انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

94 1075 100 1

جزیه

/jaziyye/

مترادف جزیه: باج، باژ، خراج، گزیت، مالیات

برابر پارسی: باژ، گزیت، گزیه

معنی جزیه در لغت نامه دهخدا

جزیت. [ ج ِزْ ی َ ] (معرب ، اِ) جزیه. معرب گزیت است. گزید. و جزیت گزیت است معرب کرده. (مجمل التواریخ ). و رجوع به جزیه و گزیت شود: و سیم کافی ناصح که خراج و جزیت... بر وجه استقصاء بستاند. (کلیله و دمنه ). تضرعها کرد و ملتزم جزیت و فدیت شد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص 293).
نگینش گر نهد یک نقش بر موم
خراج از چین ستاند جزیت از روم.
نظامی.
چو صبح از رخ روز برقع گشاد
ختن بر حبش داغ جزیت نهاد.
نظامی.

جزیة. [ ج ِزْ ی َ ] (معرب ، اِ) خراج زمین. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از متن اللغة) (از ناظم الاطباء). || آنچه از ذمی گیرند. (منتهی الارب ) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد). این لفظ مأخوذ از گَزیت و گِزْیَت فارسی است. (ناظم الاطباء). آنچه بر کفار ذمی در سال مقرر دارند. معرب گزیه. (آنندراج ). جزیت. گِزْیَت. (محمودبن عمر ربنجنی ). سرگزیت. (ترجمان القرآن عادل بن علی ). آنچه بر کافری ذمی در بلاد اسلام از خراج مقرر آید. گزید. سرگزید. سرانه. مجرک. (یادداشت مؤلف ). باج سرشمار. ج ، جَزاء، جِزی ̍، جُزی ̍.(منتهی الارب ). ج ، جِزاء. (متن اللغة) (ناظم الاطباء). در اصطلاح فقهی مالی است که بر ذمی وضع شود و آنرا خراج و مالیات سرانه نیز گویند. این چنین در جامعالرموز آمده است. (از کشاف اصطلاحات الفنون ). مالی که کفار به التزام به شرایط ذمه به مسلمانان میدهند. کفار کتابی با تعهد به شرایط ذمه از مورد تعرض بودن مصون هستند و پرداخت جزیه یکی از عناصر آن بشمار میرود و در حقیقت یک قسم مالیاتی است که هرساله از ایشان اخذمیشود. جزیه ممکن است بصورت مالیات سرانه و یا مالیات ارضی و یا به هر دو عنوان دریافت شود و مقدار آن بر وفق مقتضای اوضاع از طرف حاکم معین میگردد : و مردم ولایت نعمتی بسیار بدادند و جزیه به خود گرفتند. (فارسنامه ٔ ابن البلخی ص 115). بیست هزار بارهزار درم به ارش عصیان و فدیه ٔ عدوان و جزیه ٔ طغیان بر گردن ایشان نهاد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص 262).
جرجی زیدان آرد:جزیه و خراج همانندند، بدان جهت که هر دو از غیرمسلمان و سالی یک بار در وقت معین اخذ میشود و جزء اموال فیئی محسوبند، ولی جزیه با درآمدن به دین اسلام از میان میرود لکن خراج هیچگاه ساقط نمیشود.
تاریخچه ٔ جزیه : جزیه در میان ملل متمدن قدیم وجود داشته و از مستحدثات اسلام نیست ، از جمله یونانیان آتن حدود قرن پنجم ق.م. از مردم سواحل آسیای صغرابمنظور حمایتی که از آنها در مقابل تهاجم فنیقی ها میکردند، از آنان جزیه میگرفتند (فنیقی ها در آن عصر از توابع ایران بودند). و رومی ها نیز از مردم مغلوب شده جزیه به مبلغی بمراتب بیشتر از آنچه مسلمانان بعدها گرفتند میگرفتند و هنگامی که روم گال (فرانسه ) را فتح کرد از هر تن مبلغی 9 تا 15 لیره مالیات سرانه گرفت. این مالیات برای تمام طبقات یکسان بود ولیکن ازمردم همه ٔ کشورهای مغلوب به این میزان مالیات نمی گرفتند. ایرانیان نیز از رعایا جزیه می گرفتند. و دوست دانشمند من [جرجی زیدان ] شبلی