انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

98 1080 100 1

حسین بن علی

حسین بن علی در دانشنامه اسلامی

حسین بن علی ممکن است اسم برای شخصیت های ذیل باشد: • امام حسین علیه السلام، سومین امام شیعیان• حسین بن علی بن حسین، برادر شیخ صدوق و از راویان و مؤلفان قرن چهارم• حسین بن علی جعل، معروف به کاغذی ، فقیه حنفی و متکلم صاحب نامِ معتزلی قرن چهارم• حسین بن علی سنقری، از علمای سده چهاردهم• حسین بن علی مغربی، جد وزیر مغربی و از خاندان مشهور خاندان بنو مغربی• حسین بن علی بن حسین مغربی، مشهور به وزیر مغربی و از افراد مشهور خاندان بنو مغربی
...
حسین بن علی آفارانی اصفهانی، از وعاظ معاصر اصفهان می باشد.
میرزا حسین بن شیخ علی آفارانی، از وعاظ معاصر اصفهان و از اهالی قریه «آفاران» در غرب شهر اصفهان متوفّی ۱۴ رمضان المبارک سال ۱۴۰۱ق مدفون در تکیه آقامحمّد بیدآبادی.
مهدوی، سیدمصلح الدین، سیری در تاریخ تخت فولاد، ص۱۹۵.
 ۱. ↑ مهدوی، سیدمصلح الدین، سیری در تاریخ تخت فولاد، ص۱۹۵.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۷۱۰.    
...
حسین بن علی اسواری اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری اصفهان بوده است.
ابوعلی حسین بن علی بن یزید اُسواری اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری است. از محمّد بن سلیمان لِوّین روایت می کند و ابواحمد عسال اصفهانی از او استماع حدیث کرده است.
اصفهانی، حافظ ابونعیم، ذکر اخبار اصفهان، ج۱، ص۲۸۱.
 ۱. ↑ اصفهانی، حافظ ابونعیم، ذکر اخبار اصفهان، ج۱، ص۲۸۱.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۷۱۵-۷۱۶.    
...
حسین بن علی اکبر اصفهانی، ساکن نجف اشرف و کاتب چند کتاب بوده است.
حسین بن علی اکبر اصفهانی، ساکن نجف اشرف بوده و در آنجا برحسب خواهش استادش ملّاعلی؟ چندین رساله به خط نسخ و نستعلیق، ضمن مجموعه ای کتابت نموده است. مجموعه نامبرده به شماره ۳۳۱ در کتابخانه دانشکده ادبیات و علوم انسانی در مشهد مقدّس موجود است.
فهرست دانشکده ادبیات مشهد، ص۱۹۸.
 ۱. ↑ فهرست دانشکده ادبیات مشهد، ص۱۹۸.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۷۲۰.    
...
حسین بن علی اکبر کربلائی اصفهانی، عالم فاضل از دانشوران قرن دوازدهم هجری می باشد.
مولی حسین کربلائی بن علی اکبر اصفهانی، عالم فاضل از دانشوران قرن دوازدهم هجری. وی کتاب «سرور المؤمنین» را به نام شاه سلطان حسین صفوی تالیف نموده است.
آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۲، ص۱۷۷.    
 ۱. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۲، ص۱۷۷.    
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۷۲۰.    
...
جمال الدین حسین بن علی نیشابوری، معروف به ابوالفتوح رازی خزاعی، مفسر نامدار شیعه، در حدود سال 470 ق.در شهر ری متولد شد.
وی پس از گذراندن دوران کودکی و نوجوانی، به تحصیل علوم رایج عصر خویش پرداخته و در اثر ذوق و استعداد سرشار و کوشش مداوم، در فراگیری دانش در اندک زمانی سرآمد دانشمندان عصر خود در علم کلام، فقه، ادب، تفسیر و وعظ و خطابه گردید و به عنوان دانشوری بی بدیل مطرح شد.
