انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

95 1025 100 1

خلفای راشدین

معنی خلفای راشدین در لغت نامه دهخدا

خلفای راشدین.[ خ ُ ل َ ی ِ ش ِ ] (اِخ ) رجوع به خلفای راشدین شود.

خلفای راشدین در دانشنامه اسلامی

خلفای راشدین
خلفای راشدین، عنوانی است که اهل سنت به نخستین حاکمان پس از پیامبر اکرم (ص) داده اند. خلفای راشدین به ترتیب عبارتند از ابوبکر، عمر، عثمان و علی (ع). در برخی منابع، حسن بن علی (ع) هم در شمار خلفای راشدین ذکر شده است.
اهل سنت عنوان راشدین را متمایز کننده خلفای صدر اسلام از خلفای بنی امیه دانسته اند و بر این باورند که در دوره خلافت آنان فضایل اسلامی شکوفا شده است.
خلفای راشدین
شیعه معتقد است که خلافت و امامت مسلمین یک مقام عادی نیست بلکه یک منصب الهی و آسمانی است و با تعیین مردم حتی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیست بلکه باید خلیفه و امام شخص معصومی باشد که به احتیاجات بشر دانا و بصیر باشد و چنین شخصی با تعیین خداوند مشخص می گردد.
و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در این خصوص در واقعه غدیر خم که چند ماه قبل از وفات حضرت نبی اکرم صلی الله علیه و آله بوده - از مردم برای علی ابن ابی طالب - بیعت گرفته است.
لیکن علیرغم این تعیین الهی، بلافاصله پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله و در حالی که اهل بیت علیهم السلام و عده ای از صحابه ممتاز، سرگرم تجهیز جنازه شریف پیامبر بودند، عده دیگری از مسلمانان - از هر دو گروه انصار و مهاجرین - در محلی به نام «سقیفه بنی ساعده» جمع شدند و بدون توجه به تعیین الهی، پیرامون تعیین جانشین پیغمبر به مذاکره وجدال پرداختند.
و نهایتاً ابوبکر را به جانشینی پیامبر تعییین نمودند. تعیین ابوبکر موجب شد که تصدی خلافت پیامبر در طول سه دهه پس از وفات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله یعنی از سال 11 تا سال 40 هجری چنین رقم بخورد:
عمر توسط ابوبکر و عثمان توسط شورای شش نفری که عمر تعیین نموده بود و دستورالعمل خاصی برایش تعیین نموده بود تنها با نیمی از آراء به خلافت تعیین گردید.
در زمان ابو بکر تنها تغییری که در سازمان دادرسی نسبت به دورۀ پیش رخ نمود، تعیین قاضی برای مدینه بود.
در زمان ابو بکر تنها تغییری که در سازمان دادرسی نسبت به دورۀ پیش رخ نمود، تعیین قاضی برای مدینه بود. نوشته اند: در دو سالی که عمر این منصب را به عهده داشت، به ندرت به او مراجعه می شد، زیرا از یک سوی پرهیزکاری مردم و گذشت آنان نسبت به یکدیگر مانع بروز اختلاف میان آنان بود و از سوی دیگر از سخت گیری عمر بیم داشتند. نکتۀ مهم اینکه عمر در این دو سال از سوی مردم عنوان قاضی نیافت.
النظم الاسلامیه، حسن ابراهیم، ص۳۳۱.
در زمان عمر، گسترش دامنۀ فتوحات اسلامی و سنگین شدن بار حکومت موجب شد که امر قضا رسما از حکومت و امارت تفکیک گردد؛ و برای هر شهر کسی با عنوان قاضی گماشته شود. طبری در پایان وقایع هر سال پس از ذکر نام عمال عمر در شهرها و نواحی مهم چون مکه ، یمن ، یمامه ، بحرین ، شام ، کوفه و بصره ، قضات برخی از این شهرها را نیز نام می برد، مثلا در پایان حوادث سال ۱۸ ق/ ۶۳۹ م می نویسد: «عامل کوفه و سرزمینهای آن سعد بن ابی وقاص بود و قاضی آن ابو قره ، و در پایان رویدادهای سال ۲۱ ق آورده است: «عامل کوفه عمار بن یاسر بود که به اموری که پیش می آمد رسیدگی می کرد، بیت المال در دست عبدالله بن مسعود ، خراج در دست عثمان بن حنیف و قضا بر عهده شریح بود».ابو الدرداء نیز به قضای مدینه گماشته شد تا خلیفه را در این کار یاری دهد.
مقدمه، ج۱، ص۴۲۳.
 ۱. ↑ النظم الاسلامیه، حسن ابراهیم، ص۳۳۱.۲. ↑ مقدمه، ج۱، ص۴۲۳.۳. ↑ تاریخ طبری، سال ۲۳ ق.۴. ↑ همین مقاله، عصر عباسیان.    
...