نعمانی بر این عقیده بود که جزیه معرب گزیت فارسی است و گفته ٔ ابن اثیر درآنجا که از مالیاتهای زمان کسری سخن میگوید مؤید قول شبلی نعمانی است ، زیرا میگوید: «جزیه دادن بر همه ٔ مردم بجز اشراف و صاحبان بیوتات و نظامیان و مرزبانان و منشیان و کارمندان دیوانی ، لازم بود و مقدار آن بتناسب شأن و موقعیت افراد، 12 یا 8 یا 6 یا 4 درهم بود». و بنابراین عربها لفظ و معنی را هر دو از ایرانیان گرفته اند و لفظ آنرا در تعریب «جزیة» کردند وترتیب آنرا بصورتی دیگر درآوردند و این مالیات را از مسلمانان برداشتند همچنانکه کسری از اشراف و نظامیان و مرزبانان و غیره برداشته بود.
مقدار جزیه در اسلام : در زمان حضرت رسول (ص ) بتناسب حال و مقام بتراضی میان مسلمانان و دشمنان تعیین میشد،چنانکه در مورد نصارای نجران مقدار جزیه 20000 حله در ماه صفر و 10000 حله در ماه رجب و قیمت هر حله یک اوقیه نقره که هر اوقیه مساوی چهل درهم بود، تعیین شد. و با مردم ازرح بمقدار صد دینار تراضی شد که در ماه رجب هر سال پرداخت شود و با دیگر اقوام غیرمسلمان نیز بهمین طریق عمل شد و تا آخر خلافت ابوبکر جزیه بهمین صورت تعیین میشد و مقدار آن نامعین بود. و چون عمر به خلافت رسید و فتوحات مسلمین فزونی یافت وی به عمال خود نوشت از هر کس موی زنخش دمیده باشد، بر دارندگان نقره هر مرد 40 درم و بر دارندگان طلا هر مرد 4 دینار جزیه تعیین شود، و علاوه بر آن هر تن از مردم شام و جزیره در ماه دو مد گندم و سه قسط زیتون برای سپاهیان بدهند و پس از آن تعدیلی روی داد و از ثروتمندان 48 درم در سال هر ماه 4 درم و از متوسط 24 درم هر ماه دو درم و از طبقات پائین در سال 12 درم هر ماه یک درم گرفته شد. و زنان و کودکان و مردمانی که علیل و مصدوم بودند و رهبانان تارک دنیا از پرداخت جزیه معاف بودند. و در همین حال ممکن بود در بلاد دیگر بطریق دیگر طبق شرایط خاص جزیه گرفته شود. و بسیار اتفاق می افتاد که جزیه از روی درآمد تعیین می شد، بدین طریق که هر مبلغی از درآمد که زائد بر مخارج بود بعنوان جزیه گرفته میشد، چنانکه در زمان عبدالملک با مردم جزیره (عراق ) بهمین ترتیب عمل شد. ولی بهر حال جزیة تا زمانی مقرر بود که جزیه دهنده اسلام نیاورده باشد و چون مسلمان میشد جزیه از او برداشته میشد و این نوع مالیات از نامسلمانان عربی که بت پرست یا مرتد بودند پذیرفته نمیشد، آنان مخیر بودند که اسلام بپذیرند یا بجنگند. ولی نصاری و یهود و مجوس و بت پرستان غیرعرب میان سه امر مخیر بودند: اسلام آوردن ، جنگ یا جزیه و مقصود مسلمانان از این عمل اتحاد اعراب بود. و همانطور که گفتیم جزیه تنها بر مردان بالغ و تندرست وضع میشد و این میرساند مالیات در مقابل جنگ و کشته شدن از آنها گرفته میشده است و آنکه توانائی جنگی نداشته از آن معاف بود. و مالیاتی شبیه به جزیه را نصارای ممالک عثمانی می پرداختند که به الجزیة العسکریة معروف بود. (از تاریخ تمدن جرجی زیدان ج 1 صص 169 - 171).
- ارض الجزیة ؛ زمین که به آن جزیه تعلق گیرد.
- جزیه گرفتن ؛ گرفتن مالیات ذمی یا خراج زمین. کنایه از باج گرفتن.
- جزیه گزار ؛ ذمیان جزیه ده.آنکه مالیات سرانه از او گرفته میشود. جزیه ٔسرانه بده : و جزیه ٔ سرها از کسانی که جزیه گذار بودندی از طبقات رعایا بر سه نوع ستدندی. (از فارسنامه ٔابن البلخی ص 93).

