار

/'enzAr/

مترادف انذار: آگاهانیدن، بیم دادن، ترساندن، تهدید کردن

معنی انذار در لغت نامه دهخدا

انذار. [ اِ ] (ع مص ) آگاه ساختن و ترسانیدن. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). نَذر. نُذر. نُذُر. نذیر. (منتهی الارب ) . آگاه ساختن و ترسانیدن از عواقب امری پیش از فرارسیدن آن. (از اقرب الموارد). بیم کردن. (ترجمان القرآن جرجانی ). ترسانیدن و پند دادن. (غیاث اللغات ) (آنندراج ). بیم دادن. (یادداشت مؤلف ). || بیم کردن در ابلاغ. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). ترسانیدن در ابلاغ. (از اقرب الموارد). ابلاغ. (تاج المصادر بیهقی نسخه کتابخانه ٔ لغت نامه ورق 132 الف ).
- ایام الانذار (در اصطلاح طب قدیم ) ؛ بعضی روزها بود که خبر دهد که بحران خواهد بود. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). و رجوع به قانون ابوعلی سیناکتاب چهارم ص 58 س 14 و تقدمة در همین لغت نامه شود.
|| (اِمص ) آگاهی. پند. نصیحت. تنبه. (از ناظم الاطباء). تهدید. (یادداشت مؤلف ) : بسیار تنبیه و انذار و موعظات نمود و وی را گسیل کرد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 597). و از حضرت پادشاه وعد و وعید و استمالت و انذار می فرمودند. (جهانگشای جوینی ).
لیک تلخ آمد ترا گفتار من
خواب می گیرد ترا زانذار من.
مولوی (مثنوی ).
در نبی انذار اهل غفلت است
کانهمه انفاقهاشان حسرت است.
مولوی (مثنوی ).

معنی انذار به فارسی

انذار
ترسانیدن، بیم دادن، آگاه کردن
۱ - ( مصدر ) ترسانیدن بیم دادن . ۲ - آگاه کردن آگاهانیدن . ۳ - پند دادن

معنی انذار در فرهنگ معین

انذار
( اِ ) [ ع . ] (مص م .) ۱ - ترسانیدن ، بیم دادن . ۲ - آگاه کردن .

معنی انذار در فرهنگ فارسی عمید

انذار
۱. ترسانیدن، بیم دادن.
۲. آگاه کردن.

