انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی فارسی به انگلیسی انگلیسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات کلمات اختصاری لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

95 938 100 1

حسن بن علی

حسن بن علی در دانشنامه اسلامی

حسن بن علی ممکن است اسم برای شخصیت های ذیل باشد: • امام حسن مجتبی (علیه السلام)، دومین امام شیعیان• امام حسن عسکری علیه السلام، امام و پیشوای یازدهم از امامان معصوم• حسن بن علی بجلی، مؤسس یکی از فرقه های بربر مراکش• ابومحمد بربهاری، ابومحمّدحسن بن علی بن خَلَف، محدث، فقیه، واعظ و شیخ حنبلیان در بغداد در نیمه دوم قرن سوم و آغاز قرن چهارم• ابن شعبه حرانی، حسن بن علی بن حسین بن شعبه، محدّث امامی و مؤلف کتاب مشهور تُحَف ُالعقول• ابن داود حلی، ابومحمد حسن بن علی ، ملقب به تقی الدین ، رجالی ، فقیه و ادیب امامی و از علمای بزرگ شیعه در قرن هفتم هجری• ابن شدقم، ابوالمکارم بدرالدین ، حسن بن علی بن حسن بن علی ابن شدقم حسینی ، موّرخ ، فقیه ، محدّث ، شاعر و ادیب مدنی در سده ۱۰ق /۱۶م • ابوعلی جوزجانی، ابوعلی حسن بن علی ، از عرفای بزرگ خراسان در قرن سوم • حسن بن علی جوهری، محدّثِ ایرانی الاصل قرن پنجم• ناصر اطروش، ابومحمد حسن بن علی حسینی، ملقب به ناصر کبیر، از فرزندزادگان امام حسین (علیه السلام) و سومین فرمانروای علویان طبرستان در سده سوم• حسن بن علی یازوری، از مشهورترین وزیران اهل قلم در دولت فاطمیان
...
حسن بن علی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
امام حسن بن علی اسم دو تن از امامان دوازده گانه شیعه می باشد: • امام حسن مجتبی علیه السلام، دومین امام شیعیان• امام حسن عسکری علیه السلام، امام و پیشوای یازدهم از امامان معصوم
...
امام حسن مجتبی علیه السلام، فرزند علی بن ابی طالب علیهما السلام و فاطمه زهرا علیهاالسّلام امام دوم شیعیان است.
امام حسن مجتبی علیه السلام، فرزند علی بن ابی طالب علیهما السلام و فاطمه زهرا علیهاالسّلام امام دوم شیعیان است. در این مدخل از آیاتی که درباره اهل بیت و ائمه علیهم السلام، از جمله امام حسن علیه السّلام ـ با توجه به منابع اهل سنت و شیعه ـ نازل گردیده، استفاده شده است.
امام حسن در مباهله
قرآن کریم در مورد شرکت امام حسن علیه السلام، در جریان مباهله (« مباهله » به معنای نفرین و لعنت دو نفر یا دو گروه متنازع در پیشگاه خداوند، برای اثبات حقانیت خود و نابودی طرف مقابل است. ) با نصارای نجران می فرماید: «فمن حاجک فیه من بعد ما جاءک من العلم فقل تعالوا ندع ابناءنا وابناءکم ونساءنا ونساءکم وانفسنا وانفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنت الله علی الکـذبین» هر گاه بعد از علم و دانشی که (درباره مسیح) به تو رسیده، (باز) کسانی با تو به محاجه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را، ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را، ما از نفوس خود دعوت کنیم، شما هم از نفوس خود، آنگاه مباهله کنیم، و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم. (آیه یاد شده درباره مباهله پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم به همراه فاطمه، علی، حسن و حسین علیهم السّلام با نصارای نجران است.