معنی جزیه به فارسی

جزیه
( اسم مالی ( جنس یانقد ) که اهل کتاب هر سال بدولت اسلامی پرازند گزیت .
جائی که در آن باج و خراج جمع شود

معنی جزیه در فرهنگ معین

جزیه
(جِ یِ) [ معر. ] (اِ.) خراجی که اهل کتاب سالانه به دولت اسلامی می پرداختند.

معنی جزیه در فرهنگ فارسی عمید

جزیه
مالیات سرانه که در قدیم دولت های اسلامی از مردم غیر مسلمان که اهل کتاب بودند و در ممالک اسلامی زندگی می کردند (= اهل ذمه) می گرفتند، گزیت.

جزیه در دانشنامه اسلامی

جزیه
مالیاتی که از اهل ذمه گرفته می شود جزیه نام دارد.
جزیه را در لغت از مادّه جَزْی عربی به معنای کفایت کردن یا پاداش دادن دانسته اند. برخی نیز آن را معرّب گِزیت فارسی به معنای مالیات و خراج و گاه مأخوذ از ریشه ای آرامی یا سریانی دانسته اند.
معنای اصطلاحی جزیه
به مالیاتی اطلاق می شود که دولت اسلامی از اهل کتاب در قبال اقامت آنان در بلاد اسلامی و مصونیت از تعرض دیگران به آنان، بر اساس قرارداد ذمه، دریافت می کند.
کاربرد جزیه در فقه
از این عنوان در باب جهاد سخن رفته است.
حکم جزیه
...
جزیه
جِزْیه ، مالیات غیرمسلمانان اهل کتاب ساکن در سرزمین های اسلامی به دولت اسلامی برای تأمین جان و حفظ دین خود و کسب حمایت دولت اسلامی .
گرفتن جزیه، به تصریح قرآن و سنت، نه تنها مشروع، بلکه واجب است و در زمان رسول خدا (ص) و پس از ایشان از اهل کتاب دریافت می شد. امروزه در بسیاری از کشورهای اسلامی ، از اهل کتاب جزیه گرفته نمی شود و بر طبق قوانین این کشور ها، آن ها مشمول تمامی وظایف و مسئولیت های افراد ملت هستند (مانند خدمت نظام وظیفه و قوانین مالیاتی ) و وظایف مشترکی با مسلمانان دارند.
قَاتِلُوا الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِاللَّـهِ وَلَا بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَلَا یُحَرِّ مُونَ مَا حَرَّ مَ اللَّـهُ وَرَ سُولُهُ وَلَا یَدِینُونَ دِینَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ حَتَّی یُعْطُوا الْجِزْیَةَ عَن یَدٍ وَهُمْ صَاغِرُ ونَ ﴿٢٩﴾ (ترجمه: ای اهل ایمان) با هر که از اهل کتاب (یهود و نصاری) که ایمان به خدا و روز قیامت نیاورده و آنچه را خدا و رسولش حرام کرده حرام نمی دانند و به دین حق (و آیین اسلام) نمی گروند قتال و کارزار کنید تا آن گاه که با دست خود با ذلت و تواضع جزیه دهند.)
جزیه
مالیات دریافتی از اهل ذمه.
جزیه به مالیاتی اطلاق می شود که دولت اسلامی از اهل کتاب در قبال اقامت آنان در بلاد اسلامی و مصونیت از تعرض دیگران به آنان، بر اساس قرارداد ذمّه، دریافت می کند. از این عنوان در باب جهاد سخن رفته است.
جزیه از مادّه جزی است علّت این تسمیه بعقیده راغب آنست که در حفظ خون و احترام اهل کتاب، بآن اکتفا میشود، طبرسی فرموده: مجازات است در مقابل پایداری در کفر ...
در آیه 29 سوره توبه آمده است: قاتِلُوا الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْیَوْمِ الْآخِرِ ... مِنَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتابَ حَتَّی یُعْطُوا الْجِزْیَةَ عَنْ یَدٍ وَ هُمْ صاغِرُونَ؛ بجنگید با آنانکه بخدا و روز حشر ایمان نمیاورند ... از کسانیکه بآنها کتاب داده شده تا جزیه را با دست خود بدهند در حالیکه به حکومت اسلام خاضع اند.
گرفتن جزیه - به تصریح قرآن و سنت - نه تنها مشروع، بلکه واجب است و در زمان رسول خدا صلی الله علیه و آله و پس از آن حضرت از اهل کتاب دریافت می شد. آنان در قلمرو حکومت اسلامی بین سه امر مخیر بودند: پذیرش اسلام، جنگ و التزام به شرایط ذمه. با پذیرش امر سوم، موظف به پرداخت جزیه بودند.
جزیه تنها از سه طایفه پذیرفته می شود: یهودیان، مسیحیان و مجوسیان. در قبول جزیه از صابئان و سامریه به جهت اختلاف در صدق اهل کتاب بر آنان، اختلاف است.
اگر کافر حربی مدعی انتساب به یکی از گروه های سه گانه یاد شده باشد و جزیه بدهد از او پذیرفته می شود و نیازی به اقامه بینه نیست، مگر آن که خلاف آن ثابت شود.
کفاری که پس از بعثت پیامبر صلی الله علیه و آله به یکی از سه طایفه یاد شده گرویده اند، راهی جز پذیرش اسلام ندارند؛ از این رو، جزیه از آنان پذیرفته نمی شود.
جزیه مالیاتی است که از اهل کتاب، به سبب اقامتشان در قلمرو حکومت اسلامی و متارکه جنگ با آنان، گرفته می شود. در این مدخل، از واژه «جزیه» استفاده شده است.
پس از تسلیم و پرداخت جزیه از سوی اهل کتاب، تامین امنیت آنان بر حکومت اسلامی واجب است.قـتلوا الذین لا یؤمنون بالله ولا بالیوم الاخر ولا یحرمون ما حرم الله ورسوله ولا یدینون دین الحق...
