انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

98 1034 100 1

بنگلادش

بنگلادش در دانشنامه اسلامی

بنگلادش
کشوری حج گزار در جنوب آسیا است.
نام رسمی این کشور جمهوری خلق بنگلادش است. بنگلادش از شمال و شرق به ایالت آسام و از غرب به ایالت بیهار و بنگال غربی محدود شده و از جنوب شرقی با کشور میانمار و از جنوب با خلیج بنگال هم مرز است. مساحت آن ۱۴۳،۹۹۸ کیلومتر مربع است. این کشور اکنون به شش ایالت به نام داکا، چیتاگونگ، کولنا، باریشال، سیلهت و راجشاهی تقسیم شده است. (تصویر شماره ۱۸) بیشترین میزان بارندگی در میان کشورهای آسیایی، به این کشور اختصاص دارد. پایتخت بنگلادش شهر داکا است و بر پایه سرشماری سال ۲۰۰۰م. جمعیت استان داکا ۳۸،۶۷۸،۰۰۰ تن برآورد شده است؛ مهاجرت روستاییان به شهرها شدت یافته است.
زبان
«بنگالی» زبان اصلی مردم این کشور و یکی از شاخه های زبان های سنسکریت و آریایی در شبه قاره هند است. خط بنگالی نیز اصلاح شده خط سنسکریت است و شباهتی به اردو ندارد. البته لغات عربی ، فارسی و انگلیسی به آن افزوده شده است. تنها چند صد هزار تن مسلمان که پس از تقسیم شبه قاره هند، از ایالت بیهار به بنگلادش مهاجرت کردند، به زبان اردو سخن می گویند. زبان اقوام سرزمین های تپه ای شرق و شمال کشور نیز بیشتر از خانواده زبان های تبتی برمه ای است. بر پایه آمار جولای ۲۰۰۴م. جمعیت بنگلادش ۱۴۱،۳۴۰،۴۷۳ تن است. دین رسمی این کشور اسلام و مذهب رسمی آن حنفی می باشد. حدود ۸۵% از جمعیت این کشور مسلمان و بیشتر حنفی مذهبند. ۱۵% باقیمانده هندو و اندکی نیز بودایی هستند. جز آن ها فرقه هایی از جمله قادیانی، بهایی ها و اهل حدیث نیز وجود دارند. شیعه اثنی عشری در این کشور در اقلیت است.ƒ
بنگال پیش از سلطه مسلمانان
نخستین بار پیش ازفتح سرزمین بنگال به دست مسلمانان، به سال ۶۱۵م. تبلیغ اسلام در این سرزمین به دست برخی صحابه پیامبر صلی الله علیه وآله و سلم مانند مالک بن وهب و قیس بن حذیفه انجام پذیرفت. از آن هنگام، ورود بازرگانان عرب به این مناطق آغاز شد. در سده هشتم م. دریانوردان عرب با کشتی به سواحل بندر چیتاگونگ آمدند و در این منطقه سکونت دائم گزیدند. پیشینه تماس مردم این سرزمین با مسلمانان، به روابط بازرگانی یا ارتباط با کوچ نشین های مسلمان و کوشش های تبلیغی گروه هایی از مسلمانان در این منطقه پیشتر از فتح بنگال به دست مسلمانان برمی گردد. از سکه هایی که در پهاپور و مینامتی به دست آمده، پیدا است که در روزگار هارون الرشید (حک:۱۷۰-۱۹۳ق.) نیز مسلمانان در این مناطق ساکن بوده اند. نشانه هایی از آبادی های محل سکونت بازرگانان عرب، نزدیک چاتگام، پیش از حمله محمد بن بختیار خلجی دیده شده است. در روزگار تیموریان، مسلمانان از شمال هند و حتی ترکستان و حبشه و دیگر کشورهای دوردست به بنگال آمدند و در آن جا ساکن شدند. از نوشته های تاریخ نگاران مسلمان مانند مسعودی ، ابن خردادبه و ادریسی به خوبی پیدا است که اعراب با کشورهای شرق آسیا ارتباط تجاری داشتند و از همین مسیر به سواحل جنوب شرق آسیا کالا می رساندند. در سده یازدهم م. صوفیانی از شبه جزیره عربستان، ایران، عراق ، یمن و آسیای میانه برای تبلیغ دین اسلام به این مناطق سفر نمودند.
