انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

96 1100 100 1

حرم

/haram/

مترادف حرم: مرقد، ضریح، آرامگاه، بقعه، زیارتگاه، زیارت، مزار، حرم خانه، حرمسرا، شبستان، مشکو، معبد، عبادتگاه، مکان مقدس، کعبه، پناهگاه، مامن، ملجفرزند، اهل و عیال، پردگیان، پرده نشینان، پیرامون، گرداگرد

معنی حرم در لغت نامه دهخدا

حرم. [ ح ُ ] (ع مص ) ناروا شدن. (دهار) (تاج المصادر بیهقی ). حرمت. حرام گردیدن بر.

حرم. [ ح َ رِ ] (ع مص ) حرمان. (معجم البلدان ).

حرم. [ ح ُ / ح ِ ] (ع اِ) احرام به حج. (منتهی الارب ). || حیض. || اهل و عیال مرد.حرمة. || حرمت که حفاظت آن واجب دانند.

حرم. [ ح ُ رُ ] (ع ص ، اِ) ج ِ حَرام. (ترجمان عادل بن علی ).
- اَشْهُرِ حرم ؛ چهار ماه رجب وذوالقعده و ذوالحجة و محرم که جنگ در آن چهار ماه حرام بوده است. مقابل اَشْهُرِ حل ّ.
|| احرام گرفتگان. || (اِ) آزرمها. (مهذب الاسماء). || ج ِ حریم.

حرم. [ ح َ رَ ] (ع اِ) پردگیان : با خادمی ده از خواص که روا بودی که حرم را دیدندی. (تاریخ بیهقی ص 402). سرائیان بجمله آنجا آمدند و غلامان و حرم و دیوانهای وزارت و عرض و رسالت و وکالت و بزرگان و اعیان بنشستند. (تاریخ بیهقی ص 357). فرمود تا مردم سرایها جمله آنجا می رفتند...و حرم غلامان نیز برفتند. (تاریخ بیهقی ). امیر را براندند و سواری سیصد با او نشاندند، حرمها را در عماریها و حاشیت را بر استران و خران. (تاریخ بیهقی ).
چشم همی گویداز حرام و حرم
بسته همی دار زینهار مرا.
ناصرخسرو.
|| خانه ٔ زنان پادشاه و اعیان . اندرون. اندرونی. سرای. حرمخانه. مشکو. مشکوی. مشکویه. حرم سرا. فغستان. شبستان. پرده سرا :
میائید دیگر برون از حرم
مبادا که آید سخن بیش و کم.
فردوسی.
ز بدخواه ایمن شود وز ستم
چو از چنگ یوز آهو اندر حرم.
اسدی.
حرم آل رسول است ترا جای که هیچ
دیو را راه نبوده ست در این شهره حریم.
ناصرخسرو.
چون گذشت آن مجلس و خوان کرم
دست او بگرفت و برد اندر حرم.
مولوی.
تو خفته خنک در حرم نیم روز
غریب از برون گو به گرما بسوز.
سعدی (بوستان ).
چو من بدگهر پرورم لاجرم
خیانت روا داردم در حرم.
سعدی (بوستان ).
در آن حرم که نهندش چهاربالش عَرَّب
جز آستان نرسد خواجگان صدرنشین را.
سعدی.
تکاپوی حرم تا کی خیال از طبع بیرون کن
که محرم گر شوی ذاتت حقایق را حرم گردد.
سعدی.
نگویند از حرم الا به محرم.
سعدی.
بنده ٔ خوب در حرم نبرند
آتش و پنبه پیش هم نبرند.
اوحدی.
و رجوع به تذکرةالملوک چ دبیرسیاقی ص 18، 19، 27، 41، 54، 92 شود. || حریم. پناه گاه. خانه ٔ شخص و اطراف آن که از تعرض دیگران در پناه است :
نه جز قول او مر قضا را مَرَد
نه جز ملک او مر حرم را حرم.
ناصرخسرو.
ای در حرمت نشان کعبه
درگاه ترا مکان کعبه.
خاقانی.
ظلم و حرم تو حاش ﷲ
پای سگ و نردبان کعبه.
خاقانی.
حرم عفت و عصمت به تو آراسته باد
عَلَم دین محمد به محمد برپای.
سعدی.

حرم. [ ح ُ رَ ] (ع اِ) ج ِ حُرمة.

حرم. [ ح ِ ] (ع ص ) حرام. || نادر. ج ، احرام. || مرد مُحْرِم. (منتهی الارب ). || واجب وقُرِی ٔ «و حرم علی قریة اهلکناها انهم لایرجعون »؛ ای واجب. (معجم البلدان ).

حرم. [ ح َ رَ ] (اِخ ) گرداگرد مکه. (محمودبن عمر ربنجنی ) (دهار). گرداگرد خانه. پیرامن کعبه. گرداگرد کعبه و مکه. (منتهی الارب ). حرم خدای. مکه. در مکه مقابل حل است : التنعیم ؛ موضع بمکة فی الحل ، لیس فی الحرم.مسافتی از پیرامن کعبه که صید در آن ناروا است. آن مقدار اراضی مکه که در آن صید روا نبود :
گر آهوئی بیا و کنار منت حرم
آرام گیر با من و از من چنین مشم.
خفاف.
ولایت تو ز امن ای امیرچون حرم است
ز خرمی و خوشی همچو روضه ٔ رضوان.
فرخی.
ازعطا دادن پیوسته ٔ آن بارخدای
خانه ٔ زائر او بازندانی ز حرم.
فرخی.
بیرون آی [ حجاج به عبداﷲ زبیر ] تا ترا به شام فرستم بی بند عزیزاً مکرماً. آنگاه او داند که چه باید کرد تا در حرم بیش ویرانی نیفتد. (تاریخ بیهقی ص 186).
ز بدخواه ایمن شود وز ستم
چو ازچنگ یوز آهو اندر حرم.
اسدی.
ابا ناله و بوق و با پیل رفت
به دیدار جای سماعیل رفت
که خان حرم را برآورده بود
بدو اندرون رنجها برده بود.
(یوسف و زلیخا).
حرم یا یمن پاک در دست اوست
به دریای مصر اندرون شست اوست.
(یوسف و زلیخا).
چو بشنید کآمد ز راه حرم
جهانگیر پیروز با باد و دم.
(یوسف و زلیخا).
گفت نی گفتمش چو میرفتی
در حرم همچو اهل کهف و رقیم...
ناصرخسرو.
اندر حرم آی ای پسر ایرا که نمازی
کآن را به حرم در کنی از مزد هزار است.
ناصرخسرو.
بشناس حرم را که هم اینجابه در تست
با بادیه وریگ مغیلانْت چه کار است ؟
ناصرخسرو.
صاحب ستران همه بانگ بر ایشان زدند
کاین حرم کبریاست بار بُوَد تنگیاب.
خاقانی.
یارب این عشق چیست در پس و پیش
هیچ عاشق در حرم نزده ست.
خاقانی.
آن کعبه را کبوتر پرّنده در حرم
کآخر ز بام کعبه نیارد گذار کرد.
خاقانی.
خاطر خاقنی از آن کعبه شناس شد که او
در حرم خدایگان کرده بجان مجاوری.
خاقانی.
شاید اگر در حرم سگ ندهد آب دست
زیبد اگر در ارم بز نبود میوه چین.
خاقانی.
گفت ای برادر حرم در پیش است و حرامی از پس. (گلستان ). عبدالقادر گیلانی را دیدند در حرم کعبه. (گلستان ).
ای بادیه ٔ هجران تا عشق حرم باشد
عشاق نیندیشند از خار مغیلانت.
سعدی.
ببوی آنکه شبی در حرم بیاسایند
هزار بادیه سهل است اگر بپیمایند.
سعدی.
چنان به عدل تو مشتاق بود دولت و ملک
که تشنگان به فرات و پیادگان به حرم.
سعدی.
- آهوی حرم ؛ مصون از تعرض :
کمند سعدی اگر شیر بیشه صید کند
تو در کمندنیایی که آهوی حرمی.
سعدی.
- صید حرم ؛ حیوان شکاری در گرداگرد کعبه که صید آن حرام است :
چون دل ببردی دین مبر هوش از سر مسکین مبر
با مهربانان کین مبر لاتقتلوا صیدالحرم.
سعدی.
خون صاحبنظران ریختی از کعبه ٔ حسن
قتل اینان که روا داشت که صید حرمند.
سعدی.
یارب مگیرش ارچه دل چون کبوترم
افکندو کشت و عزت صید حرم نداشت.
حافظ.
رجوع به صید حرم شود.
- کبوتر حرم ؛ کبوتری که صید آن حرام است :
شکسته بال تر از من میان مرغان نیست
دلم خوش است که نامم کبوتر حرم است.
محتشم.
|| روضه ٔ رسول (ص ) :
بسلام آمدگان حرم مصطفوی
ادخلوها بسلام از حرم آوا شنوند.
خاقانی.

حرم. [ ح َرِ ] (اِخ ) نام وادیی به یمامة که نخل و زرع دارد. ابوزیاد گوید: فلج من افلاج یمامة. (معجم البلدان ).

حرم. [ ح ِ ] (اِخ ) نام وادیی که به بطن اللیث منتهی شود در یمن. (معجم البلدان ).