انذار در دانشنامه اسلامی

انذار
انذار به معنای اطّلاع رسانی بیم آور است.
انذار مصدر باب افعال از باب «نَذِرَ - یَنْذَرُ» و به معنای آگاه شدن به امری، از آن پرهیز کردن و خود را برای آن آماده ساختن اشتقاق یافته است.
تعابیر مختلف
لغت شناسان و مفسران معنای انذار را با تعابیری گوناگون ذکر کرده اند؛ مانند توجّه و آگاهی دادن به آینده ای ترسناک ، آگاه کردن یا ابلاغ و خبر دادنی که در آن ترسانیدن صورت پذیرد، برحذر داشتن از امر ترسناکی که زمان و فرصت کافی برای پرهیز از آن باشد. ترسانیدنی که به صورت گفتاری بوده و در آن امر ترسناک نیز معرفی شود پند دادن، و آموزش آنچه مردم را در بازشناسی حق از باطل و درست از خطا توانا می سازد.
← ریشه عبری
این واژه و مشتقّات آن بیش از ۱۲۴ بار در قرآن کریم به کار رفته است و در آن ها ضمن بیان این مطلب که منذر حقیقی خداست - و از این رو یکی از اسمای الهی منذر است - و دیگر منذران نیز پیام او را ابلاغ می کنند از مسئولیت پیامبران به ویژه رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله)، اهداف، موارد، شیوه، مخاطبان و واکنش آن ها در مورد انذار سخن به میان آمده است.
← عدم بکارگیری لفظ
...
انذار
این صفحه مدخلی از قرآن کریم">دائرة المعارف قرآن کریم است
به اطّلاع رسانی بیم آور انذار گفته می شود.
انذار مصدر باب افعال از باب «نَذِرَ ینْذَرُ» و به معنای آگاه شدن به امری، از آن پرهیز کردن و خود را برای آن آماده ساختن اشتقاق یافته است. لغت شناسان و مفسران معنای انذار را با تعابیری گوناگون ذکر کرده اند؛ مانند توجّه و آگاهی دادن به آینده ای ترسناک، آگاه کردن یا ابلاغ و خبر دادنی که در آن ترسانیدن صورت پذیرد، برحذر داشتن از امر ترسناکی که زمان و فرصت کافی برای پرهیز از آن باشد. ترسانیدنی که به صورت گفتاری بوده و در آن امر ترسناک نیز معرفی شود پند دادن، و آموزش آنچه مردم را در بازشناسی حق از باطل و درست از خطا توانا می سازد.
برخی ریشه نذر به معنای یاد شده را واژه ای بیگانه و برگرفته از زبان عبری یا سریانی دانسته اند، با این تفاوت که در آن دو زبان به علّت دارا نبودن ذال، با دال (ندر) یا زاء (نزر) تلفظ می شده است.
این واژه و مشتقّات آن بیش از 124 بار در قرآن کریم به کار رفته است و در آنها ضمن بیان این مطلب که منذر حقیقی خداست و ازاین رو یکی از اسمای الهی منذر است و دیگر منذران نیز پیام او را ابلاغ می کنند از مسئولیت پیامبران به ویژه رسول گرامی اسلام، اهداف، موارد، شیوه، مخاطبان و واکنش آنها در مورد انذار سخن به میان آمده است. گفتنی است که افزون بر موارد کاربرد انذار و مشتقات آن، بخشهای فراوانی از قرآن بدون به کارگیری این واژگان عملاً به انذار پرداخته است، زیرا در آنها از عذاب، دشواری مرگ، برزخ، جهان آخرت، حسابرسی*، جهنّم* و عذاب الهی به صورت اعلام، اخبار، تهدید، وعید و تحذیر یاد شده است.