ƒفتوحات اسلامی به سوی بنگال
...
بنگلادش
بنگلادش جمعیتی بیش از یکصد و پنجاه میلیون نفر را در خود جای داده است. طبق آمار ۸۸/۳ درصد از این جمعیت را مسلمانان تشکیل می دهند که اکثریت آنها حنفی مذهب هستند. ۸۵ درصد جمعیت بنگلادش در بیش از ۶۸ هزار روستای این کشور زندگی می کنند. از این جمعیت، سهم شیعیان اندک بوده و قریب ۱۶ تا ۲۰ هزار نفر تخمین زده می شوند.
قانون اساسی این کشور آزادی کامل مذاهب و فعالیت های فرهنگی را برای همه اقلیت ها تضمین نموده است. در ۲۲ آوریل ۱۹۸۸ عبارت بسم الله الرحمن الرحیم در ابتدای قانون اساسی این کشور قرار گرفت و در ژوئن ۱۹۸۸ میلادی در اصلاحیه قانون اساسی، اسلام دین رسمی کشور معرفی شد. از نکات قابل توجه و متمایز بنگلادش با سایر کشورهای شبه قاره، همزیستی مسالمت آمیز مسلمانان و پیروان سایر ادیان اصیل و ریشه دار با یکدیگر است. گفته می شود علت این مهم، گسترش اسلام در این منطقه از راه تجارت، تبلیغ و عرفان بوده است نه به زور شمشیر.
اسلام از همان ابتدای ظهور توسط بازرگانان و مبلّغان مذهبی وارد بنگلادش شد، اما صوفیان و عرفای اسلامی نیز در قرن های بعد به طور گسترده در این سرزمین برای تبلیغ اسلام نقش به سزایی ایفا نمودند و بسیاری از مردم ستمدیده بودایی مذهب و طبقات پایین هندو مذهب در آن دوران، به اسلام گرایش پیدا کردند. پس از فتح بنگال توسط مسلمانان در پایان قرن دوازدهم میلادی و در زمان حکومت سلاطین مغول، مسلمانان در این سرزمین جایگاه مهمی را به دست آوردند.
بنگلادش
حکومت مسلمانان
حکومت مسلمانان در بنگلادش ، از 598 تا 1171 هجری به طول انجامید . مسلمانان طی دهه های متوالی ، موفق به فتح بخش ها و فرمانداری های گوناگون این نواحی شدند و ظرف مدت کوتاهی ، بنگلادش فعلی و بنگلادش غربی هند تحت نفوذ آنان درآمد . طی 135 سال پس از فتح بنگال ، این سرزمین از سوی 24 حاکم ترک که از دهلی منسوب می شدند اداره می گردید . عده ای از تاریخ نگاران معتقدند
فخرالدین مبارک شاه ، نخستین فرمانروای این خطه بود که به منظور کسب استقلال ، ضد حاکمان دهلی شورید و سلطنت مستقلی را از سال 739 ق در بنگال آغاز کرد . بنگلادش تا سال 1350ش با پاکستان سرنوشت مشترکی داشت و در این سال به عنوان کشوری مستقل در صحنه بین المللی ظاهر گردید .
بنابر قانون اساسی مصوب سال 1351 ش ، نظام سیاسی آن جمهوری اعلام شد که به موجب آن ، رئیس جمهور در راس قوه مجریه قرار دارد و با آرای مستقیم برگزیده می شود . این کشور تا پیش از کودتای 1354 ش که طی آن شیخ مجیب الرحمان ، بنیان گذار بنگلادش به قتل رسید ، با هندوستان روابط دوستانه فوق العاده ای داشت ، ولی با تغییراتی که در نظام حکومتی اش رخ داد ، از گرمی روابط این دو کشور کاسته شد . همچنین با این کودتا ، روابط سیاسی بنگلادش با شوروی سابق کاهش یافت و در عوض مناسباتش با غرب گسترده شد .