معنی حرم به فارسی

حرم
گرداگردخانه، اندرون سرا، داخل خانه، داخل کعبه
( اسم ) جمع حریم
نام وادی که به بطن الیث منتهی شود در یمن
ده از دهستان سامن شهرستان ملایر
مدینه منوره
مکه کعبه
[ گویش مازنی ] /harom borden/ مردن جانور قبل از ذبح
[ گویش مازنی ] /harom reye/ روده بزرگ
احرام
بیت الحرام
وحشی که در سرزمین حرم باشد

معنی حرم در فرهنگ معین

حرم
(حَ رَ) (اِ.) ۱ - گرداگرد خانه . ۲ - اندرون خانه . ۳ - گرداگرد کعبه و اماکنِ مقدس . ۴ - جای اهل و عیالِ مرد.

معنی حرم در فرهنگ فارسی عمید

حرم
۱. گرداگرد مزار امامان یا اماکن مقدس.
۲. قسمتی از خانۀ اعیان که تحت حمایت مرد بوده است و اهل و عیال وی در آن اقامت داشتند، اندرونی، حرمسرا.
۳. [مجاز] همسر یا دختران مرد که در اندرونی زندگی می کنند.
۴. [قدیمی، مجاز] کعبه.
= حرمت
حرم سرا، اندرون سرای، اندرونی.
محلی در خانۀ پادشاهان و بزرگان که جایگاه اقامت زنان و دختران بوده است، اندرونی.

حرم در دانشنامه اسلامی

حرم
حَرَم، محدوده ای پیرامون اماکن مقدّس اسلامی، به ویژه کعبه می باشد.از احکام حرم در باب های طهارت ،حج، جهاد، لقطه، حدود، قصاص و دیات سخن گفته اند که به مهم ترین موارد آن اشاره می شود.
واژه حرم، از ریشه حرم (به معنای ممنوع بودن)، گاهی به معنای اهل و عیال یک شخص یا محل اقامتشان است، که آن ها را از تعرض دیگران حفظ می کند. محدوده ای گرداگرد کعبه معظم و همچنین به حد فاصل بین دو کوه «عائر» و «وُعَیر» در مدینه ، وهمچنین به مدفن پیامبران و امامان علیهم السّلام گفته می شود .
وجه تسمیه
در متون اسلامی، این واژه بیش تر در مورد مکانی گرداگرد اماکن مقدّس به کار می رود که ورود و حضور در آن ها آداب ویژه ای دارد.مثلا واژگان حرم یا حرم اللّه یا حرم مکّی معمولا به منطقه ای در حریم خانه کعبه تا محدوده ای معین اطلاق می شود. برخی حرم نامیدن محدوده این اماکن را به دلیل محترم بودن آن ها یا حرمت انجام دادن برخی کارها در آن ها دانسته اند.
کاربرد
تعابیر حرم الرسول یا حرم نبوی درباره حرم پیامبر صلی اللّه علیه وآله وسلم در مدینه به کار می رود.همچنین، ترکیب حرمین شریفین برای اشاره به دو حرم مکه و مدینه یا دو حرم نجف و کربلا یا دو حرم بیت المقدّس و الخلیل بسیار کاربرد دارد.گفتنی است در متون دینی، گاهی واژه حرم در معنایی مضیق تر یعنی درخصوص مسجدالحرام یا مسجدالنبی ، یا در مفهومی وسیع تر یعنی سرزمینی که مکه یا مدینه را دربرگرفته است، به کار می رود.همچنین اطلاق واژه حرم بر مدفن امامان شیعه (مشاهد مشرّفه) بسیار شایع است، مانند حرم حسینی درباره مرقد امام حسین علیه السلام و حرم رضوی درباره مرقد امام رضا علیه السلام.
مهم ترین مصداق
...
حرم
حَرَم، به محدوده ای پیرامون مکان های مقدسی گفته می شود که به دلیل انتساب به یکی از مقدسات اسلام از حرمتی خاص برخوردار ند و با آن همچون دیگر مکان ها رفتار نمی شود. مهمترین حرم مسلمانان، حرم مکه است که خانه خدا در آن قرار دارد. در رتبه بعد، حرم مدینه است که خانه و مدفن رسول الله(ص) را دربرمی گیرد و در کنار حرم مکی، حرمین شریفین خوانده می شود.
در معنایی توسعه یافته، حرم برای مدفن ائمه (ع) و حتی امامزادگان و اولیاء هم به کار برده شده و از تعابیری چون حرم علوی، حرم رضوی و یا حرم عبدالعظیم حسنی استفاده شده است. حرم در عرف عامه شیعیان امامیه، به مسجد یا محوطه ای زیارتی اطلاق می شود که بر گراگرد مدفن ساخته شده است.
بنابر نظر مشهور فقهای شیعه، از احکام اختصاصی حرم مکی، حرم نبوی، مسجد کوفه و حائر حسینی، جواز و حتی استحباب کامل خواندن نماز مسافر در این اماکن است.
حرم
معنی حُرِّمَ: حرام شد - ممنوع شد (هم ممنوع حکمي وهم قهري)
معنی حَرَّمَ: حرام کرد - ممنوع کرد (هم ممنوع حکمي وهم قهري)
معنی حُرُمٌ: جمع حرام به معني هر چيزي که هتک و اهانت به آن جايز نباشد -مُحرم (کسي که برخي کارها بر اوحرام شده)
معنی مُلِيمٌ: مورد ملامت قرار گرفته (کلمه مليم اسم فاعل از لام است ، که به معناي داخل شدن در ملامت است ، مانند احرام که به معناي داخل شدن در حرم است )
معنی بَکَّةَ: مکه - زمين مکه - مسجدالحرام - محل طواف در مسجد الحرام (مراد از کلمه بکه زمين مکه است ، و اگر آن را بکه خوانده ، براي اين است که مردم در اين سرزمين ازدحام ميکنند ، و چه بسا گفته باشند که بکه همان مکه است . و بکه خواندنش از باب تبديل ميم به با است بعضي...
معنی مَشْعَرِ: مشعرالحرام يا مزدلفه نام محلی است میان عرفات و منا که پس از وادی یا دره ي مأذمین قرار دارد و حجاج باید بعد از غروب شرعی روز عرفه یعنی پس از پایان وقوف در عرفات در روز نهم ذي حجه به این سمت حرکت کنند تا در مشعر براي مدتي هرچند كوتاه به عنوان يكي از وا...
تکرار در قرآن: ۸۳(بار)
ممنوع. (مفردات) ضدّ حلال (صحاح - اقرب) نگویی این حلال و این ممنوع است . حرام گاهی حرام تکلیفی است مثل ، . گاهی به طریق بازداشتن قهری و اجباری است نحو ، ، این تحریم به طریق منع اجباری است که خدا جلوشان را گرفته است می‏شود گفت که تحریم طبیعی است همانطور که شخص تعلیم ندیده از هدایت هواپیما ممنوع است همچنین مشرک از رفتن به بهشت باز باشد زیرا او توانائی رفتن ندارد پس حرام در اینگونه آیات به معنی غیر مقدور است . گاهی به تسخیر و اعمال قدرت خداست مثل زنان شیر ده را بر او قبلاً حرام کردیم، اینکه موسی پستان هیچ زن شیرده را نگرفت فقط خواست خدا بود تا بالاخره به مادرش برگردد. گاهی تحریم طبیعی و مقتضای طبیعت است که خدا چنان قرار داده است مثل: بر قریه‏ای که هلاک کرده‏ایم برگشتن به دنیا، حرام و نا مقدور است، آنها بر نمی‏گردند . حرم مکّه را از آن حرم گویند که بعضی چیزها در آن تحریم شده به خلاف سایر مواضع، همچنین است ماه حرام (مفردات) مثل آیا جا ندادیم آنها را در حرم امنی که میوه‏های هر چیز به انجا جمع می‏شود . در اقرب الموارد گوید: حرمت چیزیست که هتک آن حلال و جایز نیست (احترام). المسجد الحرام - البیت الحرام - الشهر الحرام،همه از این حرام شده که در غیر اینها محترم اند و حدودی دارند و چیزهائی در آنها حرام شده که در غیر آنها حرام نیست. حرم (بر وزن شتر) جمع حرام است گویند: رجل حرام و قوم حرام (مجمع البیان) مثل شکار را نکشید آنگاه که در حال احرام هستید. شخص رد حال احرام را حرام و محرم گویند که از چیزهائی (محرمات احرام) ممنوع است . ماههای حرام عبارت اند از ذوالقعده الحرام، ذوالحجة الحرام، محرّم الحرام و رجب. سه تای اوّلی پشت سر هم هستند و چهارمی تنها و ما بین جمادی الثانی و شعبان است. حکم چهار ماه مزبور حرمت جنگ در آنهاست و اگر یک طرف احترام آنها را مراعات نکرد و ابتدا به جنگ نمود مراعات احترام آن بر طرف دیگر لازم نیست چنان که بعداً خواهد آمد. ذیل آیه چنین است «فَلا تَظْلِموا فیهِنَّ اَنْفُسِکُمْ» از این جمله فهمیده می‏شود که معصیت در این جمله چهار ماه گناهش بیشتر است در المیزان می‏گوید: خداوند این چهار ماه را حرام کرد تا مردم از جنگ دست بکشند و امن دائر شود و مردم به سوی طاعت خدا روند احترام این چهار ماه از شریعت ابراهیم علیه السلام بود و عرب آنها را حتی در بت پرستی محترم می‏شمردند. «ذلِکَ الدّینُ الْقَیِّمُ» اشاره بدان است که این تحریم دین قائم به مصالح بندگان است (به اختصار) . * بعضی‏ها گفته‏اند: مراد از ماههای حرام چهار ماه مشهور است، ولی سیاق آیات نشان می‏دهد که مراد از آنها چهار ماه مهلت است که در آیه 2 این سوره ذکر شده «فَسیحُوا فی الْاَرْضِ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ»نه ماههای حرام و این چهارماه، حرام خوانده شده که مزاحمت بر مشرکان در آنها حرام بود. میدانیم که اعلام سوره برائت توسط امیرالمؤمنین علیه السلام در روز دهم ذو الحجّه سال نهم هجرت بود علی هذا اشهر حرم با ماههای مهلت تطبیق می‏شود و در این صورت الف و لام «اَلْاَشْهُرُ الْحُرُمِ» برای عهد ذکری است و به آیه دوّم راجع است چنانکه المیزان گفته . ماه حرام در مقابل ماه حرام است و شکستن حرمتها را قصاصی هست هر که به شما تعدّی کرد به او تعدّی کنید همانطور که به شما تعدّی کرده. این ایه حکایت از ان دارد که اگر احترام ماه حرام را بشکند و جنگ را شروع نماید مراعات احترام آن بر طرف دیگر لازم نیست «وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ» به طور عمومی میرساند که اگر کسی حرمت کسی را از بین ببرد و مراعات نکند، طرف در مقابله به مثل حق دارد، روشنتر از آن جمله«فَمَنِ اعْتَدی عَلَیْکُمْ فاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ ما اعْتَدی عَلَیْکُمْ»است که در افاده مطلب ابهامی ندارد. آن است مطلب و هر که محترمهای خدا را تعظیم کند و بزرگ دارد آن برای او نزد پروردگارش خیر است. به قرینه آیات سابق روشن می‏شود که مراد از «حرمات» حج، مسجد الحرام، کعبه و غیره آنها است که بزرگداشتن آنها سبب خیر است. و میشود گفت: که «حرمات» اعمّ از اینهاست و خداوند بعد از شمردن قسمتی از آنها به طور کلی می‏فرماید: تعظیم حرمات بر آدمی خیر و مفید است . محروم به معنی ممنوع است یعنی کسیکه از روزی و درآمد کافی ممنوع است و مقابله با سائل نشان می‏دهد که او در عین حال که فقیر است از کسی سئوال نمی‏نماید با علامتشان آنها را می‏شناسی .
حرم الحرم‏ محدوده حرم که متصل به حرم باشد. از آن در باب حج سخن گفته‏اند.
حرم الحرم محدوده چهار فرسخی متصل به حرم مکه از چهار طرف می باشد.
احکام حرم الحرم
بنابر قول اکثر، بلکه مشهور، شکار کردن در حرم الحرم مکروه است.
برخی، آن را حرام و موجب ثبوت کفاره دانسته‏اند.

