انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

99 1067 100 1

اولیاء

/'owliyA'/

برابر پارسی: سرپرستان

معنی اولیاء در لغت نامه دهخدا

اولیاء. [ اَ ل ِ ] (ع اِ) وَلی ّ. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) : والذین کفروا اولیاؤهم الطاغوت یخرجونهم من النور الی الظلمات. (قرآن 257/2). رجوع به ولی شود.
- اولیاء عهود ؛ ج ِ ولی عهد : آنچه رسم است که اولیاء عهود را دهنداز غلام و تجمل و... هر چه تمامتر ما را فرمود. (تاریخ بیهقی ).

اولیاء. [ اَ ل ِ ] (اِخ ) نامی که امیرالمؤمنین علی علیه السلام به یکی از چهار طبقه ٔ شیعه ٔ خویش داد. (از ابن الندیم ).

اولیاء. [ اَ ] (اِخ ) دهی است از دهستان چهاربلوک بخش سیمینه رود شهرستان همدان. آب آن از چشمه و محصول آن غلات و لبنیات و شغل اهالی زراعت و گله داری و صنایع دستی زنان جاجیم بافی است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5).

معنی اولیاء در فرهنگ معین

اولیاء
(اَ یا اُ) [ ع . ] (اِ.) جِ ولی . ۱ - بزرگان . ۲ - یاران ، دوستان ، عارفان .

اولیاء در دانشنامه اسلامی

اولیاء
معنی أَولِيَاءَ: دوستان-سرپرستان-صاحب اختياران (کلمه اوليا جمع کلمه ولي است ، که از ماده ولايت است ، و ولايت در اصل به معناي مالکيت تدبير امر است ، مثلا ولي صغير يا مجنون يا سفيه ، کسي است که مالک تدبير امور و اموال آنان باشد ، که خود آنان مالک اموال خويشند ، ولي تدب...
معنی ذِي ﭐلْقَرْنَيْنِ: لقب يكي از اولياء الهي عليهم السلام (در روايتي از امام صادق عليه السلام درمورد ذي القرنين عليه السلام آمده است که کارهائي ميکرد که از بشر عادي ساخته نيست و شخصي از حضرت علي (عليهالسلام) پرسيد : آيا ذو القرنين پيغمبر بود ؟ در پاسخ فرمود : نه ، ولي بن...
ریشه کلمه:
ولی‌ (۲۳۱ بار)