بنگلادش سرزمین جلگه ای مسطحی در شبه قاره هند است که از سوی شمال ، شرق و غرب به هند و در قسمتی از جنوب شرقی به کشور برمه (میانمار) محدود می گردد . در بخش جنوبی آن خلیج بنگال قرار دارد . آب و هوئای بنگلادش تحت تاثیر مستقیم بادها و باران های موسمی است ، نزدیکی به خط استوا و وجود این گونه ریزش ها ، سبب شده است که بنگلادش از آب و هوایی گرم و مرطوب برخوردار باشد . گنگ و برهماپوترا ، مهم ترین رودخانه های این کشورند که هر یک قبل از آنکه به دریا بریزد ، به رودخانه های کوچک تری تقسیم می شوند و دلتای بزرگ سندربن (Sunderbon)را در خلیج بنگال به وجود می آورند . جلگه ای که کشور بنگلادش را تشکیل می دهد ، در دلتای این رودخانه قرار دارد . بخش بزرگی از سرزمین یاد شده ، از جنگل های انبوه پوشیده شده و مهم ترین مناطق جنگلی آن در جنوب غربی ، مرکز بنگلادش و چیتاگنگ است . نبگلاد شبا 144 هزار کیلومتر مربع وسعت ، نزدیک به یکصد و پنجاه میلیون نفر جمعیت دارد که از نژاد زرد و سفیدند . 85 درصد در شهرها و 15 درصد در روستاها اقامت دارند و 87 درصد آن ها را مسلمانان تشکیل می دهند . زبان اصلی مردم بنگلادش بنگالی است که ریشه سانسکریت دارد . در عصر فرمانروایی مسلمانان بر شبه قاره هند ، واژه های متعدد فارسی و عربی وارد این زبان شده است . در دانشگاه ها و مراکز اداری ، زبان انگلیسی رواج دارد . مرکز حکومت بنگلادش ، شهر داکا است . از دیگر شهرهای آن می توان بندر چیتاگنگ ، رانگپور و سیلهت(Sylhet) را نام برد . تضاد طبقاتی در شهر داکا بیش از هر جای دیگری آشکار است .
عده قابل توجهی از مردم بنگلادش برای تهیه معاش و تغذیه مشکل دارند . این سرزمین با حدود هفتاد هزار روستا ، کشوری است با سیمایی روستایی ، و کشاورزی مهمترین رکن اقتصاد آن به شمار می آید. این کشور ، بزرگترین تولید کننده و صادر کننده کنف در جهان است و حدود چهل درصد جمعیت آن در کشت و تولید این محصول مشغول به کارند . چای و برنج ، دیگر محصولات کشاورزی آن است و ماهی از نظر تامین مواد غذایی مردم اهمیت دارد . بنگلادش نه تنها یکی از فقیرترین کشورهای جهان در درآمد سرانه است ، بلکه اساساً نابرابری توزیع ثروت و درآمد ، مردمان آن را رنج می دهد . حوادث طبیعی از قبیل توفان های موسمی و باران هایی با سیلاب شدید ، زمین های حاصل خیز آن را تهدید می کند .
سایت رحماء بازیابی: سی ام تیرماه 1394
بنگلادش
بنگلادش کشوری مسلمان و حج گزار در جنوب آسیا می باشد. پیشینه ورود اسلام به بنگلادش به سال 615م. می رسد؛ در این سال پیامبر اسلام(ص) برخی از صحابه را برای تبلیغ اسلام به آنجا فرستاد و بعد از آن با ورود بازرگانان و دریانوردان عرب و سکونت در آنجا گسترش پیدا کرد.
پیشینه حج گزاری بنگالی ها به بعد از ورود اسلام به آنجا می رسد؛ در این دوران مردم با پای پیاده و با الاغ و شتر به صورت کاروانی رهسپار سفر حج می شدند و راهی طولانی را می پیمودند؛ به دلیل سختی و دوری راه، انجام حج از طرف مردم با سختی فراوان روبرو می شد و به همین دلیل حاجیان زیادی به حج نمی رفتند.
حاکمان و امیران بنگال خدمات و هدایایی را نیز برای حرمین شریفین ارسال می کردند و مدارسی را برای آموزش اسلام برای افراد بنگالی تأسیس می کردند.