حرم امام حسین(ع) محل دفن امام حسین(ع)، شماری از بنی هاشم و یاران امام در کربلا است که در دهم محرم سال ۶۱ ق در مواجهه با سپاهیان عبیدالله بن زیاد به شهادت رسیدند. مختار ثقفی اولین بنا را بر مرقد امام حسین(ع) ساخت و در دوره های بعد شیعیان و محبان اهل بیت(ع) مخصوصاً پادشاهان و حاکمان، اهتمام ویژه ای بر بازسازی، ترمیم و توسعه این حرم داشته اند. این حرم بارها از سوی مخالفان از جمله خلفای عباسی و وهابیان تخریب شده است. مهمترین تخریب حرم امام حسین (ع) در زمان متوکل و آخرین آنها در سال ۱۴۱۱ق توسط حکومت بعث عراق در پی انتفاضه شعبانیه صورت گرفت.
زیارت حرم امام حسین(ع) یکی از اعمال مورد توجه شیعیان و مورد تأکید احادیث امامان شیعه است. بیشترین زیارت کنندگان در روزهای عاشورا، اربعین و نیمه شعبان در حرم امام حسین(ع) گرد هم می آیند. در فقه شیعه، حرم و تربت امام حسین(ع) احکام خاصی دارد.
حسین بن علی بن ابی طالب (علیه السلام)(۴-۶۱ق)، امام سوم شیعیان، از اصحاب کساء، فرزند دوم امام علی(ع) و حضرت زهرا(س)، نوه پیامبر(ص) و مشهور به اباعبدالله است. او در دهم محرم سال ۶۱ق، به همراه یارانش توسط یزید بن معاویه به شهادت رسید.
حرم امام حسین علیه السلام در کربلا، که محل شهادت و مدفن آن حضرت است یکی از زیارتگاه های مهم شیعیان است. در ضریح شریف آن حضرت حضرت علی اکبر علیه السلام (در پایین پا) و حضرت علی اصغر علیه السلام (بر سینه) نیز دفن اند. همچنین بیشتر شهدای کربلا در فاصله چند متری از حرم به خاک سپرده شده اند. در شمال شرقی حرم امام حسین علیه السلام، حرم حضرت عباس علیه السلام قرار دارد. مابین آن دو حرم شریف را بین الحرمین می گویند. در روایات، فضیلت و برکات و آثار فراوانی برای زیارت حرم ابا عبدالله الحسین علیه السلام و نماز خواندن و اعتکاف و دفن و... در آن ذکر شده است.
حرم امام حسین علیه السلام، به همراه حرم ابوالفضل العباس علیه السلام و فضاهای پیرامون این دو جایگاه، هسته مرکزی شهر را تشکیل می دهند. حرم مطهر بیش از دو متر از سطح شهر پایین تر است؛ از این رو تعداد زیادی پله زائران را از دروازه ها به درون صحن هدایت می کند.
حرم مطهر از گنبدی بزرگ و مطلّا تشکیل شده که بر روی گنبد خانه ای وسیع و چندین رواق و یک مسجد بزرگ و صحنی فراخ است که تمامی این مجموعه را در بر می گیرد
در زیر گنبد، ضریح مطهر قرار دارد که قسمت عمده فضای گنبدخانه را اشغال کرده و درون آن قبر مطهر امام حسین علیه السلام و دو فرزندش علی اصغر و علی اکبر علیهما السلام جای دارد. طول ضریح مطهّر، در بخشی که مرقد امام را در برگرفته، به پنج دهنه (پنجره) و عرض آن نیز به چهار دهنه تقسیم می شود و هر قسمت ٨٠ سانتی متر عرض دارد؛ امّا بخشی که مرقد علی اکبر (ع) را در میان گرفته، از عرض، تنها یک بخش و از طول شامل دو بخش است. همان گونه که پیشتر اشاره شد، طول مجموع آن قسمت از ضریح که مرقد امام (ع) را دربرگرفته، ۵/۵ و عرض این قسمت ۵/۴ متر است، ولی طول آن قسمت که قبر علی اکبر (ع) را در میان می گیرد ۶/٢ متر و عرض آن ۴/١ متر است. ارتفاع ضریح ۵/٣ متر است و بر بالای آن، در چهار گوشه، چهار گویچه طلاست که قطر هر یک به ۵٠ سانتیمتر می رسد. در کنار این گویچه ها ظرف های مستطیل شکلی است که طول هر یک به نیم متر می رسد و زراندود شده اند.
در سمت شرق ضریح مطهر حضرت، فضایی است که در جنوب آن پنجره ای نقره ای قرار دارد. اینجا آرامگاه قسمت اعظم شهیدان واقعه کربلا است که همگی آنان پیرامون آن پنجره و فضاهای اطراف پراکنده و مدفون هستند. گرداگرد گنبدخانه را چهار رواق در بر گرفته است.
حرم مطهر دارای ایوانی است که قسمتی از آن با خشتهای طلا پوشیده شده و بخشهای دیگر آن با کاشی مُعَرَّق و نفیس اصفهان تزیین یافته است. سقف بلند ایوان را مجموعه ای از ستونهای مرمرین، تراش هنرمندان اصفهانی نگاه داشته است.
پس از شهادت امام حسین (علیه السلام)، طایفه ای از بنی اسد به همراه امام سجاد علیه السلام پیکر آن امام و یارانش را در همان جایی که محل شهادت آنان بود به خاک سپردند. مورخان در مورد روزی که اجساد مطهر شهدا دفن شده اند اختلاف نظر دارند عده ­ای روز یازدهم و برخی دیگر هم روز سیزدهم محرم سال شصت و یک هجری را زمان دفن شهدای کربلا بیان کرده­ اند. بنی اسد همچنین درخت سدری را بر سر مزار آن حضرت برای علامت گذاری کاشتند.
اما نخستین بقعه و آرامگاهی که بر فراز آن برآمدگی ها ساختند، به دست مختار بن ابی عبیدة ثقفی، انتقام گیرنده خون شهیدان کربلا، بود. مختار پس از آن که با سپاهیان خود، به فرماندهی ابراهیم بن مالک اشتر، سپاه عبید الله بن زیاد را شکست داد و تمامی جنایت کاران آن حادثه را مجازات کرد، در ۶۵ق بر مزار آن شهیدان حاضر شد و شالوده نخستین بقعه و آرامگاه را بر فراز آن قبرها بنا نهاد و روی آن ها یک دیوار و سقف آجری با روکش گچ گذارد.
حرم امام حسین(ع) محل دفن امام حسین(ع)، شماری از بنی هاشم و یاران امام در کربلا است که در دهم محرم سال ۶۱ ق در مواجهه با سپاهیان عبیدالله بن زیاد به شهادت رسیدند. مختار ثقفی اولین بنا را بر مرقد امام حسین(ع) ساخت و در دوره های بعد شیعیان و محبان اهل بیت(ع) مخصوصاً پادشاهان و حاکمان، اهتمام ویژه ای بر بازسازی، ترمیم و توسعه این حرم داشته اند. این حرم بارها از سوی مخالفان از جمله خلفای عباسی و وهابیان تخریب شده است. مهمترین تخریب حرم امام حسین (ع) در زمان متوکل و آخرین آنها در سال ۱۴۱۱ق توسط حکومت بعث عراق در پی انتفاضه شعبانیه صورت گرفت.
زیارت حرم امام حسین(ع) یکی از اعمال مورد توجه شیعیان و مورد تأکید احادیث امامان شیعه است. بیشترین زیارت کنندگان در روزهای عاشورا، اربعین و نیمه شعبان در حرم امام حسین(ع) گرد هم می آیند. در فقه شیعه، حرم و تربت امام حسین(ع) احکام خاصی دارد.
حسین بن علی بن ابی طالب (علیه السلام)(۴-۶۱ق)، امام سوم شیعیان، از اصحاب کساء، فرزند دوم امام علی(ع) و حضرت زهرا(س)، نوه پیامبر(ص) و مشهور به اباعبدالله است. او در ۱۰ محرم سال ۶۱ قمری، به همراه یارانش به دستور یزید بن معاویه به شهادت رسید.
درباره سابقه تاریخی حرم مطهر، مورخان و نویسندگان اقوال بسیار نقل کرده اند، برخی از تاریخ نویسان بر این عقیده اند که بقعه مبارکه حضرت رضا علیه السّلام پس از وقایع و حوادث مهم خراسان که در طول قرن ها به وجود آمد، در معرض تحولاتی قرار گرفت و به واسطه تاخت و تاز اقوام مختلف و لشکرکشی ها به سرزمین خراسان، مانند تهاجم های سبکتکین و غزهای ترکمان و مغول ها بارها به کلی ویران و سپس بازسازی گردید.
نویسندگان دیگر بر این نظرند که خرابی های وارده از تهاجم ها به گونه ای نبوده است که بنای بقعه را به کلی ویران کند، بلکه برخی حملات، خرابی هایی در قسمت فوقانی ایجاد کرده اند و به قسمت تحتانی دیوارها آسیبی نرسیده است، پایه های بقعه همان بنای اولیه است که ابتدا شالوده اصلی آن را با گل چینه ساخته اند و به دفعات قسمت هایی از دیوارهای آن مرمت شده و تزیین یافته است.قراین و شواهد نشان می دهد که نظر اخیر بیشتر مقرون به صحت است و نظریه تخریب کامل بقعه منوره دور از واقعیت است، چه اولا در ادوار مختلف گروهی از مورخان و جغرافیدانان و جهانگردان، شخصا مرقد مبارک امام علیه السلام را از نزدیک دیده و توصیف کرده اند. ثانیا، آثار و سبک های گوناگون و فنون معماری و کاشی کاری قرون مختلف مانند آثار معماری غزنویان و سلاجقه و عهد تیموریان در حرم موجود است و در آخر عبارات مکتوب بر کاشی های نفیس و ممتاز بعضا نام بانی و تاریخ های ۵۱۲، ۶۱۲ و ۷۶۱ هجری نوشته شده است.ثالثا، اگر بقعه منوره بکلی ویران شده بود، با توجه به این که اثری از گور هارون برجای نمی ماند، بانیان و ارادتمندان به امام علیه السّلام که پس از آن، اقدام به احداث مجدد بنا نمودند، می توانستند از نظر معماری در ساختن مجدد دیوارها به گونه ای عمل کنند که قبر مطهر امام علیه السّلام در وسط بنای جدید واقع شود. در صورتی که وضع فعلی بقعه منوره چنین نیست و همان گونه است که مامون برای قبر پدرش در سال ۱۹۳ ه. ق در نظر گرفت و ده سال بعد که حضرت به شهادت رسید پیکر مقدس او را در داخل بقعه در قسمت بالاسر هارون به خاک سپردند، در نتیجه خاکسپاری پیکر مطهر حضرت، تنگنایی در محل بقعه و بالای سر مبارک به وجود آمد که تا این اواخر باقی بود و در توسعه اخیر نسبتا وسعت یافت. بنابراین، سوابق و ادله قاطع و قراین موجود در بنا نشان می دهد که حرم و بقعه مبارکه از قدیم ترین بناهای مشهدالرضا است ولی البته گنبد مطهر در طول زمان بر اثر حوادث طبیعی و تهاجم های وحشیانه ویرانی های مکرر دیده است.
