انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

99 1092 100 1

ذریه

/zorriyye/

مترادف ذریه: احفاد، اولاد، دودمان، سلاله، فرزندان، نسل

معنی ذریه در لغت نامه دهخدا

ذریت. [ ذُرْ ری ی َ ] (ع اِ) پشت فرزندان.
نسل :
ای بار خدای همه ذریت آدم
با ملک سلیمانی و با حکمت لقمان.
ناصرخسرو.
ابلیس لعین بدین زمین اندر
ذریّت خویش دید بسیاری.
ناصرخسرو.

ذریة. [ ذُ رْ ری ی َ ] (ع اِ) نسل. پشت. فرزندان. پدران و فرزندان.نسل آدمی و پری. نسل مردمان و جِن ّ. فرزند. فرزندان و فرزندزادگان ، یستوی فیه الواحد و الجمع. ج ، ذُرّیّات. ذَراری :
طعنه چه زنی مرمرا بدان کم
از خانه براندند اهل عصیان
زیرا که براندند مصطفی را
ذریه ٔ شیطان از اهل و اوطان.
ناصرخسرو.
و صاحب معالم التنزیل گوید یقع الذریة علی الاَّباء کما یقع علی الأولاد. || زنان. رجوع به ذریت شود.

معنی ذریه به فارسی

ذریه
( اسم ) نسل فرزندان جمع ذراری و ذریات .

معنی ذریه در فرهنگ معین

ذریه
(ذُ رِّ یُِ) [ ع . ذریة ] (اِ.) نسل فرزندان . ج . ذراری و ذریات .

معنی ذریه در فرهنگ فارسی عمید

ذریه
۱. فرزند.
۲. نسل.
۳. فرزندان.

ذریه در دانشنامه اسلامی

ذریه
معنی ذُرِّيَّةِ: نسل (ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی عَقِبِهِ: ذريه و فرزندانش ( در عبارت "جَعَلَهَا کَلِمَةً بَاقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ")
معنی ذُرِّيَّاتِنَا: نسلها يمان (ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی ذُرِّيَّاتِهِمْ: نسلشان (ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی ذُرِّيَّتِنَا: نسلمان (ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی ذُرِّيَّتِهِ: نسلش (ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی ذُرِّيَّتُهُم: نسلشان (ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی ذُرِّيَّتِهِمَا: نسل آن دو(ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی ذُرِّيَّتِي: نسل من(ذرية در اصل به معناي فرزندان خردسال است ، ولي در استعمالهاي متعارف در خردسالان و بزرگسالان هر دو استعمال ميشود ، هم در يک نفر به کار ميرود ، و هم در چند نفر ، ولي اصلش به معناي چند نفر است )
معنی مَا أَلَتْنَاهُم: چيزي از آنان نمي كاهيم کلمه ألتناهم از ماده لوت است که به معناي نقص است ، ماضي ثلاثي مجردش لات و باب افعالش ألات ميشود ، پس معناي ما التناهم در عبارت "وَﭐلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَﭐتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ ...
ریشه کلمه:
ذرر (۳۸ بار)
يی‌ (۴۰ بار)