بنگلادش در دانشنامه ویکی پدیا

بنگلادش
مختصات: ۲۳° شمالی ۹۰° شرقی / ۲۳°شمالی ۹۰°شرقی / 23; 90
Wikipedia contributors, "Bangladesh," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bangladesh&oldid=495567206 (accessed June ۳، ۲۰۱۲).
Khan, Zillur R. (1997). "Bangladesh's experiments with parliamentary democracy". Asian Survey 37 (6): 575–589.
بنگلادش با نام رسمی جمهوری خلق بنگلادش (به بنگالی: গণপ্রজাতন্ত্রী বাংলাদেশ) کشوری است واقع در جنوب قارهٔ آسیا و شرق هند،
پایتخت آن داکا و جمعیت آن ۱۶۱ میلیون نفر است. واحد پول بنگلادش تاکا نام دارد و زبان رسمی آن بنگالی است. زبان بنگالی از ریشه زبان های هندوآریایی است و خط ویژه خود را دارد. از زبان انگلیسی نیز در آموزش عالی و دادگستری استفاده زیادی می شود و طبقه متوسط و بالا از آن به عنوان زبان دوم استفاده می کنند. ۹۸ درصد از مردم این کشور بنگال هستند.
این کشور که پیش از این پاکستان خاوری نام داشت در پی جنگ آزادی بخش بنگلادش، در تاریخ ۲۶ مارس ۱۹۷۱ به کمک هند از پاکستان باختری (پاکستان امروزی) جدا شده و کشوری جداگانه شد.
عکس بنگلادش
بنگلادش بزرگ نظریه ای سیاسی است که توسط برخی سیاستمداران و نویسندگان هندی به کار برده می شود. بر اساس این نظریه شهروندان بنگلادش در تلاش برای تصرف چهار ایالت هند به نام های بنگال غربی، تریپورا، آسام، و جزایر آندامان هستند. اساس این نظریه مهاجرت گسترده غیرقانونی شهروندان بنگلادش به هند است.
منطقه قومی-زبانی بنگال شامل کشور بنگلادش و ایالت بنگال غربی هند و همچنین بخش هایی از ایالت های آسام و تریپورا می شود. در زمان حکومت هندوها در بنگلادش ایده بنگلادش بزرگ برای اولین بار به وجود آمد و به دنبال وحدت و یکپارچگی بین افراد بنگالی زبان در مناطق بنگالی نشین بود. این مناطق در زمان استعمار انگلستان موفق به جمهوری بنگال شدند که تحت نظارت انگلستان در سال ۱۷۶۵ تأسیس شد. در سال ۱۹۴۷ این منطقه به دو بخش بنگال غربی با اکثریت هندو و بنگال شرقی (بنگلادش امروزی) با اکثریت مسلمان، به منظور راحت تر شدن تشکیل دولت مسلمان پاکستان که بنگال شرقی جزیی از آن بود، تقسیم شد.
در ژانویه ۱۹۴۷، سرات چندرا بوسه که از سردمداران آزادی هند از استعمار انگلستان بود از کنگره هند در اعتراض به تقسیم شدن بنگال استعفا داد. او به دنبال ایجاد بنگلادشی مستقل از هند و پاکستان بود و حزب جمهوری سوسیال را برای رسیدن به این هدف تشکیل داد. در آن زمان حسین شهید سهروردی و ابوالهاشم، دو رهبر مسلمان بنگالی نیز برای تشکیل بنگلادشی مستقل شامل دو بخش بنگال غربی و شرقی دست به اقداماتی زدند. اکرم خان و خواجه نظام الدین، دو رهبر دیگر مسلمان بنگلادش تمایل به پیوستن بنگلادش اتحاد یافته به پاکستان بودند. آکهیل بهاراتیا هندو ماهاسابها، و سیاما پراساد موکرجی، بنیان گذار حزب بهاراتیا جانی سنگ که بعدها به حزب بهاراتیا جاناتا تغییر یافت، نسبت به ایده استقلال بنگلادش یا ایجاد بنگلادش متحد مخالفت می ورزیدند. جوهر لعل نهرو نیز با بنگلادشی متحد و مستقل از هند مخالف بود.