سقوط جزیه
...
مالیاتی که از اهل ذمه گرفته می شود جزیه نام دارد.
در دوره عثمانی تا قرن دهم ، به جای جزیه واژه خراج به کار می رفت و بعدها واژه جزیه یا جزیه شرعی جایگزین آن شد. جزیه را برای تمایز آن از خراج زمین ، گاه باش خراجی نیز گفته اند. تحصیلدارِ جزیه را نیز خراجی یا خراجّی و بعدها جزیه دار می گفتند. به دلیل تمایل خزانه به نگهداری درآمدهای حاصل از جزیه در سطحی بالا، گاه هرکس ، مسلمان و غیرمسلمان ، که یک باشتینه در اختیار داشت ، بایست جزیه می پرداخت .
جزیه در مناطق مفتوحه
عثمانیان در مناطق مفتوحه خویش چون بالکان و مجارستان ، مالیات سرانه ای را به مثابه جزیه پذیرفتند که پیش از فتح ، هر خانواده به پادشاهان می پرداخت و مقدار آن یک فلوری (سکه طلا ) بود. در مجارستان به این نوع مالیات اسپنجه می گفتند.
دقت در اخذ و مصرف جزیه
جزیه نوعی مالیات دینی به شمار می رفت و ازاین رو در جمع آوری و هزینه کردن آن دقت فراوانی می شد. واگذاری درآمدهای حاصل از جزیه ، که بندگان سلطان (قول ها) برای خزانه دولت جمع آوری می کردند، به صورت تیمار یا مقاطعه ، به ندرت صورت می گرفت .
سرپرستی و اداره جزیه
...
آیه جزیه به آیه ۲۹ سوره توبه اطلاق می شود.
← حکم وجوب جهاد با اهل کتاب
 ۱. ↑ توبه/سوره۹، آیه۲۹.    
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۱، ص۱۸۸.    
...
آیه جزیه، بیست و نهمین آیه از سوره توبه است. در این آیه مسلمانان به جهاد با اهل کتاب تا زمان اسلام آوردن یا دریافت جزیه از آنان فرمان داده شده اند. این آیه در زمان صدور دستور پیامبر(ص) بر جنگ با رومیان نازل شد. غزوه تبوک پس از نزول آیه جزیه آغاز شد.
برخی مفسران این آیه را ناسخ تمام آیات با مضامین صلح یا آیاتی که جهاد را منوط به شرایطی کرده اند می دانند. برخی از اندیشمندان مسلمان بر اساس این آیه در خصوص روابط سیاسی و حقوقی کشورهای مسلمانان با سایر کشورها معتقد به اصالت جنگ شده اند.
آیه جزیه، آیه بیست و نهم سوره توبه است که به جهاد با اهل کتاب تا زمان اسلام آوردن یا دریافت جزیه از آنان فرمان داده است. در برخی متون به آن، آیه سیف و قتال نیز گفته شده است. متن این آیه چنین است:
به آیه 29 سوره توبه/9 «آیه جزیه» گفته اند. جزیه از ماده جزا به معنای مالی است که از کافران موجود در پناه حکومت اسلامی در برابر حفظ مال و جانشان گرفته می شود.
بر اساس این آیه، مسلمانان اجازه دارند با اهل کتاب به مبارزه و پیکار برخیزند تا آنان به پرداخت جزیه تن دهند:
«قَتِلوا الّذینَ لاَیؤمِنونَ بِاللّهِ و لاَبِالیوم الأَخِرِ و لاَیحَرِّمونَ ما حَرّمَ اللّهُ و رَسولُهُ و لاَیدینونَ دِینَ الحَقِّ مِن الّذینَ أُوتُوا الکِتبَ حَتّی یعطوا الجِزیةَ عَن ید و هُم صَغِرون»
مالیاتی که از اهل ذمه گرفته می شود جزیه نام دارد.
بیشتر نویسندگان کتاب های لغت این واژه را عربی دانسته و برای آن وجوه مختلف اشتقاق ذکر کرده اند. غالباً جزیه را از مادّه جَزْی به معنای کفایت کردن دانسته اند؛ یعنی ، وضع جزیه کفایت از حکم قتل غیرمسلمانان خواهد کرد. برخی جزیه را از جَزا به معنای پاداش دانسته اند؛ به این معنا که جزیه ، جزای باقی ماندن غیرمسلمانان بر دین خود یا جزای تأمین امنیت آنان است . ابن قدامه ، جزیه را به معنای قَضی ' (ادا کردن ) دانسته که از کافر در ازای اقامت در دارالاسلام و برخورداری از امان دولت اسلامی گرفته می شود، مانند فدیه که فرد برای برائت ذمه خود پرداخت می کند. آلوسی جزیه را از جُزء و تجزیه مشتق دانسته ، به این معنا که اهل ذمه مجبورند یک جزء از مال خود را به مسلمانان بپردازند. برخی نویسندگان و محققان نیز جزیه را معرّبِ گزیتِ فارسی (gazidag، مالیات و خراج ) دانسته اند. در برخی اشعار فارسی نیز واژه سرگزیت یا گِزْیت به معنای جزیه به کار رفته است . آرای دیگری هم در باب اصل سریانی یا آرامی این واژه هست
پیشینه اخذ مالیات
در باره نخستین جزیه ای که در اسلام اخذ شد، روایات مختلف است . اگر طبق برخی روایات ، آیه جزیه در سال نهم و در جریان غزوه تبوک نازل شده باشد، اهالی أیلَه ، أذرُح ، جَرباء و دُومَه الجَنْدَل ــ که طبق روایات ، پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله وسلم در بازگشت از تبوک با ایشان قرارداد صلح به شرط پرداخت جزیه منعقد کرد نخستین جزیه دهندگان بوده اند.
نحوه عملکرد پیامبر اکرم در اخذ جزیه
...

