انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی فارسی به انگلیسی انگلیسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات کلمات اختصاری لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

99 802 100 1

معنی اسم بوکان

اسم: بوکان
نوع: دخترانه
ریشه اسم: کردی
معنی: زیبارویان، عروسها، نام شهری در کردستان (نگارش کردی

معنی بوکان در لغت نامه دهخدا

بوکان. (اِ) نعل آهنی باشد که بوقت رفتن بالای برف ، در پا کنند. || برف خانه. (آنندراج ).

بوکان. (اِ خ ) نام یکی از بخشهای شهرستان مهاباد در جنوب شرقی مهاباد در استان چهارم (آذربایجان غربی ). مرکز آن قصبه ٔ بوکان در 56کیلومتری جنوب شرقی مهاباد و در مسیر شوسه ٔ میاندواب و سقز واقع است. سکنه ٔ این قصبه 3074 تن است و آب آن از رودخانه ٔ سیمین رود است. محصولات : غلات ، توتون ، چغندر قند و غیره. (فرهنگ فارسی معین ).

بوکان. (اِخ ) دهی از دهستان کمین است که در بخش زرقان شهرستان شیراز واقع است. و 560 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 7).

بوکان. (اِخ ) دهی از دهستان الموت ، بخش معلم کلایه در شهرستان قزوین واقع است و 136 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 1).

معنی بوکان به فارسی

بوکان
نام یکی از بخشهای شهرستان مهاباد در جنوب شرقی مهاباد در استان چهارم ( آذربایجان غربی ) مرکز آن قصبه بوکان در ۵۶ کیلومتری جنوب شرقی مهاباد و در مسیر شوسه میاندو آب و سقز واقع است و آب آن از رودخانه سیمین رود است . محصولات : غلات توتون چغندر قند و غیره .
نعل آهنی باشد که بوقت رفتن بالای برف در پا کنند . یا برف خانه .
دهی است از دهستان آختاجی بوکان بخش بوکان شهرستان مهاباد
دهی است از دهستان آختاچی بوکان بخش بوکان شهرستان مهاباد واقع در ۲ هزار و پانصد گزی شمال بوکان و در مسیر راه شوسه بوکان به میاندو آب ناحیه ایست جلگه و دارای آب و هوای معتدل و مالاریائی

معنی بوکان در فرهنگ معین

بوکان
( اِ.) زهدان ، رحم .