از نظر برخی سیاستمداران و نویسندگان هندی، مهاجرت غیرقانونی و گسترده بنگالی ها به ایالت های شمال شرقی هند توطئه ای برای ایجاد بنگلادش بزرگ است. این گروه بر این باور هستند که گروه های سیاسی در بنگلادش و دولت بنگلادش این مهاجرت های غیرقانونی را تشویق می کنند تا بتوانند اکثریتی مسلمان را در این مناطق شکل دهند و بتوانند در آینده برای الحاق این مناطق بنگالی و مسلمان به بنگلادش اقدام کنند. برخی در هند برای مقابله با این توطئه پیشنهاد اشغال بخش هایی از بنگلادش را کرده اند تا بتوان مهاجران بنگال غیرقانونی را به آنجا فرستاد، برخی دیگر نیز کشتار مهاجران بنگلادشی را پیشنهاد کرده اند. با این حال شمار مهاجران غیرقانونی بسیار کمتر از آن چیزی به نظر می رسد که نظریه پردازان توطئه در هند به آن معتقد هستند. برخی از ناظران بر این باور هستند که این توهم توطئه در واقع نه دربارهٔ مهاجران بنگلادشی بلکه علیه جمعیت مسلمان بنگال است. همچنین برخی از خطر الحاق آسام به بنگال غربی اشاره کرده اند. در دهه پنجاه میلادی، آتولیا گوش، یکی از رهبران کنگره ملی هند، به دنبال الحاق بیهار به بنگال غربی بود.
ادهارا، بنگلادش (به لاتین: Adhara, Bangladesh) در بنگلادش است که در استان چیتاگونگ واقع شده است.
فهرست شهرهای بنگلادش
تقسیمات کشوری بنگلادش چنین است که کشور به ۸ منطقهٔ بزرگ (استان) (بنگالی: বিভাগ bibhag) تقسیم می شود که هر منطقه (استان)، به نام بزرگ ترین شهرش نام گذاری شده است. هر استان به تعدادی ناحیه تقسیم می شود.
داکا
چیتاگونگ
راج شاهی
کولنا
پس از استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱، کشور بنگلادش به چهار استان تقسیم شد:
در سال ۱۹۹۳ استان باریسال از کولنا جدا شد و همین طور استان سیلهت در سال ۱۹۹۸ از چیتاگونگ جدا شد. بدین ترتیب بنگلادش به شش استان تقسیم شد.
در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۱۰ استان رنگ پور، از دو ناحیهٔ رنگ پور و دیناج پور تشکیل شد که هر دو پیش از این جزء استان راج شاهی بودند. با توجه به این تقسیم بندی ها، استان رنگ پور از نظر جمعیت در ردهٔ پنجم و بالاتر از دو استان باریسال و سیلهیت قرار می گیرد. همچنین شهر رنگ پور، بزرگ تر از دو شهر باریسال و سیلهیت است. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ نیز استان میمن سینگ به عنوان هشتمین استان ایجاد شد.
اسلام بزرگ ترین دین در بنگلادش محسوب می شود و حدود ۹۰ درصد از جمعیت این کشور را مسلمانان تشکیل می دهند.
پیشینه تماس مردم بنگال با مسلمانان، به ویژه در زمینه بازرگانی به زمان هارون الرشید باز می گردد. رفت وآمدهای تجار عرب و ایرانی از قرن ۳ تا ۷ موجب آشنایی تدریجی مردم این سرزمین با اسلام شد. در زمان محمد بن بختیار خلجی جمعیت مسلمانان مهاجر ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر بود که در زمان پادشاهان خودمختار بنگال تعداد مسلمانان کمتر شد.
