انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

98 1036 100 1

بنی اسد

/bani'asad/

معنی بنی اسد در لغت نامه دهخدا

بنی اسد. [ ب َاَ س َ ] (اِخ ) از قبایل عربستان شمالی ، منسوب به کنانه. قومی صحراگرد بودند و مراتع آنان در نواحی جنوبی و جنوب شرقی ممتد بود. از وقایع عمده در تاریخ پیش از اسلام این قبیله ، شورش آنها بر ضد جحر آخرین امیربزرگ کنده و پدر امروءالقیس است و کشته شدن جحر که از این طریق ضربتی مهلک بر دولت کنده وارد کردند. سران بنی اسد بعد از مدتی گردنکشی در سال 9 هَ. ق. اسلام آوردند ولی بعد از وفات پیغمبر و احتمالاً در زمان آن حضرت مرتد شدند. (از دایرة المعارف فارسی ). پسران اسد نام چند تیره از قبایل عرب : 1 - بطنی از عنز. 2 - فخذی از طایفه ٔ ازد، از قحطان. 3 - تیره ای از قریش. 4 - بطنی از مذحج. 5 - بطنی از قضاعه. 6 - قبیله ای از عدنان که معروفتر و بزرگتر از همه و منسوب به اسدبن خزیمةبن مدرکةبن الیاس بن مضربن نزار است و بطن های بسیاری از آن منشعب شدند. (فرهنگ فارسی معین ).

معنی بنی اسد به فارسی

بنی اسد
نام چند تن از قبایل عرب : ۱ - بطنی از عنز ۲ - فخذی از طایفه ازد از قحطان . ۳ - تیره ای از قریش . ۴ - بطنی از مذج . ۵ - بطنی از قضاعه . ۶ - قبیله ای از عدنان که معروفتر و بزرگتر از همه منسوب به اسد بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار است و بطن های بسیاری از آن منشعب شده .