اجماع خلفای راشدین، اتفاق نظر چهار خلیفه اوّل بر حکمی شرعی می باشد.
اجماع خلفای راشدین ، به معنای اتفاق نظر حضرت علی (علیه السلام)، ابوبکر ، عمر و عثمان بر یکی از مسائل و احکام شرعی است.
حجیت اجماع خلفای راشدین،
در حجیت این اجماع میان علمای اهل سنت اختلاف است؛ بعضی با استدلال به حدیث نبوی (صلی الله علیه وآله) «علیکم بسنتی و سنة الخلفاء الراشدین من بعدی عضوا علیها بالنواجذ؛ شما را به سنت خودم و سنت خلفای راشدین که بعد از من می آیند سفارش می کنم که با چنگ و دندان از آن محافظت کنید» آن را حجت دانسته اند، حتی اگر مخالف داشته باشد، و بعضی دیگربه شرط عدم وجود مخالف، آن را حجت دانسته اند؛ به این معنا که هرگاه مخالف پیدا شد حجیت آن نیز خدشه دار می گردد.
نکته
این اصطلاح فقط در منابع و کتاب های اهل سنت کاربرد دارد.
تاریخ تشیع از صدر اسلام تا پایان دوره خلفای راشدین، از آثار محمد فخری (متولد 1339ش) است که در آن، پیدایش تشیع و سیر تحول و تطور تاریخی آن را از آغاز تا پایان حکومت امیرالمؤمنین علی(ع) با استفاده از روش پژوهش تاریخی و با استناد به منابع متعدد و معتبر توضیح داده است.
این کتاب از یک پیشگفتار و یک مقدمه و پنج بخش به این ترتیب تشکیل شده است: 1. تشیع در عصر رسول خدا(ص) (شامل 5 فصل)، 2. تشیع در عصر خلافت ابوبکر (شامل 7 فصل)، 3. تشیع در عصر خلافت عمر (شامل 2 فصل)، 3. تشیع در عصر خلافت عثمان (شامل 3 فصل) و 5. تشیع در عصر خلافت علی(ع) (شامل 5 فصل).
درباره روش و محتوای این اثر چند نکته گفتنی است:
فهرست مطالب در ابتدای کتاب و فهرست منابع و مآخذ در انتهای آن آمده است. توضیحات نویسنده، ارجاعات و منابع مطالب کتاب با ذکر جلد و صفحه در پانوشت صفحات ذکر شده است.
مطالعه کتاب تاریخ تشیع از صدر اسلام تا پایان دوره خلفای راشدین در پایگاه کتابخانه دیجیتال نور
نخستین مرحله از تاریخ سیاسی و اجتماعی شیعه با رحلت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلّم) آغاز می شود و تا شهادت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) ادامه می یابد. در این مدت (سی سال) از آغاز خلافت ابوبکر تا شهادت امام علی (علیه السلام) تاریخ شیعیان با فراز و فرودهایی روبرو بود که به آنها اشاره خواهیم داشت.
در آغاز این دوره مساله خلافت و امامت به عنوان مهم ترین مساله سیاسی و دینی در دنیای اسلام مطرح گردید و در پی اختلافاتی که در این باره پدید آمد شیعه به عنوان گروهی از مسلمانان که در مساله ی امامت به نصب و نصّ نبوی قایل بودند نمایان شدند. و از سوی دیگر جمعی از مهاجران و انصار که در سقیفه ی بنی ساعده گرد آمده بودند تا در مورد خلیفه ی پیامبر و پیشوای مسلمانان تصمیم گیری کنند، پس از مجادلات و بحث هایی که میان آنان درگرفت، اکثریت آنها با ابوبکر به عنوان خلیفه ی پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) و رهبر جامعه ی اسلامی بیعت کرند. بدین ترتیب ابوبکر زمام امور را در دست گرفت و دو سال و هفت ماه عهده دار این امر بود.
← امتناع امام و شیعیان از بیعت
ابوبکر پیش از آن که از دنیا برود عمر را به جانشینی خود برگزید. به گفته ی ابن قتیبه، نخست در وصیت نامه ای که ابوبکر املا می کرد و عثمان بن عفان می نوشت عمر را به خلافت پس از خود برگزید، آنگاه دستور داد تا مردم اجتماع کنند، ابوبکر خطاب به آنان گفت: ای مردم چنان که می بینید من در آستانه ی سفر آخرت قرار دارم، و شما به رهبری نیاز دارید که زمام امور شما را عهده دار شود، نماز جماعت را برپا کند و با دشمنانتان بجنگد، اگر می خواهید من در این باره تصمیم بگیرم، و فردی را انتخاب کنم. آنان با درخواست او موافقت کردند. پس از آن که مردم متفرّق شدند، عمر را احضار کرد و از او خواست تا وصیت نامه ی وی را برای مردم بخواند، پیش از آن که عمر نامه را بخواند، فردی به او گفت: در نامه چه نوشته شده است؟ عمر گفت نمی دانم، آن مرد گفت ولی من می دانم، در روز نخست تو ابوبکر را به رهبری برگزیدی، و اینک او تو را به رهبری برگزیده است. خلافت عمر ده سال ادامه یافت. در این دوران در ارتباط با شیعه تحوّل خاصی رخ نداده است، شیعیان به پیروی از امیرالمؤمنین (علیه السّلام) روش مدارا و مماشات با دستگاه خلافت را برگزیده بودند، و از طرف دستگاه خلافت نیز در مورد امام علی (علیه السّلام) و شیعیان روش خشونت آمیزی گزارش نشده است، بلکه در مشکلات و مسایل علمی و سیاسی از رای و نظر امام علی (علیه السّلام) کاملاً بهره گیری می شد.تا آنجا که گفته شده است عمر هفتاد بار جمله «لولا علی، لهلک عمر» را تکرار کرده، و نیز گفته است: «اللهم لا تبقنی لمعظلة لیس لها ابن ابی طالب» و چنانکه در نهج البلاغه آمده است، در جریان جنگ مسلمانان با ایرانیان، عمر شورای نظامی تشکیل داد و امام علی (علیه السّلام) یکی از اعضای آن شورا بود. اعضای شورا دیدگاه های خود را اظهار کردند، و عمر رای امام (علیه السّلام) را برگزید.
دوره خلافت عثمان
پس از عمر، با طرحی که وی به عنوان شورای شش نفره آماده کرده بود، عثمان به خلافت برگزیده شد. وی دوازده سال زمام خلافت را در دست داشت. در دوران خلافت او کارهایی صورت گرفت که بر خلاف سنّت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلّم) و نیز مخالف رویه ی دو خلیفه ی پیشین بود و همین امر سبب نارضایتی و خشم مسلمانان گردید. وی خویشاوندان خود را بر مناصب حکومتی برگزید و از اموال بیت المال به آنان بذل و بخشش می کرد، ابوذر را از مدینه به شام و سپس به ربذه تبعید کرد، حکم بن عاص را که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلّم) از مدینه تبعید کرده بود، به مدینه باز گرداند و مورد محبت و اکرام قرار داد، ولید بن عقبه را والی کوفه کرد و آنگاه که او در حال مستی با مردم نماز جماعت صبح را چهار رکعت خواند، وی را از این مقام عزل نکرد، با عبدالله بن مسعود با خشونت رفتار کرد و قضایای دیگری از این قبیل. این رفتارها خشم بسیاری از مسلمانان را برافروخته بود، در این میان اصحاب و یاران امیرالمؤمنین (علیه السّلام) که می دیدند در مسیر خلافت و رهبری چه انحراف بزرگی رخ داده است و آثار ناگوار آن یکی پس از دیگری نمایان می شود، فرصت را مناسب دانسته و در مورد امامت و رهبری امام علی (علیه السّلام) دست به روشنگری و تبلیغ زدند. چنان که روزی ابوذر در مسجد پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) به سخنرانی پرداخت و درباره ی فضایل اهل بیت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلّم) سخن گفت، آنگاه گفت: علی بن ابی طالب وصیّ محمد (صلی الله علیه و آله وسلّم) و وارث علم او است، ای امتی که پس از پیامبر خود دچار حیرت شدید، اگر آن کسی را که خداوند مقدم داشته، شما نیز بر دیگران مقدّم می داشتید، و به ولایت و وراثت اهل بیت پیامبر خویش اقرار می کردید، در بهترین شرایط مادی و معنوی به سر می بردید، اما اینک که بر خلاف حکم خداوند عمل کردید، پی آمد کار خود را بچشید. یاران امیرالمؤمنین (علیه السّلام) حتی در نخستین روزهایی که عثمان به خلافت برگزیده شد، چنین انحرافاتی را احساس کرده بودند، یعقوبی می نویسد: در اولین روزهایی که عثمان به خلافت برگزیده شده بود، روزی، مقداد بن اسود را در مسجد دیدند که با نهایت تاسّف و اندوه می گفت: از قریش در شگفتم که امر رهبری را از اهل بیت پیامبر خویش دور کردند، در حالی که نخستین مؤمن، داناترین فرد به دین خدا، و آگاه ترین افراد به طریق مستقیم؛ یعنی، پسر عموی پیامبر ـ (صلی الله علیه و آله وسلّم) ـ در بین آنهاست. آنان در این کار خیر و صلاح امت را نمی خواستند، بلکه دنیا را بر آخرت خویش برگزیدند.
دوره خلافت امام علی
...