عصر غزنویان
به دنبال ترمیم و تزیین اساسی بقعه در عهد دیلمیان، به دستور سبکتکین (۳۸۷ـ۳۶۶) پادشاه غزنوی در قرن چهارم سقف و قسمتی از دیوار بقعه ویران شد و مردمان از زیارت حضرت منع شدند. اما شیعیان مخفیانه به زیارت قبر امام علیه السّلام ادامه دادند، در حالی که تا مدتها همچنان بقعه نیمه ویران باقی بود. تا این که سلطنت به سلطان محمود غزنوی رسید. می گویند او شبی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم و یا به روایتی حضرت علی بن ابی طالب علیه السّلام را در خواب دید که او را مخاطب قرار داده و اشاره به آن گنبد ویران می کند و می فرماید تا کی چنین خواهد بود؟ گفته اند سلطان محمود صبح روز بعد معماری را به حضور طلبید و به طوس فرستاد. بنا به نوشته تاریخ بیهقی در سال ۴۰۰ ه. ق ابوبکر شهمرد بنای بقعه را بار دیگر بر روی بازمانده دیوارهای گلین با آجر می سازد و مناره ای هم بر آن اضافه می کند که این بنا هسته اصلی حرم مطهر را تشکیل می دهد.
عصر سلجوقیان
در این دوره اولین سنگ مزار امام علیه السّلام که متعلق به سال ۵۱۶ ه. ق است به ابعاد ۶• ۳۰• ۴۰ سانتی متر بر روی قبر مطهر نصب شد که کتیبه آن چنین است:«امر بعمارة المشهد الرضوی علی بن موسی علیه السلام. العبد المذنب الفقیر الی رحمته ابوالقاسم احمدبن علی بن احمد العلوی الحسینی تقبل الله منه» این قطعه سنگ امروز در میان دیگر آثار تاریخی در موزه آستان قدس رضوی موجود است.مهمترین واقعه این دوره حمله غزهای ترکمان به حرم مطهر رضوی بود. در سال ۵۴۸ ه. ق ترکان غز به مشهد و ناحیه طوس حمله کردند و همه شهر را به آتش کشیدند و بسیاری از مردم از جمله علما و بزرگان را کشتند. در این جریان به بنای حرم لطمه وارد شد که چند سال بعد شرف الدین ابوطاهر بن سعد بن علی قمی حاکم مرو در عهد سلطان سنجر (۵۵۷ـ۵۱۱ ه. ق) به مرمت آن همت گماشت.
مغولان و حرم مطهر
...
امنیت حرم، مصونیت حرم مکی و مردم آن از خطرها و تهدیدها را گویند.
امنیت واژه ای عربی از ریشه «ا ـ م ـ ن» به معنای برطرف شدن بیم و هراس، ایمن شدن و اطمینان خاطر یافتن است.
معنای حرم و محدوده آن
حرم به معنای ممنوع و حرام است و به حرم مکه و مناطق پیرامون آن تا محدوده ای می گویند که مردم در آن جا محرم می شوند. این محدوده شامل مسجدالحرام و مناطق پیرامون آن است که می گویند ابراهیم خلیل علیه السّلام آن را نشانه گذاری کرد و رسول خدا (صلی الله علیه و اله) در پی فتح مکه، تمیم بن اسد خزاعی را برای بازسازی آثار یاد شده مامور ساخت. تعیین جایگاه این آثار با ذکر مسافت نسبتا دقیق از اطراف مکه، در منابع حدیثی و تاریخی آمده و برخی معاصران از وجود آثار کهن در این محدوده ها یاد کرده اند که از استمرار محدوده حرم در طول تاریخ نشان دارد.
تقدس و امنیت مکه
تقدس و امنیت شهر مکه از آیات گوناگون قرآن بر می آید. (برای نمونه: بقره/۲، ۱۲۵-۱۲۶؛ ابراهیم/۱۴، ۳۵؛ نمل/۲۷، ۹۱؛ تین/۹۵، ۳ ) امنیت خانه خدا به فرمان خداوند صورت گرفته است: {و اذ جعلنا البیت مثابة للناس وامنا}. این آیه، خانه خدا را جایگاه گروه های مردم و مکانی امن می شمرد که هر کس به آن پناه آورد، در امان است. عرب پیش از اسلام نیز این سنت را رعایت می کرد و در مکه به مال و جان مردم دست نمی انداخت: {و من دخله کان آمنا} (آل عمران/۳، ۹۷ و نیز نک: قصص/۲۸، ۵۷ ) در آیه ای دیگر، شهر مکه مکانی امن خوانده شده که بر اثر شرک و کفران نعمت اهالی آن، جامه گرسنگی و بیم بر آنان پوشانده شد: {و ضرب الله مثلا قریة کانت آمنة مطمئنة یاتیها رزقها رغدا من کل مکان فکفرت بانعم الله فاذاقها الله لباس الجوع و الخوف بما کانوا یصنعون} مفسران کفران نعمت آنان را شرک و رد دعوت پیامبر (صلی الله علیه و اله) دانسته اند.
امنیت حرم در قرآن
...
امنیت حرم به معنای حفظ و مصونیت شهر مکه و مناطق پیرامون آن تا محدوده ای که حرم شمرده میشود، از خطرات است. در آیات مختلف قرآن کریم تقدس و امنیت شهر مکه تاکید شده است. پس از آن که ابراهیم(ع) همسرش هاجر و فرزند خردسالش اسماعیل(ع) را در مکه ساکن ساخت، امنیت این سرزمین را از خداوند خواست. محدوده حرم محدوده شامل مسجدالحرام و مناطق اطراف آن است که بنابر روایات اسلامی توسط حضرت ابراهیم خلیل(ع) نشانه گذاری شده است.
امنیت را به دو گونه تکوینی و تشریعی تقسیم کرده اند. امنیت تکوینی به معنای ایمن بودن حرم مکه از خرابی و ستم و بلاها است. نمونه امنیت تکوینی، زدودن ترس اهل حرم است که در سوره قریش به آن اشاره شده و همچنین ماجرای نجات مکه از حمله ابرهه. امنیت تشریعی به این معنا است که هر کس در حرم وارد شود شرعا در امان خواهد بود و نباید به او آسیبی برسد، از همین روست که مجرم و فرد تحت تعقیب در داخل حرم از تعقیب و مجازات در امان است. گفته شده که حرم الهی حتی از آسیب حاکمان ستمگر نیز در امان خواهد بود و خداوند دل های گردنکشان را به تعظیم در برابر حرم امن الهی متمایل ساخته است. علاوه بر اینکه حرم الهی از بلایای طبیعی در امان است و نیز حیوانات وحشی نه تنها در حرم به شکار خود حمله نمی کنند بلکه تا وقتی که در حرم هستند، از هراس و آزار در امان خواهند بود .
امنیت واژه ای عربی از ریشه «ا ـ م ـ ن» به معنای برطرف شدن بیم و هراس، ایمن شدن و اطمینان خاطر یافتن است.حرم به معنای ممنوع و حرام است.
نشانه‏های تعیین کننده حدود حرم مکه را اَنصاب حرم می گویند.
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۹.    
...
انصاب حرم به نشانه های مرز حرم که مرزهای حرم را مشخص می کنند اطلاق می شود. از آن جا که محدوده حرم دارای احکام ویژه و امنیت بوده و باید با احرام به آن وارد می شدند، مشخص ساختن این محدوده از اهمیت فراوان برخوردار است. بنابر روایاتی تعیین این حدود توقیفی بوده است، به این صورت که در زمانی که حضرت ابراهیم حجرالاسود را در جای خود قرار داد نوری از آن درخشید و ایشان به کمک جبرئیل آن مکان ها را علامت گذاری کرد و در این حدود سنگ چین هایی ساخت و محکم کرد. در دوره های مختلف این انصاب بازسازس یا مرمت شده است.
انصاب جمع نَصْب به معنای نشانه است. به نشانه هایی که مرزهای حرم را مشخص می کنند، انصاب الحرم گفته می شود. بر این نشانه ها واژگانی چون اعلام الحرم و منار الحرم و امیال نیز اطلاق شده است. پیش از اسلام، انصاب به سنگ هایی گفته می شد که مشرکانی که قدرت ساخت خانه یا بتی برای عبادت نداشتند، روبه روی حرم یا جاهای دیگر قرار می دادند و گرد آن ها طواف و نزدشان قربانی می کردند.
از آن جا که محدوده حرم دارای احکام ویژه مانند ممنوعیت نبرد و خونریزی، صید و شکار، قطع درختان و گیاهان بوده و باید با احرام به آن وارد می شدند، مشخص ساختن این محدوده از اهمیت فراوان برخوردار است. چندین روایت بر تعیین مرزهای محدوده حرم به دستور خداوند تصریح دارند. البته در شیوه آن اختلاف هایی به چشم می خورد. برپایه برخی روایات، مرزهای حرم با درخشش نوری از حجرالاسود هنگامی که حضرت ابراهیم آن را در جای خود قرار داد، مشخص شد. سپس ایشان با راهنمایی جبرئیل محدوده حرم را علامت نهاد و بر این حدود سنگ چین هایی ساخت و با خاک و گل آن ها را محکم کرد. بر این اساس، تعیین این حدود توقیفی است و نه اجتهادی. از این رو، در موقعیت این انصاب در طول روزگاران تغییری داده نشده است. این محدوده که مسجدالحرام را درون خود دارد، چهارسوی مکه را احاطه کرده است.
اهالی مکه را اَهل حَرَم گویند.
 ۱. ↑ حریری، فرهنگ اصطلاحات حج، ص۲۱.