سلسله نسب ابوالفتوح رازی به قبیلۀ خزاعه می رسد.در طول تاریخ، این خاندان از برجسته ترین دوستان اهل بیت علیهم السّلام بوده تا آن جایی که معاویه گفته است: محبّت قبیلۀ بنی خزاعه نسبت به علی علیه السّلام به حدّی است که اگر زنانشان فرصت می یافتند، با ما می جنگیدند تا چه رسد به مردان ایشان!
جدّ اعلای ابوالفتوح، بدیل خزاعی است. همچنین فرزند بدیل نافع خزاعی، از اصحاب معروف رسول اللّه صلی اللّه علیه و آله است.و به عنوان معلّم قرآن از طرف پیامبر صلی اللّه علیه و آله در سال چهارم هجرت به منطقۀ نجد اعزام شده بود و در فاجعۀ بئر معونه به شهادت رسید. ابوالفتوح در تفسیر سورۀ فتح می گوید: «بدیل بن ورقاء خزاعی، از پدران ماست.» وی در تفسیر آیۀو لا تحسبنّ الّذین قتلوا فی سبیل اللّه امواتا با اشاره به شأن نزول آن-که در مورد شهدای بئر معونه نازل شده است-نافع بن بدیل بن ورقاء خزاعی را در ردیف این شهدا نامبرده و تصریح می کند که: «این مرد، از پدران ماست.»
همچنین فرزندان دیگر بدیل، به نام های محمّد و عبدالرحمن و عبداللّه در جنگ صفین و در رکاب علی علیه السّلام در سال 37 ق.به شهادت رسیدند.
جدّ ابوالفتوح، محمّد بن احمد نیشابوری صاحب کتاب «روضة الزهراء» و عموی پدرش، شیخ عبدالرحمن صاحب کتاب سفینة النجاة، از دانشمندان برجستۀ شیعی بوده اند.پسرش، شیخ تاج الدین محمّد و خواهر زادۀ وی، فخر الدین احمد، نیز از علمای عصر خود به شمار می آمدند.ملاحظه می شود، چهره های برجستۀ خاندان ابوالفتوح رازی از تاریخ صدر اسلام تا کنون، همانند ستارگان فروزان، در آسمان علم، تقوا و فضیلت پرتو افشانی می کنند.
از جمله شهیدان بنی هاشم در روز عاشورا که نام وی در زیارت ناحیه نیامده است، عبدالله رضیع فرزند امام حسین علیه السلام می باشد.
نام مادر وی ام اسحاق دختر طلحة بن عبیدالله است.
تولد عبدالله در کربلا
عبدالله در روز عاشورا هنگام نماز ظهر به دنیا آمد. پس از تولدش در حالی که امام حسین علیه السلام نشسته بود، کودک را برای آن حضرت آوردند. امام علیه السلام وی را در آغوش گرفت و آب دهان خویش را در کامش ریخت و نامش را عبدالله نهاد، در آن هنگام عبدالله بن عقبه غنوی- و گفته شده هانی بن ثبیت حضرمی- تیری به سوی آن کودک پرتاب کرد.آن تیر بر گلوی طفل نشست و آن را شکافت، امام حسین علیه السلام خون گلوی کودک را جمع کرد و به طرف آسمان پاشید. قطره ای از آن خون به سوی زمین برنگشت. از امام باقر علیه السلام نقل شده است: اگر قطره ای از آن خون به زمین می ریخت عذاب نازل می گردید. ( به نقل از حدائق الوردیه. امّا در نسخه موجود حدائق الوردیه این مطلب وجود ندارد)
عبدالله یا علی اصغر
برخی احتمال داده اند: اسم این طفل شیرخوار، علی اصغر بوده است، زیرا در کربلا طفل شیرخواری غیر از عبدالله رضیع شهید نگردید. برخی دیگر آورده اند: وجهی ندارد که ما علی اصغر را عبدالله بنامیم، زیرا عبدالله نه کنیه است و نه لقب، بنابراین باید علی اکبر و علی اوسط را نیز بگوییم اسم دیگری داشته اند. بعید نیست که این عبدالله رضیع غیر از علی اصغر بوده باشد. از آنجا که نام مادر کودک دیگری که در کربلا به شهادت رسید، رباب و محل تولدش مدینه، مدت عمرش شش ماه و نام قاتلش حرمله آمده است، این احتمال تقویت می شود که دو کودک شیرخوار در کربلا به شهادت رسیده اند.