«ذُرِّیَّة» چنان که دانشمندان لغت گفته اند، در اصل به معنای «فرزندان کوچک و کم سن و سال» است. ولی غالباً به همه فرزندان گفته می شود، گاهی به معنای مفرد و گاهی به معنای جمع استعمال می گردد اما در اصل، معنای جمعی دارد. درباره ریشه اصلی این لغت احتمالات متعددی داده شده است: بعضی آن را از «ذَرْء» (بر وزن زرع) به معنای آفرینش می دانند بنابراین مفهوم اصلی «ذُرِّیَّة» با مفهوم مخلوق و آفریده شده برابر است. و بعضی آن را از «ذَرّ» (بر وزن شرّ) که به معنای موجودات بسیار کوچک همانند ذرات غبار و مورچه های بسیار ریز می باشد دانسته اند، از این نظر که فرزندان انسان نیز در ابتدا از نطفه بسیار کوچکی آغاز حیات می کنند. سومین احتمال که درباره آن داده شده، این است که از مادّه «ذَرْو» (بر وزن مرو) به معنای پراکنده ساختن گرفته شده و این که فرزندان انسان را ذریّه گفته اند به خاطر آن است که آنها پس از تولید مثل، به هر سو در روی زمین پراکنده می شوند.
فرزند. نسل. در مجمع ذیل آیه 124 بقره می‏گوید: ذّرّیه و نسل و ولد نظیر هم‏اند و در اصل آن چهار مذهب است ذرء، ذرو، ذری. در ا قرب الموارد می‏گوید: ذریّه که بضم و فتح و کسر ذال خوانده می‏شود به معنی نسل است و اصل آن ذرّیئه بوده همزه را بیاء قلب و در هم ادغام کرده‏اند جمع آن ذّرّیات و ذراری است. . در صحاح می‏گویند: ذرء به معنی آفریدن است و بنسل جن و انس از همین جهت ذریّه گفته‏اند. قاموس نیز آنرا نسل گفته اعم از نسل انس یا جن. به عقیده راغب ذریّه در واحد و جمع بکار می‏رود و اصل آن جمع است. در اینصورت باید گفت:ذرّیّات و ذراری جمع بجمع‏اند. ولی از اقراب نقل شده که ذریّه مفرد است. پروردگارا از جانب خودت برای من نسل و فرزند پاکی عطا فرما. از ذرّیه در اینجا جنس اراده شده لذا وصفش جمع آمده است همچنین در آیه و در آیات دیگر نیز چنین است. در اینجا لازم است چند آیه را بررسی کنیم: 1- . ضمیر «ذّرِیَّتِهِ» در ظاهر به ابراهیم عاید است زیرا جمله «وَ نُوحاً هَدَیْنا مِن قَبْلُ» معترضه می‏باشد و اگر کسی اصرار کند که به نوح عاید است باز به آنچه خواهیم گفت ضروری ندارد. در این آیات عیسی فرزند ابراهیم خوانده شده است باآنکه پدر نداشت و از جانب مادر به ابراهیم متصل است نتیجه آنکه فرزند دختر ذریه شخص است و فرزند حضرت زهرا «علیهم السلام» فرزندان رسول خدا «صلی اللّه علیه و آله»اند. بنی امیّه و بنی عباس از اینکه به حسنین و سایر ائمه «علیهم السلام» ابن رسول اللّه گفته شود ناراحت بودند و اصرار داشتند چنین خطابی به آنان «علیه السلام» نشود بلکه ابن علی گفته شود. نقل است که حجاج بن یوسف لعنه اللّه یحیی بن معمّر را خواست و گفت شنیده‏ام می‏گویی حسن و حسین از ذریّه پیغبراند و این مطلب را در قرآن پیدا می‏کنی من کتاب خدا را از اوّل تا آخر خواندم همچو چیزی نیافتم؟! یحیی گفت: آیا سوره انعام را نمی‏خوانی؟ «وَ مِنْ ذُرِّیَتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ» تا رسید به «یَحْیی وَ عیسی» گفت آیا عیسی از فرزندان ابراهیم نیست با آنکه پدر نداشت؟ حجّاج گفت: راست گفتی. (تفسیر عیاشی ذیل آیه فوق). معاویه روزی به غلام خودش ذکوان گفت: اگر بحسن و حسین نامه نوشتی ابن رسول اللّه ننویس زیرا آنها پسران علی هستند. ذکوان اظهار اطاعت کرد. روزی معاویه باو دستور داد نام فرزندان او را نوشته و پیش وی بیاورد، ذکوان نامهای پسران و دختران وپسر زادگان معاویه را نوشت و حاضر کرد ولی از نواده‏های دختری او نامی نبورد. معاویه گفت: چرا عده‏ای از فرزندان مرا ننوشته‏ای؟ ذکوان گفت: مرا غیر از اینها فرزندان دیگری داری؟ گفت مگر دختر زادگانم فرزندان من نیستند؟ ذکوان فرست را مغتنم شمرده گفت: چگونه پسران دختر پیغمبر پسران او نیستند ولی فرزندان دختر تو فرزند تواند؟ معاویه در پاسخ وا ماند و گفت: در جای دیگر اظهار نکن (کشف الغّمه ص 164). از این دو مطلب روشن می‏شودکه بنی امیّه از این جریان بسیار ناراحت بوده‏اند. حسن بن شعبه رحمه اللّه در تحف العقول ضمن گفتگوی هدف موسی بن جعفر «علیه السلام» با هارون عباسی نقل می‏کند که هارون به آن حضرت گفت: چرا به علی نسبت داده نمی‏شوید با آن که پدر شماست و به رسول خدا نسبت داده می‏شوید با آنکه جدّ شماست؟ حضرت فرمود: خدا عیسی بن مریم را به خلیل خود ابراهیم نسبت داده به وسیله مادرش مریم که بشری به او دست نزد و آنگاه آیات فوق را قرائت فرمودند...) نگارنده این مطلب را بطور مشروح در کتاب شخصیت حضرت مجتبی «علیه السلام» ص 156 - 162 نوشته‏ام طالبین به آن جا رجوع کنند و علّامه امینی رحمه اللّه در الغدیر ج 7 ص 121 - 129 ط2 آنرا بطور مفّصل عنوان نموده است. 2 - از این آیه روشن می‏شود که ابلیس هم نسل و فرزندان دارد ولی کیفیت این زاد و ولد برای ما مجهول است. 3 - در این آیه ذّریّه به اصحاب نوح نیز شامل است زیرا در سوره شعراءِ آمده تفصیل این مطلب در (اهل) گذشت. 4 - . ظاهر آن است که «ذُرِّیَّتَهُمْ» مفعول «اَ خَذَ» است. یعنی یاد کن زمانی را که پروردگارت نسل آدمیان را از بنی آدم یعنی از پشت آنها گرفت و آنها رابرخودشان نشان داد و گواه گرفت که آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند بلی گواهی دادیم این عمل برای آن بود که روز قیامت نگویند ما از این غافل بودیم و یا بگویند پدران ما مشرک بودند و ما نسل آنها بودیم و به پیروی از آنها مشرک شدیم چرا ما را بکار آنها هلاک می‏گردانی؟ فکر می‏کنم مراد از این دو آیه آن است که خداوند بشر از این حین گرفته شدن از صلب پدر طوری آفریده که توحید را فطری او کرده است و آن گواه بودن شخص بر خویش و اقرار ذاتی بر توحید است و اشهاد و الست بربّکم و گواهی آنها همه بر سبیل فطرت و تکوین است نه ظاهری و عادی. و ظرف اشهاد این دنیا است از وقت جدا شدن از صلب پدر تا وقت مردن. و در نتیجه شخص روز قیامت نمی‏تواند بگوید من توحیدد را درک نکردم و نمی‏تواند بگوید، در شرک از پدران پیروی نمودم. زیرا فطرت او راهنمای اوست. . در این صورت آیه شریفه راجع به عالم ذّر نقل شده شاید مراد از آنها عالم سلّولهاست که در پشت پدران‏اند و خدا در حین اخذ آنها در حین وارد کردن به رحم مادر از آنها گواهی گرفت. و اگر این حقیقت ثابت شود که خداوند تمام بنی آدم را بصورت ذرات ریز از وجود آدم اولی بیرون آورد و از آنها توحید گواهی خواست و آنها گواهی دادن، این مطلب از ظاهر آیه فهمیده نمی‏شود. سید مرتضی علم‏الهدی (ره) در امالی خود مجلس 3 بر کسانی که آیه را حمل بر ذّر کرده‏اند سخت حمله کرده و می‏گوید: بعضی بی بصیرت و نافرزانه پینداشته که تأویل آیه آن است: خداوند همه اولاد آدم «علیه السلام» را از پشت او خارج کرد و آنها بصورت ذرّات بودند معرفت خود را بر آنها مقرر فرمود و آنها را بر نفس خویش گواه گرفت. این تأویل را عقل باطل و محال می‏داند ظاهر قرآن نیز بر خلاف آن شهادت می‏دهد زیراخدا فرمود «مِنْ بَنی آدَمَ» نه فرمود از آدم و فرمود «مِنْ ظُهُورِ هِم» از پشت آنها نه از پشت آدم و فرمود «ذَرِّیَّتَهُمْ» فرزندان آنها را نه فرزندان آدم را بعد فرمود: تا روز قیامت نگویید غافل بودیم و نگویید پدران ما مشرک بودند و ما از آنها پیروی کردیم این دلیل است که آیه شامل فرزندان صلبی آدم «علیه السلام» نیست بلکه شامل کسانی است که پدران مشرک داشته‏اند. المیزان پس از نقل اقوال و اجوبه بسیار عقیده دارد که نشأه فعلی انسان مسبوق است به نشأه انسانی دیگر که عیناً نظیر این نشأه است ولی در آن افراد انسان از خدای خود پوشیده نیستند و با مشاهده خویش وحدانیّت خدا را در ربوبیتش می‏بینند از طریق استدلال بلکه از این حیث که از ربوبیت خدا قطع نیستند و آنرا مفقود نمی‏کنند به ربوبیت و حق دیگر اقرار می‏نمایند نا پاکی شرک و آلودگی‏های گناهان از احکام آن نشأه... آن وقت فرموده ایرادهائی که بر قول مثبتین عالم ذرّ وارد شده بر این قول وارد نیست. ولی اثبات این مطلب مشکل است مخصوصاً با ملاحظه آیه بعدی که غرض از اشهاد را بیان می‏کند. نا گفته نماند روایات عالم ذرّ که در کتب شیعه و اهل سنّت نقل شده نوبت خود زیاد است و خدا بحقیقت امر داناست. 