بوکان در دانشنامه اسلامی

بوکان
بوکان، شهرستان و شهری در جنوب آذربایجان غربی، بوکان را واژه ای کردی و مرکب از «بوک» (عروس) و «ان» (نشانۀ جمع یا نسبت) دانسته اند.
این شهرستان با ۴۵۱’۲کم ۲ وسعت، از شهرستان های ۱۴گانۀ آذربایجان غربی است که از شمال به میاندوآب، از خاور به شاهین دژ، از جنوب به سقز(کردستان) و از باختر به مهاباد محدود است.
← جاذبه های طبیعی
این شهر در دورۀ ناصرالدین شاه قاجار، روستایی کوچک را حدود ۶۰ نفر سکنه از املاک عزیزخان مکری به شمارمی رفت. در ۱۳۱۶ش، بنا بر قانون تقسیمات کشوری مرکز بخشی به نام بوکان، تابع شهرستان مهاباد شد و به تدریج جمعیت آن رو به افزایش نهاد تا در ۱۳۶۸ش، به عنوان مرکز شهرستانی به همین نام شناخته شد. جمعیت این شهر در ۱۳۷۵ش، ۱۸۸’۱۱۸ نفر گزارش شده است.
← طبیعت شهر بوکان
(۱) آمارنامه استان آذربایجان غربی (۱۳۷۳ش)، سازمان برنامه و بودجۀ استان آذربایجان غربی، تهران، ۱۳۷۵ش.(۲) ابن اثیر، الکامل فی التاریخ.(۳) افخمی، ابراهیم، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان (بوکان)، تبریز، ۱۳۶۴ش.(۴) افشار سیستانی، ایرج، نگاهی به آذربایجان غربی، تهران، ۱۳۶۹ش.(۵) بدلیسی، شرف خان، شرف نامه، به کوشش محمدعباسی، تهران، ۱۳۴۳ش.(۶) بدیعی، ربیع، جغرافیای مفصل ایران، تهران، ۱۳۶۲ش.(۷) برهان قاطع، محمدحسین بن خلف تبریزی، به کوشش محمدمعین، تهران، ۱۳۶۱ش.(۸) بشاش کنزق، رسول، «قرائت کامل کتیبۀ بوکان»، مجموعۀ مقالات اولین گردهمایی زبان، کتیبه و متون کهن، تهران، ۱۳۷۵.(۹) بلاذری، احمد، فتوح البلدان، به کوشش عبدالله انیس طباع و عمرانیس طباع، بیروت، ۱۴۰۷ق/۱۹۸۷م.(۱۰) پاپلی یزدی، محمد حسن، فرهنگ آبادیها و مکانهای مذهبی کشور، مشهد، ۱۳۶۷ش.(۱۱) پدرام (زوزان)، محمود، تمدن مهاباد، تهران، ۱۳۷۳ش.(۱۲) توکلی مقدم، غلامحسین، وجه تسمیۀ شهرهای ایران، تهران، ۱۳۷۵ش.(۱۳) جعفری، عباس، رودها و رودنامۀ ایران، تهران، ۱۳۶۷ش.(۱۴) جعفری، عباس، کوهها و کوه نامۀ ایران، تهران، ۱۳۶۸ش.(۱۵) جغرافیای کامل ایران، وزارت آموزش و پرورش، تهران، ۱۳۶۶ش.(۱۶) دانشنامه جهان اسلام، تهران، ۱۳۷۷ش.(۱۷) دایرة المعارف فارسی.(۱۸) زنده دل، حسن و دیگران، مجموعۀ راهنمای جامع ایرانگردی (استان آذربایجان غربی)، تهران، ۱۳۷۷ش.(۱۹) سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۷۵ش)، شناسنامۀ آبادیهای کشور، شهرستان بوکان، مرکز آمار ایران، تهران، ۱۳۷۶ش.(۲۰) سرشماری عمومی نفوس و مسکن، نتایج تفصیلی.(۲۱) طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری.(۲۲) فرهنگ جغرافیایی ایران (آبادیها)، استان۳و۴ (آذربایجان)، دایرۀ جغرافیایی ستاد ارتش، تهران، ۱۳۳۰ش.(۲۳) کلباسی، ایران، «فعل در گویش کردی مهاباد»، سومین کنگرۀ تحقیقات ایرانی (بیست و پنج خطابه)، به کوشش محمد روشن، تهران، ۱۳۵۱ش، ج۲.(۲۴) لغت نامۀ دهخدا.(۲۵) مجموعه قوانین و مقررات مربوط به وزارت کشور، وزارت کشور، تهران، ۱۳۷۰ش.(۲۶) مردوخ روحانی، بابا، تاریخ مشاهیر کرد، به کوشش ماجد مردوخ روحانی، تهران، ۱۳۷۱ش.(۲۷) مرگان، ژاک، جغرافیای غرب ایران، ترجمۀ کاظم ودیعی، تبریز، ۱۳۳۹ش.(۲۸) میرنیا، علی، ایلها وطایفه های عشایری کرد ایران، تهران، ۱۳۶۸ش.(۲۹) نجفی، یدالله، جغرافیای عمومی استان کردستان، تهران، ۱۳۶۹ش.(۳۰) نشریه دفتر تقسیمات کشوری، معاونت سیاسی اجتماعی وزارت کشور، تهران، ۱۳۷۹ش، شم ۲.(۳۱) نیاکان، لیلی، «خلاصه ای از مطالعات فنی آجرهای بوکان»، باستان شناسی و هنر ایران، به کوشش عباس علیزاده و دیگران، تهران، ۱۳۷۸ش.(۳۲) نیکیتین، واسیلی، کرد و کردستان، ترجمۀ محمد قاضی، تهران، ۱۳۶۶ش.(۳۳) هویدا، رحیم، جغرافیای طبیعی آذربایجان، تبریز، ۱۳۵۲ش.(۳۴) Iranica.(۳۵) Minorsky، V، » Mongol Place-Names in Mukri Kurdistan «، Bulletin of the School of Oriental and African Studies، London، ۱۹۵۷، volXIX؛