بنی اسد در دانشنامه اسلامی

بنی اسد
بَنی ْ اَسَد، تیره ای از عرب عدنانی ، موسوم به بنی اسد بن خزیمه بود.
این تیره با اینکه در مقایسه با دیگر قبایل بزرگ ، در تاریخ سده های نخستین هجری، ویژگی برجسته و نقشی چشم گیر نداشته است ، یکی از تیره های مهم مُضَری، از اعراب شمال عربستان ، به شمار می رود. زنجیره نسب بنی اسد، پس از خزیمه ، از مُدرکة بن الیاس به معدّ بن نزار می رسد. چند تیره مشهور دیگر عرب نیز عنوان بنی اسد داشتند که جدا از بنی اسد بن خزیمه هستند، از جمله می توان به اسد بن عبدالعزّی از قبیله قریش اشاره کرد. اما معمولاً مقصود از بنی اسد در مآخذ، بنی اسد بن خزیمه است .بنی اسد خود به چندین شاخه و عشیره دیگر - که در برخی مآخذ، شمار آن را به ۴ رسانده اند - تقسیم می شد، که از مهم ترین آن ها می توان به بنی فَقْعَس ، بنی صیدا، بنی نَضر بن قُعَین ، بنی زَنیه ، بنی غاضره و بنی نعامه اشاره کرد. بنی اسد بعدها، پس از پراکنده شدن در عراق و شام ، به شاخه های دیگری نیز تقسیم شدند.
محل اسکان
بنی اسد غالباً در شبه جزیره عربستان ، در صحرای نجد و تهامه و در کنار منابع آب سکنا داشتند. یاقوت حموی به گروهی از ساکنان بنی اسد در آنجاها اشاره کرده است . مشهورترین مسکن ایشان در سرزمین «فَید»، کنار دو رشته کوه مهم اجأ و سلمی ه م بود، اما قبیله یمانی طَی ّ آنجا را از دست بنی اسد به درآورد و موجب پراکندگی بیشتر آنان شد. گفته اند که خزیمة بن مدرکه ، نیای بنی اسد، نخستین مُضَری ای بود که در مکه سکنا گزید و اول کسی بود که بت هُبَل را در جای خود نصب کرد و بدین سبب ، آن را هبل خزیمه می خواندند. فرزندان خزیمه بعدها بر اثر منازعات قبیله ای، از مکه هجرت کردند و در صحرای نجد و تهامه پراکنده شدند. با این همه ، از پاره ای روایات چنین برمی آید که کسانی از بنی اسد تا سال ها بعد، هنگام ظهور اسلام ، همچنان در مکه سکنا داشتند.
بنی اسد در منابع کهن
کهن ترین مأخذ تاریخی موجود که نامی از بنی اسد آورده ، به تقریب به اوایل سده م مربوط می شود. توضیح اینکه ، گروه بسیاری از قبایل قحطانی جنوب عربستان ، به سوی شمال هجرت کردند و در شمال شرقی عربستان ، در حیره - جایی نزدیک کوفه فعلی - امارتی زیرنظر و نفوذ ساسانیان ایران برپا کردند که تا سده م پابرجا بود. اینان را لخمیان یا آل منذر نیز می خواندند. قلمرو حکومتی اینان به تدریج گسترش یافت و به نجد و بادیةالشام رسید و به ویژه امرؤالقیس - فرمانروای قدرتمند آنان - توانست اعراب بادیه نشین آن نواحی را به اطاعت دولت حیره درآورد. در سنگ نبشته ای که از گور او در نماره - واقع در جنوب دمشق - به دست آمده ، از قبیله بنی اسد به عنوان یکی از قبایل تابع آن دولت یاد شده است . روایات منابع اسلامی ، تاریخ بنی اسد را دست کم در بخشی از عربستان و برهه ای از زمان ، باملوک کنده ، به ویژه امرؤالقیس - شاعر نام بردار عصر جاهلی متفاوت با امرؤالقیس فرمانروای حیره - مرتبط می دانند درباره کندیان و امرؤالقیس . بنابر روایات ، در سده م بخش بزرگی از قبیله کنده ، به شمال عربستان مهاجرت کردند و در میان قبایل معدّ ساکن شدند و اندکی بعد با یاری دولت بیزانس ، حکومتی به رقابت با لخمیان تأسیس کردند. بنی اسد از جمله قبایلی بودند که تابعیت حُجر، آخرین فرمانروای کنده و پدر امرؤالقیس را پذیرفتند. و به او مالیات می پرداختند، بعدها از پرداخت مالیات تن زدند و یا به هر حال ، بر حکومت حجر و کنده که به سراشیب ضعف و ناتوانی افتاده بود، شوریدند و سرانجام بر آنان چیره شدند و حجر خود به دست بنی اسد از پای درآمد. موضوع خون خواهی امرؤالقیس از عاملان قتل پدرش ، یعنی بنی اسد در اشعار منسوب به او - که تاکنون بارها بررسی و نقد شد. بر مبنای روایاتی که گویا بیش تر با توجه به اشعار منسوب به امرؤالقیس بازسازی شده ، وی قبایل شمال را برضد بنی اسد متحد کرد و انتقام خون پدر خویش را از آنان گرفت و سرانجام شیخ بنی اسد را نیز به قتل رساند. آن گاه خود از بیم منذر - فرمانروای حیره که در پی او بود - گریخت و به قیصر روم پناه برد. اما سرانجام امپراتور روم ، به اغوای مردی از بنی اسد او را به حیله کشت .
دیگر مسائل مربوط به تاریخ این قوم
...
بنی اسد
بنی اسد تیره ای از عرب عَدنانی، موسوم به بنی اسد بن خزیمه است. این تیره با این که در مقایسه با دیگر قبایل بزرگ، در تاریخ قرن های نخستین هجری، ویژگی برجسته و نقشی چشم گیر نداشته است، یکی از تیره های مهم مُضَری، از اعراب شمال عربستان، به شمار می رود.
بنا به نقل طبری از سیف بن عمر، بنی اسد در فتوحات عراق و به ویژه قادسیه، از خود رشادت نشان دادند و در ناحیۀ عراق و به ویژه اطراف کوفه و بصره ساکن شدند و گروه هایی از ایشان نیز به سوی شام هجرت کردند.