جزیه در دانشنامه ویکی پدیا

جزیه
مضاربه • مزارعهقرض الحسنه • جعالهسَلَف خری • مساقاتهِبه • جزیهزکات • خمسصدقه • وقفبیت المالصکوک • رِبابانکداری اسلامی
مبانی فقهی اقتصاد اسلامی، داراب نبی زاده، انتشارات نور علم ۱۳۸۵.
جزیه معرب گزیت پارسی به معنی مالیات و خراج است و در اسلام خراجی است که از اهل کتاب گرفته می شود تا در قلمرو اسلامی جان و مالشان حفظ شود.
جزیه عربی شده گزیت (گزید) فارسی است، که در پهلوی به معنای مالیات سرانه به کار می رفته است. گزیت یا سرگزیت، مالیات نقدی بود که ساسانیان، پیش از اسلام از یهود و نصاری می گرفتند. اصل واژه عبری یا آرامی بوده است و از گزیتا به معنی جدایی گرفته شده است.
آیه جزیه در قرآن به مسلمانان می گوید که اهل کتاب در قلمرو اسلامی باید جزیه بپردازند. جهاد و دفاع از دولت اسلامی بر مسلمانان واجب است و بر غیرمسلمانان که در حمایت دولت اسلامی زندگی می کنند به جای آن جزیه واجب شده است.کودکان، زنان، پیرمردان و نابینایان از پرداخت جزیه معاف اند. مقدار جزیه بستگی به صلاح دید حاکم اسلامی و رعایت حال پرداخت کنندگان دارد. دولت می تواند اهل ذمه را از دید درآمد و ثروت طبقه بندی کند و بر اساس توان پرداخت آنان سالانه مبلغی را مقرر کند. کم و زیادکردن این مقدار نیز بستگی به دیدگاه دولت اسلامی دارد. در صدر اسلام مقدار جزیه از یک تا سه دینار در سال متغیر بود. اقلیت های مذهبی به خاطر پرداخت جزیه از پرداخت خمس و زکات هم معاف هستند.