بوکان در دانشنامه ویکی پدیا

بوکان
بوکان ( تلفظ راهنما·اطلاعات؛) بزرگ ترین شهر جنوب استان آذربایجان غربی و مکریان و مرکز شهرستان بوکان است. جمعیّت آن در سال ۱۳۹۰ ۱۷۰٫۶۰۰ نفر بوده است. مساحت این شهر به صورت طولی ۱۲ کیلومتر مربّع است. بوکان نسبت به بسیاری از شهرهای ایران، شهر جوانی محسوب می شود و از نظر بافت تاریخی در دوران قاجار و سده نوزدهم میلادی بنیان گذاشته شده و بیش از دو قرن قدمت دارد.
این شهر در سال ۱۳۸۵، رتبهٔ نخست شهرنشینی استان آذربایجان غربی به خود اختصاص داده است. بوکان در جنوب مرکزی دریاچه ارومیه و در ارتفاع ۱٬۳۷۰ متری از سطح دریا و در منطقهٔ کوهستانی واقع شده و آب وهوای معتدلی دارد. با شهرهای ارومیه، تبریز و تهران به ترتیب ۱۸۴، ۲۰۴، ۶۴۹ کیلومتر فاصله دارد. بوکان به ۳ ناحیه و بیش از ۵۰ محلّه تقسیم شده است. نماد شهر بوکان قلعه سردار و تصویر آجرهای لعابدار باستانی قلایچی است. موقعیت جغرافیایی این شهر ۱۳ استان شمال و جنوب ایران را به یکدیگر متصل می کند و با کردستان عراق دارای خط ارتباطی زمینی است.
از دههٔ ۱۳۶۰ بوکان مرکز جذب مهاجران زیادی از شمالغرب ایران و خصوصاً بخش های کردنشین بوده است. در زمان ناصرالدّین شاه قاجار، جمعیّت بوکان در سال ۱۸۵۲ میلادی/ ۱۲۳۱ خورشیدی تحت تملک عزیزخان مکری تنها یکصد نفر بوده است. تا پیش از دورهٔ قاجار نامی از بوکان در منابع تاریخی و جغرافیایی دیده نشده است.
مردم بوکان عمدتاً مسلمان و پیرو مذهب سنی شافعی هستند. شیعیان و اقلیتی از پیروان سایر ادیان نیز در سطح شهر سکونت دارند. اکثر ساکنان بوکان را کُردها تشکیل می دهند و زبان محاوره میان مردم بوکان زبان کردی سورانی مکریانی با لهجهٔ بوکانی است. روایات زیادی در مورد ریشهٔ نام این شهر وجود دارد، مردم کُرد معتقدند واژهٔ «بوکان» از دو کلمهٔ «بوک» که معنی آن در زبان کردی «عروس» است و «–ان» که علامت جمع پسوند است گرفته شده است.
از لحاظ گردشگری، قدمت بیشتر بناهای تاریخی داخل شهر به دوره قاجار و دوره معاصر بازمی گردد. از مهم ترین صنایع دستی شهر، قالی بافی و فرش است که فرش بوکان از شهرت جهانی برخورد دار است و ۸۵ درصد فرش تولیدی آن به خارج از کشور صادر و مابقی آن در داخل ایران مورد استفاده قرار می گیرد.
بوکان سومین شهر مهاجرپذیر ایران، اَمن ترین شهر استان آذربایجان غربی و دومین شهر پس از ارومیه از نظر سطح باسوادی است. به این شهر لقب های عروس شهرهای ایران، شهر فرهیختگان و شیرازِ کردستان داده شده است.
بوکان دندان (نام علمی: Bukkanodus jesseni) نام یک گونه از راسته پنجه دندان سانان است.
امیرآباد یا میرآباد(به کردی: میرئاوا) بزرگترین محلهٔ های شهر بوکان باجمعیتی بالغ بر ۲۰٬۰۰ هزارنفر در استان آذربایجان غربی است که بر سر راه خروجی بوکان به مهاباد در شمال غرب بوکان قرار دارد.
پل رسالت که به بهره برداری رسیده است، رابطی است بین محله ئ امیرآباد و مرکز شهر بوکان و سیمینه رود از مرکز شهر عبور می کند. امیرآباد منطقه ۲ شهرداری بوکان می باشد.
مرمریت آغجیوان بوکان یک اندیس مصالح ساختمانی است که در حوالی شهر میاندواب استان آذربایجان غربی قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مرمریت است.سنگ میزبان این اندیس سنگ آهک است
مرمریت قاضی اخوی بوکان یک اندیس مصالح ساختمانی است که در استان آذربایجان غربی قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مرمریت است.سنگ میزبان این اندیس سنگهای آهکی است و دیرینگی آن به دوران میوسن می رسد.
باشگاه فرهنگی و ورزشی سردار بوکان، یک باشگاه ورزشی ایرانی در شهر بوکان است. تیم فوتبال این باشگاه یکی از نماینده های استان آذربایجان غربی در لیگ دسته دوم فوتبال ایران است. سردار، اولین سال خود را در لیگ دسته دوم با مربیگری رضا وطنخواه در فصل ۹۴–۹۵ آغاز کرد. در حال حاضر پیروز قربانی برای فصل ۹۵–۹۶ سرمربی این تیم را برعهده دارد.
باشگاه فوتبال سردار بوکان یکی از پرهوادارترین باشگاه های فوتبال در شمالغرب ایران است. این تیم در سال ۱۳۷۹ در شهر بوکان بنیان گذاری شده است. این باشگاه هم اکنون در لیگ دسته دوم فوتبال ایران بازی می کند. تیم فوتبال سردار همچنین یکی از نماینده های استان آذربایجان غربی درلیگ دسته دوم است. این تیم فوتبال اولین سال خود را در لیگ دسته دوم با مربیگری رضا وطنخواه در فصل ۹۴–۹۵ آغاز کرد. و پیروز قربانی برای فصل ۹۵–۹۶ سرمربی این تیم را برعهده گرفت. برای فصل ۹۷–۹۶ نیز قربانی مربیگری این تیم را برعهده دارد.
از حیث تماشاچی، سردار بوکان پس از تیم های استقلال تهران، پرسپولیس و تراکتورسازی تبریز چهارمین تیم فوتبال پرطرفدار ایران محسوب می شود.
باشگاه فوتبال سردار یک باشگاه فوتبال و ورزشی ایرانی در شهر بوکان است.
این تیم یکی از نماینده های استان آذربایجان غربی در لیگ دسته دوم فوتبال ایران است.