شهرت بنی اسد در روزگار معاصر بیشتر به تشیع آنان است. دو تن از مشهورترین اصحاب امام حسین(ع) در واقعه عاشورا، از بنی اسد بودند؛ مسلم بن عوسجه اسدی و حبیب بن مظاهر اسدی. گروهی از ایشان که احتمالاً اهل شهر کوفه بودند و در آبادی های اطراف شهر سکنا داشتند، پیکر شهدای اهل بیت امام حسین(ع) را دفن کردند. این موضوع چندان شهرت یافته است که در نمایش سنتی تعزیه، نمایش ویژه ای به تدفین شهدا به دست افراد بنی اسد اختصاص دارد.
بنی اسد بن خزیمه، قبیله ای مشهور در نَجْد جزیرة العرب بودند.
آنان قبیله ای بزرگ و مشهور از عرب عدنانی (شمالی) و منسوب به اسد بن خزیمة بن مدرکة بن الیاس بن مُضر هستند، از این رو به لحاظ نسبی در عرض قبایل بزرگی چون کنانه و هوُن قرار می گیرند.
فرزندان اسد
اسد از همسرش اودّه دختر زید بن اسلم قضاعی فرزندانی به نامهای دودان، کاهل، عمرو، صعب، حلمه و تغلب داشت و نسل اسد بیشتر از دودان پدید آمد و به تیره هایی تقسیم شد.
معروف ترین بطون بنی اسد
برخی از معروف ترین بطون بنی اسد عبارت اند از: بنو غنم بن دودان ، بنو ثعلبة بن دودان ، بنو والبة بن حارث ، بنوالصیداء بن عمرو، بنو نصربن قعین و بنو فقعس بن طریف.
قبیله های دیگر با نام بنی اسد
...
بنی اسد بن خُزَیمه نام قبیله ‏ای بزرگ و مشهور از قبایل عدنانی ساکن نَجد و اثرگذار در حوادث صدر اسلام است. محل سکونت آنها در مکه و عراق مخصوصا در کوفه، حیره، غاضریه و در مناطق گوناگون از جزیرة العرب و شام بوده است.
بنی اسد از قبیله های جنگجوی عرب به شمار می آمدند و در جنگ های مختلف دوران جاهلیت و اسلام حضور داشته اند. بنی اسد در بین مردم مشهور به شورچشمی بودند و قریش می کوشید از این ویژگی برعلیه پیامبر(ص) استفاده کند، و بنابر نقل برخی مفسران، آیاتی از سوره قلم در این رابطه نازل شده است.
بیشتر تیره های بنی اسد در دوران پیامبر(ص) مسلمان نبودند و در مقابل مسلمانان موضع خصمانه داشتند و بر علیه آنها می کوشیدند از جمله این اقدامات: تدارک حمله به مدینه به خاطر تضعیف توان دفاعی مسلمانان در پی شکست نبرد احد، موضع خصمانه آنها حضور در جنگ خندق و نیز قصد هجوم بر مدینه را داشتند که با امداد خداوند دفع شد.
بنی اسد بن خزیمه، از قبایل عدنانی بودند، و آیاتی از قرآن درباره آنها نازل شده.
بنی اسد بن خزیمه، از قبایل عدنانی و دارای بطون بسیار بودند. برخی مفسران، آیه ۹۱ نساء: ۴ را درباره قومی از بنی اسد و غطفان دانسته اند که از روی خدعه، اظهار اسلام کردند تا از ناحیه مسلمانان در امان باشند. طبق روایاتی آیه ۵۴ مائده: ۵ درباره قبایلی از جمله، بنی اسد دانسته شده که در زمان پیامبر: صلی الله علیه و آله وسلّم مرتد شدند. بر اساس قولی، مقصود از «المعذرون» در آیه ۹۰ توبه: ۹ بنی اسد و دیگر کسانی اند که برای تخلف از شرکت در غزوه تبوک، عذرهای واهی می تراشیدند. بسیاری از مفسران، مقصود از «اعراب» در آیه ۱۴ حجرات: ۴۹ را بنی اسد دانسته اند که در یکی از سالهای قحطی به امید کمک گرفتن از پیامبر: صلی الله علیه و آله وسلّم به مدینه آمدند و از روی نفاق، اظهار اسلام کردند. در تفسیر برخی آیات دیگر نیز از بنی اسد یاد شده است.
بنی اسد بن عبدالعزی از خاندان های تاثیرگذار مکه در دوران جاهلیت و اسلام بودند، بنی اسد خاندان پدری خدیجه سلام الله علیهم ام المومنین و از تیره های اصلی قریش در مکه است. افزون بر وجود چهره های برجسته و نقش آفرین در رویداد های عصر جاهلی و دوران پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم ، اهمیت آن ها به جهت تشکیل تنها دولت با مرکزیت مکه است.
بنی اسد فرزندان اسد بن عبدالعزی بن قصی بن کلاب، جد چهارم پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم شامل خویلد پدر حضرت خدیجه(س) و جد زبیر صیفی، حویرث، عمرو، مطلب، حارث، نوفل، حبیب، هاشم، مهاشم، طویلب و طالب بودند که پنج تن اخیر در جنگ های فجار کشته شدند. بنی اسد بن عبدالعزی یکی از ۲۵ تیره قریش و از بطائح (ساکنان پیرامون کعبه) است. مادر اسد، ریطه یا حظیاء/حطیا دختر کعب بن سعد بن تیم بن مره بود. بنی اسد از طریق ام حبیب دختر اسد بن عبدالعزی با رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلّم پیوند نسبی دارد؛ زیرا وی جده مادری آمنه ، مادر رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلّم است. میان عرب، تیره هایی دیگر نیز با نام بنی اسد شناخته می شوند که اسد بن ربیعة بن نزار، بنی اسد از قبیله ازد شنوءه یمن و بنی اسد بن خزیمه از آن جمله به شمار می روند.
ƒبنی اسد پیش از اسلام
