انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

95 1057 100 1

دعبل خزاعی

معنی دعبل خزاعی در لغت نامه دهخدا

دعبل خزاعی. [ دِ ب ِ ل ِ خ ُ عی ی ] (اِخ ) ابن علی بن رزین ، مکنی به ابوعلی. از خاندان طاهر ذوالیمینین و ایرانی بود و مدائح اهل بیت رسول گفتی. (یادداشت مرحوم دهخدا). وی از شیعیان عالی قدر و مداح علی بن موسی (ع ) بوده ، قصیده ٔ او که با مطلع «مدارس آیات خلت من تلاوة» آغاز میشود، از بهترین مدائحی است که درباره ٔ اهل بیت سرود شده است. و رجوع به ریحانة الادب ذیل خزاعی شود. نام شاعری خزاعی که رافضی باشد. (آنندراج ). به سال 148 هَ. ق. متولد شد، اصل او از کوفه بود و در بغداد سکونت گزید. وی از دوستان بحتری بشمار میرفت و او را شعری نیکو بود. کتابی نیز در طبقات شعرا دارد. بدزبان و هَجّاء بود چنانکه رشید و مأمون و معتصم و الواثق و دیگران را هجو گفت. دعبل را عمری طولانی بود و مشهور است که او درباره ٔ خود می گفت من پنجاه سال است که چوب خود را بر دوش میکشم تا شاید کسی مرا با آن بدار آویزد ولی کسی را نمی یابم که بدین کار دست زند. وی بزرگ قامت بود و از حس شنوائی محروم. به سال 246 در شهری بنام طیب که بین واسط و خوزستان قرار دارد درگذشت. ابن الندیم گوید دیوان او نزدیک سیصد ورقه بوده و آنرا صولی گرد کرده است. (از الاعلام زرکلی ) :
گرم مرزوق گردانی به خدمت
همان گویم که اعشی گفت و دعبل.
منوچهری.
ابن هانی ، ابن رومی ، ابن معتز، ابن بیض
دعبل و بوشیص و آن فاضل که بود اندر قرن.
منوچهری.