حسین بن علی در دانشنامه ویکی پدیا

حسین بن علی
نبو
حُسَین بن علی بن ابی طالب (به عربی: اَلْحُسَينُ بْنُ عَلیِّ بْنِ أبی طالِب؛ زاده ۳ شعبان ۴ هجری قمری / ۱۰ اکتبر ۶۲۵ میلادی در مدینه – درگذشتهٔ ۱۰ محرم ۶۱ هجری قمری / ۱۰ اکتبر ۶۸۰ میلادی در کربلا) فرزند علی بن ابی طالب و فاطمه زهرا و نوهٔ محمد بن عبدالله پیامبر اسلام، امام سوم شیعیان و پدر سلسلهٔ امامان شیعه از سجاد تا حجت بن الحسن است. او با کنیه اش اَباعَبدِاللّٰه نیز شناخته می شود. حسین روز عاشورا در نبرد کربلا کشته شد و به همین دلیل شیعیان وی را سَیِّدُالشُّهَداء می نامند.
پیش از امامت ۴۶ سال(سال ۴ تا ۵۰ قمری)
الــلــهمحمد • علی • فاطمه • حسن • حسینسجاد • باقر • صادقکاظم • رضا • جواد • هادیعسکری • مهدی
عکس حسین بن علی
حسین بن علی تونی معروف به حسین تونی (زاده قرن نهم تون) یکی از قدیمی ترین نستعلیق نویسان و معاصر میر علی تبریزی و مولانا جعفر تبریزی و اظهر تبریزی بوده است. او در نستعلیق نویسی بر مولانا جعفر و اظهر تبریزی تقدم داشته است.
یک نسخه از دیوان غزلیات کمال خجندی با رقم «تم الدیوان الکمال بعون الملک المتعال حسین بن علی تونی»
یک نسخه از دیوان امیرخسرو دهلوی
یک نسخه از دیوان بساطی سمرقندی
یک نسخه از دیوان عصمت بخاری
از خطوط او می توان به این آثار اشاره کرد:
۱۳۶۲
داستانهایی دربارهٔ حسین از ابتدا تحت تأثیر جایگاه او به عنوان امام شیعه و یکی از چهارده معصوم که در جهان شناسی شیعه ذاتی فراطبیعی بهشان اعطا شده قرار داشت. بسیاری از داستان ها از معجزات خون حسین و سر بریده سخنگوی او نشأت گرفت از جمله مکالمه یک کشیش که موجب می شود یک کشیش بیزانسی در زمره بازیگران دربار یزید در تعزیه جای بگیرد. داستان های و نمادهای مربوط به حسین تحت تأثیر درون مایه های فرهنگ ایرانی قبل از اسلام نظیر خون سیاوش و انتقام اوست. همچنین لاله به عنوان نماینده خون و رنج شهدا و نقش برجسته اسب قهرمان؛ علاوه بر این در تضاد با حسین که ذاتی بهشتی دارد، قاتلان او اهریمن جلوه داده شده و به صورت حیوان در می آیند و باور بر این است که انتقام آخرالزمانی نسل آن ها را عذاب خواهد داد. مخاطبین مخصوصاً حکایاتی در خصوص تولد حسین، سرنوشت تراژیک او و برادرش حسن و معجزات مربوط به مرگ او و پیامدهایش را بسی احساسات برانگیز می یابند. سنتها در خصوص حسین مکرراً منتشر می شد و محمدباقر مجلسی در کتاب خود بحارالانوار آن ها را جمع آوری کرده است.
سه گونه باور نسبت به حسین وجود دارد: آنهایی که عنصر جهان شناسانه در آن ها غالب است و «نور» در آن ها نقش مهمی دارد، آن ها که شخصیت آخرالزمانی دارند و آنهایی که حسین در آن ها شخصیتی تاریخی دارد که برای ما شناخته شده است، ولی در هاله ای از معجزات قرار دارد که او را به جایگاهی فرا انسانی بالا می برد. در گروه اول که حاصل تأثیر باورهای ماوراءالطبیعی، خیلی قدیمی تر از اسلام و ساخته غلات شیعه است، حسین کارکردی در پیوند با دیگر اهل بیت دارد و کاملاً برابر برادرش حسن است. در حکایات آخرالزمانی (که یحتمل با عقاید مغیریه تأسیس شده توسط مغیرة بن سعید عجلی مرتبط است) آمده که حسین به کوه رضوی رفت و در آنجا بر تختی نورانی در احاطه پیغمبران، و در جلوی پیروان وفادارش تا ظهور مهدی خواهد ماند و سپس به کربلا خواهد رفت و همه زمینیان و آسمانیان او را ملاقات خواهند کرد.