اسد، بزرگ این تیره، از اشراف و سران قریش در روزگار جاهلیت بود. بر پایه گزارشی، وی کنار دیگر سران مکه مانند عبدالمطلب ، امیة بن عبدشمس و عبدالله بن جدعان تیمی به دیدار سیف بن ذی یزن پادشاه یمن رفت. اما او از صاحبان مناصب کعبه نبود و تبار او نیز در جایگاهی فروتر از تیره هایی مانند بنی هاشم و بنی امیه قرار داشت. بر پایه گزارشی از زبیر بن بکار، اسد میان قریشیانی که با یکدیگر کدورت داشتند، آشتی برقرار می کرد و از این رو، مسلم (سازش دهنده) لقب یافت. پس از اسد، خویلد بن اسد و عثمان بن حویرث بر این خاندان ریاست داشتند.
← پرستش بت عزی
بنی اسد مانند بسیاری از قبایل دیگر، هنگام ظهور اسلام واکنش های متفاوت از خود نشان دادند و در مجموع می توان آن ها را در جبهه برابر اسلام یافت. البته شماری اندک از بنی اسد در صف نخستین حامیان پیامبر بودند و در عرصه های گوناگون با او همراهی کردند. زبیر بن عوام ، عمرو بن امیه، خالد بن حزام ، برادر زاده خدیجه یزید بن معاویة ابن اسود و اسود بن نوفل از مهاجران اسدی به حبشه بودند و کسانی چون حولاء دختر تویت و حاطب بن ابی بلتعه نیز در شمار مهاجران به مدینه جای داشتند. در میان بدریان، زبیر بن عوام، حاطب بن ابی بلتعه (هم پیمان بنی اسد) و سعد بن خولی کلبی مولی حاطب حضور داشتند. در نبرد احد نیز از سائب بن عوام یاد شده است؛ از مسلمانان بنی اسد در مجموعه غزوه های مهم پیش از فتح مکه مانند خندق (۵ق.) ، حدیبیه (۶ق.) ، و خیبر (۷ق.) جز کسانی مانند زبیر و برادرش سائب و حاطب بن ابی بلتعه سخنی به میان نیامده است. در میان دشمنان و آزاردهندگان اصلی پیامبر و در جمع توطئه چینان بر ضد مسلمانان، چهره های شاخص و گوناگون از بنی اسد حضور داشتند. اسود بن مطلب بن اسد از دشمنان اصلی پیامبر و استهزاء کنندگان بود. خداوند با وعده کفایت شر آنان، پیامبر را به دعوت عمومی فرمان داد.
← کمک به تحریم شدگان در محاصره اقتصادی بنی هاشم
...
بنی اسد بن عبدالعزی از خاندان های تاثیرگذار مکه در دوران جاهلیت و اسلام بودند. این خاندان یکی از تیره های اصلی قریش مکه و خاندان پدری حضرت خدیجه(س) و فرزندان اسد بن عبدالعزی جد چهارم پیامبر(ص) هستند.
پیش از اسلام بیشتر اعضای این خاندان بت پرست، و تعدادی از آنان مسیحی بودند و با ظهور اسلام عده ای از آنان به اسلام گرویده و جزء حامیان پیامبر(ص) بودن و عده ای دیگر از آنان در صف دشمنان پیامبر(ص) قرار گرفتند. بعد از پیامبر(ص) نیز آنان همسو با خلفا شدند و فقط چهره شاخص بنی اسد که به حمایت از امام علی(ع) به پا خواست زبیر بن عوام بود.
چهره مشهور این خاندان عبدالله بن زبیر است که با حمایت خاندانش، پس از معاویة بن ابی سفیان خلافتی در مکه تشکیل داد و در بسیار از مناطق سرزمین های اسلامی بجز شام با او بیعت شد. حکومت عبدالله بن زبیر در مکه را می توان حکومت بنی اسد نیز به حساب آورد.
بنی اسد پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم، همانند بسیاری از دیگر قبایل عرب مرتد شدند و از اسلام روی برگرداندند.
با رحلت رسول خدا و گسترش ارتداد در جزیرة العرب ، خالد بن ولید که از سوی ابوبکر مامور سرکوب مرتدان شده بود عکاشة بن محصن اسدی را به سراغ قبیله مرتدش (بنی اسد) فرستاد؛ اما وی به دست یاران طلیحه کشته شد. سرانجام با کناره گیری بنی فزاره از همراهی با بنی اسد، طلیحه که خود را در برابر سپاه خلیفه ناتوان می دید فرار کرد و در نزدیکی « بئر بزاخه » از خالد شکست خوردند.
بنی اسد پس از جنگ های ارتداد
پس از پایان یافتن جنگهای ارتداد و بازگشت مجدد قبایل به اسلام ، بنی اسد در نبرد « قادسیه » (۱۴ هجری) حضور داشته، در نبرد «ارماث» از نبردهای قادسیه، ۵۰۰ تن از آنان مجروح شدند ؛ گویا هجرت ایشان به عراق نیز از همین زمان آغاز شد و تدریجاً در کوفه ساکن شدند و مسجدی به خود اختصاص دادند، چنان که سماک بن مخرمه از بنی هالک بن عمرو بن اسد مسجدش به مسجد سماک معروف شد.
بنی اسد در دوران خلافت حضرت علی(ع)
در دوران خلافت امیرمؤمنان، علی علیه السّلام؛ هنگامی که آن حضرت برای سرکوب اصحاب جمل به ناحیه «فید» (در مسیر مدینه به عراق) رسید، بنی اسد آمادگی خود را برای همراهی با امام اعلام کردند؛ اما امام علی علیه السّلام ضمن کافی دانستن افرادی که در رکابش بودند آنان را به ماندن در جای خود امر کرد؛ اما آن دسته از اسدیان که در کوفه ساکن بودند با فراخوانی کوفیان در جنگ جمل حاضر شده، در رکاب امام جنگیدند. در نبرد « صفین » نیز مجموعه ای از بنی اسد تحت فرماندهی عبدالله بن عباس به مقابله با معاویه پرداختند. در این جنگ پرچم لشکر، در دستِ کدام بن حضرمی اسدی بود و علی علیه السّلام او را رئیس پلیس خود کرد.
اسدیان در حادثه کربلا
...