مبدأ اصلی انذار، ذات اقدس الهی است و انذار بالاصاله به او منتسب است:«اِنّا اَنزَلنهُ فی لَیلَة مُبرَکَة اِنّا کُنّا مُنذِرین»؛ (دخان/44،3)، «اِنّا اَنذَرنکُم»؛ (نبأ/78،40)، «فَاَنذَرتُکُم نارًا تَلَظّی»؛ (لیل/92، 14) انذار در قرآن گاهی به پیامبران از جمله پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) به عنوان واسطه الهی (انعام/6،19، 48) و گاهی به جنّ به عنوان واسطه میان پیامبر(صلی الله علیه وآله)و قوم خود (احقاف/46،29) اسناد داده شده است. البته براساس قول خداوند در آیه 122 توبه/9 لازم است از هر فرقه، طایفه ای برای تفقه در دین کوچ کنند تا در بازگشت، قوم خویش را انذار کنند:«فَلَولا نَفَرَ مِن کُلِّ فِرقَة مِنهُم طَائِفَةٌ لِیَتَفَقَّهوا فِی الدّینِ ولِیُنذِروا قَومَهُم اِذا رَجَعوا اِلَیهِم»؛ گفتنی است که به آیات وعید قرآن ازاین رو که وسیله ای برای انذار است «نُذُر» گفته شده است. (قمر/54،5) در برخی آیات از عذاب* الهی به «نذیر» یاد شده است (ملک/67، 17)، زیرا عذاب نیز انذار با زبان حال است.
اگرچه براساس آیات یاد شده انذار افزون بر پیامبران به گروهها و امور دیگری نیز نسبت داده شده است؛ امّا پیامبران و به ویژه پیامبر خاتم(صلی الله علیه وآله)در این مهم از جایگاه خاصّی برخوردارند، زیرا در برخی آیات هدف از برانگیختن پیامبران، نزول وحی و فرو فرستادن قرآن، بشارت و بیم دادن مردم معرفی شده است:«و ما نُرسِلُ المُرسَلینَ اِلاّ مُبَشِّرینَ و مُنذِرین»؛ (انعام/6، 48؛ کهف/18، 56)، «یُلقِی الرُّوحَ مِن اَمرِهِ... لِیُنذِر»؛ (غافر/ 40، 15)، «اوحِیَ اِلَیَّ هذا القُرءانُ لاُِنذِرَکُم بِهِ»؛ (انعام/6، 19) و در برخی از آیات هدف بعثت* و مسئولیت پیامبران به انذار منحصر شده و در برخی دیگر تنها به ذکر انذار اکتفا شده است:«اِنَّما اَنتَ نَذیرٌ»؛ (هود/11،12)، «اِنَّما اَنا لَکُم نَذیرٌ مُبین»؛(حجّ/22،49 و نیز عنکبوت/29، 50؛ شعراء/26،115) «اِن هُوَ اِلاّ نَذیرٌ لَکُم»؛ (سبأ/34،46)، «و لَقَد اَرسَلنا فیهِم مُنذِرین»؛ (صافّات/37، 72)، «قَد خَلَتِ النُّذُر»؛ (احقاف/46، 21) و.... بدون تردید حصر یاد شده اضافی است و با شأن بشارت پیامبران تنافی ندارد، زیرا مراد از حصر در آیات مزبور، ذکر انذار نسبت به هدایت*یافتن است؛ نه بشارت دادن و در حقیقت پیام آیات یادشده این است که پیامبران فقط انذار می کنند؛ ولی هدایت یافتن یا گمراه شدن مردم به عوامل دیگری وابسته است که در جای خود بیان شده است. گفتنی است که ذکر انذار و عدم ذکر بشارت برای آن است که مقام، مقام انذار است، یا به این سبب است که دین امری فطری است، جز آنکه با حجابهای شرک و معصیت پوشانده می شود و موجبات غلبه شقاوت و نزول سخط الهی فراهم می آید، ازاین رو نزدیک ترین راه مناسب با حکمت و حزم آن است که ابتدا مشرکان و معصیت کاران با انذار بیدار و به سوی حق هدایت شوند. برخی از مفسران علّت این انحصار را آن دانسته اند که در بعثت انذار، مقصود مهم تر محسوب می گردد، وانگهی در آیات دیگری مقرون به بشارت* ذکر شده است:«اِنّا اَرسَلنکَ بِالحَقِّ بَشیرًا و نَذیرًا»؛ (فاطر/35، 24 و نیز انعام/6،48؛ کهف/18،56)
راهیابی گروهی که پیش از پیامبر(صلی الله علیه وآله) از برنامه سعادتبخش و هدایت آفرین الهی آگاه نبوده اند از اهداف انذار معرفی شده است:«لِتُنذِرَ قَومًا ما اَتهُم مِن نَذیر مِن قَبلِکَ لَعَلَّهُم یَهتَدون»؛ (سجده/ 32، 3)
انذار، بیم دادن به وسیله سخن است، و انگیزه در آن محبت و علاقه و احسان به فرد انذار شده است، و در آیاتی هدف نزول قرآن را انذار دانسته.
انذار، از ریشه «نذر» گزارش و ابلاغی است که با ترساندن همراه باشد.
تمایز انذار با تخویف