سردار بوکان باشگاه ورزشی فوتبال این شهر در سال ۲۰۰۰ میلادی برابر با ۱۳۷۹ خورشیدی تأسیس شده است و در سال های ۱۳۸۰ و ۱۳۸۱ نایب قهرمان و قهرمان لیگ برتر استان آذربایجان غربی بوده است. سردار از سال ۱۳۸۴ در قالب یک تیم فوتبال به صورت حرفه ای فعالیت خود را مجدداً آغاز کرد. این تیم فوتبال، اولین سال خود را در لیگ دسته دوم با مربیگری رضا وطنخواه در فصل ۹۴–۹۵ آغاز کرد.
پیروز قربانی برای فصل ۹۶–۹۵ سرمربی این تیم را برعهده دارد.
بخش مرکزی شهرستان بوکان یکی از بخش های تابعه شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی در شمال غربی ایران است.
این پارک در قسمت غربی شهر بوکان در جنوب استان آذربایجان غربی ایران قرار دارد.
تاریک بازار بوکان (به کردی: تاریکه بازار بۆکان) در مرکز این شهر قرار گرفته و بیش از ۸۰ سال قدمت دارد. در گذشته در مغازه های این بازار، عمدتاً کارهای سنتی و سلفی در آن صورت می گرفت و مکانی برای جوشکاری، لحیم کاری، کلیدسازی، قصابی، پارچه فروشی، خرده فروشی و مشاغلی از این دست بوه است. سابقاً اقلیت های مذهبی غیره مسلمان در رونق این بازار سهم به سزایی داشته اند. از مشکلات این بازار می توان به عایق و سقف فلزی آن اشاره کرد که شهرداری این شهر توجه ای به ظاهر آن ننموده و تاریک بازار باتوجه به قدمتش به مانند بازارهای قدیمی ایران فاقد معماری سنتی است. این بازار یکی از بازارهای بزرگ سرپوشیده استان آذربایجان غربی است.
بوکان طی اواخر دوره پهلوی و اوایل انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران، مرکز جذب مهاجران زیادی از شهرها و روستاها و حتی اقلیت های قومی و مذهبی بوده است. به طوری که میزان شهرنشینی از ۹۹/۴۵ درصد در سال ۱۳۵۵ به ۳۷/۶۸ درصد در سال ۱۳۷۵ رسیده است.
یعنی طی بیست سال ۳۸/۲۲ درصد بر میزان شهرنشینی افزوده شده است. در آبان ۱۳۷۵ در این شهرستان از ۲۹۱۵۲ خانوار معمولی ساکن ۱۰۰ درصد در واحد مسکونی معمولی زندگی می کردند. تعدادخانوارهای شهرستان بوکان درسال ۱۳۹۰ بالغ بر ۵۷٬۰۰۰ خانواراست. عامل اصلی رشد جمعیتی شهر بوکان در دوره موردمطالعه مهاجرت بوده است.
بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت شهرستان بوکان برابر با ۲۲۴٬۶۲۸ نفر بوده است، که از این تعداد ۱۰۲، ۴۸۸ نفر آنان مرد و ۱۰۱، ۸۲۰ نفر آنان زن بوده اند. این شهر ۵۱ امین شهر پرجمعیت ایران و ۲۵۶۶امین شهر پرجمعیت جهان است.
حوزهٔ انتخابیه بوکان یکی از حوزه های استان آذربایجان غربی برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت شهر بوکان، ۱ نماینده دارد. شهرستان بوکان متشکل از دو بخش مرکزی و سیمینه است.
حوضخانهٔ بوکان (به کردی: حەوزە گەورەی بۆکان) در دورهٔ قاجار ساخته شده است و بانی آن حاکم وقت بوکان، سردار سیف الدین خان مکری بوده است. این حوض در ابعاد ۲۵ در ۳۰ متر و به عمق چهار متر و ظرفیت ۱۰۰۰ متر مکعب در فاصلهٔ سال های ۱۲۴۹ و ۱۲۵۲ خورشیدی (۱۸۷۰-۱۸۷۳ میلادی) به دستور سیف الدین خان در کنار مسجد و قلعه سردار، آن بر روی چشمهٔ اصلی ساخته شد. منبع اصلی آب این حوضخانه، بلندی های سمت شرقی شهر و کوه نالشکینه است.
این حوض در گذشته آب تمام مناطق شهر بوکان که عبارت بودند از محله «قلعهٔ سردار، محله باغ قاضی، محله زاخه، خورینک و محله یهودیان» را کامل تأمین می کرد. حوض بوکان در آن زمان روباز بوده و زنان و دختران در کنار و اطراف آن ظروف و رخت ها را می شستند و آب حوض را برای مصارف دیگر نیز به کار می بردند.
در طی سال های اخیر، به دلیل مسائل امنیتی و بهداشتی روی حوض را با سوله پوشاندند. حوضخانهٔ بوکان هستهٔ اولیهٔ توسعه و آبادانی این شهر بوده و نزد اهالی این منطقه از محبوبیت زیادی برخورد دار است. این مکان به مانند قلعه سردار در فهرست آثار ملی ایران تاکنون ثبت نشده است.
حوضخانه بوکان در حالت فعلی دارای استخری به مساحت ۴۳۷ متر مربع بوده و آب شرب ۲۰ درصد جمعیت شهری بوکان را تأمین می کند.
ژاک دومورگان، مورخ و باستان شناس فرانسوی در جریان سفر به ایران در سال ۱۸۹۱ میلادی در هنگام ورود به بوکان به این حوض و آب زلال آن اشاره کرده است.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان در دهه ۸۰ تأسیس شدهاست و در سال ۱۳۸۳ تنها با ۸۰ دانشجو در دو رشته کاردانی عمران و برق مخابرات فعالیت خود را آغاز کرده است. در دانشگاه آزاد بوکان ۳۵ رشته در مقاطع کارشناسی پیوسته، کارشناسی ناپیوسته و کاردانی پیوسته و ناپیوسته دایر می باشد. تعداد اعضاء هیئت علمی تمام وقت در این دانشگاه هم اکنون ۳۰ نفر است و تعداد دانشجویان مشغول به تحصیل در مقاطع مختلف درحدود ۳۰۰۰ نفر می باشد.