امام حسن و حضرت محمد
امام حسن علیه السلام، فرزند رسول خدا صلی الله علیه وآله می باشد: «فمن حاجک فیه من بعد ما جاءک من العلم فقل تعالوا ندع ابناءنا وابناءکم ونساءنا ونساءکم وانفسنا وانفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنت الله علی الکـذبین» هر گاه بعد از علم و دانشی که (درباره مسیح) به تو رسیده، (باز) کسانی با تو به محاجه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را، ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را، ما از نفوس خود دعوت کنیم، شما هم از نفوس خود، آنگاه مباهله کنیم، و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم.(طبق تاریخ مسلم، پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم امام حسن و امام حسین علیهما السلام را در مباهله شرکت دادند. )
امام حسن و شجره طیبه
...
حسن بن علی بن شکر، فقیه امامی قرن سیزدهم، یکی از شخصیت های آل خرسان می باشد؛ آل خِرسان، خاندانی از عالمان و ادیبان شیعی نجف است.
حسن بن علی بن شکر، فقیه امامی قرن سیزدهم. او در حدود ۱۲۰۰ در نجف به دنیا آمد. فقه را در محضر شیخ محمدحسن صاحب جواهر (متوفی ۱۲۶۶) آموخت و در همان زمان مجلس درسی برپا کرد که عالمان بسیاری از دانش وی بهره بردند.
محمدعلی جعفر تمیمی، مشهد الامام، ج۴، ص۶۸، او، مدینة النجف، نجف ۱۳۷۴/۱۹۵۵.
 ۱. ↑ محمدعلی جعفر تمیمی، مشهد الامام، ج۴، ص۶۸، او، مدینة النجف، نجف ۱۳۷۴/۱۹۵۵. ۲. ↑ محسن امین، اعیان الشیعه، ج۵، ص۱۸۹.    
دانشنامه جهان اسلام، بنیاد دائرة المعارف اسلامی، برگرفته از مقاله «آل خراسان»، ج۱، ص۶۹۸۹.    
...
حسن بن علی اصفهانی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • حسن بن علی اصفهانی (خطاط)، خطاط نسخ نویس، در قرن یازدهم هجری• حسن بن علی مهابادی اصفهانی، فقیه صالح متبحّر، از ثقات علمای امامیه در قرن ششم هجری• حسن بن علی دیلمانی تنکابنی اصفهانی، عالم فاضل حکیم عارف و ادیب شاعر در اصفهان• حسن بن علی کربلایی حائری اصفهانی، عالم فاضل و فقیه ماهر و از شاگردان میرزای شیرازی• حسن بن علی سنبلانی جعفی اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن سوم و چهارم هجری• حسن بن علی طبری آملی استرآبادی، از محدّثین و دانشمندان شیعه در قرن هفتم هجری• عزالدین حسن بن علی اصفهانی، از محدّثان و دانشمندان قرن ششم و هفتم هجری• حسن بن علی اصفهانی (کاتب)، از فضلاء اصفهان در قرن هشتم هجری• حسن بن علی بن مهران اصفهانی، از محدّثین اصفهان• حسن بن علی بن یعقوب اصفهانی، از محدّثین اصفهان• میرزا حسن خان بن علی جابری انصاری اصفهانی، فاضل ارجمند، ادیب اریب، مورّخ توانا و شاعر ماهر در اصفهان• حسن بن علی قدسی کاشانی اصفهانی، عالم فاضل و عابد زاهد و از علمای قرن چهاردهم هجری در اصفهان• حسن بن علی لنجانی اصفهانی، از خطاطان و نویسندگان کتب در قرن سیزدهم هجری• سیدحسن بن سیدعلی ضوئی حسینی اصفهانی، ادیب و شاعر در اصفهان• سیدحسن بن سیدعلی طباطبائی اصفهانی، فاضل خطاط در قرن سیزدهم هجری• سیدحسن بن علی امامی سدهی اصفهانی، عالم فاضل و ادیب کامل در اصفهان• سیدحسن بن سیدعلی حسنی نائینی اصفهانی، از علمای جلیل القدر عهد صفویه• سیدحسن بن علی مدرس حسینی میرمحمّدصادقی اصفهانی، عالم کامل و فقیه محقق مدقق، جامع معقول و منقول در اصفهان