حسین سه ماه قبل از موعد متولد شد و با این وجود زنده ماند. نظیر این برای عیسی و یحیی نیز روی داده است. محمد به مدت ۴۰ روز از وی نگهداری می کرد و انگشت خود را در زبان حسین قرار می داد یا آب بزاق خود را در دهان حسین می گذاشت. حدود ۱۰۰۰ فرشته از بهشت فرود آمدند تا در جشن تولد حسین به همراه محمد شادی کنند. جبرئیل پیام تبریک و شادمانی خداوند را به محمد رساند و مشتی از خاک کربلا را به وی داد و جبرئیل کودک را در هنگامی که فاطمه خوابیده بود نوازش کرد. فطرس ملک که از سوی خداوند رانده شده بود و بالهایش شکسته بود، از تولد حسین بهره برد. او گروهی از فرشتگان را دید که به منظور تبریک به محمد در حال گذر از آنجا هستند و از آن ها خواست تا وی را با خود ببرند. وقتی این فرشته بال شکسته خود را به نوزاد مالید، بال شکسته اش ترمیم یافت و درست شد و با شفاعت محمد بخشیده شد و به جایگاهش در بهشت بازگشت. از آن به بعد این فرشته با نام مولی الحسین یاد می گشت و محاسبه گر زائرین حسین در کربلا است. محمد، پسرش ابراهیم و نوه اش حسین را بر زانوان خود قرار می داد. جبرئیل به وی گفت که خداوند به هر دو اینها با هم عمر طولانی نخواهد داد و محمد باید جان یکی را با فدا کردن دیگری، نجات بخشد. محمد در حالی که اشک می ریخت و از آنجایی که نمی خواست علی و فاطمه در فراق فرزندشان گریه کنند، قبول کرد که ابراهیم را تسلیم خدا کند.
وقتی حسین کشته شد، روز مبدل به شب گردید و ستارگان در آسمان نمایان شدند. آسمان خون بارید که آثاری بر سر و جامه مردم تا مناطق خراسان بر جا گذاشت. از زیر سنگ ها در شام و مناطقی دیگر خون جاری شد. از دیوارها خون بیرون آمد. شب قبل از قتل حسین، ام سلمه یا ابن عباس، محمد را به خواب دید که سر و ریشش خاکی است و در ظرفی کوچک خون می ریزد. خاک کربلا که جبرئیل یا یکی دیگر از فرشتگان به محمد داده بودند و ام سلمه آن را نگه داشته بود، شب قبل از کشته شدن حسین مبدل به خون گردید. ام سلمه دانست که حادثه کربلا رخ داده و شیون سر داد و اولین کسی بود که این کار را کرد. این احادیث جمع آوری خون کشتگان کربلا توسط محمد یا نگه داشتن یک مشت خاک کربلا توسط ام سلمه به صورت احادیث با سندهای گوناگون بیان شده اند که برخی معتبر و برخی نامعتبرند. جنها گریستند و شعر سراییدند. زنان جن ها نیز مویه و عزاداری به پا کردند که صدای آنان را ام سلمه و دیگر زنان شنیدند. فرشتگان گریستند و سر حسین به دمشق برده شد. حتی حیوانات وحشی و ماهیان نیز گریستند. در شب قبل از نبرد کربلا، صدای شخصی می آمد که آیات هشدار دهنده می خواند اما خود شخص دیده نمی شد.