این دانشگاه در سال ۱۳۹۱ در ۱۹ رشته کاردانی پیوسته و ناپیوسته و ۱۶ رشته کارشناسی پیوسته و ناپیوسته در رشته های فنی و مهندسی، علوم انسانی و علوم پایه اقدام به پذیرش دانشجو می کرد و همچنین چندین رشته کارشناسی پیوسته و ناپیوسته دیگر را دایر شده است. ساختمان آموزشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان با ۶۰۰۰ متر زیربنا در ۴ طبقه به بهره برداری رسیده است.این دانشگاه جزو واحدهای منطقه ۳ (مناطق محروم) دانشگاه آزاد اسلامی است.
روایات بسیار متعددی درمورد واژهٔ بوکان موجود است که بیشتر تاریخ نگاران و باستان شناسان آن را تاریخی و برخی مغولی می دانند، ولی پژوهشگران کُرد نیز بر این باورند که این واژه کُردی است. جهانگردان عرب در دوره های مختلف به ایران سفر کرده اند، در سال های ۹۸۰ به این کشور آمده اند و بیشتر گزارش های موجود آنها حاکی از سفر به کرمانشاه تا مراغهٔ آذربایجان بوده است. در سرتاسر مسیر (کرمانشاه تا مراغه)، نام تمامی آبادی ها، شهرها، کوه ها و سایر را ثبت کرده، ولی هیچ اشاره ای به نام «بوکان» نشده است.
به گفتهٔ ابراهیم افخمی، پژوهشگر، بوکان را ابتدا «شهر کهنه» خوانده اند و آن شهر در جنوب غربی شهر بوکان فعلی واقع شده است و بر اثر زلزله ویران گردیده و در آن محل که نیزار و چشمه سار بوده، بعدها بوکان را بنا کرده اند. اما نظریهٔ عامیانه و غالب دربارهٔ وجه تسمیهٔ نام این شهر چنین است که بوکان بر سر چند راه مهم قرار داشته که هرگاه مردم مناطق دیگر از آن عبور می کردند، به دلیل طبیعت بکر و چشمهٔ آن، در کنار آن چشمه به پای کوبی و رقص می پرداختند، بیشتر مراسم های عروسی را در آنجا برپا می کردند و در فرهنگ زبان کردی نیز واژهٔ «بوک» (بووک) به معنی عروس می باشد، که به مرور زمان این مکان بوکان (بوک + ان) نام گرفته است که به معنی عروسان می باشد.
درحالی که بعد از جهانگردان عرب، ترک ها و مغول ها در سال ۱۰۴۰ به این مناطق آمده و از آن تاریخ به بعد نام «بوکان» رؤیت شده است. اگر به نام توابع و آبادی های شهرستان بوکان توجه شود، مشاهده می شود که از ۱۹۸ روستای این شهرستان، نام ۷۳ روستای آن ترکی و مغولی است. در بیشتر صفحاتِ کتاب جامع التواریخ رشیدالدین فضل الله همدانی، به ویژه در صفحه های ۷۴، ۵۲۲، و ۸۲ بارها نام بوکان ذکر شده است. نوهٔ جوچین، پسر چنگیزخان مغول و نام بسیاری از سرداران مغول، بدون هیچ تغییری، «بوکان» بوده است. برخی از روستاهای این شهرستان برگرفته از اسامی سرداران و سپاه ایلخانی و مغولی می باشد. واژه هایی مانند آختاچی، قاجر، قره گویز، طرغه، جمبوغه و نام هایی از این دست که حاکی از چیرگی مغول ها بر آذربایجان و این مناطق بوده است.
محمد مهریار، محقق ایرانی، درمورد ریشهٔ نام بوکان در کتاب فرهنگ جامع نام ها و آبادی های کهن (۱۳۸۲) چنین نوشته است:
انور سلطانی، پژوهشگر و نویسندهٔ کُرد، درمورد ریشهٔ نام این شهر در تحلیل و نظریهٔ علمی ای که منتشر کرده است، چنین می گوید:
در سده های دوازدهم و سیزدهم هجری قمری، بنا به روایتی، ایل خلکی هنگام قشلاق و ییلاق در منطقه ای که تمام اطراف آن نیزار و زمین مرطوب و باتلاقی بوده است، همچنین چشمه ای در اطراف آن واقع بود که علی مردان بیگ (رهبر ایل)، خانواده و ایل خود را در این مکان اسکان داده و روستایی ساخت و به اسم بوکان نامگذاری کرد. بنا به روایت آنها، یکی از ساکنان روستا که به قصد آوردن آب از آن چشمه، راهی آنجا بود، با عده ای برخورد کرده، از او پرسیده اند: «کجا می خواهی بروی؟» او در پاسخ گفته: «ده چم بو کانی»، به کُردی یعنی به چشمه می روم. شاید جهت سلیس بودن و خوش آهنگ بودن، به مرور زمان حرف «ی» از آن واژه حذف شده و نهایتاً آن مکان و به عبارتی نام آن روستا بوکان شده است.
ابراهیم پورداوود، زبان شناس و ایران شناس، در مقاله ای با عنوان «بغ» نوشته است: واژهٔ بغ از زمان های بسیار کهن در زبان ما رایج بوده و در زبان های باستانی ایران، مانند زبان اوستایی و فُرس باستان وجود داشته که می توان به گاتاها یا سروده های زرتشت که کهن ترین بخش اوستا را شامل می شوند، اشاره کرد. بگ به معنای قسمت و بخت آمده است. در بخش های دیگرِ اوستا نیز «بغ» همان خداوند است. پیش از آمدن زرتشت، «بغ» نام خداوند بوده و زرتشتی ها نام اهورامزدا را بر آن نهادند. با این اوصاف، کهن ترین دولت منطقه، که شهر بوکان را نیز دربرمی گیرد، دولت قدرتمند «مانا» است. دولت مانا نخستین دولت متحد و مقتدر منطقهٔ غرب ایران بود که صاحب قدرت اقتصادی و حکومتی قوی بوده است.
بوکان در ایران به معنای جایی که آب خوب دارد است. همچنین نسبت این واژه به یکی از طوایف آریایی می رسد که دوگان، بوگان یا بوکان نام داشته اند.
در تاریخ رشیدی واژهٔ بوکان نام یکی از خان های مغول نیز می باشد.
دربارهٔ واژهٔ بوکان، نظریه های بسیاری مطرح شده و بیشتر پژوهشگران بر این باورند که این واژه، کُردی است.
مردم کُرد بر این باورند که بوکان از دو کلمهٔ «بوک» که معنی آن در زبان کردی «عروس» است، و «ـان» که پسوند جمع است، گرفته شده است.