«أولیاء» جمع «ولیّ» از مادّه «ولایت» (ولی یلی) به معنای عدم واسطه میان دو چیز و پی در پی بودن آنها و به معنای نزدیکی فوق العاده میان دو چیز است که به معنای دوستی، و نیز به معنای هم پیمانی و سرپرستی، حامی و یار و یاور آمده است. ولی با توجّه به شأن نزول آیه، و سایر قرائنی که در دست است، منظور از آن در اینجا این نیست که مسلمانان هیچگونه رابطه تجاری و اجتماعی با یهود و مسیحیان نداشته باشند، بلکه منظور این است که با آنها هم پیمان نگردند و در برابر دشمنان روی دوستی آنها تکیه نکنند; به همین دلیل، به هر چیزی که نسبت به دیگری قرابت و نزدیکی داشته باشد، خواه از نظر مکان یا زمان، یا نسب و یا مقام، «ولیّ» گفته می شود. استعمال این کلمه به معنای «سرپرست» و «دوست» و مانند اینها نیز، از همین جا است. بنابراین، «اولیاء خدا»، کسانی هستند که میان آنان و خدا حائل و فاصله ای نیست، حجاب ها از قلبشان کنار رفته، و در پرتو نور معرفت، و ایمان و عمل پاک، خدا را با چشم دل چنان می بینند; که هیچ گونه شک و تردیدی به دل هایشان راه نمی یابد، و به خاطر همین آشنایی با خدا ـ که وجود بی انتها و قدرت بی پایان و کمال مطلق است ـ ماسوای او در نظرشان کوچک، کم ارزش، ناپایدار و بی مقدار است. تعبیر به «اولیاء» (جمع ولی) ـ در سوره «عنکبوت» ـ به جای «اصنام» و بت ها، شاید برای اشاره به این نکته است که نه فقط معبودهای ساختگی، که پیشوایان و رهبران غیر الهی، نیز در همین حکم اند.
اولیاء اللّه، یعنی کاملانِ در ایمان و عبودیّت.
اولیاء جمع وَلیّ بر وزن فعیل و از ریشه «و ل ی» است.وَلْی در لغت به معنای قرب و نزدیکی است. برخی آن را در اصل به معنای وقوع چیزی پس از چیزی، همراه با رابطه ای بین آن دو دانسته و استعمال آن را در معانی دیگری مانند نزدیکی، دوستی، یاری و پیروی، از آثار آن اصل به حساب آورده اند. برای ولیّ نیز معانی گوناگونی مانند دوستدار، رفیق و یاری کننده ذکر شده است که در هر یک از آن ها نوعی قرب و نزدیکی وجود دارد.اولیاءاللّه ترکیبی اضافی است و مراد از آن کسانی هستند که از دوستی و قرب الهی برخوردارند.ولیّ خدا شدن لازمه ایمان به خداست، بنابراین هر مؤمنی از اولیاء اللّه است. ولی درجات اولیاء اللّه به مقدار درجه ایمانشان متفاوت است. گرچه دارندگان هر یک از مراتب ایمان از اولیاء اللّه هستند.
این صفحه مدخلی از دائرة المعارف قرآن کریم است
کلیدواژه: ولیّ، اولیاءالله، ایمان، عبودیت، قرآن کریم
«اولیاء» جمع «وَلیّ» بر وزن فعیل و از ریشه «و ـ ل ـ ی» است. وَلْی در لغت به معنای قرب و نزدیکی است. برخی آن را در اصل به معنای وقوع چیزی پس از چیزی، همراه با رابطه ای بین آن دو دانسته و استعمال آن را در معانی دیگری مانند نزدیکی، دوستی، یاری و پیروی از آثار آن اصل به حساب آورده اند. برای ولیّ نیز معانی گوناگونی مانند دوستدار، رفیق و یاری کننده ذکر شده است که در هر یک از آنها نوعی قرب و نزدیکی وجود دارد.
«اولیاءاللّه» ترکیبی اضافی است و مراد از آن کسانی هستند که از دوستی و قرب الهی برخوردارند. ولیّ خدا شدن لازمه ایمان به خداست، بنابراین هر مؤمنی از اولیاءاللّه است؛ ولی درجات اولیاءاللّه به مقدار درجه ایمانشان متفاوت است. گرچه دارندگان هر یک از مراتب ایمان از اولیاءاللّه هستند؛ ولی مراد از اولیاء اللّه در قرآن، کسانی هستند که به درجه عالی ایمان و عبودیت رسیده اند. آنان کاملانی هستند که از لباس بشریت بیرون آمده و از قدس جبروت گذشته و در قدس لاهوت وارد شده اند و آنها موحّدان حقیقی اند و در حدیث قدسی در مورد ایشان آمده است: اولیای مرا کسی جز من نمی شناسد.
البته این گروه نیز خود دارای مراتبی هستند زیرا کمال ولایت پایانی نداشته، مراتب اولیاءاللّه نامتناهی است. برخی نیز ولیّ اللّه را کسی دانسته اند که فرشته با او سخن گوید یا کارهای نیک به او الهام شود. رسیدن به درجه عالی ایمان و عبودیت و برخورداری از این مرتبه ولایت، موجب می شود انسان نوعی ولایت تکوینی بر عالم پیدا کرده، بتواند در آن تصرف کند چنان که سرپرستی دیگر انسانها و تدبیر امور آنان را نیز خداوند به چنین انسانهایی واگذار می کند.