در نظم و نثر ادبیات فارسی، نام حسین بن علی یا مشهورترین کنیه اش «اباعبدالله» و برخی القابش مانند مظلوم کربلا، سیدالشهداء، سالار شهیدان، سرور آزادگان و شاه تشنه لبان یا نام های همراه یا در تقابل با او مانند کربلا، عاشورا، شمر و یزید بخش بزرگی از شعر مذهبی فارسی را شامل می شود که به آن «شعر عاشورایی» گفته می شود. بزرگداشت یا عزاداری برای حسین بن علی تا سال ۳۵۲ ه‍.ق — که مُعِزُّالدُّولهٔ دِیْلَمی دستور اقامهٔ عزا داد — ممنوع بود. پس از آن در دورهٔ آزاداندیشی سامانیان و نیمهٔ دوم سدهٔ چهارم هجری، وضع آرام بود. نیمهٔ دوم سدهٔ پنجم و سراسر سدهٔ ششم هجری، دوران فشار مذهبی بر مخالفان مذهبی حکومت بود. در سده های هفتم و هشتم هجری، اشعار مذهبی رواج یافت و در ابتدای سدهٔ هشتم در عصر اولجایتو، سوگواری عاشورا مجدداً برپا شد. آثار منثور در این باره را می توان به دو دستهٔ متون تاریخی و متون عرفانی و ادبی بخش بست. در دستهٔ اول که دارای ارزش ادبی نیز هست، گزارش هایی از رویداد عاشورا بیان شده که ارزش تاریخی نیز دارد، مانند آثاری از مسعودی، بیهقی، بیرونی، ناصرخسرو، راوندی و حمدالله مستوفی. دستهٔ دوم آثار منثور به خاطر بیان ادبی فضائل حسین بن علی و یارانش، بیشتر به شعر نزدیک است و از دیدگاه فلسفی نیز، شعر منثور شمرده می شوند. آثار کَشفُ الْمَحجوب هُجْویری، کَشفُ الأسرار و عُدَّةُالأبرار رشیدالدین میبدی، عبدالکریم قُشَیْری، تَذکِرَةُالأُولیاء عطّار، آثار مولوی و فیهِ ما فیه، افلاکی، اسیری لاهیجی، حمیدالدین بلخی، بهاءالدین بغدادی، خواجه نصیرالدین طوسی و بهارستان جامی از این دستند.
آثار ادبی در حوزهٔ شعر منظوم دربارهٔ حسین بن علی و کربلا را نیز می توان به دو دستهٔ دورهٔ متقدمان و دورهٔ متأخران تا عصر حاضر دسته بندی کرد. دورهٔ نخست که حکومت های غیر شیعی بر ایران فرمانروایی دارند، از سدهٔ چهارم هجری هم زمان با رواج شعر دری آغاز می شود و تا سدهٔ دهم هجری و برپایی حکومت صفوی ادامه می یابد. در این دوره، همه یا اکثریت شاعران شیعه و اهل سنت، هر یک به گونه ای به حسین بن علی و عاشورا پرداخته اند. کسایی مروزی نخستین شاعر این دوره است که مرثیه می سراید. پس از او قوامی رازی، سنایی، عطار، مولوی، سیف فرغانی، جامی، خاقانی، کمال الدین اسماعیل اصفهانی، سید حسن غزنوی، سعدی، خواجوی کرمانی، سلمان ساوجی، حسن کاشی و ابن حسام خوسفی سروده هایی دربارهٔ حسین بن علی و کربلا آفریده اند. در دورهٔ دوم با آغاز حکومت صفوی و رسمی شدن تشیع در ایران، سروده های مذهبی و عاشورایی رونق یافت. محتشم کاشانی، صائب تبریزی، شهریار از شاعران مطرح در این زمینه هستند. در این دوره برخی شاعران به گزارش شاعرانهٔ عاشورا دست زده اند که می توان آنان را در دو دستهٔ تاریخ گرا و عرفان گرا جای داد. تاریخ گرایان که اکثریت هستند، به عاشورا از منظر تاریخی نگریسته اند. صباحی بیدگلی، عبدالرزاق لاهیجی، فیض کاشانی، میرزا رحیم نیا، جیحون یزدی، محمدتقی بهار، جلال الدین همایی و امیری فیروزکوهی از این دسته اند. گروه دوم یا عرفان گرایان نگاهی عرفانی به عاشورا داشته اند. صفی علیشاه، عُمّان سامانی، ملا احمد نراقی، بیدل دهلوی و اقبال لاهوری از این گروهند.