با توجه به گستردگی و پراکندگی بنی اسد ، طبیعی بود که آنان با ظهور اسلام ، روابط یکسانی با رسول خدا نداشته باشند. آنان چون بیشتر قبایل ساکن جزیرة العرب تا سال نهم هجری از پذیرش دین اسلام سر باز زده، پس از آن نیز نقش مثبتی در حکومت نبوی ایفا نکردند، بلکه همواره مسئله ساز بودند.
غالب اسدیان سیاست خصمانه ای در برابر مسلمانان در پیش گرفتند و بارها به توطئه چینی برضدّ مسلمانان پرداختند، از این رو پیامبر در دوره مدنی عمدتا با اسدیان هم پیمان با غطفان و یهود که از جانب شمال، یثرب را تهدید می کردند رویارویی داشت و اقداماتی برای محدود سازی ایشان انجام داد. پس از غزوه احد (سال سوم هجری) تیره ای از آنان که می پنداشتند دولت مدینه ضعیف شده، در صدد حمله به آن شهر برآمدند؛ اما قبل از عملی ساختن نقشه خود، رسول خدا آنان را غافلگیر و با فرستادن سریه ای به فرماندهی ابوسلمه و عبدالله بن انیس، توطئه ایشان را خنثا کرد.
شأن نزول آیه۱۱ سوره احقاف
کلبی و ابن عباس و برخی دیگر مفسران نزول آیه «و قالَ الَّذینَ کَفَروا لِلَّذینَ ءامَنوا لَو کانَ خَیرًا ما سَبَقونا اِلَیهِ...» را درباره قبایلی از جمله بنی اسد دانسته اند که نسبت به اسلام قبایل غفار و اسلم خرده گرفته، به تمسخر ایشان می پرداختند و می گفتند: اگر در این دین خیری می بود، آنان بر ما سبقت نمی گرفتند؛ اما به نظر می رسد با توجه به مکی بودن سوره احقاف این آیات درباره قریشیان نازل شده و بعدها بر بنی اسد و دیگر قبایل تطبیق شده است، چنان که قتاده بر این باور است که آن در شان قریش نازل شده است.
رویارویی بنی اسد با مسلمانان
بنی اسد در سال پنجم هجری به فرماندهی طلیحة بن خویلد اسدی در غزوه خندق به رویارویی با مسلمانان پرداختند، از این رو برخی مفسّران، مقصود از کلمه «فوق» در آیه ۱۰ احزاب را اشاره به جایی می دانند که قبیله بنی اسد و برخی دیگر از سپاه احزاب از آن سمت وارد شده، موضع گرفتند: «اِذجاءوکُم مِن فَوقِکُم و مِن اَسفَلَ مِنکُم و اِذ زاغَتِ الاَبصـرُ و بَلَغَتِ القُلوبُ الحَناجِرَ... =(به یاد بیاورید) زمانی را که آنها از طرف بالا و پایین (شهر) بر شما وارد شدند (و مدینه را محاصره کردند) و زمانی را که چشمها (از شدت وحشت ) خیره و جانها به لب رسید».در این سال (پنجم هجری) و پس از نبرد احزاب ، رسول خدا ابو عبیده را به عنوان امیر سریه به سراغ قبایل طیّ و اسد در نجد فرستاد. در سال ششم هجرت نیز آن حضرت، عکاشة بن محصن را به «غَمْرَة» (آبی از آن بنی اسد) فرستاد و او توانست ۲۰۰ شتر به غنیمت گرفته، به مدینه آورد، گرچه مطابق گزارشهای دیگر به چیزی برخورد نکرد.
هم پیمانی بنی اسد با یهود شمال حجاز
...
بنی اسد از قبایلی بودند که در حیات رسول خدا مرتد شدند.
طلیحة بن خویلد اسدی در «بزاخه» (از منابع آبی بنی اسد) به دروغ خود را پیامبر خواند و توانست قسمتی از اسدیان و برخی گروههایا قبایل را با خود همراه ساخته، بر دولت اسلامی مدینه ، بشورد؛ اما پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم مجال دفع غائله آنان را نیافت و به سرای باقی شتافت.
ارتداد بنی اسد در عصر رسول خدا
برخی مفسران ذیل آیه ۵۴ مائده که سخن از روی گردانی برخی عرب از اسلام است از ایشان یاد کرده، به ارتداد ایشان در عصر رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلّم اشاره کرده اند: «یـاَیُّهَا الَّذینَ ءامَنوا مَن یَرتَدَّ مِنکُم عَن دینِهِ فَسَوفَ یَاتِی اللّهُ بِقَوم یُحِبُّهُم و یُحِبّونَهُ...». این آیه اخطاری است به مسلمانان که اگر کسانی از ایشان از دین خود بازگردند، زیانی به خدا نمی رسانند و در آینده پروردگار متعالی گروهی را برای یاری اسلام بر می انگیزد.
در سال نهم هجری، بنی اسد چون دیگر قبایل شبه جزیره هیئتی به ریاست ضِرار بن الازور به مدینه فرستاد. اعزام شدگان بنی اسد ۱۰ گروه بودند، که در میان آنان طلیحة بن خویلد اسدی نیز حضور داشت. این گروه چند روز در مدینه مانده، به آموختن قرآن پرداختند.
گویند: گروهی به نام «بنی زنیه» از اسدیان به ریاست حضرمی بن عامر ، با بنی اسد همراه بودند که پس از مذاکره با رسول خدا و بیعت با آن حضرت، پیامبر ایشان را «بنو رشده» نامید ؛ اما آنان راضی نشده، گفتند: ما نام پدرمان را وانمی گذاریم، از این رو پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم آنان را بنوعبدالله نامید و این نام بر ایشان غلبه یافت.
انگیزه های مسلمان شدن اسدیان