در زمان تیموریان، مسلمانان از استان های شمالی هند و حتی از ترکستان و حبشه و دیگر کشورهای دوردست به بنگال مهاجرت کردند. پس از زوال حکومت صفوی در ایران، ایرانیان زیادی روانه هند شدند و پس از مدتی مردم بومی نیز دین اسلام را پذیرفتند، چنانکه در ۱۱۸۴ دو سوم از مسلمانان بنگالی دارای نیاکان بومی بودند.
پراکندگی جمعیتی مسلمانان در مناطق مختلف به صورت زیر است:
امبالا، بنگلادش (به لاتین: Ambala, Bangladesh) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در استان باریسال واقع شده است.
فهرست شهرهای بنگلادش
امبیکاپور، بنگلادش (به لاتین: Ambikapur, Bangladesh) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در استان باریسال واقع شده است.
فهرست شهرهای بنگلادش
املاکی، بنگلادش (به لاتین: Amlaki, Bangladesh) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در استان چیتاگونگ واقع شده است.
فهرست شهرهای بنگلادش
انانداپور، بنگلادش (به لاتین: Anandapur, Bangladesh) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در استان چیتاگونگ واقع شده است.
فهرست شهرهای بنگلادش
انتخابات در بنگلادش (انگلیسی: Elections in Bangladesh) اطلاعاتی می دهد دربارهٔ انتخابات و نتایج آن در بنگلادش. بنگلادش یک انتخابات قوه مقننه در سطح ملی با یک جاتیا سانگساد یا مجلس (پارلمان) برگزار می کند. ساختار پارلمانی آن دارای ۳۵۰ عضو است که ۳۰۰ عضو آن به طور مستقیم از طریق انتخابات ملی برای یک دوره پنج ساله با کسب یک کرسی انتخاب می شوند. در حالی که ۵۰ نماینده زن رزرو نامزدی عضویت در حوزه انتخابیه هستند توسط حزب حاکم یا ائتلاف انتخاب می شوند.
تقویم انتخابات های ملی ۲۰۱۸
نظام انتخاباتی
نخست وزیر رئیس دولت است. رئیس جمهور که رئیس دولت می باشد توسط پارلمان ملی انتخاب می شود. رئیس جمهور بنگلادش یک پست تشریفاتی است و هیچ کنترلی را بر اجرای امور دولتی ندارد.
بنگلادش دارای یک نظام دوحزبی غیررسمی است که از زمان پایه گذاری انتخابات در سال ۱۹۹۱ در طول زمان تکامل یافته است. این بدان معنی است که دو حزب حاکم یا ائتلاف بین آن ها دشواری و تجربه زیادی برای انجام موفقیت آمیز انتخابات در حمایت از احزاب دیگر داشتند تا یکی اکثریت را به دست آورد.
پارلمان بنگلادش جاتیا سانگساد شامل ۳۵۰عضو به مدت پنج سال است. از این تعداد، ۳۰۰نفر در انتخابات مجلس قانون گذاری بر اساس سیستم انتخاباتی (نظام انتخاباتی نخست نفری) انتخاب می شوند. ۵۰کرسی باقی مانده برای زنان محفوظ است و بر اساس نمایندگی متناسب با رأی ۳۰۰عضو تکمیل می شود.
بهاری روستایی در استان چیتاگونگ در بنگلادش است که در ناحیه چاندپور واقع شده است.
پرچم بنگلادش برای اولین بار در ۰۱۹۷۲-۰۱-۱۷ ۱۷ ژانویه ۱۹۷۲ به رسمیت شناخته شد. به عنوان پرچم ملی شناخته می شود و همچنین دارای تناسب ۳:۵ می باشد؛ که از زمینه سبز یشمی با دایره ای در وسط به رنگ قرمز تشکیل شده است.
ویکی پدیای انگلیسی



چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

بنگلادش در دانشنامه آزاد پارسی

بَنْگِلادِش
کاخ صورتی، داکا، موقعیت. جمهوری بنگلادش در شرق شبه جزیرۀ هند و در ساحل شمال خلیج بنگال جای دارد. کشور هند از غرب و شمال و شرق، میانمار از جنوب شرقی، و خلیج بنگال از جنوب این سرزمین را در میان گرفته اند. مساحت بنگلادش۱۴۷,۵۷۰ کیلومتر مربع و شهر داکا پایتخت آن است.
سیمای طبیعی. بنگلادش سرزمین همواری است که عمدتاً از آبرفت رودخانه های عظیم گنگ و براهماپوترا و تیستا پدید آمده است. نواحی جنوبی این کشور را دلتای پهناور رودخانه های مزبور فراگرفته و نواحی شرقی را تپه های چیتاگنگ از کشور میانمار (برمه) جدا می کند و بلندترین نقطۀ کشور، کوه موداک با ارتفاع ۱,۰۵۳ متر، در همین ارتفاعات جا دارد. اراضی کشور بنگلادش بسیار حاصل خیز و در عین حال در مقابل سیلاب های عظیمی که به ویژه در بارندگی های مونسون، این کشور را تهدید می کند، آسیب پذیرند. جنگل های پهناور کَرنای سونداربانز در جنوب از عظیم ترین جنگل های جهان از این نوع است و ساحل کاکس بازار واقع در جنوب شرقی طویل ترین دریا کنارهای جهان محسوب می شود. کرانه های جنوبی کشور بنگلادش از بریدگی ها و خورهای بی شماری تشکیل شده و جزایر پست بسیاری دارد که غالباً براثر جزر و مد دریا یا طغیان رودخانه ها به زیر آب فرو می روند. مهم ترین جزایر آن عبارت اند از ساندویپ، هاتیا، داخین شهبازپور، کوتوبدیا، مایسخال، و سنت مارتینز. بنگلادش از نظر تقسیمات کشوری به پنج ناحیه تقسیم می شود و مهم ترین شهرهای آن عبارت اند از داکا، چیتاگنگ، خولنا، راجشاهی، نارایا نگنج، و رانگپور. اقلیم بنگلادش گرم و مرطوب و پرباران است و بیشتر بارندگی های آن در فصل مونسونی تابستان یا از خرداد تا مهر روی می دهد و در زمستان ها وزش بادهای شمال شرقی موجب خشک شدن هوا در روزها و خنک شدن شب ها می شود. بادهای مزبور در اسفندماه تغییر جهت می دهند و پدیدۀ توفندهای سیل زا را به همراه می آورند. فروردین و اردیبهشت زمان شدت یافتن طوفان های ساحلی و تلاطم دریا و هجوم امواج خروشان به سوی سواحل جنوب است. براثر آسیب های ناشی از این پدیده در طغیان رود گنگ در ۱۹۹۸ تقریباً دوسوم از این کشور به زیر آب فرو رفت و بیش از ۲۲میلیون نفر بی خانمان، و ۷۰۰ نفر کشته شدند. میزان بارندگی بنگلادش از ۱,۲۵۰ میلی متر در غرب تا ۲,۵۰۰ میلی متر در جنوب شرقی و ۵هزار میلی متر در شمال شرقی متغیر است. دمای شهر داکا در دی ماه ۱۹ درجۀ سانتی گراد و در تیرماه۲۷.۲ درجۀ سانتی گراد است و میانگین بارندگی سالانۀ آن به ۲,۸۳۱ میلی متر می رسد.
اقتصاد. با این که بنگلادش از زرخیزترین نواحی کشاورزی جهان است، در عین حال یکی از فقیرترین کشورهاست. اقتصاد این کشور بسیار وابسته به زمین است که آن نیز بستگی به وضعیت اقلیم و طبیعت دارد. سیلاب های ناشی از امواج خروشان دریا و طغیان رودخانه ها و آفت های گیاهی، از عوامل ویرانگر کشور و اقتصاد بنگلادش محسوب می شوند. برنج عمده ترین محصول کشاورزی این سرزمین است و کنف و چای و نیشکر در ردیف های بعدی قرار دارند. کمتر از دَه درصد اراضی بنگلادش از جنگل پوشیده شده و تولید و صدور چوب و الوار و مصنوعات چوبی نیز از جایگاه خاصی برخوردارند. بنگلادش از نظر منابع زیرزمینی چندان غنی نیست. فولاد، (مواد شیمیایی و نساجی مواد اولیه آن از خارج وارد می شود)، تولید طناب از کنف و تهیه کاغذ از چوب بامبو