در انذار، سه ویژگی وجود دارد که سبب تمایز آن با تخویف شده است:الف: انگیزه در انذار، فقط محبت و علاقه و احسان به فرد انذار شده است. ب: انذار، همراه با بیان شیء مورد انذار است. ج: انذار، بیم دادن به وسیله سخن است؛ در حالی که تخویف در مقایسه با هر یک از سه مورد، عمومیت دارد. در این مدخل، از واژه های «انذار»، «تحذیر»، «خوف» و نیز از سیاق آیات استفاده شده است.
قرآن وسیله انذار
قل ای شی ء اکبر شهادة قل الله شهید بینی و بینکم و اوحی الی هاذا القرءان لانذرکم به و من بلغ ا ئنکم لتشهدون ان مع الله ءالهة اخری قل لا اشهد قل انما هو الاه واحد و اننی بری ء مما تشرکون. «بگو: «بالاترین گواهی، گواهی کیست؟» (و خودت پاسخ بده و) بگو: «خداوند، گواه میان من و شماست و (بهترین دلیل آن این است که) این قرآن بر من وحی شده، تا شما و تمام کسانی را که این قرآن به آنها می رسد، بیم دهم (و از مخالفت فرمان خدا بترسانم). آیا براستی شما گواهی می دهید که معبودان دیگری با خداست؟! » بگو: «من هرگز چنین گواهی نمی دهم». بگو: «اوست تنها معبود یگانه و من از آنچه برای او شریک قرار می دهید، بیزارم!»
← هدف نزول قرآن
...
خداوند در آیات متعدد از انذار آدم علیه السّلام و همسرش حوا سخن گفته، و درباره دشمنی آشکار شیطان با آنان هشدار و تذکر داده.
خداوند به آدم و حوا علیهما السلام، درباره دشمنی آشکار شیطان با آنان پیشاپیش هشدار و تذکر داده بود:فدلیهما بغرور فلما ذاقا الشجرة بدت لهما سوءتهما وطفقا یخصفان علیهما من ورق الجنة ونادیهما ربهمآ الم انهکما عن تلکما الشجرة واقل لکمآ ان الشیطـن لکما عدو مبین. «و به این ترتیب، آنها را با فریب (از مقامشان) فرودآورد. و هنگامی که از آن درخت چشیدند، اندامشان (عورتشان) بر آنها آشکار شد و شروع کردند به قرار دادن برگهای (درختان) بهشتی بر خود، تا آن را بپوشانند. و پروردگارشان آنها را نداد داد که: «آیا شما را از آن درخت نهی نکردم؟! و نگفتم که شیطان برای شما دشمن آشکاری است؟!»
← عدم ارتکاب گناه از آدم
هشدار خداوند به ستم کار شدن آدم و حوا علیهما السلام در صورت خوردن از درخت ممنوع:
← دوری از درخت ممنوعه
 ۱. ↑ اعراف/سوره۷، آیه۲۲.    
...
حضرت ابراهیم علیه السلام، از گرفتار شدن آزر به عذاب الهی هشدار می داد، ولی آزر از انذارهای ابراهیم علیه السّلام روی گرداند، و او را به سنگ سار کردن تهدید کرد.
ابراهیم علیه السلام، از گرفتار شدن آزر به عذاب الهی هشدار داد:واذکر فی الکتـب ابرهیم... «در این کتاب، ابراهیم را یاد کن، که او بسیار راستگو، و پیامبر (خدا) بود! » یـابت انی اخاف ان یمسک عذاب من الرحمـن فتکون للشیطـن ولیا. «ای پدر! من از این می ترسم که از سوی خداوند رحمان عذابی به تو رسد، در نتیجه از دوستان شیطان باشی!»
← انذار همراه ادب و دلسوزی
آزر از انذارهای ابراهیم علیه السّلام روی گرداند، و او را به سنگ سار کردن تهدید کرد:و اذکر فی الکتاب ابراهیم... • اذ قال لابیه یـابت لم تعبد ما لایسمع ولایبصر ولایغنی عنک شیـا• یـابت انی قد جآءنی من العلم ما لم یاتک فاتبعنی اهدک صرطا سویا• یـابت لاتعبد الشیطـن ان الشیطـن کان للرحمـن عصیا• یـابت انی اخاف ان یمسک عذاب من الرحمـن فتکون للشیطـن ولیا• قال اراغب انت عن ءالهتی یـابرهیم لـئن لم تنته لارجمنک واهجرنی ملیا. «در این کتاب، ابراهیم را یاد کن، که او بسیار راستگو، و پیامبر (خدا) بود! هنگامی که به پدرش گفت: «ای پدر! چرا چیزی را می پرستی که نه می شنود، و نه می بیند، و نه هیچ مشکلی را از تو حل می کند؟! ای پدر! دانشی برای من آمده که برای تو نیامده است بنا بر این از من پیروی کن، تا تو را به راه راست هدایت کنم! ای پدر! شیطان را پرستش مکن، که شیطان نسبت به خداوند رحمان، عصیانگر بود! ای پدر! من از این می ترسم که از سوی خداوند رحمان عذابی به تو رسد، در نتیجه از دوستان شیطان باشی!»