...
حسن بن علی اصفهانی (خطاط)، خطاط نسخ نویس، در قرن یازدهم هجری می باشد.
حسن بن علی اصفهانی، خطاط نسخ نویس، در قرن یازدهم هجری است. در هندوستان ساکن بوده و در سال ۱۰۹۴ق در گلشن آباد هند، «تاریخ نگارستان» تالیف: قاضی احمد غفاری را به خط نسخ کتابت کرده است. این کتاب به شماره ۵۷۴۷ در کتابخانه مجلس شورای ملّی موجود است.
جمعی از نویسندگان، فهرست کتابخانه مجلس، ج۱۷، ص۱۸۸.
 ۱. ↑ جمعی از نویسندگان، فهرست کتابخانه مجلس، ج۱۷، ص۱۸۸.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۵۰۱.    
...
حسن بن علی اصفهانی (کاتب)، از فضلاء اصفهان در قرن هشتم هجری می باشد.
حسن بن علی بن محمود بن احمد اصفهانی، در رمضان ۷۰۱ق کتاب «ترجمه اصول اقلیدس» قطب الدّین محمود شیرازی را به خط نسخ نوشته و مقابله کرده است. نسخه میکروفیلم آن در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.
دانش پژوه، محمدتقی، فهرست میکرو فیلم های دانشگاه، ص۴۸.
 ۱. ↑ دانش پژوه، محمدتقی، فهرست میکرو فیلم های دانشگاه، ص۴۸.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۵۱۱.    
...
حسن بن علی اکبر نائینی اصفهانی، عالم فاضل، واعظ کامل و از علمای قرن چهاردهم هجری در اصفهان می باشد
میرزا حسن بن علی اکبر نائینی، عالم فاضل و واعظ کامل. از علمای قرن چهاردهم هجری. در نائین متولّد شده و در مولد خود و اصفهان به تحصیل پرداخت. سپس در نائین به اقامه جماعت پرداخت. مدّتی بعد به اصفهان آمده در کوی کاشیان محلّه طوقچی ساکن شد و به وعظ و خطابه پرداخت. وی در حدود ۶۰ سالگی، در حدود سال ۱۳۵۰ق وفات یافته در قبرستان سر قبر آقا مدفون شد. برادرش «جوهر الشعراء» از شعرای مقیم یزد بوده است. (به نقل از آقای محمّدعلی بُرِشان فرزند میرزا حسن نائینی در تاریخ ۲۹ تیر، ۱۳۷۷ش.)
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۵۱۸.    
...
حسن بن علی بن ورسند، مؤسس یکی از فرقه های بربر مراکش بود.
بَجَلی، حسن بن علی بن وَرْسَند، مؤسس یکی از فرقه های بربر مراکش. پیروانش را بجلیه می خواندند. بکری می نویسد که بجلی پیش از آمدن ابوعبدالله شیعی به افریقیه (قبل از ۲۸۰/۸۹۳) روی کار آمده است. با این که اصلش از نفطه (نفته) بود، توانست در میان بنولماس پیروان فراوانی گرد آورد. مذهبش با آیین تشیع فرقی نداشت. ولی امامت را تنها حق فرزندان امام حسن بن علی علیه السّلام می دانست. به هر حال، این قول بکری و ابن حزم است، و برخلاف آنان، ابن حوقل بتأکید می گوید که بجلی «موسوی» بود، یعنی امامت موسی بن جعفر علیه السّلام را پذیرفته بود. بعدها عبدالله بن یاسین به جنگ با بجلیه برخاست و این فرقه را نابود کرد.