حسین بن علی که نوه پیامبر اسلام و فرزند علی بن ابی طالب می باشد به نقل دانشمندان و محدثان مذهب سنی به صفات مختلف یاد شده است. احمد بن حنبل در روایتی از محمد پیامبر اسلام، حسین بن علی را آقای جوانان بهشت معرفی می کند. علاء الدین متقی هندی در کنز العمال آورده است: حسین بن علی زمینه ساز دوستی خدا و پیامبرش معرفی شده است و جایگاه جاودانش در بهشت خواهد بود. ابن صباغ مالکی از راویان و دانشمندان مذهب سنی در رابطه با حسین بن علی روایت کرده است: هنگامی که حسین بن علی به نماز می ایستاد رنگش زرد می شد. ابن تیمیه فقیه و متکلم مسلمان دوره حمله مغول قاتلین حسین بن علی را لعنت می کند. ابن خلدون از حسین بن علی به عنوان صحابی مجتهد یاد می کند و او را شایسته رهبری برای قیام علیه یزید بر می شمرد.
حسین بن علی الوحیدی از بزرگان منطقه و شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان در جنوب ایران بوده است.
الوحیدی الخنجی، حسین بن علی بن احمد، تاریخ لنجه، چاپ دوم، دبی: دارالأمة للنشر والتوزیع، ۱۹۸۸ میلادی. به (عربی).
نام کامل وی: حسین بن علی بن احمد بن عبدالله الوحیدی الخنجی.
شاعر تازی زبان و ادیب معاصر ومؤلف کتاب «تاریخ لنجه». او نوه شیخ عبدالسلام خنجی است و نسب وی به عبدالله ابن (حَبر الأُمَه) بن عبدالمطلب می رسد القرشی . در ۲۶ ماه صفر سال ۱۳۳۱ هجری قمری در شهر لنگه متولد شده و در مدارس دینی لنگه آموزش دیده است. وی بعد از ازدواج در سال ۱۳۶۳ هجری قمری عازم دبی شد. اما پس از مدتی دوباره به لنگه باز گشت.
پس از بازگشت به لنگه مسؤلیت محاضر سیار بنادر و شیبکوه و گاوبندی از جانب حکومت به عهده گرفت، تا سال ۱۳۹۰ هجری قمری از وظیفه خود استعفاء داد و به دبی مهاجرت کرد.
حسین بن علی بن ابی طالب (۳ شعبان ۴ هجری قمری در مدینه— ۱۰ محرم ۶۱ در کربلا) امام سوم شیعیان است. او با کنیه اش ابوعبدالله نیز شناخته می شود. او فرزند علی بن ابی طالب و فاطمه و نوهٔ محمد بن عبدالله، پیامبر اسلام است. سجاد، چهارمین امام شیعیان فرزند وی است. او در روز عاشورا در نبرد کربلا کشته شد و به همین دلیل شیعیان او را سیدالشهداء می نامند. اکثر مسلمانان حسین را به علت نوهٔ محمد بودن و این عقیده که وی خود را در راه حق قربانی کرده، گرامی می شمارند.
حسین بن علی
تبار محمد
شجره نامه علی بن ابیطالب
مسجد حسین بن علی مربوط به دوره صفوی است و در اصفهان، خیابان سلمان فارسی، روبروی پل شهرستان، خیابان بازارچه، نبش کوچه نوروز واقع شده و این اثر در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۳۰۱۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست آثار ملی ایران
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری

چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

حسین بن علی در دانشنامه آزاد پارسی

حسین بن علی (ع)
رجوع شود به:امام حسین (ع) (مدینه ۴ـ کربلا ۶۱ق)

نقل قول های حسین بن علی

امام حسین (۶۲۶ م - ۶۸۰ م) دومین فرزند علی بن ابی طالب، نوه و صحابی پیامبر اسلام محمد بن عبدالله، سومین امام شیعیان. گفتاوردها از او نزد مسلمانان شیعه، حدیث نامیده می شود که در کتاب های حدیث: «بحارُ الانوار، تُحُفُ العقول ...» ثبت شده است.
• «ای فرزندم! مبادا بر کسی که جز خدا دربرابر تو یاوری ندارد، ستم کنی.» تحف العقول صفحهٔ ۱۷۶
• «ارجاعات مردم به سوی شما برای برآوردن نیازمندی هایشان از نعمت های خداوند به سوی شما است، از نعمت ها خسته نشوید. (به عربی:ان حوائج الناس الیکم من نعم الله علیکم فلا تملوا النعم) کشف الغمه اربلی، ج ۲، ص ۲۴۱.
• «اگر دین ندارید و از معاد نمی ترسید، پس دست کم در دنیایتان آزاده باشید.» (به عربی:إن لم یکن لکم دینٌ و کنتم لا تخافون المعاد فکونوا احراراً فی دنیاک) الارشاد فی معرفة حجج الله ج ۲ ص ۹۱
• «آن کس که تو را دوست دارد، تو را نهی می کند ؛ و آن کس که تو را دشمن دارد، تو را به کار بد برمی انگیزد.» (من احبک نهاک، و من ابغضک اغراک) الحیاة، ۳۶۱/۱
• «آموزش، بارور کنندهٔ شناخت است.» (دراسة العلم لقاح المعرفة) ترجمه های دیگر: «بررسی و پژوهش در علم، مایهٔ باروری دانایی است.»
• بحار الانوار، ۱۲۸/۷۸
• «امام علیه السلام پس از تنظیم صفوف لشکر خویش، سوار بر اسب گردید و از خیمه ها قدری فاصله گرفت و با صدای بلند و رسا خطاب به لشکر افراد عمرسعد چنین فرمود: «اَیُّهَا النّاسُ اسْمَعُوا قَوْلِی ... ؛)) مردم! حرف مرا بشنوید و در جنگ و خونریزی شتاب نکنید تا من وظیفه خود را که نصیحت و موعظه شماست، انجام بدهم و انگیزه سفر خود را به این منطقه توضیح بدهم اگر دلیل مرا پذیرفتید و با من از راه انصاف درآمدید راه سعادت را دریافته و دلیلی برای جنگ با من ندارید و اگر دلیل مرا نپذیرفتید و از راه انصاف نیامدید همه شما دست به هم بدهید و هر تصمیم و اندیشه باطل که دارید دربارهٔ من به اجرا بگذارید و مهلتم ندهید ولی به هرحال امر بر شما پوشیده نماند، یار و پشتیبان من خدایی است که قرآن را فرو فرستاد و اوست یار و یاور نیکان».» سخنان حسین ابن علی از مدینه تا کربلا، محمد صادق نجمی
• «بدترین ویژگی های فرمانروایان: ترس و بزدلی نسبت به دشمنان، ستمگری نسبت به ضعیفان و بخل به هنگام بخشیدن.
• «تجربه های طولانی وسیلهٔ افزایش عقل است.» بحار الانوار، ج ۷۸ / ۱۲۸
• «چیزی را بر زبان نیاورید که از ارزش شما بکاهد.» جلا العیون، جلد ۲، صفحهٔ ۲۰۵
• «جز به یکی از سه نفر حاجت مبر: به دیندار، یا صاحب مروت، یا کسی که اصالت خانوادگی داشته باشد.» تحفة العقول، صفحهٔ ۲۴۷
• «جدل با کسانی که اهل اندیشه نیستند نشانه نادانی است.»
• «حذر کن از مواردی که باید عذرخواهی کنی، زیرا مؤمن نه کار زشتی انجام می دهد و نه به عذرخواهی می پردازد، اما منافق همه روزه بدی می کند، و به عذرخواهی می پردازد.» بحارالانوار، جلد ۷۵، صفحهٔ ۱۲۰
• «گرایش به دنیا، اندوهها را می افزاید، و دوری از دنیا دل و بدن را آرامش می بخشد.» خصال، ۷۳
• «کاری را که در توانت نیست، بر عهده مگیر؛ به آنچه نخواهی رسید مپرداز، و آنچه را قدرت نداری به شمار میاور، و جز به اندازهٔ کارکردِ خویش پاداش مخواه، و جز آنچه را شایستهٔ آنی دریافت نکن.» موسوعة کلمات الامام الحسین، ۷۶۷
• «من مرگ را جز سعادت نمی بینم، و زندگی با ستمگران را جز ستوه و بی قراری نمی بینم». تحف العقول صفحهٔ ۱۷۶