در قرآن کریم لفظ اولیاءالله فقط در دو مورد بکار رفته است: در آیات 62 ـ 64 سوره یونس/10، برخی از ویژگی های اولیاء اللّه بیان شده و در آیه 6 سوره جمعه/62 خطاب به یهودیان آمده است: اگر گمان می کنید تنها شما اولیای خدا هستید پس مرگ را آرزو کنید...
در برخی از روایات عنوان اولیاءاللّه بر اهل بیت علیهم السلام، پیروان ایشان و ابرار تطبیق شده است.
قرآن برای «اولیاءاللّه»، ویژگی های گوناگونی برشمرده است. از ویژگی هایی که ذکر می شود دو مورد نخست، مقدمه قرار گرفتن در زمره اولیاءاللّه و سایر موارد از آثار و نتایج مقام و مرتبه ایشان است؛ نیز مجموع این ویژگی ها از مختصات اولیاءاللّه است، بنابراین وجود برخی از آنها در غیر ایشان نیز امکان پذیر است.
«محمد بن حسن اولیاءاللّه آملی» در شهر آمل متولد گردید. احتمالاً مقدمات را در یکی از مدارس شهر آمل خوانده و در همین شهر زانوی تلمذ نزد استادان بر زمین زده است. درباره اساتیدش اطلاعی در دست نیست و درباره خود او نیز مطالب پراکندهای در دست است که در ذیل آمده است:
او ابتدا در آمل ساکن بود اما در سال 750ق از این شهر بیرون آمد و به رویان (شهر کجور) رفت. در رویان ملاقات هایی با ابوالمعالی فخرالدوله شاه غازی بن زیار بن کیخسرو داشته و شاه غازی در ضمن محاورات و گفتگوها، او را وادار به نوشتن تاریخی درباره رویان کرده است. در آن ایام، وضع روحی وی به علت غربت و دوری از وطن زیاد خوب نبوده و آزرده و دلتنگ بود.
به نقل از تاریخ رویان، او به عراق رفته و قبور ائمه(ع) را زیارت کرده است. در بیان خرابی مشهد حسین بن علی(ع) به امر متوکل و آبادانی آن به دست محمد بن زید و امیر عضدالدوله فناخسرو می نویسد: «الداعی محمد بن زید از طبرستان اموال فرستاد و عمارت فرمود به قدر».
وی مردی کنجکاو و علاقه مند به تاریخ بوده است. او روزهائی که در شهر آمل بود، به مشاهد و مقابر سری می زد و آنچه بر در و دیوار و ضریح نوشته شده بود می خواند.
تاریخ رویان / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده
«اولیا چلبی»، در دهم محرم سال 1020ق، در اونقپانی در شهر استانبول به دنیا آمد. همان جا به مدرسه رفت و خط، تذهیب و نقاشی را از پدرش، درویش محمد ظلی، فراگرفت. پدر او جواهرچی قصر بود و از این جهت فردی محترم به شمار می آمد. نیای اعلای ایشان به احمد یسوی، صوفیِ مشهور می رسد. عنوان درویش برای پدر او هم نشان آن است که همچنان علایق تصوف در آنان باقی مانده است. بااین حال، خاندان او، چهره های برجسته ای در دولت عثمانی بودند و طبعاً این وضعیت روی سرنوشت اولیا چلبی هم مؤثر بوده است.
در سال 1045، در شب قدر، در مسجد ایاصوفیه، در حضور سلطان مراد عثمانی قرآن خواند که مورد تشویق وی قرار گرفت. سلطان از او خواست تا مصاحبش باشد و لذا در مجموعه دربار قرار گرفت.
او افزون بر دروس رسمی، مطالعاتی در موسیقی و شعر نیز داشت و پس از آنکه مورد تشویق سلطان قرار گرفت، برای تحصیل به اندرون کاخ عثمانی رفت. در آنجا با عربی و فارسی آشنا شد. بخشی از گلستان سعدی و مثنوی ملای رومی را حفظ کرد که گاه، در «سیاحت نامه» خود، به عبارات آنها استناد می کند. زمانی که وی در اندرون بود، بیست سال داشت و مطالب زیادی فراگرفته، اشعار و قصاید فراوانی در حفظ داشت. این دوره، چهار سال طول کشید.
با حمایت دایی اش، ملک احمد پاشا که از مقرّبان سلطان مراد بود، در درون دربار شغلی به دست آورد. در واقع خودِ وی خواست تا به سپاه بپیوندد و سلطان هم با او موافقت کرد.
به نظر می رسد که از همان زمان، سیاحت را دوست می داشت و به دلیل آنکه از پدر و دوستان پدرش مطالبی در باره بلاد مختلف شنیده بود، هوس سیاحت در سر داشت. در واقع، پدر وی که به کارهای هنری در صفحات برنجی مشغول بود، خودش در جنگ زیگتوار شرکت کرده بود و اولیا، داستان زندگی دوستان پدرش را از زبان آنان که با پدرش رفت و آمد داشتند، می شنید. شنیدن این داستان ها، هوس سیاحت را در او تقویت می کرد. بیست ساله بود که سفرش را از استانبول آغاز کرد و هر آنچه را که در آنجا دیده بود، ثبت کرد.