موضوع، کلمهٔ «بگ» یا «بغ» است. بگ یا بغ، خدای ملت های باستانی که پیش از آمدن زرتشت در سرتاسر سرزمین هند تا غرب ایران زیسته اند، بوده است.
در لغت نامهٔ دهخدا، «بوکان» نعلی است آهنین که درون برف در پای کنند.
بر این اساس، نام این شهر ابتدا «بکان» یا «بگان» بوده که از دو بخش تشکیل شده است: بگ یا بک + ان. بخش اول به معنی خدا و بخش دوم پسوند جمع یا مکان است. برپایهٔ این نظریه، شهر بوکان با تلفظ اصلی اش (Bukān) به معنی «شهر خداوند بگ» یا «مکان خداوند بگ» است. براساس تغییر آوایی حروف که در زبان شناسی، صورت عملی و تأییدشده یافته و همچنین با توجه به آثار به دست آمده از داخل شهر و حومهٔ آن، که نشان از وجود آتشکده های مقدس آن دوران می باشد، می توان منطقی بودن این تحلیل را تأیید کرد.
رضاقلیخان هدایت در کتاب فرهنگ انجمن آرای ناصری درمورد ریشهٔ نام این شهر می گوید: بوکان نام قصبه ای است در ولایت «ساوج بولاق» مُکری که گویند آب وهوای نیکو دارد. و در برهان به معنی گلزار نیز نوشته، و اگر چنین باشد، با کاف عربی خواهد بود، و بوکان یعنی «کانِ بوی خوش».
در نظریه ای دیگر، گفته می شود که به هنگام حملهٔ مغول به ایران، یکی از فرماندهان سپاه چنگیز، نام خود (بوکان) را برروی این روستای کوچک (در آن زمان) نهاده است، و گفته می شود کوهی در مغولستان به نام بوکان وجود دارد که از نام همین فرمانده چشمه می گیرد.
در گذشته، باغ های بزرگ و سرسبز، بوکان را چون نگینی در میان گرفته بود، و شاید یکی از علل نام گذاری شهر به بوکان (عروسان)، وجود همین باغ ها بوده است.
مختصات: ۳۶°۳۱′۱۳″ شمالی ۴۶°۱۲′۳۱″ شرقی / ۳۶.۵۲۰۲۸° شمالی ۴۶.۲۰۸۶۱° شرقی / 36.52028; 46.20861
شهرستان بوکان یکی از شهرستان های مهم کردنشین ایران واقع در استان آذربایجان غربی است. این شهرستان بر سر جاده ترانزیتی غرب و در منطقه تقریباً کوهستانی و معتدل قرار گرفته که از جهت شمال به شهرستان میاندوآب و از جنوب به شهرستان سقز و از شرق به شهرستان شاهین دژ و از غرب با شهرستان مهاباد همسایه است.
مرکز این شهرستان شهر بوکان است. شهر بوکان در ۳۶ درجه و ۳۱ دقیقه عرض شمالی و ۴۶ درجه و ۱۲ دقیقه طول شرقی نسبت به نصف النهار گرینویچ قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریای آزاد ۱۳۷۰ متر می باشد. بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت شهرستان بوکان برابر با ۲۲۴٬۶۲۸ نفر بوده است، که از این تعداد ۱۰۲٬۴۸۸ نفر آنان مرد و ۱۰۱٬۸۲۰ نفر آنان زن بوده اند. این شهرستان به جز تهران که پایتخت ایران است، بعد از شهر کرج دومین شهر مهاجرپذیر ایران محسوب می شود و اقوام و اقلیت های مختلفی بخصوص از نواحی شمالی و غربی ایران در این شهرستان سکونت دارند.
شهرستان بوکان (شهر بوکان و توابع آن) سومین شهرستان استان آذربایجان غربی از لحاظ جمعیت بعد از شهرستان های ارومیه و خوی و دومین شهر باسواد استان بعد از ارومیه است. بر اساس نتایج آمارگیری سال ۱۳۸۵ نیز این شهر پس از ارومیه و خوی سومین شهر پرجمعیت آذربایجان غربی و همچنین بر اساس نتایج این آمارگیری این شهر پس از کرمانشاه و سنندج سومین شهر بزرگ کردنشین ایران محسوب می شود. همچنین این شهر ۵۱ امین شهر پرجمعیت ایران و ۲۴۲۳ امین شهر پرجمعیت جهان است.
شهرستان بوکان در رتبه بندی گردشگری شهرستان های اطراف دریاچه ارومیه، رتبه نخست را بخود اختصاص داده است شهرستان بوکان دارای ۲۰۱ روستا است که از این تعداد ۲۵ روستای آن متروکه است.
فهرست شهرداران بوکان اشاره دارد به نام افرادی که از ابتدای شکل گیری شهرداری بوکان، در رأس این نهاد، فعالیت کرده اند. در این فهرست سرپرست ها در نظر گرفته نشده اند.
فهرست آثار تاریخی بوکان:
جدول زیر براساس آمار وزارت جهاد کشاورزی تهیه شده است. فهرست زیر قنات های شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی را نشان می دهد.
امام حسین
امام فخر رزای
ایمان
ایلخانی زاده
ابوبکر صدیق
الرسول
النبی
ابوبکر صدیق امیرآباد
امام حسن امیرآباد
امام خمینی
امام شافعی
امام محمدغزالی
محمدحسین خان سردار مکری (بازار)
النبی امیرآباد
بلال حبشی
مسجد جامع بوکان
جامع امیرآباد
مسجد حمامیان
چهار یار نبی کل تپه
حاج ابراهیم آذری
حاج رحمان عبدالهی
حاج رسول مام ابراهیم
حاج سیدشکره
حاج عبدالکریم ماجدی
حسینیه
جاج علی و حاج احمد زرین
حسینیه فاطمیه
حضرت ابراهیم
حضرت اسماعیل
حضرت اسماعیل امیرآباد
حضرت حمزه
حضرت علی
حضرت عمر
حضرت فاطمه
حضرت محمد امیرآباد
حضرت یوسف
حضرت محمد
خانقاه
خانقاه شیخ حسام الدین
خانقاه راشدین
دارالاحسان
دارالسلام
دارالقرآن
سلمان فارسی
سیدجمال الدین اسدآبادی
سیدقطب
شهید سیفی
شیخ سعدی
شیخ شلتوت
صاحب الزمان
در زیر فهرست مشاهیر بوکان که در شهر بوکان متولد شده اند، آورده شده است:



چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

ارتباط محتوایی با بوکان

بوکان را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Google Plus Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران درباره معنی بوکان

فرزاد فرخی ١٠:٢٢ - ١٣٩٥/٠٩/١٥
نام یکی از شهرهای بزرگ کردنشین ایران در استان آذربایجان غربی است و آب آن از رودخانه سیمینه رود است . محصولات : غلات توتون چغندر قند و غیره . *نعل آهنی باشد که بوقت رفتن بالای برف در پا کنند . یا برف خانه . *در زبان کردی به جمع عروسان بووکان نیز گفته می شود. *نام یکی از فرماندهان سپاه مغول بوده است* در مغولستان کوهی بدی نام وجود دارد.
|

دانشنامه جهان اسلام ٢٢:٤٣ - ١٣٩٦/٠٩/٢٩
بوکان نام شهرستانی در استان آذربایجان غربی و در جنوب مرکز دریاچه ارومیه واقع شده است. این شهرستان 13 استان شمال و جنوب ایران را به یکدیگر وصل می کند و در جاده ای ترانزیتی قرار گرفته است. در اکثریت مردم شهرستان مسلمان و اهل سنت شافعی مذهب هستند و در اقلیت نیز شیعیان و سایر اقیلیت های دینی در این شهرستان سکونت دارند.
|

Siamand_bixesh ٠٤:٤٥ - ١٣٩٧/٠٥/٢٤
بوکان نام شهری کوردنشین در آذربایجان غربی است که زبان مردمان آن کوردی سورانی میباشد.