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

جزیه در دانشنامه آزاد پارسی

جِزْیه
(اصل آن گزیت که واژه ای آرامی است) در اصطلاح به مالی گفته می شود که از مردان بالغ آزاد و مستطیع از اهل کتاب و کسانی که ملحق به آنان هستند، مانند صابئان، برحسب قرارداد ذمه گرفته می شد و این به جای زکات بود که فقط مسلمانان موظّف به پرداخت آن بودند. این کار در دیگر ملل پیش از اسلام نیز رایج بوده، اما در اسلام نخستین بار در سال ۹ یا ۱۰ق وضع شده است. آیۀ مربوط به جزیه، آیۀ ۲۹ سورۀ توبه، در سال ۹ق نازل شده است. گویا جزیه و خراج مترادف هم بودند، اما برخی عقیده دارند که جزیه بر افراد و خراج بر اراضی وضع می شده است. جزیه مبلغ ثابتینداشته و به تناسب وضعیت جزیه دهندگان تغییر می کرده است؛ مثلاً زنان، کودکان، بردگان، پیران، معلولان و فقیران از پرداخت جزیه معاف بودند. جزیه (گزیت) پیش از اسلام در دوران ساسانی نیز از طبقات مختلف اخذ می شد. این قرارداد فقط با اهل کتاب بود و دیگر کفار، به نظر مشهور فقیهان، از این امتیاز محروم بودند.

ارتباط محتوایی با جزیه

معنی جزیه به انگلیسی

ransom (اسم)
خون بها ، فدیه ، فدا ، جزیه

معنی کلمه جزیه به عربی

جزیه
فدية ، إتاوةٌ

جزیه را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران

سوگند ١٤:١٢ - ١٣٩٥/١٢/٠٥
این واژه از اساس پارسى و پهلوى ست و تازیان (اربان) از واژه گزیتک/گزیدگ Gazitak-Gazidag (پهلوى: مالیات ، عوارض، غرامت) برداشته و معرب ساخته اند. گزیت Gazit در پارسى درى نیز گفته مى شود. همتایان آن در پارسى اینهاست: تاوان Tawan ، تُجِش Tojesh (پهلوى: تُجیشْنْ
: جبران ، کفاره ، تلافى- در پهلوى تُجیدن Tojidan : کفاره-تاوان دادن ، جبران-تلافى کردن ) ، گُرُکان Gorokan (پهلوى: گْروکان : عوض ، جبران ، وثیقه)
|

حسنا ٢٠:٢٤ - ١٣٩٥/١٢/٠٩
این واژه از اساس پارسى و پهلوى ست و تازیان (اربان) از واژه گزیتک/گزیدگ Gazitak-Gazidag (پهلوى: مالیات ، عوارض، غرامت) برداشته و معرب ساخته اند. گزیت Gazit در پارسى درى نیز گفته مى شود. همتایان آن در پارسى اینهاست: تاوان Tawan ، تُجِش Tojesh (پهلوى: تُجیشْنْ
: جبران ، کفاره ، تلافى- در پهلوى تُجیدن Tojidan : کفاره-تاوان دادن ، جبران-تلافى کردن ) ، گُرُکان Gorokan (پهلوى: گْروکان : عوض ، جبران ، وثیقه)
|

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

ممد > night person
Mahdieh > Come up
بازگیر کلوخی > کلوخی (زابل)
Hnf > Population
میثم سراوانی > Disloyal
دیوانه زاده > خرچنگ
محمدجواد > circumferentially
علی > begining

نگارش واژه نو   |   پیشنهادهای امروز

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• جزیه در قران   • مقدار جزیه   • جزیه در ایران   • تاریخچه جزیه   • جزیه به چه معناست   • خراج چیست   • آیه جزیه در قرآن   • جزیه دادن در قران   • معنی جزیه   • مفهوم جزیه   • تعریف جزیه   • معرفی جزیه   • جزیه چیست   • جزیه یعنی چی   • جزیه یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی جزیه
کلمه : جزیه
اشتباه تایپی : [cdi
آوا : jaziyye
نقش : اسم
عکس جزیه : در گوگل


آیا معنی جزیه مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 94% )