خلفای راشدین در دانشنامه ویکی پدیا

خلفای راشدین
خلفای راشدین، خلفای اربعه یا چهار یار اصطلاحی است که از سوی مسلمانان سنی در اشاره به چهار شخصی که پس از وفات پیامبر به خلافت رسیدند، به کار می رود. این چهار تن به ترتیب عبارت اند از: ابوبکر، عمر، عثمان و علی. همچنین برخی منابع اهل سنت، حسن را پنجمین خلیفهٔ راشد و کامل کنندهٔ خلافت راشدین می دانند.
از مذاهب اسلاماهل سنت
مذاهب فقهی
حنفی · مالکی · شافعی · حنبلی
عکس خلفای راشدین
ارتش خلفای راشدین (به عربی: جيش الخلفاء الراشدين) یک گروه نظامی در زمان خلفای راشدین و شروع فتوحات مسلمانان در قرن هفتم میلادی بود. شمار سربازان ارتش خلفا فقط ۱۳٬۰۰۰ سرباز در سال ۱۱ه‍.ق /۶۳۲م بود اما با گسترش خلافت با گذشت زمان و با فرارسیدن سال ۶۵۷م این ارتش به ۱۰۰٫۰۰۰ سرباز رسید. موفق و معروف ترین فرماندهٔ ارتش خلفای راشدین خالد بن ولید بود؛ به این دلیل که وی فرماندهی ارتش خلفا را در تصرف ایران و تصرف سوریه به عهده داشت. از دیگر فرماندهان مشهور ارتش راشدین عمرو عاص بود که موفق به تصرف مصر شد.
حمله اعراب به ارمنستان
سقوط امپراتوری ساسانی
تاریخ افغانستان
حمله اعراب به ایران
فتوحات مسلمانان
خلفای راشدین


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

نقل قول های خلفای راشدین

خلفای راشدین اصطلاحی ست که از سوی مسلمانان سنی در اشاره به چهار شخصی که پس از مرگ محمد(ص) به خلافت رسیدند، به کار می رود. اهل سنت با توجه به مرجعیت صحابه و اجماع آنان درباره خلفای راشدین، شرایط و شیوه استقرار خلفای چهارگانه را نمونه آرمانی و مشروع دولت اسلامی می دانند.

ارتباط محتوایی با خلفای راشدین

خلفای راشدین را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی خلفای راشدین   • مفهوم خلفای راشدین   • تعریف خلفای راشدین   • معرفی خلفای راشدین   • خلفای راشدین چیست   • خلفای راشدین یعنی چی   • خلفای راشدین یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی خلفای راشدین
کلمه : خلفای راشدین
اشتباه تایپی : ogthd vhandk
عکس خلفای راشدین : در گوگل


آیا معنی خلفای راشدین مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 95% )