گفت: «ای ابراهیم! آیا تو از معبودهای من روی گردانی؟! اگر (از این کار) دست برنداری، تو را سنگسار می کنم! و برای مدتی طولانی از من دور شو»
← صفت رحمت
 ۱. ↑ مریم/سوره۱۹، آیه۴۱.    
...
ابوجهل سوگند یادکرد که هنگام نماز و سجده پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم بر گردن آن حضرت پا بگذارد، ولی خداوند به ابوجهل، از گرفتار شدنش به آتش جهنم هشدار داد.
خداوند به ابوجهل، از گرفتار شدنش به آتش جهنم هشدار می دهد:ارءیت الذی ینهی• عبدا اذا صلی «به من خبر ده آیا کسی که نهی می کند، بنده ای را به هنگامی که نماز می خواند (آیا مستحق عذاب الهی نیست)؟ » کلا لـئن لم ینته لنسفعا بالناصیة• ناصیة کـذبة خاطئة• فلیدع نادیه• سندع الزبانیة. «چنان نیست که او خیال می کند، اگر دست از کار خود برندارد، ناصیه اش (موی پیش سرش) را گرفته (و به سوی عذاب می کشانیم)، همان ناصیه دروغگوی خطاکار را! سپس هر که را می خواهد صدا بزند (تا یاریش کند)! ما هم بزودی ماموران دوزخ را صدا می زنیم (تا او را به دوزخ افکنند)! » (در شان نزول آیات آورده شده: ابوجهل سوگند یادکرد که هنگام نماز و سجده پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم بر گردن آن حضرت پا بگذارد.)
← شان نزول
 ۱. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۰۰.    
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۵، ص۱۰، برگرفته از مقاله «انذار ابوجهل».    
...
در این مقاله به بررسی آیاتی که مربوط به انذار انسان ها از جهنم هست می پردازیم.
فانذرتکم نارا تلظی. «و من شما را از آتشی که زبانه می کشد بیم می دهم».از آنجا که یکی از شعب هدایت هشدار و انذار است در آیه بعد می افزاید: حال که چنین است من شما را از آتشی که زبانه می کشد بیم می دهم! (فانذرتکم نارا تلظی). (تلظی) از ماده (لظی) (بر وزن قضا) به معنی شعله خالص است، و می دانیم شعله های خالص و خالی از هر گونه دود گرما و حرارت بیشتری دارد، و گاه واژه (لظی) به خود جهنم نیز اطلاق شده است.
مهم ترین انذارها
ساصلیه سقر• وما ادرک ما سقر• انها لاحدی الکبر• نذیرا للبشر. «(اما) به زودی او را وارد دوزخ می کنیم. و تو نمی دانی دوزخ چیست؟ که آن (حوادث هولناک قیامت) از مسائل مهم است. هشدار و انذاری است برای همه انسان ها».برای بیان عظمت و شدت عذاب دوزخ می گوید: (تو چه می دانی که سقر چیست) (و ما ادریک ما سقر) یعنی به قدری عذاب آن شدید است که از دایره تصور بیرون می باشد، و به فکر هیچکس نمی گنجد، همانگونه که اهمیت نعمت های بهشتی و عظمت آن به فکر کسی خطور نمی کند.
انذار از نعمت های خداوند
هـذه جهنم التی یکذب بها المجرمون• فبای ءالاء ربکما تکذبان. «این همان دوزخی است که مجرمان آنرا انکار می کردند. پس کدامین نعمت های پروردگارتان را انکار می کنید؟». (نعمت بودن جهنم از آن جهت است که انذار از آن، انسان را از ارتکاب موجبات جهنم بازداشته و به انجام دادن موجبات بهشت و ثواب دعوت می کند. ).