بوکان از دو کلمه ی کوردی بوک به معنای عروس و پسوند ان است که به این شهر لقب‌های عروس شهرهای ایران،�شهر فرهیختگان،�شهر�حسن زیرک�و شیرازِ کردستان داده‌شده‌است.
از بزرگان این شهر میتوان به:
شاعران
*عبدالرحمن شرفکندی�ملقب به هژار؛ شاعر، مترجم، واژه شناس، فرهنگ نویس کُرد
*سواره ایلخانی‌زاده؛ شاعر، فعال سیاسی و گویندهٔ رادیو تهران در دوره پهلوی مصباح‌الدیوان ادب�شاعر و عضو کنسولگری فرانسه در تبریز در دوره قاجار
*عباس حقیقی؛ شاعر و مترجم اشعار سعدی و حافظ به زبان کردیسید
* کامل امامی بوکانی؛ شاعر و مترجم ادبیات کُردی، استاد علوم دینی و معارف اسلامی
محمدسعید نجاری؛ شاعر برجسته
خالد حسامی�شاعر

نویسندگان

انور سلطانی؛ نویسنده، پژوهشگر و باستان‌شناس
رضا کریم مجاور؛ نویسنده و مترجم
حسن صلاح سوران؛ محقق و نویسنده و استاد دانشگاه‌های تهران و لندن
*حسن قزلجی؛ نویسنده، روزنامه‌نگار و شاعر و از اعضای�حزب توده�بود
محمد رمضانی، نویسنده و مترجم
*احمد طه نویسنده کتاب گرگ های بیر و رمان تنها ادم کره زمین و کتاب زن در شاهنامه و گولی نیشتیمان به زبان کردی
حسین شیربگی، نویسنده و مترجم
محمد باوردی مقدم، نویسنده و زبانشناس
سید قادر هدایتی، رُمان نویس
بریا کاکه‌سوری، داستان‌نویس

هنرمندان

***حسن زیرک؛ خواننده و ترانه‌سرا وآهنگساز ،یگانه نابغه ی بی سواد
قادر عبدالله‌زاده؛ نوازنده مشهور
شمشالرحیم عبدالرحیم زاده، تئاتر و نمایش
ابراهیم رحمانی، کارگردان و مستندساز

ورزشکاران

مقبل هنرپژوه؛ کوه‌نورد جوان که سرپرستی تیم ملی کوه‌نوردی ایران را در سفر به هیمالیا برعهده داشت.
آرام خلیلی، فوتبالیست ایرانی کُرد تبار تیم‌های نروژ
محمداکرم سرا، کیک بوکسینگ کار ایرانی و عضو تکواندو نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران

سیاست‌مداران

***عزیزخان مکری؛ سردار کل سپاه ناصرالدین شاه قاجار و ولی عهد آذربایجان سیف‌الدین خان مکری، سردارکُل عساکر منصوره و فرماندهی کل قوا ایران، ریاست ادارهٔ�دارُالفُنون، وزیر جنگ،�آجودان باشی�و پیشکار آذربایجان را به عهده داشت. عزیزخان داماد�میرزا تقی خان فراهانی و همچنین از بیگزاده‌گان سرشناس کورد
دومین سردار بوکان محمدحسین خان مکری، سومین سردار بوکان که در مراغه توسط عثمانی‌ها اعدام شد.
حاجی باباشیخ؛ روحانی و سیاستمدار دوره معاصرصادق شرفکندی؛ سیاستمدار و ...
ایرانعلی گلاویژ
عبدالله مهتدی

احمد طه نماینده دورهای سوم وچهارم مجلس و فرماندار پیرانشهر

ریبین حیدری؛ پیکرتراش، مجسمه‌ساز


بوکان سومین شهر پرجمعیت ارومیه میباشد و از لحاظ موقعیت جغرافیایی با شهر های مهاباد،سقز،شاهین دژ و میاندواب همسایه میباشدوشهری مهاجر پذیر است بعد از ارومیه با سوادترین شهر آدربایجان غربی میباشد.
این شهر در ۸۸۰سال قبل از میلاد مسیح پایتخت مانایی ها بودیعنی حدود ۳۰۰سال قبل از ورود آریایی ها به ایران، و بعد از ورود مادها به ایران بخاطربستن پیوندی محکم بین آنان به ازدواج دختران و پسران این دو ملت میپردازند و مادر کوروش ماندانا نیز یکی از این ماد های کوردزبان بوده.
از آثار باستانی آن میشود به ،چیوه ره ش،تپه قلایچی، قلعه بردینه ،دخمه عباس‌آباد،قلعه کچی بگ،کلتپه که در حال حاضر با ساختمان ها پوشانده شده ، مسجد حمامیان ،حوضه گوره و... میباشد.
همچنین یک تیم فوتبال با نام سردار بوکان دارد که در این سال۱۳۹۷در دسته ی دوم رقابت های فوتبال میباشد و علت نام گذاری این تیم سردار عزیزخان مکری میباشد.
|

شلیر ٢٠:١٦ - ١٣٩٧/٠٨/٢٠
شهری دلنشین و بامردمانی بافرهنگو زبانی خوش
|

میلاد۹۸ ٢٠:١٠ - ١٣٩٧/١١/١٩
سومین شهرپرجمعیت آذربایجان غربی که اکثریت شهروندانش کردهستند
|

پیشنهاد شما درباره معنی بوکان



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• بوکان تهران   • نقشه بوکان   • شهرستان بوکان   • روستاهای بوکان   • تصاویر شهر بوکان   • بوکان نیاوران   • جمعیت بوکان در سال 94   • جمعیت شهرستان بوکان   • معنی بوکان   • مفهوم بوکان   • تعریف بوکان   • معرفی بوکان   • بوکان چیست   • بوکان یعنی چی   • بوکان یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی بوکان
کلمه : بوکان
اشتباه تایپی : f,;hk
آوا : bukAn
نقش : اسم خاص مکان
عکس بوکان : در گوگل


آیا معنی بوکان مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 99% )