دعبل خزاعی در دانشنامه اسلامی

دعبل خزاعی
محمد بن علی خزاعی و کنیه اش «ابوعلی» یا «ابوجعفر»، از شعرای مشهور شیعه و در ردۀ اول شاعران عالی در دوره اول عباسی بود.
دعبل (دعبل با کسر اول و ثالث به معنی شتر جوان و نیرومند که لقب این شاعر برزگ است، و نام شجاعترین و پر جهاد ترین شاعران بنی امیه است)
شهرت خزاعی
نام اصلی وی محمد بن علی خزاعی و کنیه اش «ابوعلی» یا «ابوجعفر» به او می گفتند، که البته بیشتر به ابوعلی شهرت داشت. وی از شعرای مشهور شیعه و در ردۀ اول شاعران عالی در دوره اول عباسی بود که در سال ۱۴۸ه. ق در عصر جعفر صادق">امام جعفر صادق علیه السّلام ، امام ششم شیعیان (در سال شهادت ایشان)، در عهد خلافت منصور دوانیقی (۱۳۶ه. ق) در کوفه در خانواده ای مشهور به علم و فضل و شعر و دوستدار اهل بیت علیه السّلام متولد شد. (بعضی گفته اند اصل دعبل و خانواده اش از شهر قرقیسا _ در کنار نهر فرات _ بود)
خاندان خزاعی
وی دوران کودکی و نوجوانی را در کوفه گذراند و سپس به بغداد رفت و مشغول تحصیل علم شد. پدرش علی بن رزین بن عثمان بن عبدالرحمن بن عبدالله بن بدیل ورقاء خزاعی بود و جد اعلای او عبدالله بن بدیل ، که پیامبر در روز فتح مکه ، برای وی دعا نمود که: « خدا تو و فرزندانت را بهرمند گرداند.» صحابه و سفیر پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله وسلّم و از اصحاب امیرالمومنین علی علیه السّلام بود که به همراه قبیله خزاعه در صفین ، با معاویه جنگید و با سه برادرش در این جنگ به شهادت رسیدند، خاندانش از بیوتات قدیم شیعه و راوی حدیث ، شاعر و برادرش علی و پسر عمویش « ابوالشیص » همگی از شعرای فاضل و شیعه اهل بیت علیه السّلام بودند. شعر و ادب عربی را از مسلم بن ولید انصاری ملقب به «صریح الغوانی» که شاعر هارون الرشید و خاندان برامکه بود، فرا گرفت و از همان جوانی به سرودن شعر پرداخت.
دوران فرمانداری
...
دعبل خزاعی
کلید واژه: یاران امام رضا علیه السلام، دعبل خزاعی، قصیده مدارس آیات، جبه امام رضا، هدایای امام رضا به دعبل
دِعبِل خُزاعی (۱۴۸-۲۶۴ ق) شاعر معروف اهل بیت علیهم السلام است که با شعر خود علیه ظلم دستگاه عباسی می شورید.
ابوعلی یا ابوجعفر دعبل پسر علی بن زرین بن عثمان بن عبدالرحمن بن عبدالله بن بدیل بن وقاء بن عمرو بن ربیعه بن عبدالعزی بن ربیعه بن جزی بن عامر مازن ابن عدی بن عمرو ربیعه خزاعی معروف به دعبل در سال 148 ه.ق در شهر کوفه دیده به جهان گشود.
پدرش، علی بن زرین از شاعران روزگار خود بود؛ این دودمان محدثان و شاعرانی داشته و اهل سیادت و شرف بوده اند و تمام فضل و فضیلت آنها به برکت دعائی است که پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله درباره نیای بزرگ آنها کرد، آنگاه که به روز فتح و مکه «عباس بن عبدالمطلب» که پاسدار محبت وی بود، او را در پیشگاه پیغمبر خدا بپاداشت و گفت: ای رسول خدا صلی الله علیه و آله امروز روزی است که اقوامی را شرف بخشیده ای، حال خالت «بدیل بن ورقاء» چگونه خواهد بود؟ پیغمبر فرمود: ای بدیل، روی بگشا و او چهره اش را به پیغمبر نمود و پرده از رخ برگرفت.
رسول سیاهی در رخسارش دید و پرسید: ای بدیل چند سال داری؟ گفت: 97 سال ای رسول خدا. پیغمبر صلی الله علیه و آله خندید و فرمود: خداوند بر جمال و سیه چردگیت بیفزاید و تو و فرزندانت را متمتع کناد.
شعر و ادب عربی را در جوانی از مسلم بن ولید انصاری ملقب به «صریح الغوانی» که شاعر هارون الرشید و خاندان برامکه بود، فرا گرفت و به استادی او همیشه اعتراف می کرد.
زندگی سراسر مبارزه دعبل مصادف با امامت چهار معصوم از زمان امام موسی کاظم علیه السلام تا شهادت امام علی النقی علیه السلام بود. در این مدت که همزمان با خلافت هفت حاکم از هارون تا متوکل بود، دعبل همواره با شعر و ادب به مبارزه با غاصبان خلافت رفته و در رثای اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام، مدیحه سرائی می نمود. ابوالفرج اصفهانی در کتاب الاغانی دربارۀ دعبل می­گوید: «دعبل شاعر خوش طبع و هجو گری پلید زبان بود که هیچ یک از خلفا و وزراء و فرزندانشان از شر هجو او در امان نماندند.»
دعبل اضافه بر قصیده سرائی، محدث و اندیشمندی توانا بود.
اشعار دعبل را ادیب معروف (ابوبکر محمّد بن یحیی صولی) متوفی به سال 335 هـ.ق گردآوری کرده و در سیصد صفحه بزرگ نوشته بود. دیوان دعبل برای اولین بار در سال 1382هـ.ق./1962م. در بیروت با مقدمه و تحقیقات و تعلیقات ادیب محقق معاصر استاد (عبدالصاحب عمران الدُّجَیْلی) چاپ و منتشر شد و مشتمل بر 1176 بیت در دو بخش است:
هیچ بعید نمی نماید که دست های خیانتکار عباسی یا خودفروختگان و کج اندیشان بی خِرَد، اقدام به این خیانت کرده و اشعار شاعر مجاهد و حماسه آفرین شیعه را از بین برده باشند، چرا که دعبل با سلاح شعر بیش از پنجاه سال علیه خلافت بنی العباس، مبارزه کرد و خلفای غاصب و خونخوار و ظالم آن سلسله را مورد هجو و مذمّت و تحقیر قرار داد و با حمایت از اهل بیت، دشمنان آنان به ویژه حاکمان عباسی را رسوا کرد.
بنابراین طبیعی است عباسیان و هوادارانشان در همه جا دشمن دعبل بوده و در محو آثار و اشعار او کوشیده اند. از طرفی، دیوان دعبل در دوران حکومت عباسیان جمع آوری شد؛ پس بعید نیست بسیاری از اشعار او را که در مدح و منقبت خاندان نبوت و امامت و نشر فرهنگ تشیع و یا در هجو و افشای خلفای بنی عباس بوده، نگذاشته اند.
در دیوانش قرار بگیرد و کسی هم در آن عصر خفقان خلافت عباسیان در سرتاسر کشورهای اسلامی و عربی، جرأت نکرده آن اشعار را در کتب و معاجم ادبی بیاورد و بدین گونه از بین رفته است.