← هشدار بر مومنین
...
آیه علنى کردن دعوت پیامبر در سال سوم بعثت را آیه انذار گویند.
به آیه ۲۱۴ سوره شعرا "آیه انذار" مى گویند: "و انذر عشیرتک الا قربین
شعرا/سوره۲۶، آیه۲۱۴.    
براساس آن چه در تاریخ آمده، پیامبر(ص) در سال سوم بعثت مأمور ابلاغ این دعوت شد؛ زیرا تا آن زمان، دعوت، مخفیانه انجام مى گرفت و تعداد کمى اسلام را پذیرا شده بودند.اما هنگامى که آیه انذار و آیه "فاصدع بما تؤمر و اعرض عن المشرکین،"
حجر/سوره۱۵، آیه۹۴.    
پیامبر (ص) بستگان نزدیکش را به خانه ابوطالب دعوت کرد و پس از صرف غذا آنان را به دین اسلام دعوت نمود. از میان آن جمعیت که حدود ۴۰ نفر بودند جز علی - علیه السلام - کسى به نداى پیامبر (ص) لبیک نگفت.
مکارم شیرازی، ناصر، تفسیرنمونه، ج۱۵، ص۳۷۱.    
...
آیه انذار، آیه ۲۱۴ سوره شعراء است که در سال سوم بعثت بر پیامبر اکرم(ص) نازل شد. بر طبق این آیه، پیامبر (ص) مأمور شد تا خویشان نزدیکش را بیم و هشدار دهد. رسول خدا (ص) نیز آنان را دعوت نمود و پس از فراخواندن به اسلام، علی بن ابی طالب (ع) را به عنوان جانشین و خلیفه پس از خود معرفی کرد.
بر طبق این آیه پیامبر اسلام (ص) مأمور شد تا خویشانش را به اسلام بخواند و آنان را بیم دهد.
طبق آنچه در تفاسیر شیعه و اهل سنت آمده است، پس از نزول این آیه، پیامبر(ص) چهل نفر از خویشان نزدیکش را به مهمانی دعوت نمود و به آنان گفت :
آیه انذار آیه 214 سوره شعراء می باشد که به موجب آن پیامبر مامور به انذار خویشان نزدیک خود گردید و در جریان انجام این دستور که پیامبر آن را در یک مهمانی که ترتیب داد اجرا نمود، امیرالمومنین علیه السلام را به عنوان وزیر و جانشین خود تعیین نمود.
«وَأَنذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ»
و خویشان نزدیکت را بیم ده.
"عشیره" به معنای خویشاوندان است. چون خویشاوندان با یکدیگر معاشرت می کنند به آنها می گویند عشیره عشیره اقربین یعنی خویشان نزدیک. خداوند در این آیه شریفه به پیامبر فرمان می دهد که دعوت خود را انذار خویشاوندان نزدیکش آغاز نماید.
وقتی این آیه شریفه نازل شد رسول اکرم به علی(ع) فرمود غذایی ترتیب بده و بنی هاشم و بنی عبد المطّلب را دعوت کن. علی (ع) هم غذایی از گوشت درست کرد و مقداری شیر نیز تهیه کرد که آنها بعد از غذا خوردند. پیغمبر اکرم اعلام دعوت کرد و فرمود من پیغمبر خدا هستم و از جانب خدا مبعوثم. من مأمورم که ابتدا شما را دعوت کنم و اگر سخن مرا بپذیرید سعادت دنیا و آخرت نصیب شما خواهد شد. ابو لهب که عموی پیغمبر بود تا این جمله را شنید عصبانی و ناراحت شد و گفت تو ما را دعوت کردی برای اینکه چنین مزخرفی را به ما بگویی؟ ! جار و جنجال راه انداخت و جلسه را بهم زد. پیغمبر اکرم برای بار دوم به علی (ع) دستور تشکیل جلسه را داد. خود امیر المؤمنین که راوی هم هست می فرماید که اینها حدود چهل نفر بودند یا یکی کم یا یکی زیاد. در دفعه ی دوم پیغمبر اکرم به آنها فرمود هر کسی از شما که اول دعوت مرا بپذیرد، وصیّ، وزیر و جانشین من خواهد بود. غیر از علی (ع) احدی جواب مثبت نداد و هر چند بار که پیغمبر اعلام کرد، علی (ع) از جا بلند شد. در آخر پیغمبر فرمود بعد از من تو وصیّ و وزیر و خلیفه من خواهی بود