الحسن بن علی بن ابی حمزة البطائنی (سالم البطائنی)، از راویان ضعیف شیعه است که نجاشی او را از بزرگان واقفیه دانسته است.
کذّاب، ملعون و واقفی است.
دیدگاه رجالیون
رجال نجاشی، او را از بزرگان واقفیّه شمرده است. و نیز مرحوم مامقانی از خلاصة الاقوال و کشّی نقل کرده اند که دروغ گو و ملعون و واقفی است.
تالیفات
الف- کتاب الفتن (الملاحم)،ب- کتاب فضائل القرآن،ج- کتاب القائم الصغیر،ذ- کتاب الدّلائل،ه- کتاب المتعة،و- کتاب الغیبة،ض- کتاب الصّلاة،ح- کتاب الرّجعة،ت- کتاب فضائل امیرالمؤمنین (علیه السّلام)،ی- کتاب الفرائض.
آلِ ابی جامع، خاندانی از عالمان دینی شیعه در عراق و لبنان و ایران در سده ۱۰ و ۱۱ق/۱۶ و ۱۷م است. یکی از شخصیت های این خاندان، حسن بن علی، عالم، فقیه و محدّث بوده است.
حسن بن علی، عالم، فقیه، محدّث بود. او به هندوستان رفته و در حیدرآباد ساکن شده و در نزد محمد بن خاتون عاملی ساکن هند درس خوانده و در همین شهر در اواخر سده ۱۱ق/۱۷م درگذشته است. وی از پدرش اجازه روایت داشته است.
سیدمحسن امین، اعیان الشیعه، ج۵، ص۱۶۰، بیروت، دارالتعارف، ۱۴۰۳ق.    
 ۱. ↑ سیدمحسن امین، اعیان الشیعه، ج۵، ص۱۶۰، بیروت، دارالتعارف، ۱۴۰۳ق.    
دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل ابی جامع»، ج۱، ص۳۴۹.    
...
آلِ ابی جَراده، خاندانی علمی و سیاسی از سده ۱-۷ق/۷-۱۳م در عراق و حلب می باشد. یکی از شخصیت های این خاندان، ابوعلی حسن بن علی می باشد.
ابوعلی حسن بن علی بن عبدالله بن محمد بن عبدالباقی (د ۵۵۱ق/۱۱۵۶م)، ادیب، نویسنده، شاعر و خطّاط. نزد پدرش درس خواند و سمعانی کتابت را از او آموخت. انواع خط را به زیبایی و سادگی می نوشت. نسخ را به شیوه ابن مقله و رقاع را به شیوه ابن هلال می نگاشت. در حیات پدرش سفری به مصر کرد و با مقامات سیاسی آن دیار معاشر شد و در سپاه یکی از امیران به خدمت مشغول گردید و در همان جا درگذشت.
یاقوت حموی، ابوعبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۲۰۷۲، به کوشش مارگلیوث، لیدن، ۱۹۱۳م.    
 ۱. ↑ یاقوت حموی، ابوعبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۲۰۷۲، به کوشش مارگلیوث، لیدن، ۱۹۱۳م.    
دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل ابی جراده»، ج۱، ص ۳۵۰.    
...
حسن بن علی اب‍ن اب‍ی ع‍ق‍ی‍ل عمانی گفته شده که ایشان یمنی است و عمان از سواحل دریای یمن است.
او در آغاز غیبت کبری می زیسته است.
از «بحر العلوم» نقل شده است که او استاد جعفر بن قولویه بوده و جعفر بن قولویه استاد شیخ مفید بوده است. این قول از قول بالا که جعفر بن قولویه را همدوره علی بن بابویه معرفی کرده است، اقرب به تحقیق است.
آراء ابن ابی عقیل در فقه زیاد نقل می شود. او از چهره هایی است که مکرر به نام او در فقه بر می خوریم.
حسن بن ابی عقیل ملقب به «حذاء» معروف به «عمانی» و «ابن عقیل»، کنیه اش «ابوعلی»، از فقهای بزرگ و از بزرگان امامیه و از متکلمین وارسته ای است که معاصر با ثقة الاسلام کلینی (متوفی329) بوده، و از اساتید شیخ مفید به شمار می آید.
«ابن شَدْقَم، ابوالمکارم بدر الدین، حسن بن علی بن حسن بن علی بن شدقم حسینی»، مورخ، فقیه، محدّث، شاعر و ادیب مدنی در سده 10ق است.