• «مردم بندگان دنیا هستند و دین آویختهٔ زبان شان است، تا زمانی که آسایش شان برقرار باشد گرد آن می چرخند، و آن گاه که آزمایش شوند، دینداران اندک خواهند بود.» بحار الأنوار، ج ۴۴، ص ۳۸۳
• «من از سرِ شادی و سرمستی و تباهکاری و ستمگری قیام نکردم، بلکه برای اصلاحِ امّتِ جدّم به پاخاستم، و اکنون می خواهم به معروف امر کنم و از منکر بازدارم، و روش جدّم و پدر علی ابن ابی طالب را در پیش گیرم.» در نامه ای به محمد حنفیّه، بحار الانوار، ۳۲۷/۴۴
• «ناتوان ترین مردم کسی است که از دعاکردن نیز ناتوان باشد، و بخیل ترین مردم کسی است که در سلام کردن هم بخل ورزد.» بحار الانوار، ۲۹۴/۹۳
• «وفای به عهد، نشانهٔ مروت (جوانمردی) است.» کشف الغمه
• «هر دردی را دارو و درمانی است، و درمانِ گناهان آمرزش خواستن است.» وسائل الشّیعة: ج ۱۶، ص ۶۵، ح ۲۰۹۹۳، کافی: ج ۲، ص ۴۳۹، ح ۸
• «هرکس نیکی کند، بزرگوار می گردد. کسی که بخل ورزد، به پستی می گراید؛ و بخشنده ترینِ مردم کسی است که به «نومید از پاداش» ببخشد؛ و باگذشت ترین مردمن کسی است که با وجود توانایی، عفو کند.
• «حسین از من است و من از حسینم هر که حسین را دوست بدارد خداوند دوستش دارد.»
• «همانا حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است»
• حسین بیشتر از آب تشنهٔ لبیک بود. افسوس که به جای افکارش، زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند.
• «جای تاسف و تأثر است از اینکه چهره اباعبدالله ؑ درست خلاف آن چیزی است که باید در جامعه ما ترویج می شد.» «امام حسین می خواست انسان عزیز باشد و این عزت سرمایه ای است که با هیچ چیز قابل معامله نیست و امام نشان داد برای این عزت حاضر است که بالاترین سختی ها را تحمل بکند». «خیلی نکته ها و پیام های مهمی در زندگی اباعبداللههست ولی آنچه آدم می تواند خلاصه کند و بگوید اینکه اباعبدالله مظهر عزت الهی و نیز خواستار عزت انسان بود و این بر خلاف چهره ای ناتوان، محتاج و کوچکی است که ایشان تصویر می شود.» «امام حسین ؑ در قیام کربلا و یا در برابر اصراری که برای تسلیم شدن در برابر یزید می شد جملات عجیبی دارند و می گویند فرومایه ای مرا میان دو امر مخیر کرده است یا بمیر یا ذلت و خواری را بپذیر، هیهات من الذله! نه خداوند خواری را برای انسان خواسته است نه پیامبر او و هیچ انسان غیرتمند و آزاده ای هم نمی پذیرد که ذلت را بپذیرد و این نقشی است که امام حسین ؑ داشت.» «امروز خیلی صحبت از عزت و کرامت انسان می شود ولی شوربختانه کرامت و عزت انسان هم امروز به نام دین به پای منافع نامشروع قدرت ها در حال نابود شدن است.»
• «اگر فداکاری بزرگ حسین بن علی علیه السلام نمی بود که این فداکاری، وجدان تاریخ را به کلی متوجه و بیدار کرد در همان قرن اول یا نیمهٔ قرن دوم هجری، بساط اسلام به کلی برچیده می شد. ۱۳۷۲/۰۳/۲۶»

ارتباط محتوایی با حسین بن علی

حسین بن علی در جدول کلمات

نام کوچکترین فرزند امام سوم شیعیان جهان | حسین بن علی (ع)که در 10 محرم سال 61 هجری در شش ماهگی در کربلا به شهادت رسیدضمنا نفری است که در بین شیعیان به باب الحوایج معروف است
علی اصغر

حسین بن علی را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی حسین بن علی   • مفهوم حسین بن علی   • تعریف حسین بن علی   • معرفی حسین بن علی   • حسین بن علی چیست   • حسین بن علی یعنی چی   • حسین بن علی یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی حسین بن علی
کلمه : حسین بن علی
اشتباه تایپی : psdk fk ugd
عکس حسین بن علی : در گوگل


آیا معنی حسین بن علی مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 98% )