آیه انذار آیه ۲۱۴ سوره شعراء درباره انذار خویشاوندان پیامبر(ص) است. رسول الله(ص) پس از نزول این آیه به علی(ع) دستور داد که نزدیکانش را به مهمانی دعوت کند. در این مهمانی، پیامبر(ص) پیام الهی مبنی بر مأموریتش و تعیین جانشین پس از خودش را به آنان اعلام کرد اما ابولهب جلسه را به هم زد. روز بعد هم به همین ترتیب عمل شد و پیامبر(ص) خطاب به حاضران، از رسالت خویش سخن گفت و از آنان در این راه یاری خواست؛ ولی هیچ کس جز علی(ع) دعوت او را پاسخ نگفت. رسول خدا، پس از اتمام حجت بر قوم خود، علی بن ابی طالب(ع) را برادر، وصی و خلیفه پس از خود در میان ملسمانان خواند.
انذار مصدر باب اِفعال از ریشه «ن ذ ر» و به معنای آگاه ساختن همراه بیم و پرهیز است. این مفهوم در بیش از ۱۲۴ جا در قرآن به کار رفته و در کنار تبشیر از وظایف مهم پیامبران به شمار رفته است.
انذار با همه اقسام آن دارای اهدافی می باشد.
راهیابی گروهی که پیش از پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) از برنامه سعادتبخش و هدایت آفرین الهی آگاه نبوده اند از اهداف انذار معرفی شده است:«لِتُنذِرَ قَومًا ما اَتهُم مِن نَذیر مِن قَبلِکَ لَعَلَّهُم یَهتَدون»
یادآوری حقایق از یاد رفته
هدف دیگر انذار، بیدار ساختن مردمان از خواب غفلت، ایجاد زمینه عبرت آموزی و متذکر ساختن افراد به حقایق فراموش شده است:«لِتُنذِرَ قَومًا ما اَتهُم مِن نَذیر مِن قَبلِکَ لَعَلَّهُم یَتَذَکَّرون» انذار با هدف متذکّر شدن خرد ورزان به وسیله قرآن صورت می گیرد:«ولِیُنذَروا بِهِ... ولِیَذَّکَّرَ اُولُوا الاَلبب» و سرانجام تذکّر ، رستگاری است:«... واذکُرُوا... لَعَلَّکُم تُفلِحون»
تقوا و دوری از گناه
پیشه ساختن تقوا و نگاهداشتن نفس در برابر گناه • از اهداف مهم انذار بیان شده است:«اِنّی لَکُم نَذیرٌ... واتَّقوه»، «واَنذِر بِهِ الَّذینَ... لَعَلَّهُم یَتَّقون»، «لِیُنذِرَکُم ولِتَتَّقوا» قرآن کریم با تکیه بر مسئولیت جامعه اسلامی در انذار، هدف از آن را دوری گزیدن مردم از مخالفت با آیات الهی بر شمرده است :«فَلَولا نَفَرَ... لِیُنذِروا قَومَهُم اِذا رَجَعوا اِلَیهِم لَعَلَّهُم یَحذَرون»
نیل به رحمت الهی
...
مقصود از گستره انذار گروه هایی است که مشمول انذار می باشند .برابر آیات بسیاری انذار همه امّتها و همه افراد را در بر می گیرد: «واِن مِن اُمَّة اِلاّ خَلا فیها نَذیر» ، «اَن اَنذِرِ النّاس»
به گفته مفسران مفاد آیه فوق آن است که برای هر امتی فرستاده ای و برای هر زمانی پیشوایی خواهد بود.
انذار جنیان
عمومیت انذار به آدمیان اختصاص ندارد، بلکه جنیان را نیز شامل می شود: «یمَعشَرَ الجِنِّ والاِنسِ اَلَم یَأتِکُم رُسُلٌ مِنکُم... و یُنذِرونَکُم»، «واِذ صَرَفنا اِلَیکَ نَفَرًا مِنَ الجِنِّ... ولّوا إلی قومهم منذرین» به گفته برخی مفسران کلمه «مِنْکُم» در آیه ۱۳۰ انعام به معنای «من جنسکم» بوده و این آیه نشان مبعوث شدن فرستادگان الهی در میان انس و جن از جنس خود آنان است. برخی به استناد آیات فوق فرستادگان الهی در میان آدمیان را «رسول» و برانگیختگان میان جنیان را با عنوان «منذر» معرفی کرده اند.
عمومیّت انذار