آقابزرگ به نقل از «تحفة الأزهار»، تألیف نواده اش ضامن بن علی، تاریخ تولد و وفات او را 932 - 995ق ذکر می کند، امّا سال ولادت و درگذشت او را 942 - 999ق نیز یاد کرده اند. بغدادی تاریخ وفاتش را 1046 آورده است که بعید می نماید. مجلسی او را با قید کلمه «ظاهراً» از امامیه می داند، ولی تألیفات وی و اجازه نامه هایی که از سوی علمای زمان خود به او داده شده، حاکی است که ابن شدقم شیعی بوده است. ابن شدقم عنوانی بوده که به پدرش نیز اطلاق می شده است. وی در مدینه منوّره به دنیا آمد و در آنجا پرورش یافت، از پدرش علم آموخت و بر اقران خود برتری گرفت و از بزرگان علمای امامیه شد. خاندان او نیز همه از دانشمندان بودند و خود را از نوادگان امام سجاد(ع) می دانستند.
ابن شدقم علاوه بر پدر خود از استادانی مانند جمال الدین محمد بن علی تولاّئی بصری، حسن بن علی حسینی (در معقول)، محمد بن احمد سدیدی حسینی حجازی (در قرائات سبع و نحو و صرف)، شیخ حسین همدانی در قزوین، شیخ محمد بکری صدیقی در مکه، مولا عنایت الله و شیخ نعمت الله در یزد و شیراز کسب فیض و تحصیل کرده است. در 966ق از نعمت الله بن احمد بن خاتون عاملی و از محمد بن علی بن ابوالحسن عاملی، صاحب المدارک و در 983ق از شیخ حسین بن عبدالصمد عاملی، پدر شیخ بهائی، اجازه روایت گرفت. ابن شدقم بعد از مرگ پدر (960ق / 1553م) به جای وی منصب نقابت را عهده دار شد، ولی زهد و پرهیزگاری او سبب گردید که اندکی بعد، از این سمت استعفا کند. در روزگار جوانی (شعبان 962) از مدینه منوره عازم هند شد و در دکن به دربار سلطان حسین نظام شاه راه یافت و پس از مدتی آن شهر را به قصد شیراز ترک گفت. در ذی قعده 964 به منظور زیارت مرقد حضرت رضا(ع) از شیراز به خراسان رفت و در آنجا به ملاقات شاه تهماسب اوّل نایل آمد و مورد توجه او قرار گرفت. چون آوازه فضل و دانش او به گوش سلطان حسین رسید، وی را به هند دعوت کرد. ابن شدقم این بار به دعوت او مجدداً رهسپار هند گردید و در آنجا مورد استقبال واقع شد. نظام شاه خواهر خود، فتح شاه، را به او تزویج کرد و از این راه ثروتی هنگفت به ابن شدقم رسید. چون نظام شاه درگذشت، به مدینه، پیش خانواده خود بازگشت، ولی چون ریاست و منزلتی که در هند داشت، در موطنش فراهم نبود، به زودی بار دیگر عازم هند گردید و به دربار شاه مرتضی، پسر و جانشین سلطان حسین نظام شاه پیوست و مورد احترام و تکریم وی قرار گرفت. ابن شدقم در 57 سالگی در دکن وفات یافت و در آنجا به خاک سپرده شد. بعد از چندی پسر کوچک ترش، حسین، بنا به وصیتی که کرده بود، جنازه اش را به مدینه منتقل کرد و در گورستان بقیع مدفون ساخت.
1. زهر الریاض و زلال الحیاض (این اثر در تاریخ خلفا و امامان است و در حدود 963ق نوشته شده است)؛
2. الأسئلة الشدقمیة یا مسائل الشدقمیة (این اثر مشتمل بر سؤالات ابن شدقم از استاد خود حسین بن عبدالصمد و پاسخ وی به آنهاست)؛
3. الجواهر النظامیة من حدیث خیر البریة یا الجواهر النظامشاهیة (که برای نظام شاه، سلطان حیدرآباد نوشته شده و مشتمل بر اخبار فراوان در احوال امامان است)؛
ابومحمد، حسن بن علی بن حسین بن شعبه حرانی حلبی، از شخصیتهای برجسته و از چهره های درخشان فقهای شیعه در قرن چهارم هجری می باشد.
وی از معاصرین شیخ صدوق متوفای 381 هجری است و از محمد بن همام متوفای 336 هجری روایت نقل می کند و از مشایخ شیخ مفید متوفای 413 هجری نیز به شمار می آید.