منبع
تونه ای، مجتبی، فرهنگنامه حج، ص۱۵۴. رده های این صفحه : اماکن | تاریخ اسلام | جغرافیای اسلامی | مکه































ورود به سامانه / ایجاد حساب کاربری


العربیة











آخرین مطالب اضافه شده
...
اهل حرم؛ به ساکنان محدوده حرم مکی اطلاق می شود. به اعراب اهل حرم، حمس و اعراب اهل حل، حله گفته می شده و هر کدام احکام خاصی داشتند. اهل حرم در برخی از موارد مانند قبله، صید، استطاعت، طواف وداع، مصرف قربانی و میقات احکام خاصی دارند. به عنوان مثال: قبله احل حرم خود کعبه و قبله ساکنان مناطق دور را حرم می دانند.
اهل حرم ترکیبی اضافی و مرکب از «اهل» و «حرم» است. برای واژه اهل، معانی گوناگون یاد شده که با توجه به مضاف الیه آن، تغییر می یابد. این واژه هنگامی که به مکان اضافه شود، به افرادی که در آن مکان ساکن باشند، اطلاق می گردد. حرم نیز به محدوده ای گرداگرد کعبه گفته می شود. در فقه اسلامی، این ترکیب اضافی درباره افرادی که ساکن محدوده حرم هستند، به کار می رود. از این اصطلاح با تعابیری چون ساکنان حرم، اهل مکه، مکی و حرمی نیز یاد می شود.
گزارش های تاریخی پیش از اسلام حاکی از آن است که عرب در شیوه اجرای آیین های دینی به دو دسته تقسیم می شدند: حمس یعنی قریش که اهل حرم به شمار می آمدند؛ و حلّه که بیرون از حرم بودند. قبایل عربی که ساکن منطقه حرم نبودند، می بایست در جامه های اهل حمس، حج یا عمره را به جا می آوردند و غذای خود را از آنان می خریدند.
روز عاشورا سپاه عمر بن سعد بعد از به شهادت رساندن امام حسین (علیه السّلام)، به خیمه ها حمله کردند، و خیمه ها را آتش زدند، و اموال و اثاث آنها را به غارت بردند.
ابومخنف در این باره می نویسد: مردم به سوی زنان حسین (علیه السّلام) و اموال و اثاثش هجوم آوردند و لباس های فاخر و شتر(هایشان) را به غارت بردند، و چه بسا بین آنها بر سر پیراهن های موجود در خیمه ها کشمکش می شد و سرانجام، ماموران غالب می شدند و آن پیراهن ها را به یغما می بردند.
← سخن امام رضا
حمید بن مسلم می گوید: من به سوی علی بن الحسین رفتم. او بر بستری خوابیده و به شدت بیمار بود. (ابن شهرآشوب از احمد بن حنبل نقل می کند که سبب بیماری امام سجاد (علیه السّلام) آن بود که زره بلندی پوشید و زیادی آن را به دست گرفت و پاره کرد که در نتیجه، دست های حضرت آسیب دید و دیگر قادر به دست گرفتن شمشیر و مبارزه با سپاه دشمن نبود. اما این گزارش از اعتبار چندانی برخوردار نیست؛ چرا که تنها ابن شهرآشوب آن را نقل کرده است و با نقل مشهور، که بیماری حضرت شکم درد بوده است، منافات دارد.) در این حال شمر بن ذی الجوشن همراه پیادگانش آمدند و آنها به شمر گفتند: او را نکشیم؟! گفتم: سبحان الله، آیا بچه ها (برخی نویسندگان معاصر، این تعبیر را شاهدی دانسته اند بر اینکه امام سجاد (علیه السّلام) در آن زمان به سن بلوغ نرسیده بود ؛ اما این ادعا مردود است؛ چرا که به اعتراف ابن سعد و طبری، علی بن الحسین (علیه السّلام) هنگام همراهی با پدرش (در کربلا) ۲۳ یا ۲۴ ساله بوده است و سخن کسی که گفته وی کوچک بوده و بالغ نبوده است، نادرست است؛ چرا که فرزند او ابوجعفر محمد بن علی، از او متولد شده بود و فرزند وی یعنی حضرت باقر (علیه السّلام) بیش از سه سال داشت و در کربلا حاضر بود. به نظر می رسد مقصود حمید بن مسلم از کم سال معرفی کردن آن حضرت، جلب ترحم آنان و تحریک عاطفهٔ حاضران بوده است.) را بکشیم؟ او بچه است. من پیوسته هر کس را که می خواست به او حمله کند، دفع می کردم، تا آنکه عمر سعد آمد و گفت: هیچ کس نباید داخل خیمه زنان شود و متعرض این نوجوان بیمار شود و هرکس چیزی از اجناس برداشته است، باید به آنان برگرداند. حمید می گوید: به خدا سوگند، هیچ کس چیزی را برنگرداند. به نظر می رسد همان طور که پیش تر گذشت، آنچه باعث انصراف دشمن از کشتن امام سجاد (علیه السّلام) شد، بیماری ایشان بود که باعث ضعف شدید ایشان شده بود، و این ضعف به قدری بوده است که عده ای تصور می کردند او بر اثر این ضعف و بیماری خواهد مُرد و دیگر نیازی به کشتن او نیست؛ لذا از کشتن او صرف نظر کردند. در حدیثی که ابوالجارود از امام باقر (علیه السّلام) نقل کرده است، و ما آن را در بحث تحویل ودائع و وصایای امامت ذکر کردیم، به شدت بیماری امام اشاره شده است.
آتش زدن خیمه گاه
بعد از آنکه دشمنان به دستور شمر بن ذی الجوشن خیمه ها را غارت کردند، از خیمه ها بیرون آمدند، (گفتنی است کتاب الفتوح ابن اعثم، کهن ترین منبع درباره آتش زدن خیمه هاست.) و تصمیم گرفتند خیمه ها را به آتش بکشند. گویا از دیدن خیامی که تا چند لحظه پیش، محل استقرار امام و یاران و شیرمردان عرصهٔ کربلا بود وحشت داشتند.
← گزارش سید بن طاووس
...