به گفته المیزان عمومیّت انذار به این معناست که در میان همه امّتها انذارگر برانگیخته می شود و هیچ امّتی بدون منذر نمی ماند و این عمومیّت در حدّ اقتضاست؛ یعنی فعلیّت آن در مورد همگان و رسیدن آن به یکایک افراد منوط به این است که در مسیر آن مانعی پدید نیاید، زیرا با توجّه به این که جهان ماده محل برخورد و تزاحم علل و اسباب با یکدیگر است، ممکن است پیام انذار به برخی انسانها نرسد و حجّت الهی بر آنان تمام نگردد. از این افراد در قرآن با عنوان «مستضعف» یاد و امر ایشان به خداوند واگذار شده است، بر این اساس انذار، گرچه عام است؛ ولی مستلزم دریافتن یکایک افراد یک امّت نیست.
میزان تأثیرپذیری از انذار
...
انذار به معنای اطّلاع رسانی بیم آور است که متعلّقاتی دارد که در ذیل ذکر می شود.
در قرآن کریم شرک به عنوان مهم ترین انحراف اعتقادی مورد توجّه قرار گرفته است و به همین جهت پیام انذار پیامبران الهی در بسیاری از آیات با فراخوانی به توحید در همه ابعاد آن همراه شده است: «یُنَزِّلُ المَلئِکَةَ... اَن اَنذِروا اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنا» این پیام اصیل به طور خاص از زبان حضرت هود :«و قَد خَلَتِ النُّذُرُ... اَلاّ تَعبُدوا اِلاَّ اللّهَ»، حضرت نوح :«اِنّی لَکُم نَذیرٌ مُبین • اَنِ اعبُدُوا اللّه» و پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله وسلم):«اَلاّ تَعبُدوا اِلاَّ اللّهَ اِنَّنی لَکُم مِنهُ نَذیرٌ»، «ولا تَجعَلوا مَعَ اللّهِ اِلهًا ءاخَرَ اِنّی لَکُم مِنهُ نَذیرٌ مُبین» بیان شده و بر بیم دادن مشرکان به صورت ویژه تأکید شده است.
عذاب اخروی
متعلّق انذار در برخی آیات عذاب اخروی است. در این آیات از عذاب نزدیک، دردناک و شدید آخرت سخن به میان آمده است:«اِنّا اَنذَرنکُم عَذابًا قَریبًا»، «اَنذِرِ النّاسَ یَومَ یَأتیهِمُ العَذابُ» در آیات فراوانی انذار به روز قیامت با عناوین خاص آن تعلّق یافته و از برپایی آن روز بیم داده شده است؛ از جمله:«واَنذِرهُم یَومَ الحَسرَة»، «واَنذِرهُم یَومَ الاَزِفَة»، «لِیُنذِرَ یَومَ التَّلاق»، «تُنذِرَ یَومَ الجَمع»، «یُنذِرونَکُم لِقاءَ یَومِکُم هذا»
← ۳. عذاب دنیوی:
 ۱. ↑ نحل/سوره۱۶، آیه۲.    
...
در برخی از آیات نیز به مقارنات انذار اشاره شده است.
«قُم فَاَنذِر... و ثیابَکَ فَطَهِّر»
فروتنی در برابر پیروان
«واَنذِر... واخفِض جَناحَکَ لِمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ المُؤمِنین»
عدم طرد پابرهنگان
«واَنذِر... ولا تَطرُدِ الَّذینَ یَدعونَ رَبَّهُم...» ، بر همین اساس پیامبر می فرماید:«و ما اَنَا بِطارِدِ المُؤمِنین • اِن اَنَا اِلاّ نَذیرٌ مُبین»
عدم مداهنه نسبت به خویشاوندان
...


ارتباط محتوایی با انذار

انذار را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد شما درباره معنی انذار



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• انزار   • تبشیر   • انظار   • انظار عمومی   • معنی انظار   • تفاوت سیر و سیره   • معنی انذار   • مفهوم انذار   • تعریف انذار   • معرفی انذار   • انذار چیست   • انذار یعنی چی   • انذار یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی انذار
کلمه : انذار
اشتباه تایپی : hkbhv
آوا : 'enzAr
نقش : اسم
عکس انذار : در گوگل


آیا معنی انذار مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 95% )