حسن در خانواده ای علاقه مند و ارادتمند به خاندان رسول خدا صلی اللّه علیه و آله و سلم تربیت شد و از همان کودکی عشق و علاقه به محمد و آل محمد در دل او جای گرفت.
او در حرّان که یکی از روستاهای اطراف شهر حلب در سوریه است به دنیا آمد.
شهر حلب یکی از شهرهای بزرگ شام و یکی از مراکز مهم علمی آن دوران به شمار می آمد. این شهر دانشمندان و فقهای بزرگی را به جهان اسلام تقدیم کرده که حسن بن علی بن شعبه نیز یکی از چهره های درخشان آن است.
«ابن قَطّان، ابوالحسن علی بن محمد بن عبدالملک کُتامی حمیری فاسی» (د 628ق1231/م)، فقیه و محدّث مالکی بود. اصل او از قرطبه بود اما ذهبی به نقل از ابن مَسدی اصل خاندان وی را (شاید در گذشته ای دورتر) به مصر باز می گرداند. گویا او مدتی مقیم فاس بوده و به همین جهت به فاسی شهرت داشته است؛ به هر حال وی بخش مهمی از سالیان عمر خود را در مراکش زیسته است.
وی در راه طلب دانش، از محضر عالمان مغرب و اندلس چون ابوذر خُشَنی، ابوالحسن ابن نقرات، ابوجعفر ابن یحیی خطیب، ابوبکر ابن خلف موّاق، قاضی ابوجعفر ابن مضاء و بیش از همه از ابوعبدالله ابن فخار بهره برد.
در منابع رجالی بر وسعت آگاهی او در فنون حدیث چون رجال و علل تکیه شده و از او به عنوان نقادی چیره دست در این فن سخن رفته است. او نه تنها در مراکش، بلکه هنگامی که در عدوه نیز مستقر بود، به تعلیم دانش می پرداخت. از جمله شاگردان وی، قاضی ابوعبدالله ابن عیاض است که از او حدیث شنید و ابن مسدی از وی اجازه روایت گرفت.
وی در مراکش، مقر حکومت موحدون، به عنوان شیخ الشیوخ شناخته می شد و چنان که گفته شده است، با نفوذ در دربار موحدون به جاه و ثروت دست یافت. مدتی نیز به قضا اشتغال داشت، ولی در گیرودار پریشانی های سیاسی دولت موحدون، مورد هتک حرمت قرار گرفت. به دنبال وفات المستنصر در 12 ذیحجه 620 و جدال شدید میان سران و موحدون بر سر حکومت در نیمه اول621ق، به ناچار مراکش را به طور موقت ترک کرد، اما چندی بعد به آن جا بازگشت و به قضای شهر سجلماسه منصوب گردید و با این که هنوز وضع متزلزلی داشت تا هنگام مرگ در این سمت باقی بود.
تألیف مهم او «الوهم و الایهام الواقعین فی کتاب الاحکام» است که نقدی می باشد بر کتاب «الاحکام الکبری» از ابن خراط.
کار او در «الوهم و الایهام» پس از وی توسط محمد بن یحیی ابن مواق در کتاب «المآخذ الحفال السامیة» و سپس توسط ابن رُشید سبتی دنبال گردید و محمد بن عبدالملک مراکشی این دو اثر ابن قطان و ابن مواق را در کتابی تلفیق نمود. به گفته غبرینی کتاب الوهم و الایهام از همان سده 7ق13/م به مشرق نیز رسیده و مورد توجه مؤلفان واقع شده است.
ابوبکر بن حسن بن علی بن ابی طالب(شهادت: عاشورا ۶۱ق)، از فرزندان امام حسن مجتبی(ع) که روز عاشورا پس از برادرش، قاسم بن حسن به دست عبدالله بن عقبه غنوی به شهادت رسید.
ابوبکر بن حسن، فرزند امام حسن(ع) و مادرش اُم وَلَد است. به اعتقاد برخی وی و قاسم بن حسن از یک مادر بودند که گفته شده نامش رمله بوده است. او روز عاشورا به همراه برادرانش عبدالله و قاسم به شهادت رسید.
در برخی منابع اشتباهی رخ داده و ابوبکر بن حسین معرفی شده است.