حرم در دانشنامه ویکی پدیا

حرم
حَرَم، به گرداگرد کعبه یا اماکن مقدس گویند.
بارگاه
ضریح
مرقد
«حرم» واژه ای با ریشهٔ عربی است که واژه هایی چون «حریم» با آن از یک ریشه هستند.
بخش های گوناگون آن شامل:
عکس حرم
حرم یک روستا در ایران است که در دهستان یافت واقع شده است. حرم ۲۹ نفر جمعیت دارد.
فهرست شهرهای ایران
مختصات: ۳۴°۱۶′۵۴″ شمالی ۴۸°۴۶′۵۷″ شرقی / ۳۴٫۲۸۱۶۷°شمالی ۴۸٫۷۸۲۵۰°شرقی / 34.28167; 48.78250
فهرست روستاهای ایران
حرم آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ملایر در استان همدان ایران است.
این روستا در دهستان حرم رود علیا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۴۷ نفر (۳۰۴خانوار) بوده است.
حرم امام حسین یا حرم حسینی در کربلا، مدفن ابی عبدالله حسین بن علی، مشهور به سیدالشهداء پیشوای سوم شیعیان است که در زمان خلافت یزید بن معاویه، در مخالفت با وی جنگید و روز عاشورا، ۱۰ محرم سال ۶۱ هجری قمری برابر با پنجشنبه، ۲۰ مهر ۵۹ هجری خورشیدی (۹ اکتبر ۶۸۰ میلادی) در بیابانِ نینوا (کربلای کنونی در کشور عراق) کشته شد و پس از چند روز همان جا به خاک سپرده شد. امروزه آرامگاهش تبدیل به محلی برای زیارت شیعیان شده است. در این حرم، حسین، به همراه علی اکبر در پایین پا و علی اصغر بر سینه در ضریح دفن اند. همچنین بیشتر شهدای کربلا کمی آن سوتر در حرم به خاک سپرده شده اند. در شمال شرقی حرم حسین بن علی، حرم عباس بن علی قرار دارد. مابین دو حرم را بین الحرمین می گویند.
هیچ فرشتهٔ مقرب و پیامبر فرستاده ای نیست مگر از خدا می خواهد که بگذارد امام حسین را زیارت کند؛ پس مرتب دسته ای از روان های پیامبران و فرشتگان فرومی آیند و دسته ای فرامی روند.
هر شب هفتاد هزار فرشته از آسمان فرود آمده پس از طواف خانهٔ خدا و زیارت حرم محمد و علی، به زیارت حرم حسین می روند و پیش از برآمدن خورشید به آسمان فرامی روند.
یکی از یاران جعفر صادق از او نقل می کند که گفت: «رسول گرامی و علی ابن ابیطالب و فاطمه و همهٔ امامان برای زائران حسین ابن علی دعا می کنند» نیز نقل می کند که روزی بر او درآمدم، دیدم با خدایش رازونیاز می کند، و سجده کنان این دعا را می خواند …. از سجده که سر برداشت، گفت: «کسانی که در آسمان ها در حق زائران حسین ابن علی دعا می کنند، بیش از کسانیست که در زمین برایشان دعا می کنند.» همچنین نقل می کند که امام گفت: «آیا دوست نداری از کسانی باشی که از دنیا بیرون می روند و گناهی برایشان نیست؟ آیا دوست نداری از کسانی باشی که فرستادهٔ خدا حضرت باایشان مصافحه می کند؟ »
خداوند هزاران فرشته را مأمور قبر حسین نهاده است و هیچ زائری به زیارتش نمی رود مگر به پیشوازش آیند، و هیچ زائری با او وداع نمی کند مگر این که به پادره اش می روند، و هیچ زائری بیمار نگردد مگر عیادتش کنند، و هیچ زائری نمیرد مگر بر پیکرش نماز گزارند و پس از مرگش برایش آمرزش خواهند. طبق حدیث دیگری اگر در میان سفر بمیرد، فرشتگان بشویندش و درب های بهشت به رویش باز شود.
حرم حسین بن علی در میانه کربلا، شهری در هشتاد کیلومتری نجف و صد کیلومتری بغداد است. موقعیت جغرافیایی این شهر ۳۲ درجه و ۴۰ دقیقه عرض شمالی و ۴۳ درجه و ۵۰ دقیقه طول شرقی است.
پس از به شهادت رسیدن حسین بن علی و اصحاب وی در سرزمین کربلا، قبیله بنی اسد با کمک فرزندش علی ابن حسین (که کالبد پدر و عمویش عباس ابن علی را به تنهایی دفن کرد) کالبد ایشان و اصحابش را دفن کردند. بنی اسد برای قبر امام حسین نشانه ای در نظر گرفتند و درخت سدره ای را علامت آن ساختند. در زمان بنی امیه شیعیان به زیارت قبر وی می آمدند و قبر مشخص بود.
نخستین ساخت بنای آرامگاه حسین بن علی را به مختار ابوعبید ثقفی مختار بن ابی عبیده ثقفی (پس از قیامش) و بعضی به بنی اسد نسبت می دهند که مصالح آن از گچ و آجر بوده و در نزدیکی آن مسجدی بوده است که این آرامگاه در عهد بنی عباس بدستور هارون الرشید ویران شد و خانه های شیعیان همجوار آن خراب گشته و قبر را شخم زدند و درخت سدره ای که بنی اسد جهت علامت قبر کاشته بودند را بریدند. پس از آن در زمان مأمون که برای راضی کردن شیعیان خراسان، تصمیم گرفت خلافت را به علی بن موسی واگذارد، شیعیان فرصت یافتند بر روی قبر حسین بن علی آرامگاهی بنا کنند که بنای این آرامگاه هم در سال ۲۳۲ قمری به دستور متوکل عباسی همراه با خانه های اطراف آن ویران شد و زمین آن شخم زده شد و در آن کشت صورت گرفت. همانگونه که حمدالله مستوفی آورده است:
مختصات: ۳۶°۱۷′۱۶٫۵۹″ شمالی ۵۹°۳۶′۵۶٫۴۴″ شرقی / ۳۶٫۲۸۷۹۴۱۷°شمالی ۵۹٫۶۱۵۶۷۷۸°شرقی / 36.2879417; 59.6156778
هارون الرشید (خلیفهٔ عباسی)
شیخ طبرسی (از فقهای شیعه قرن ۶ ه‍. ق)
الله وردی خان (سپهسالار امپراتوری صفوی، حاکم ایالت فارس امپراتوری صفوی، بانی ۳۳ پل اصفهان و مدرسهٔ خان شیراز)
شیخ بهایی (دانشمند عصر صفوی)
حر عاملی (از فقهای شیعه قرن ۱۱ ه‍. ق)
حسنعلی نخودکی اصفهانی
عباس میرزا نایب السطنه (پسر بزرگ و ولیعهد فتحعلی شاه قاجار متوفی ۱۲۴۹ ه‍. ق)
امیر اسدالله علم (نخست وزیر و وزیر دربار و از رجال دورهٔ پهلوی)
غلامحسین تبریزی (از عالمان شیعه و امام جماعت مسجد گوهرشاد)
محمد تقی جعفری
سید عبدالله شیرازی (مرجع تقلید)
غلامرضا طبسی (خطیب شیعه)
ادیب نیشابوری (شاعر)
غلامرضا قدسی (شاعر)
محمدتقی ادیب نیشابوری (شاعر)
سید عبدالکریم هاشمی نژاد (مجتهد و مبارز انقلاب اسلامی ایران)
سید عزالدین حسینی زنجانی (مرجع تقلید شیعیان)
سید محمدهادی میلانی (مرجع تقلید شیعیان)
محمدتقی آملی (فقیه شیعه)
سید احمد خسروشاهی (فقیه شیعه)
شیخ جعفر مجتهدی (عارف شیعه)
مجتبی قزوینی خراسانی (مجتهد شیعه)
هاشم قزوینی (مدرس و عالم شیعه)
سید رضا کامیاب (نماینده مجلس مشهد)
علی اکبر نهاوندی (نویسنده و عالم شیعه)
علی فلسفی (فقیه و مجتهد شیعه)
محمدتقی شریعتی (فعال سیاسی–مذهبی و پدر علی شریعتی)
عباس واعظ طبسی (تولیت آستان قدس رضوی از سال ۱۳۵۹ خورشیدی تا ۱۳۹۴)
سید حسن طباطبایی قمی (مرجع تقلید)
حسنعلی مروارید (فقیه شیعه)
سید محمدباقر شیرازی
حرمِ امام رضا یا حرم رضوی مدفن علی بن موسی الرضا، امام هشتم شیعیان امامی است. این مکان که در مرکز شهر مشهد در استان خراسان رضوی ایران واقع است، نزد شیعیان امامی به عنوان «حرم» و مکانی مقدس گرامی داشته می شود.
حرم امام رضا مجموعه ای است با کانونِ آرامگاهِ علی بن موسی الرضا که دیگر مسجدها، آرامگاه ها، رواق ها، صحن ها، کتابخانه و موزه ها را دربرمی گیرد. مسجد بالاسر (۴۲۵ ه‍. ق/۱۰۳۳ م) و مسجد جامع گوهرشاد (ساختهٔ ۸۲۱ ه‍. ق/۱۴۱۸ م) از مهم ترین بناهای پیوسته به آن هستند.
دیرینگی کهن ترین بخش های این حرم به دههٔ ۶۱۰ ه‍.ق (دههٔ ۱۲۳۰ م) می رسد. از دورهٔ تیموریان هم زمان با نوسازی بسیاری از بناهای کهن خراسان در طوس، هرات و نیشابور، به این مکان نیز توجه ویژه ای شد. بسیاری از ساختمان های این حرم از دورهٔ صفویان به ویژه روزگار شاه طهماسب صفوی به جا مانده است. وسعت حرم در طول این بازسازی ها از ۱۲ هزار مترمربع در گذشته به مساحت کنونی آن در حدود یک میلیون متر مربع رسیده است که آن را تبدیل به یکی از بزرگترین اماکن مذهبی جهان کرده است.
حرم سیده رقیه (به عربی: مسجد السيدة رقية) مسجدی است که بر روی آرامگاه رقیه بنت الحسین در دمشق ساخته شده است و از زیارتگاه های شیعیان به شمار می رود.
این مسجد توسط ایرانیان در سال ۱۹۸۵ به سبک معماری ایرانی بازسازی گردیده است.
یکی از زیارتگاه هایی که پس از مقبره زینب مورد توجه شیعه است، مقبره و حرم رقیه دختر حسین است. وی در مکانی که مقبره ای عمومی به نام مقبره باب الفرادیس بود به خاک سپرده شده. این مقبره در شمال غربی محله قدیمی دمشق و کنار باب الفرادیس قرار داشت. در ابتدا سلاطین ایوبی بر قبر او مقبره ای کوچک ولی زیبا ساختند؛ سنگ قبری که بر وی نهاده شد از سنگ موزائیک تزئین شده و به وسیله عاج و مرمر بود که اطراف آن را ضریح زیبایی احاطه کرده بود و بر فراز آن نیز گنبد و عمارتی بنا شد. مکان یادشده که از همان ابتدا به صورت مسجد و مقبره بود، در سال ۱۱۲۵ قمری مورد بازسازی قرار گرفت و در سال ۱۳۲۳ قمری نیز به وسیله میرزا علی اصغر خان امین السلطان (صدراعظم مظفر الدین شاه) دوباره ترمیم شد. در آن زمان سه کتیبه سنگی در داخل حرم در سمت محراب شبستان آن دیده می شد. در کتیبه اول چند حدیث در فضایل اهل بیت و نام میرزابابا مستوفی گیلانی به عنوان تعمیرکننده بقعه مقام رقیه به تاریخ ۱۱۲۵ قمری دیده می شد. در کتیبه دوم به مکان دفن ملک کامل ناصرالدین که در سال ۸۸۰ قمری در این مکان مدفون شده بود اشاره و بر کتیبه سوم نیز چند بیت شعر نوشته شده بود.