منابع حکایت از آن دارند که آن سال، خشکسالی بود و کالاها گران شده بود، از این رو افزون بر اقبال عمومی قبایل، دریافت کمکهای مادی از حکومت نبوی را می توان در انگیزه های ایشان مؤثر دانست، بنابراین اسلام آوردن آنان بنا به مصالح و منافع خویش و تحت فشار شرایط اقتصادی آن زمان صورت گرفت، از همین رو خداوند ایمان آنان به اسلام را تایید نمی کند: «قالَتِ الاَعرابُ ءامَنّا قُل لَم تُؤمِنوا ولـکِن قولوا اَسلَمنا و لَمّا یَدخُلِ الایمـنُ فی قُلوبِکُم... = (عربهای بادیه نشین) گفتند: ایمان آورده ایم. بگو: شما ایمان نیاورده اید؛ ولی بگویید: اسلام اختیار کرده ایم؛ اما هنوز ایمان وارد قلبهای شما نشده است». این آیه درباره قبایلی از جمله بنی اسد نازل گردید که جمعی از آنان در سال قحطی و خشکسالی وارد مدینه شدند و به امید دریافت کمک از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم شهادتین بر زبان جاری ساخته، به آن حضرت گفتند: طوایف عرب بر مرکبها سوار شده و با تو پیکار کردند؛ ولی ما بدون دست زدن به جنگ و همراه با زنان و فرزندانمان نزد تو آمدیم. آیه فوق نازل شد و ظاهری بودن اسلام آنان را آشکار ساخت، افزون بر آن اگر هم ایمان آورده اند نباید منتی بر رسول خدا بگذارند. بنا به نقل بَلَنسِی و ابن جماعه ابتدای سوره حجرات درباره بنی تمیم و انتهای آن در شان بنی اسد نازل شده است، افزون بر این بنی اسد در روابط خود با پیامبر، اسلام آوردن خودشان را امتیازی بزرگ به حساب آورده و بر این باور بودند که رسول خدا برای اعمال سلطه خود بر آنان به زور متوسل نشده است، از این رو در آیه ۱۷ حجرات خداوند ضمن نکوهش آنان در خطاب به پیامبر می فرماید: بر تو منت می نهند که اسلام آورده اند. بگو: به اسلام خود بر من منت منهید، بلکه خدای بر شما منت می نهد که شما را به ایمان راه نموده است، اگر (در ایمان خود) راستگویید: «یَمُنّونَ عَلَیکَ اَن اَسلَموا قُل لا تَمُنّوا عَلَیَّ اِسلـمَکُم بَلِ اللّهُ یَمُنُّ عَلَیکُم اَن هَدکُم لِلایمـنِ اِن کُنتُم صـدِقین». بر حسب نقل سعید بن جبیر، این آیه در شان بنی اسد نازل شده است. گفته شده: این قبیله در بازگشت از مدینه به مناطق خود امنیت مسیرهای منتهی به آن شهر را برهم زده، زمینه را برای گرانی کالاها در مدینه فراهم می آوردند.
← آموختن فقه یکی از اهداف بنی اسد
با توجه به آنکه بنی اسد در اواخر حیات پیامبر از اسلام بازگشته، به رویارویی با رسول خدا پرداختند، مفسران آیات متعددی را درباره نوع ایمان ، کفر و نفاق به بنی اسد نسبت داده اند، هرچند نمی توان آیات مزبور را منحصر به آنان دانست. بنا به نقل ابن عباس و مقاتل آیه ۹۱ نساء درباره آنان و دیگر قبایلی است که برای در امان ماندن از ناحیه مسلمانان و نیز از سوی مشرکان، از روی خدعه و ریا اظهار اسلام می کردند و در بازگشت به موطن خود کفرشان را آشکار می ساختند: «سَتَجِدونَ ءاخَرینَ یُریدونَ اَن یَامَنوکُم ویَامَنوا قَومَهُم کُلَّ ما رُدّوا اِلَی الفِتنَةِ اُرکِسوا فیها...». خداوند در این آیه پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم را در صورت دست بر نداشتن آنان از فتنه و آشوب به شدت عمل با آنان فراخواند.
← عذر آوردن برای شرکت نکردن در جنگ
...
بنی اسد از قبایل جنگجوی عرب به شمار می آیند. و در نبردهای گوناگون عصر جاهلی و اسلامی حضور داشتند.
در مقاطعی بنی اسد با برخی قبایل همپیمان بودند، هرچند درگیریهایی نیز میانشان روی می داد. از همپیمانان آنان می توان به قبیله طیّ ، بنو عامربن صعصعه و یهود خیبر اشاره کرد. بنی اسد از قبایل جنگجوی عرب به شمار می آیند. و در نبردهای گوناگون عصر جاهلی و اسلامی حضور داشتند.
مهم ترین جنگهای آنان پیش از اسلام
از مهم ترین جنگهای آنان پیش از اسلام، جنگ با قبیله «طیّ» بود که به «یوم ظهر الدهناء» شهرت یافت؛ نیز نبرد با بنی تمیم در «ذات الحناظل» که به کشته شدن عمرو بن اثیر رئیس بنی تمیم انجامید. از نبرد آنان با بنو عامر بن صعصعه نیز به «یوم ذی علق» یاد شده است و نبرد دیگر آنان در منطقه ای از نجد بنام «خوّ» است که بنی اسد بر بنی یربوع شبیخون زدند؛ اما مشهورترین جنگ آنان نبرد «یوم حُجر» است که طی آن اعضای تیره ای از اسد به نام بنی کاهل بن اسد بر اثر بد سیرتی حجر پدر شاعر معروف عرب امرؤ القیس که پس از حارث بن عمروآکل المرار، ریاست بنی اسد را بر عهده داشت بر وی شوریدند و او را کشتند و بدین وسیله از یوغ کندیان رهایی یافتند. در پی این واقعه یمنیها و آل کنده به قصد سرکوب بنی اسد و دیگر قبایل نزاری دست به تهاجم زدند؛ اما در نهایت منهزم شدند. مطابق گزارش یعقوبی پس از آگاهی امرؤ القیس از کشته شدن پدرش، وی خود قصد بنی اسد کرد؛ اما چون خود را از رویارویی با آنان ناتوان دید به یمن رفت.
دوتن از شخصیتهای بنی اسد
دوتن از شخصیتهای آنان در این عصر، خالد بن نضلة بن اشتر اسدی رئیس بنی اسد و عوف بن عامر بودند که عوف در میان بنی اسد به کهانت می پرداخت.
عوامل شهرت بنی اسد
...