ابومحمّد، حسن بن علی، ملقّب به تقی الدین، معروف به ابن داوود حلی، چنان که در کتاب رجالش گفته است، پنجم جمادی الآخر 647ق، ولادت یافت. در کتاب های تراجم به محل ولادتش، اشاره نشده، اما از آن جا که نزد دانشمندان نام آور حلّه دانش آموخته، احتمالا بیشتر عمرش را در این شهر گذرانده و در همین شهر نشو و نما کرده است. نیز به قرینه اینکه ابن داوود، استادش ابن طاووس را بغدادی التحصیل خوانده و از سوی دیگر، گفته که تا هنگام مرگ، قرین او بوده، روشن می شود که گویا مدتی نیز در بغداد اقامت داشته است. هم چنین بر اساس بیتی از ارجوزه «عقد الجواهر»، او در ذی قعده 700ق، در کاظمین بوده و نیز در ارجوزه «منهج التقویم»، از نعمت مجاورت و زندگی در نجف یاد کرده است.
در کتب معروف رجال، به چهار تن از استادان ابن داوود اشاره شده است. خود وی در کتاب رجالش، نام سه تن از استادان خویش را ذکر کرده و شرح حال مختصری از آنها را آورده است، اما در مورد فرد دیگر، تنها در آغاز کتابش اشاره کرده که وی، طریق روایتی اوست. این استادان عبارتنداز:
در کتب رجال، تنها به سه نفر از شاگردان ابن داوود اشاره شده است. به اعتقاد برخی، آنان شاگردان روایتی وی بوده اند که عبارتند از:
ابن داوود، در کتاب رجالش، آثار خود را این گونه برشمرده است:
از آثار مذکور، برخی به جای مانده که بعضی به چاپ رسیده و بعضی دیگر خطی است.
«امیر نجم الدین حسن بن علاء سجزی»، معروف به «امیر حسن دهلوی»، از شاعران بزرگ پارسی گوی هندوستان در قرن هفتم و هشتم هجری و در علوّ مقام، هم طراز امیر خسرو دهلوی و معاصر، معاشر و مصاحب اوست (پایگاه اینترنتی تک بوک).
غالباً از او به جای سجزی، «سنجری» یاد کرده اند که با خواجه معین الدّین حسن، معروف به سنجری، اشتباه شده است. به هرحال اگر نسبت «سجزی» برای امیر حسن صحیح باشد، باید چنین پنداشت که نیاکان وی، از جمله مهاجران ایرانی سیستان بوده اند. برخی نیز نسبت «سنجری» را مخفف «سنجاری»؛ یعنی اهل سنجار، شمرده اند (همان).
تخلص او در شعر، «حسن» بوده و تذکره نویسان، محل ولادتش را شهر دهلی هندوستان ذکر کرده اند. وی در میانه قرن هفتم (حدود 650 - 649) هجری به دنیا آمده است (همان).
او انتساب به خاندان رسالت داشته و در قصیده ای که در حسب حال خود سروده است، اشاره صریح به این امر می کند:
با وجود این، وی صوفی حنفی مذهب و از مریدان شیخ نظام الدّین اولیا است. تربیت وی، در اواخر دوره پادشاهان شمسیه و بلَبانیه انجام گرفت و آن دوره ای بود که بر اثر حمله مغول، گروه بزرگی از دانشمندان، عالمان دینی، صوفیان، ادیبان و شاعران ایرانی نژاد، به هندوستان پناهنده شدند و آن سرزمین را مرکز نشر زبان، فرهنگ و ادب ایرانی ساختند (همان).
در این عهد که شمال هندوستان به وجود بزرگانی چون معین الدّین حسن سجزی، قطب الدّین بختیار کاکی اُوشی، شیخ نظام الدّین اولیا، قاضی محیی الدّین کاشانی، سراج الدّین سجزی، رفیع الدّین کازرونی و بسیاری دیگر از آنان مزین بود، دو شاعر جلیل القدر؛ یعنی امیر حسن و امیر خسرو دهلوی، پرورش یافتند (همان).
برخی معتقدند حسین بن حسن علیه السلام علیها از کسانی است که در کربلا حاضر بوده و در زمره اسیران کربلا می باشد.
حسین، فرزند دوّمین امام شیعیان جهان، امام حسن (علیه السلام) ، مادرش ظمیاء و امّ ولد است. برخی نام مادر او را، خوله بنت منظور فزاریه ذکر کرده اند. از آنجا که دندان های جلویش شکسته بود به وی، اثرم می گفتند.
فرزندان حسین
فرزندانش عبارتند از: علی، حسن، محمد، ام سلمه، کلثوم و فاطمه.
حضور در کربلا
برخی از معاصرین، او را در زمره ی اسیران حادثه ی کربلا قرار داده اند. از نامبرده، اطلاع دیگری در دست نیست.