دعبل خزاعی در دانشنامه ویکی پدیا

دعبل خزاعی
دِعبِل خُزاعی (زاده ۱۴۸ کوفه-درگذشته ۲۴۵ قمری) با نام کامل ابوعلی، دعبل بن علی بن رزین بن عثمان بن عبدالله بن بُدیل بن ورقاء خزاعی کوفی، شاعر، ادیب و عالم شیعی که مدیحه سرا و ذاکر فضایل اهل بیت بود. مرقد این شاعر در شهر شوش دانیال از توابع استان خوزستان است. همه ساله در این شهر کنگره بین المللی شعر دعبل خراعی برگزار می شود. نصب و برداشتن مجسمه این شاعر از جمله موضوعات بحث برانگیز در سال های اخیر بود. گروهی به دلایل نامشخص مجسمه این شاعر را از سطح شهر حذف کردند.
الواحده فی مثالب العرب و مناقبها، در این کتاب سیاست بنی امیه را نکوهش کرده است.
طبقات الشعرا، از مهم ترین منابع ادبی است و شامل زندگی شاعران قبل از دعبل است.
وصایا الملوک.
دیوان شعر دعبل، شامل حدود هزار و چهارصد بیت شعر از دعبل است. (کل دیوان در سال ۱۳۹۱ توسط دکتر حیدر سهرابی تحلیل، شرح و ترجمه شده است).
نام اصلی او، محمدبن علی خزاعی است که «ابوعلی» یا «ابوجعفر» هم به او می گفتند، شاعر مشهور شیعه و در رده اول شاعران عرب بود که در سال ۱۴۸ هجری قمری در زمان جعفر صادق، امام ششم شیعیان در کوفه به دنیا آمد. پدرش رزین خزاعی بود و جد اعلای او عبدالله بن بدیل، صحابی و سفیر پیغمبر اسلام و از اصحاب علی بن ابی طالب بود که به همراه قبیله خزاعه در صفین، با معاویه جنگید و با سه برادرش در این جنگ کشته شد. خاندانش از بیوتات قدیم شیعه و راوی حدیث و شاعر و برادرش علی و پسر عمویش «ابوالشیص» همگی شاعر بودند.
دوران کودکی و نوجوانی را در کوفه و بصره گذراند و بعد به بغداد رفت و مشغول تحصیل علم شد. شعر و ادب عربی را از مسلم بن ولید انصاری ملقب به «صریع الغوانی» که شاعر هارون الرشید و برامکه بود، فراگرفت و از همان جوانی به سرودن شعر پرداخت. او زمان چهار امام شیعه (جعفر صادق، موسی کاظم، رضا و جواد) را درک کرد و معاصر چند خلیفه عباسی (مهدی، هادی، هارون، امین، مأمون، معتصم، واثق، متوکل) بود.
زمانی که علی بن موسی الرضا، امام هشتم شیعیان، ولایت عهد مأمون عباسی را قبول کرد و از مدینه به خراسان آمد، دعبل به همراه ابراهیم بن عباس صولی، شاعر دیگر شیعه، راهی خراسان شدند. هر دو شاعر در «مرو» نزد ایشان رفتند و قصیده خود را در مرثیه حسین و مناقب وی و سایر بنی هاشم انشاد کردند. قصیده دعبل که حماسه تاریخ بنی هاشم و منقبت نامه آل علی بود، بسیار مورد توجه قرار گرفت و علی بن موسی الرضا و اهل بیت او و مأمون، خلیفه عباسی را به گریه انداخت. سپس علی بن موسی الرضا ده هزار درهم از سکه هایی که به نام خود او ضرب شده بود، به دعبل داد و آنگاه به درخواست دعبل، جبه ای از جامه های شخصی خود را نیز به دعبل بخشید. مأمون عباسی هم پنجاه هزار درهم به او صله داد.


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

نقل قول های دعبل خزاعی

محمدبن علی خزاعی معروف به دِعبِل خُزاعی(زاده ۱۴۸-درگذشته ۲۶۴ قمری)، شاعر، ادیب . نام کامل او ابوعلی، دعبل بن علی بن رزین بن عثمان بن عبدالله بن بدیل بن ورقاء خزاعی کوفیاست.
• آیا ندیدی که روزگاران چه جورها کرد و مردم عهدهای خود را شکستند //و دولتها احکام خدا را به مسخره گرفتند و در ظلمتهای جهل در پی نور گشتند؟.
• در این دنیای پر آشوب، چگونه می توان به خدای تعالی نزدیک شد،// جز از راه دوستی فرزندان رسول خدا و بغض کینه فرزندان مروان و فرزندان هند.

ارتباط محتوایی با دعبل خزاعی

دعبل خزاعی را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

F > little
T_T > collect
A.M.R > School Things
فهیمه > لنیا
pardis choopani > eaten alive
مینا > it has always been you
آوین > آرن
فهیمه > لنا

نگارش واژه نو   |   پیشنهادهای امروز

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی دعبل خزاعی   • مفهوم دعبل خزاعی   • تعریف دعبل خزاعی   • معرفی دعبل خزاعی   • دعبل خزاعی چیست   • دعبل خزاعی یعنی چی   • دعبل خزاعی یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی دعبل خزاعی
کلمه : دعبل خزاعی
اشتباه تایپی : nufg ochud
عکس دعبل خزاعی : در گوگل


آیا معنی دعبل خزاعی مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 95% )