بنی اسد در دانشنامه ویکی پدیا

بنی اسد
بنی اسد، نام تیره ای از قبایل عرب، از فرزندان اسد بن خزیمه بن مدرکه می باشد. گفته شده این قبیله پیکر کشته شدگان واقعه عاشورا در سال ۶۱ ه. ق دفن کرده اند. برخی از همسران محمد نیز از همین قبیله بوده اند.
این قبیله در سال ۱۹ هجری از بلاد حجاز به عراق رفته، در کوفه و غاضریه از نواحی کربلا سکونت کردند. هنگام بنای کوفه، این قبیله محله خاصی را در جنوب مسجد کوفه به خویش اختصاص دادند. در سال ۳۶ هجری در جنگ جمل، با علی بیعت کردند و در کنار وی جنگیدند. در واقعه عاشورا در سال ۶۱ به سه دسته تقسیم شدند: موافق با حسین بن علی، مخالف و بی طرف.حبیب بن مظاهر، انس بن حرث، مسلم بن عوسجه، قیس بن مسهر، موقع بن ثمامه و عمرو بن خالد صیداوی از سران موافق بودند و حرملة بن کاهل اسدی، قاتل طفل شیرخوار، از سران مخالف بود.
گروهی از دسته سوم (بی طرف ها) پس از کشته شدن حسین، زنانشان بر میدان جنگ گذر کرده و اجساد را دیدند و تحت تأثیر قرار گرفتند و به سرزمین خود رفته، مردان را جهت دفن اجساد، خبر کردند. ابتدا زنان بیل و کلنگ به دست گرفته به طرف کربلا روان شدند. پس ازمدتی وجدان مردان بنی اسد بیدار گشت و به خود آمدند و به دنبال زنان راه افتاده به دفن اجساد کشته شدگان پرداختند . ادعا شده در این هنگام علی بن حسین به صورت ناشناس در جمع آنان حاضر و یکی یکی بدن ها را به بنی اسد معرفی کرده و آن ها بدن ها را دفن می کردند. پس از دفن آن ها وی خود را به آنان معرفی کرده است. این اقدام سبب شهرت این قبیله شد و از آن پس شیعیان به نظر احترام و محبت به قبیله بنی اسد می نگرند.


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

بنی اسد در دانشنامه آزاد پارسی

بَنی اَسَد
قبیلۀ بزرگ عرب عدنانی، از مردم نجد عربستان. پس از هجوم طوایف طایی به نقاط دیگر مهاجرت کردند. اسدیان در ۹ق اسلام آوردند اما پس از رحلت پیامبر اسلام (ص)، بسیاری از آنان مرتد شدند. این طایفه که دیگربار اسلام را پذیرا شدند، در جنگ قادسیه و فتح عراق عرب و ایران شرکت داشتند. بعضی خاندان های حکومتگر عراق و خوزستان، نظیر خاندان بنی مزید از بنوعوف و خاندان آل سُلیط از آل زنجی، و نیز خاندان بنووشاح از این مردم بودند. باقی ماندگان بنی اسد خوزستان، امروزه در هویزه و سوسنگرد و شادگان و اهواز و آبادان سکونت دارند.