شبی پیامبر(ص) را در خواب دید. وقتی خواست دست آن حضرت را ببوسد، رفت تا بگوید شفاعت یا رسول الله، از لرزش گفت: سیاحت یا رسول الله. پس از آنکه خوابش را برای برخی از معبران گفت، آنان تأکید کردند که او اهل سیاحت خواهد شد. وی کارش را با این داستان آغاز کرد. این نکته ای است که خود او در سیاحت نامه اش آورده؛ گرچه، قدری متفاوت با این حکایت است.
یکی از ویژگی های پیامبران بزرگ الهی و امامان معصوم شجاعت و دلیری بی نظیر آنها بوده است که همواره برای انجام رسالت خویش از آن سود می جستند.
برای نمونه حضرت ابراهیم علیه السّلام به تنهایی مقابل انبوه معاندین و بت پرستان ایستاد و به دنبال تحقیر بت ها با صراحت به مشرکان فرمود: «و تالله لا کیدن اصنامکم بعد ان تولوا مدبرین؛ و به خدا سوگند! در غیاب شما نقشه ای برای نابودی بت هایتان می کشم».
شجاعت اهل بیت
امام حسین علیه السّلام نیز که میوه ای برآمده از خاندان فضلیت و دارای همه فضایل پیامبران الهی و اهل بیت عصمت و طهارت است، با پیروی از پدران خویش از خواری و ذلت خودداری نمود و درس سربلندی، شهامت و دلیری را از کودکی تا لحظه شهادت به پیروانش آموخت. در زیارتنامه های متعدد به صفت شجاعت سیدالشهدا و یاران او اشاره شده است؛ از قبیل «بطل المسلمین»، «فرسان الهیجاء»، «لیوث الغابات» که آنان را با عنوان قهرمان مسلمانان، تک سواران نبرد، شیران بیشه شجاعت و... ستوده اند. امام علی علیه السّلام : «السخاء و الشجاعة غرائز شریفة، یضعها الله سبحانه فیمن احبه و امتحنه؛ سخاوت و شجاعت خصلت های والایی هستند که خداوند سبحان آن دو را در وجود هرکس که دوستش داشته و او را آزموده باشد، می گذارد». دلیری ز هشیار بودن بوددلاور سزای ستودن بود
معنای دلیری و شجاعت
شجاعت و دلیری در لغت به معنای داشتن قوت قلب در هنگام سختی است؛ ولی در اصطلاح، شجاعت از بزرگ ترین کمالات نفسانی است. این حالت حد تعادل قوه غضبیه می باشد و حد افراط آن را تهور و بی باکی گویند و حد تفریط آن همان جبن و ترسویی است و آن روی گردانیدن و ترس از چیزهایی است که نباید از آنها ترسید. به گفته سعدی : نه چندان نرمی کن که بر تو دلیر شوند و نه چندان درشتی که از تو سیر گردند.
شجاعت در راه دین خدا
...
یکی از فرقه های افراطی اسلامی که در قرون اخیر به وجود آمده که با نظرات خلاف کتاب و سنت موجب مشکلات فراوانی در جوامع اسلامی شده، فرقه وهابیت است.لازمه برخی از این نظرات تحقیر مقام انبیاء و اولیاء است. از جمله این عقاید حرمت زیارت پیامبر، انکار فضائل اهل بیت، توهین به امیرمؤمنان، دفاع از دشمنان اهل بیت، ادعای بدعت بودن اموری چون سجده بر تربت، برگزاری مراسم میلاد و یا سوگواری برای پیامبر، اهداء ثواب اعمال به پیامبر و غیره است. در این مقاله به بررسی برخی از این نظرات می پردازیم.
زیارت قبور پیامبران و صالحان بلکه هر گونه تکریم و بزرگداشت آنان را وهّابیّون حرام و موجب شرک می دانند.
← سخنان ابن تیمیّه
یکی از مبانی فکری «ابن تیمیه» انکار فضائل مسلّم اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السّلام) است. وی در کتاب «منهاج السنّة» که به قول علاّمه امینی باید آن را «منهاج البدعة» نامید (وهو الحریّ بان یسمّی «منهاج البدعة» وهو کتاب حشوه ضلالات واکاذیب، وتحکّمات، وانکار المسلّمات، وتکفیر المسلمین، واخذ بناصر المبدعین، ونصب وعداء محتدم علی اهل بیت الوحی (علیهم السّلام)
امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج۳ ، ص۱۴۸.    
ابن حجر عسقلانی نسبت به جوابیّه های ابن تیمیه در پاسخ به علاّمه حلّی و در مقام تاثّر و تاسّف می گوید:«وکم من مبالغة لتوهین کلام الرافضی ادّته احیاناً الی تنقیص علیّ رضی اللّه عنه»؛
عسقلانی، ابن حجر، لسان المیزان ، ج۶ ، ص۳۱۹-۳۲۰.    
...