ازجمله فعالیت های صنعتی این کشور محسوب می شوند و لیگنیت، سنگ آهک، خاک چینی، و سیلیس مهم ترین کانی های آن به شمار می آیند. شبکۀ راه آهن بنگلادش، که یاد آور روزهای استعمار است، نسبتاً وسیع است و استفاده از راه های آبی درون بومی به تسهیل حمل و نقل داخلی کمک می کند. دوچرخه های مخصوص ریکشا در رفت و آمدهای شهری نقش مؤثری دارند و بندر چیتاکنگ ارتباط بین المللی دریایی این کشور را برقرار می کند. بنگلادش یکی از تولیدکنندگان عمدۀ ماهی و فرآورده های آن است و میزان صید آن به ۹۲۴,۰۵۶ تن می رسد.حکومت و سیاست. نوع حکومت بنگلادش جمهوری چندحزبی با یک مجلس قانون گذاری است. رئیس جمهور که در رأس امور قرار دارد، با آرای پارلمانی و برای پنج سال انتخاب می شود و معاون خود را شخصاً برمی گزیند. مجلس بنگلادش ۳۰۰ عضو دارد که مردم آنان را برای پنج سال انتخاب می کنند و رهبر حزب حائز اکثریت، مقام نخست وزیری را برعهده می گیرد.مردم و تاریخ. جمعیت بنگلادش حدود۱۵۱,۲۳۸,۰۰۰نفر است (۲۰۱۱)و تراکم نسبی آن به۱۰۲۴.۸ نفر در کیلومتر مربع می رسد. رشد سالانۀ جمعیت این کشور۱.۳ درصد است و حدود ۹۸ درصد از جمعیت آن را بنگالی ها تشکیل داده اند. اکثر نزدیک به اتفاق آنان مسلمانان اند و۷۶.۵ درصدشان در روستاها به سر می برند و زبان رسمی آنان بنگالی است. میانگین امید به زندگی در این کشور ۶۰ سال است و ۴۱ درصد از بزرگ سالان این کشور باسوادند. بنگلادش به زبان بومی به معنای سرزمین بنگال هاست. بنگالی ها که در تاریخ و فرهنگ شبه قارۀ هند نقش بسزایی داشته اند، در قرن ۳پ م ضمیمۀ امپراتوری موریا شدند و از قرن ۸ تا ۱۲م در تصرف شاهان هند شمالی بودند. بعد از قرن ۱۳م، اسلام در این سرزمین اشاعه یافت و در قرن ۱۷ در استیلای مغولان هند قرار گرفت و در ۱۷۶۰ مستعمرۀ بریتانیا شد. پس از جنگ جهانی دوم با نام پاکستان شرقی به دولت اسلامی پاکستان پیوست؛ این وضعیت موجب نارضایی بنگالی ها شد و در ۱۹۷۰ به اعلام استقلال پاکستان شرقی و جنگ داخلی و سرکوب استقلال طلبان از سوی دولت پاکستان انجامید. شیخ مجیب الرحمان، رهبر بنگالی ها، که به هند تبعید شده بود، در ۱۹۷۱ به میهن خود بازگشت و به نام بنگلادش اعلام استقلال کرد و خود سمت ریاست جمهوری کشور نوبنیاد بنگلادش را برعهده گرفت. نیروهای ارتش هند، که از استقلال طلبان بنگالی حمایت می کرد، ارتش پاکستان غربی را درهم شکست و طبق قانون اساسی ۱۹۷۲ نظام جمهوری بر کشور حاکم شد.

نقل قول های بنگلادش

بَنگِلادش با نام رسمی جمهوری خلق بنگلادش، کشوری مستقل در جنوب آسیاست.
• «پرچم:پرچم بنگلادش تا قبل از استقلال این کشور از پاکستان، پرچم پاکستان بود ولی بعد از استقلال در سال ۱۹۷۲ پرچم جدیدی ابداع شد که امروزه نیز مورد استفاده است. در این پرچم دایرهٔ زردرنگ علامت طلوع خورشید استقلال است و رنگ سبز نیز نشانهٔ مسلمان بودن مردم این سرزمین است.» در اثرش چاپ ۱۳۷۰/ ۱۹۹۱م -> رسول خیراندیش

ارتباط محتوایی با بنگلادش

بنگلادش در جدول کلمات

بنگلادش را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی بنگلادش   • مفهوم بنگلادش   • تعریف بنگلادش   • معرفی بنگلادش   • بنگلادش چیست   • بنگلادش یعنی چی   • بنگلادش یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی بنگلادش
کلمه : بنگلادش
اشتباه تایپی : fk'ghna
عکس بنگلادش : در گوگل


آیا معنی بنگلادش مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 98% )