بنی اسد را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران

بنیامین ٠٨:٠٢ - ١٣٩٥/٠٥/٢٢
بَنى ْ اَسَد، تیره ای از عرب عدنانى ، موسوم به بنى اسد بن خزیمه . این تیره با اینکه در مقایسه با دیگر قبایل بزرگ ، در تاریخ سده های نخستین هجری ، ویژگى برجسته و نقشى چشم گیر نداشته است ، یکى از تیره های مهم مُضَری ، از اعراب شمال عربستان ، به شمار مى رود. زنجیرة نسب بنى اسد، پس از خزیمه ، از مُدرکة بن الیاس به معدّبن نزار مى رسد کلبى ، جمهرة...، 9-1، 68-69. چند تیرة مشهور دیگر عرب نیز عنوان بنى اسد داشتند که جدا از بنى اسد بن خزیمه هستند؛ از جمله مى توان به اسد بن عبدالعزّی از قبیلة قریش اشاره کرد نک: سمعانى ، /14. اما معمولاً مقصود از بنى اسد در مآخذ، بنى اسد بن خزیمه است .
بنى اسد خود به چندین شاخه و عشیرة دیگر - که در برخى مآخذ، شمار آن را به 4 رسانده اند - تقسیم مى شد نک: نویری ، /50؛ نیز کلبى ، همان ، 68-69 که از مهم ترین آنها مى توان به بنى فَقْعَس ، بنى صیدا، بنى نَضربن قُعَین ، بنى زَنیه ، بنى غاضره و بنى نعامه اشاره کرد ابن قتیبه ، المعارف ، 5؛ نیز نک: ابن درید، 80. بنى اسد بعدها، پس از پراکنده شدن در عراق و شام ، به شاخه های دیگری نیز تقسیم شدند نک: دنبالة مقاله .
بنى اسد غالباً در شبه جزیرة عربستان ، در صحرای نجد و تهامه و در کنار منابع آب سکنا داشتند نک: ابوالفرج ، 5/00، 77، 7/6. یاقوت حموی به گروهى از ساکنان بنى اسد در آنجاها اشاره کرده است /11، 01، 76، /01، 00، جم. مشهورترین مسکن ایشان در سرزمین «فَید»، کنار دو رشته کوه مهم اجأ و سلمى ه م بود، اما قبیلة یمانى طَى ّ آنجا را از دست بنى اسد به درآورد و موجب پراکندگى بیشتر آنان شد نک: قلقشندی ، /49. گفته اند که خزیمة بن مدرکه ، نیای بنى اسد، نخستین مُضَری ای بود که در مکه سکنا گزید و اول کسى بود که بت هُبَل را در جای خود نصب کرد و بدین سبب ، آن را هبل خزیمه مى خواندند کلبى ، الاصنام ، 8. فرزندان خزیمه بعدها بر اثر منازعات قبیله ای ، از مکه هجرت کردند و در صحرای نجد و تهامه پراکنده شدند نک: ابن عدیم ، /34. با این همه ، از پاره ای روایات چنین برمى آید که کسانى از بنى اسد تا سالها بعد، هنگام ظهور اسلام ، همچنان در مکه سکنا داشتند نک: بلاذری ، انساب ...، /59.
کهن ترین مأخذ تاریخى موجود که نامى از بنى اسد آورده ، به تقریب به اوایل سدة م مربوط مى شود. توضیح اینکه ، در سدة م ، گروه بسیاری از قبایل قحطانى جنوب عربستان ، به سوی شمال هجرت کردند و در شمال شرقى عربستان ، در حیره - جایى نزدیک کوفة فعلى - امارتى زیرنظر و نفوذ ساسانیان ایران برپا کردند که تا سدة م پابرجا بود. اینان را لخمیان یا آل منذر نیز مى خواندند. قلمرو حکومتى اینان به تدریج گسترش یافت و به نجد و بادیةالشام رسید و به ویژه امرؤالقیس - فرمانروای قدرتمند آنان - توانست اعراب بادیه نشین آن نواحى را به اطاعت دولت حیره درآورد. در سنگ نبشته ای که از گور او در نماره - واقع در جنوب دمشق - به دست آمده ، از قبیلة بنى اسد به عنوان یکى از قبایل تابع آن دولت یاد شده است نک: پیگولوسکایا، 9 -0؛ تقى زاده ، 22، حاشیة . روایات منابع اسلامى ، تاریخ بنى اسد را دست کم در بخشى از عربستان و برهه ای از زمان ، باملوک کنده ، به ویژه امرؤالقیس - شاعر نام بردار عصر جاهلى متفاوت با امرؤالقیس فرمانروای حیره - مرتبط مى دانند دربارة کندیان و امرؤالقیس ، نک: پیگولوسکایا، 36، 47.
بنابر روایات ، در سدة م بخش بزرگى از قبیلة کنده ، به شمال عربستان مهاجرت کردند و در میان قبایل معدّ ساکن شدند و اندکى بعد با یاری دولت بیزانس ، حکومتى به رقابت با لخمیان تأسیس کردند همو، 04. بنى اسد از جمله قبایلى بودند که تابعیت حُجر، آخرین فرمانروای کنده و پدر امرؤالقیس را پذیرفتند یعقوبى ، /77؛ ابوالفرج ، /1 - 2؛ حمزه ، 11؛ ابن اثیر، الکامل ، /13 -14 و به او مالیات مى پرداختند؛ بعدها از پرداخت مالیات تن زدند و یا به هر حال ، بر حکومت حجر و کنده که به سراشیب ضعف و ناتوانى افتاده بود، شوریدند و سرانجام بر آنان چیره شدند و حجر خود به دست بنى اسد از پای درآمد نک: ابن قتیبه ، الشعر...، 3؛ ابوالفرج ، /5 -6؛ ابن اثیر، همان ، /15. موضوع خون خواهى امرؤالقیس از عاملان قتل پدرش ، یعنى بنى اسد در اشعار منسوب به او - که تاکنون بارها بررسى و نقد شده مثلاً نک: حسین ، 32 بب - انعکاس وسیع یافته است امرؤالقیس ، قطعات 6، 3، 9؛ اصمعى ، 24-27؛ قس : بلاشر، 92. بر مبنای روایاتى که گویا بیشتر با توجه به اشعار منسوب به امرؤالقیس بازسازی شده ، وی قبایل شمال را برضد بنى اسد متحد کرد و انتقام خون پدر خویش را از آنان گرفت و سرانجام شیخ بنى اسد را نیز به قتل رساند. آن گاه خود از بیم منذر - فرمانروای حیره که در پى او بود - گریخت و به قیصر روم پناه برد. اما سرانجام امپراتور روم ، به اغوای مردی از بنى اسد او را به حیله کشت نک: کلبى ، الاصنام ، 7؛ یعقوبى ، /79-81؛ ابن اثیر، همان ، /16 -19؛ نیز نک: پیگولوسکایا، 46-47.
از دیگر مسائل مربوط به تاریخ این قوم در پیش از اسلام ، نزاعها و درگیریهای قبیله ای است که به «ایام العرب » ه م شهرت دارد. بنابراین روایات ، بنى اسد همچون دیگر قبایل ، پیوسته در جنگ و گریز و حلف و صلح بود مثلاً نک: ابوالفرج ، /5 بب، 0/5 بب. به طور مشخص در دو روز مشهور به «یوم ذات الاثل » یا «یوم الکلاب » و «یوم النسار»، قبیلة بنى اسد نقش عمده داشت نک: ابوعبیده ، ایام العرب ، /34 بب، 58 بب، النقائض ، /39-41.
از دیگر حوادث مربوط به بنى اسد، مقارن ظهور اسلام ، شرکت ایشان در مجموعة قبایل متحد و هم پیمان قریش معروف به «احابیش » است ابن سعد، /27؛ دربارة احابیش ، نک: زریاب ، 6 - 8. پیوند قبیلة بنى اسد با قریش تا سالها، به گونه های مختلف استوار بود.
در آغاز ظهور اسلام ، کسانى از این قبیله ، به ویژه آنها که ساکن شهر مکه بودند، در میان مسلمانان اولیه دیده مى شدند؛ مانند قیس بن عبدالله اسدی که از مهاجران به حبشه بود ابن هشام ، /؛ ابن اثیر ...
|

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• قبیله بنی اسد در ایران   • طایفه بنی اسد در کربلا   • طایفه بنی اسد در ایران   • رضا بنی اسد   • عشیره بنی اسد فی خوزستان   • فاطمه بنی اسدی   • دسته بنی اسد تهران   • شجره نامه بنی اسد   • معنی بنی اسد   • مفهوم بنی اسد   • تعریف بنی اسد   • معرفی بنی اسد   • بنی اسد چیست   • بنی اسد یعنی چی   • بنی اسد یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی بنی اسد
کلمه : بنی اسد
اشتباه تایپی : fkd hsn
آوا : bani'asad
نقش : اسم خاص اشخاص
عکس بنی اسد : در گوگل


آیا معنی بنی اسد مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 98% )