از میان مورخان شیعی برخی وجود رقیه را مورد تردید قرار داده اند. برخی هم معتقدند که نمی توان این مسئله را به طور قاطع رد کرد اما دلیل قاطعی برای اثبات آن در دست نیست. شیخ عباس قمی، در کتاب «نفس المهموم» که در رابطه با وقایع کربلا است و نیز در «منتهی الآمال» که بخش مهمی را به وقایع کربلا اختصاص داده است، می گوید که هیچ سند معتبری راجع به رقیه ندیده است. آیت الله شیخ «عزیزالله خوشوقت» از علمای سرشناس تهران در اظهاراتی که در شبکه یک صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز پخش شد، در اصل وجود رقیه شبهه وارد کرد.
حرم زینب کبری (به عربی: مسجد السيدة زينب) در شهر دمشق در سوریه قرار دارد و یکی از زیارتگاه های مهم شیعیان و از مساجد بزرگ سوریه به شمار می رود.
مسجد نقطه
قریه ای که در آن قبر زینب قرار دارد، در گذشته به راویه و اکنون به زینبیه مشهور است. در حال حاضر این قریه به شهر متصل و در هفت کیلومتری شرق دمشق قدیم به طرف فرودگاه واقع می باشد.
در خیابان اصلی این شهرک از دور، گنبد و ماذنه های قبر او دیده می شود. گنبد ساختمان طلائی است و در سمت شرقی و غربی آن دو مناره کاشی کاری شده قرار دارد.
گلدسته های حرم مطهر به عنوان مرتفع ترین و زیباترین مناره های کاملاً پوشیده شده از کاشی معرق در دوران معاصر در سطح جهان است که کاشی کاری آن توسط هنرمند اصفهانی علی پنجه پور به مدت حدوداً ۱۰ سال و به سبک اصفهان اجرا گردیده است.
حَرَم سَرا، حرم مکانی در قصر بود که زنان و کنیزهای شاه، سلطان یا خلیفه در آن زندگی می کردند.Terrace of the Seraglio, ژان لئون ژروم، 1824–1904, French   Shopping in the Harem, Rudolf Swoboda, 1859-1914, Austrian   Harem Scene, Quintana Olleras, 1851-1919, Spanish   The Reception, جان فردریک لوئیز، 1805-1875, English   The Harem Fountain, Frederick Bridgeman, 1847-1928, American   زن حرمسرا و برده, ژان اگوست دومینیک انگر   زن حرمسرای زیبا, ژان اگوست دومینیک انگر   زن حرمسرا, ژول جوزف لوفور   Im Harem (In the Harem), کارل اشپیتسوگ   The Harem Servant, پل ترویلبرت، 1829-1900, French   The Slave Market, ژان لئون ژروم، c. 1884   A harem bathhouse, from manuscript of the Zanan Nameh by Fazil Yildiz, دانشگاه استانبول.   The Harem Dance (Giulio Rosati)   Maharaja Bijay Singh in His Harem, ca. 1770   Mughal Interiors from the book of Le Costume Historique c. 1876
حرمسرا در دربار پادشاهان ایران از دوران بعد از هخامنشی تا پایان دوره قاجار کمابیش متداول بوده است. پلوتارک به تشریح حرمسرای اردشیر دوم پرداخته و می گوید خواجگان حرمسرا در آن زمان دارای قدرت فراوان بوده اند. از حرمسرای پادشاهان اشکانی و ساسانی اطلاعات دقیقتری در دست است که از جمله می توان به حرمسرای خسرو پرویز که در آن بیش از هزار زن زیبا و دلربا از سراسر جهان در ان بوده اند، اشاره کرد. که زیباترین زن جهان یعنی شیرین همسر موردعلاقه خسرو پرویز هم در آن جا بوده است که او را با زیبای فوق العاده و بی حد و مرز خیره کنند که در هیچ جای تاریخ و جهان چون او نبوده است ذکر کرده اند.
در دوران پس از اسلام، حرمسرا به عالی منصبان محدود نماند و حتی برخی مردم عادی نیز اقدام به ازدواج با چند زن به صورت دائم و موقت نمودند. این سنت در دوران صفوی به اوج رسید و شاه عباس کبیر دارای حرمسرای بزرگی بود و هر از چندی دختران زیبا را در هشت بهشت جمع می کردند تا شاه، زنان جدید خود را از میان آنها انتخاب کند.
این سنت تا دوران محمدعلی شاه قاجار در ایران ادامه داشت. خود محمدعلی شاه پس از ازدواج با دخترعموی خود، ملکه جهان، دیگر ازدواج نکرد و، طبق شرط ملکه جهان، همسر صیغه ای خود را نیز طلاق داد. اما جد او، فتحعلی شاه قاجار، به قولی صد همسر داشت و برای اینکه بین آمیزش با همسرانش فاصله زمانی زیادی نیفتد از وسیله ای استفاده می کرد که استفاده از آن بعداً در حرمسرای ناصرالدین شاه، که ۸۴ زن داشت، هم استفاده می شد و به همین دلیل به سرسره ناصرالدین شاه شهرت یافت. بسیاری از صاحب نظران پرداختن بیش از حد پادشاهان ایرانی به زنان و خوشگذرانی را یکی از عوامل مهم عقب ماندگی ایران می دانند.
با حریم سلطان اشتباه نشود.
حرم سلطان (به انگلیسی: Harem) یا حرمسرای سلطان یک مجموعه تلویزیونی ترکی با موضوع طنزاست. شبکۀ AAA فامیلی این سریال را با دوبلۀ فارسی پخش کرد.
حرم سید روح الله خمینی نامور به مرقد امام بنایی است که در گورستان بهشت زهرای تهران قرار دارد. هم اکنون مجموعه های گسترده دیگری شامل دانشگاه، موزه و شهر آفتاب نیز همراه آن ساخته شده است. کار ساخت این آرامگاه و مجموعه های پیرامون آن، با محوریت جهاد سازندگی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پس از دفن وی آغاز گردید و همچنان ادامه دارد.
خط یک متروی تهران تا آرامگاه ادامه یافته است.
موزهٔ مقبره به مساحت ۱۵ هزار متر مربع حاوی آثار مربوط به سید روح الله خمینی در حال ساخت است.
دانشگاه های آزاد اسلامی و دانشگاه شاهد در اطراف آرامگاه احداث گردیده اند.
بیمارستان مقبره، در حال احداث است و تا سال ۱۳۸۷ بخش های عمده آن راه اندازی شده است.
پارکینگ
زائرسرا
هتل ۵ ستاره
فروشگاه های زنجیره ای
شهربازی تهران
شهرک سلامت
شهر آفتاب
تجدید بیعت یا تجدید میثاق (نام رسمی: تجدید بیعت/میثاق با آرمان های امام راحل) مراسمی رسمی در ایران است که برای نمایش پایداری در وفاداری به سید روح الله خمینی در آرامگاه او برگزار می شود. مراسم تشییع وی در کتاب رکوردهای گینس با حضور بیش از ده میلیون نفر (از جمعیت ۴۰ میلیونی وقت ایران) به عنوان پرجمعیت ترین تشیع جنازه تاریخ ثبت شده است و کثرت جمعیت تشییع کننده ۸ کشته و ۵۰۰ مجروح بر جای گذاشت. مراسم سالگرد درگذشت وی به همراه برخی مناسبت های مذهبی و انقلابی با حضور هزاران نفر از داخل و خارج از ایران در این مقبره برگزار می شود؛ و زیارت نامه وی نیز به زبان عربی در آن قرار داده شده است. مسئولیت اداره آن بر عهده خانواده وی و در حال حاضر نوه او سید حسن خمینی می باشد. پس از او پسرش احمد خمینی، همسرش خدیجه ثقفی، دامادش محمود بروجردی و نیز برخی از شخصیت های جمهوری اسلامی از جمله اکبر هاشمی رفسنجانی در این مقبره دفن شده اند. دویچه وله این آرامگاه را یکی از گران ترین مقبره جهان توصیف کرده است.
بخش اصلی آرامگاه تاکنون چندین بار تغییر یافته و هنوز طرح اصلی به طور کامل راه اندازی نشده است. پرویز مویدعهد (محمد تهرانی؟) معمار بخش های اصلی مقبره است.
روزنامه جمهوری اسلامی در سال ۱۳۸۷ به نقل از یکی از سازندگان، فضای سرپوشیده آرامگاه را ۶۰ هزار متر مربع عنوان می کند و بخش اصلی آرامگاه را ۱۵هزار متر مربع.
مختصات: ۳۵°۳۵′۶٫۰۲″ شمالی ۵۱°۲۶′۹٫۲۳″ شرقی / ۳۵٫۵۸۵۰۰۵۶°شمالی ۵۱٫۴۳۵۸۹۷۲°شرقی / 35.5850056; 51.4358972
تاریخ ساخت صندوق داخل آرامگاه عبدالعظیم ۷۲۵ هجری قمری برابر با ۱۳۳۵ میلادی است.
دو لوحه کتیبه چوبی روی یک جفت در چوبی جدید تر نصب شده که تاریخ ساخت لوحه ها ۸۴۸ هجری قمری مطابق با ۱۴۴۴ میلادی است.
تاریخ ساخت درب بزرگ چوبی بین رواق شمالی و مسجد زنانه ۹۰۴ هجری قمری (برابر با ۱۴۹۸ میلادی) و به سبک دوره تیموری است.
حرم شاه عبدالعظیم (یا عامیانه آن، شابدلعظیم) محل دفن عبدالعظیم حسنی است که در شهر ری (در جنوب استان تهران) قرار دارد. این آرامگاه مربوط به (آل بویه) دوره ایلخانی - دوره صفوی - دوره قاجار است. این اثر در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۳۴ با شمارهٔ ثبت ۴۰۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
عبدالعظیم حسنی در سال ۱۷۳ قمری (۷۸۹ م)، در زمان موسی کاظم در شهر مدینه زاده شد. پدرش عبدالله و مادرش فاطمه نام داشتند. همسر وی خدیجه دختر قاسم بن حسن بن زید بن حسن مجتبی بود.
عبدالعظیم پس از ورود به شهر ری در سرداب خانه یکی از شیعیان آن شهر به زندگی پنهانی روی می آورد و پس از مدتی بیمار می شود و در سال ۲۵۲ قمری (۸۶۶ م) در زمان علی النقی از دنیا می رود.
جام شهدای مدافع حرم یک تورنمنت چهارجانبه بین تیم های سپاهان اصفهان، گسترش فولاد تبریز، خونه به خونه مازندران و تیم ملی دانشجویان ایران به میزبانی باشگاه فوتبال خونه به خونه در شهر بابل بود. این مسابقات دربیست و چهارم و بیست و پنجم تیرماه ۱۳۹۵ برگزار و با قهرمانی تیمگسترش فولاد تبریز به پایان رسید. تماشای این مسابقات از سوی میزبان رایگان اعلام شده بود.
لیگ برتر فوتبال ایران ۹۶–۱۳۹۵
جام حذفی فوتبال ایران ۹۶–۱۳۹۵
لیگ آزادگان ۹۶–۱۳۹۵
علی حرم (عربی: علي حرم‎؛ زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل بحرین است.
تعداد بازی ها و گل ها فقط مربوط به بازی های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۴:۲۳, ۵ ژانویه ۲۰۱۹ (UTC).
از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الحد، باشگاه فوتبال منامه، و باشگاه ورزشی الرفاع اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال بحرین بازی کرده است.