حسن بن علی در دانشنامه ویکی پدیا

حسن بن علی
حسن بن علی می تواند به یکی از این اشخاص اشاره داشته باشد:
حسن بن علی (مجتبی)، دومین امام شیعیان.
حسن بن علی (عسکری)، یازدهمین امام شیعیان.


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

نقل قول های حسن بن علی

حسن بن علی (۶۲۵م - ۶۷۰م) نوهٔ پیامبر، بزرگترین پسرِ علی بن ابی طالب و فاطمه زهرا، دومین امام شیعیان و از شخصیّت های مهم تاریخ صدر اسلام.
• «آغاز نمودن به معروف ، پیش از درخواست شدنِ آن، از بزرگترین شرافت هاست.
• «آن چنان برای دنیایت تلاش کن که گویا همیشه زنده خواهی ماند، و چنان برای آخرتت تلاش کن که گویا فردا خواهی مُرد.»
• ترجمه های دیگر: در امرِ دنیای خود چنان باش که گویی برای همیشه زنده خواهی بود، و در امورِ آخرت چنان رفتار کن که گویی فردا از دنیا خواهی رفت.» به هنگام بیماری که پس از وفات کرد، پندِ او به یکی از یارانش. منبع: فی رحاب أئمة أهل البیت، نوشتهٔ سید محسن امین، جلد ۴، بخش «حسن بن علی ابن ابیطالب» منبع غیر اصلی از «(الحیاة، ج ۴، ص ۶۲)» نوشتهٔ محمدرضا حکیمی
• «از زبانت همین اندازه برایت بس است که راهِ هدایت را از گمراهی آشکار سازد.» بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۱۴
• «آن کس که عقل ندارد، ادب ندارد؛ آن کس که همّت ندارد، مروّت] ندارد؛ و آن کس که دین ندارد، حیا ندارد.» بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۱۱
• «آن پوشش نابینایی و زیورِ آبرو است. انجام دهندهٔ آن در آسایش است و همنشینِ آن در آسودگی.» بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۱۱
• «برای سفرِ آخرت، خود را آماده ساز و پیش از آنکه مرگت فرا رسد، توشهٔ خود را تهیه کن. بدان، همان طور که تو دنیا را می جویی، مرگ نیز در پی توست. امروز را دریاب و دربارهٔ روزِ آینده اندیشه مکن. بدان، چنانچه در گردآوری مال بیش از بهرهٔ خود بکوشی، تنها خزینه دارِ دیگران خواهی بود.» به هنگام بیماری که پس از وفات کرد، پندِ او به یکی از یارانش. منبع: فی رحاب أئمة أهل البیت، نوشتهٔ سید محسن امین، جلد ۴، بخش «حسن بن علی ابن ابیطالب»
• «بیناترین چشمها، چشمی است که در خیر نفوذ کند؛ و شنواترین گوشها، گوشی است که پذیرای پند باشد و از آن ها سود برد و سالم ترین دلها آن است که از شبهه پاک باشد..» تحف العقول، ص ۲۳۵
• «ای مردم! بدانید که بهترین زیرکی ها، تقواست و بدترین نادانی ها گناه کردن است.» پس از صلح با معاویه، الحیاة ج ۱، ص 203
• «خویشاوند، کسی است که دوستی، او را به آدمی نزدیک ساخته، گرچه نژاد (و تبار) او دور باشد؛ و بیگانه کسی است که از دیدگاه دوستی دور است، هر چند تبار (و نژاد) او نزدیک باشد.»
• «در بسیاری از موارد، سکوت یاور خوبی است؛ هرچند سخنور باشی.» معانی الأخبار، ۴۰۱ / ۶۲
• « کسی که خواهانِ عبادت است ، باید خود را برای آن پاکیزه سازد.» بحار الانوار ، ج ۷۸ ، ص ۱۰۹
• «مروت یعنی: دین را نگهبان بودن، خود را عزیز شمردن ، و با مهربانی برخورد نمودن، و کردارِ خود را کاویدن، و پرداخت حقوق و دوستی نمودن با مردم.» تحف العقول، ص ۲۲۷
• « مصیبت ها ، کلیدهای پاداشِ الهی اند.» بحار الانوار ، ج ۷۸ ، ص ۱۱۳
• «نیکوتر از هر نیکویی، خوی نیکوست.» (انَّ أحسن الحسنِ الخلقُ الحسن) الخصال، ص ۲۹
• «هیچ گروهی با هم مشورت نکردنند مگر آنکه به راهِ پیشرفتِ خویش راهنمایی شدند.» ترجمه های دیگر:«هر گروهی که با یکدیگر مشورت کنند، مگر آن که به راه پیشرفتِ خویش رهنمون خواهند شد.»
• تحف العقول، منبع غیر اصلی از «فی رحاب أئمة أهل البیت»، نوشتهٔ سید محسن امین، جلد ۴، بخش «حسن بن علی ابن ابیطالب»

ارتباط محتوایی با حسن بن علی

حسن بن علی را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Google Plus Twitter LinkedIn

پیشنهاد شما درباره معنی حسن بن علی



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی حسن بن علی   • مفهوم حسن بن علی   • تعریف حسن بن علی   • معرفی حسن بن علی   • حسن بن علی چیست   • حسن بن علی یعنی چی   • حسن بن علی یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی حسن بن علی
کلمه : حسن بن علی
اشتباه تایپی : psk fk ugd
عکس حسن بن علی : در گوگل


آیا معنی حسن بن علی مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 95% )