اولیاء در دانشنامه ویکی پدیا

اولیاء
اولیا (تایباد)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تایباد در استان خراسان رضوی ایران است.
این روستا در دهستان پایین ولایت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۵خانوار) بوده است.
اتابک شمس اولیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دماوند در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان جمع آبرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲ نفر (۱۹خانوار) بوده است.
تپه اولیاء مربوط به دوران های تاریخی پس از اسلام است و در شمال غربی شهرستان درگز واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۴۵ با شمارهٔ ثبت ۶۷۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
تپه شماره ۲ امامزاده اولیاء مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان درگز، بخش چاپشلو، روستای امامزاده اولیاء واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۷۲۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
تپه شماره ۳ امامزاده اولیاء در شهرستان درگز، بخش چاپشلو، روستای اولیاء واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۷۰۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
تپه شماره ۴ امامزاده اولیاء مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان درگز، بخش چاپشلو، روستای امامزاده اولیاء واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۷۰۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
تپه شماره یک امامزاده اولیاء مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان درگز، بخش چاپشلو، روستای امامزاده اولیاء واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ فروردین ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۲۶۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
تپه قلیچ اولیاء مربوط به عصر آهن است و در شهرستان گنبد کاووس، بخش مرکزی، روستای ملا علی تپه واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ خرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۸۴۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
کاربرد خاک اولیاء
خاک اولیاء (کتاب) - کتابی از رادک سکورسکی نویسندهٔ پولندی
خاک اولیاء لقبی است برای هرات
سرای اولیاء مربوط به دوره قاجار - دوره پهلوی است و در سبزوار، خیابان بیهق، حد فاصل مسجد جامع و پامنار واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۵۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
سوسک های اولیاء(نام علمی: Elasmucha grisea) نام یک گونه از تیره ناجوربالان آکانثوسوماتیدا است.



چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

معنی کلمه اولیاء به عربی

اولیاء
قديس
سلطة

اولیاء را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• اولیاء الله چه کسانی هستند   • اسامی اولیاء الله   • اولیا خدا چه کسانی هستند   • کرامات اولیا خدا   • اولیاء خدا   • معنی اولیا   • معنی اولیاء   • مفهوم اولیاء   • تعریف اولیاء   • معرفی اولیاء   • اولیاء چیست   • اولیاء یعنی چی   • اولیاء یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی اولیاء
کلمه : اولیاء
اشتباه تایپی : h,gdhء
آوا : 'owliyA'
نقش : اسم
عکس اولیاء : در گوگل


آیا معنی اولیاء مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 99% )