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

حرم در دانشنامه آزاد پارسی

حَرَم
حَرَم
این کلمه وقتی مطلق به کار رود، منظور شهر مکه است. بدین سبب به آن حَرَم گویند که صید و نیز قطع درختان در آن حرام است. حدود حرم مکه، طبق نظر اهل سنت، از پنج طرف شهر با سنگ هایی به بلندی یک متر، علامت گذاری شده است. از جهت شمال از جایی به نام تنعیم تا مکه شش کیلومتر، از جنوب از اضاه تا مکه دوازده کیلومتر، از شرق از جعرانه تا مکه شانزده کیلومتر، از غرب از شمسی تا مکّه پانزده کیلومتر. اما از نظر امامیه حدود حرم به شرح زیر است: از شمال از جهت مدینه جایی است به نام تنعیم تا مسجدالحرام چهار میل. از غرب از جهت جدّه، جایی است به نام حدیبیه تا مسجدالحرام ده میل، از شرق از جهت نجد، جایی است به نام جعرانه، تا مسجدالحرام هشت میل و از جنوب از جهت عرفه از جایی به نام نمره، شروع می شود و تا مسجدالحرام سیزده میل فاصله دارد. مساحت این محدوده شانزده کیلومتر است. کافر حق ندارد وارد حرم شود ولو گذری. بدون احرام هم کسی نباید وارد حرم شود، جز پیامبر (ص) که هنگام فتح مکه بدون احرام داخل شد. مکه و مدینه را حرمین گویند. دربارۀ حدود حرم مدینه اختلاف است. همینطور در حرمت صید در حرم مدینه. شیخ طوسی از امامیه و نیز شافعیه، صید در حرم مدینه را نیز حرام می دانند.در شیعه، مرقد امامان (ع) و امامزادگان را نیز حرم می نامند.

ارتباط محتوایی با حرم

حرم در جدول کلمات

شهر حرم امام رضا (ع)
مشهد
وجود حرم امام رضا(ع) در این شهر | سالانه بیش از 20 میلیون زائر را به این مکان مقدس می کشاند
مشهد

معنی حرم به انگلیسی

adytum (اسم)
محراب ، حریم ، حرم ، خلوتگاه
sanctuary (اسم)
محراب ، حرم ، بستگاه ، پناه گاه ، مخفی گاه ، جایگاه مقدس ، تحصین ، حق بست نشینی
seraglio (اسم)
حرم ، انبار ، شبستان ، اندرون
penetralia (اسم)
حرم ، خلوتگاه ، اندرون ، رازها

حرم را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• سایت حرم امام رضا   • عکس حرم امام رضا   • برنامه های حرم امام رضا   • حرم امام حسین   • نقشه حرم امام رضا   • پخش زنده حرم امام حسین   • پخش زنده حرم امام علی   • ضریح امام رضا   • معنی حرم   • مفهوم حرم   • تعریف حرم   • معرفی حرم   • حرم چیست   • حرم یعنی چی   • حرم یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی حرم
کلمه : حرم
اشتباه تایپی : pvl
آوا : haram
نقش : اسم
عکس حرم : در گوگل


آیا معنی حرم مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 96% )