5- . در تفسیر المیزان می‏گوید علت نسبت حمل بر ذرّیّة بر انگیختن شفقت و رحمت است طبرسی ذریّة را در آیه بر معنای فاعلی و پدران و اجداد گرفته زیرا ذرء به معنی خلق است و اولاد از پدران خلق می‏شوند و فلک مشحون را کشتی نوح فرموده است ولی آیه سوم با آن جور در نمی‏آید و در آن صورت می‏فرمود «لَوْ نَشاءُ لَاَغْرَقناهُم» یعنی اگر می‏خواستیم آنها را در کشتی نوح غرق می‏کردیم. صاحب کتاب تجسم عمل آقای محمد امین رضوی احتمال داده‏اند که مراد از فلک مشحون رحم مادر و از ذریه فرزندان است که در آن حمل می‏شوند در این صورت باید گفت: لام الفلک برای عهد است و اشاره برحم، که فلک بخصوصی است. ناگفته نماند اگر فلک در آیه شریفه نکره می‏آمد احتمال ایشان قوی‏تر می‏شد زیرا که رحم کشتی مخصوصی است ولی اطلاق الفلک برحم در استعمال عرب ظاهراً یافته نیست. ز مخشری می‏گوید ذریّه مردم را که حملشان بر آنها اهمیت داشت در کشتی حمل کردیم این سخن از اقوال دیگر قوی بنظر می‏رسد. 6- . مراد از ذریّه ظاهراً کودکان نیستند زیرا اتبّاع با ایمان در صورتی است که عاقل و مکلّف و بزرگ باشند در این صورت ذریّه لاحق شده به پدران، خودشان نیز ذَریّه و نسل خواهند داشت ظاهراً مراد از الحاق ذرّیّه الحاق در مغفرت و در بهشت رفتن است و ظاهر آن است که ذّریّة از لحاظ مقام و عمل از پدران کمتراند و در درجه دوم قرار گرفته‏اند ولی خداوند بالطف خود آنها را به مقام پدران می‏رساند آیات زیر مطلب را روشن می‏کند که ملائکه درباره مؤمنان واقعی به خدا می‏گویند: ، این که اول به مؤمنان دعا شده و سپس آباء و ازواج و ذرّیات آمده است که آنها در رتبه اول نیستند. 7- ، در این آیه ذریه بطور تغلیب بر زن نیز شامل است زیرا حضرت ابراهیم «علیه السلام» فرزندش اسماعیل و زنش هاجر را در بیابان مکه اسکان داد. و این دعا را خواند.
آیه اِلحاق ذُریِّه (طور: ۲۱) به پیوستن فرزندان مؤمنان به آنان در بهشت اشاره می کند. در اینکه منظور از فرزندان، تنها اطفال خردسالی است که قبل از بلوغ از دنیا رفته اند و یا به معنای فرزندان بالغی است که همچون پدران خود مؤمن بوده و البته گناهانی داشته اند، در بین مفسران اختلاف است.
در برخی روایات، این آیه مخصوص اطفال شیعیان دانسته شده است همچنین منظور از الحاق ذریه را الحاق امام علی(ع)، حضرت زهرا(س) و دیگر معصومان(ع) در روز قیامت به پیامبر اسلام(ص) می دانند.
آیه بیست و یکم سوره طور که از سوی برخی به عنوان آیه الحاق ذریه معرفی شده است، به همراهی فرزندان اهل بهشت با آنها و کاسته نشدن از اعمال ایشان از باب لطف و تفضل الهی اشاره می کند. ذریه در لغت به معنای نسل انسان اعم از فرزندان پسر و دختر است و راغب اصفهانی آن را به معنای فرزندان کوچک می داند که البته در عرف به فرزندان بزرگ نیز گفته می شود. این واژه با مشتقات خود ۳۲ بار در قرآن به کار رفته که بر اساس نظر بعضی پژوهشگران، در قرآن نیز به معنای نسل و اولاد انسان است.

معنی ذریه به انگلیسی

seed (اسم)
دانه ، تخم ، سلاله ، بذر ، ذریه ، تخم اوری ، بازیکن سابقهدار

معنی کلمه ذریه به عربی

ذریه
بذرة

ذریه را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران

مهدی ٠١:٥٤ - ١٣٩٦/١٠/٢٥
نسل
|

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

سعید ترابی > break up
هادی > اراد
گل پری > گل پری
محمدرضا > Amenagement
Mn > guantily
محمد علی یزدانی فر > settling basin
09166128817 > چید
B/love/S > defend

نگارش واژه نو   |   پیشنهادهای امروز

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی ذریه در جدول   • ذریه معنی   • محمد رضا ذریه   • کانال تلگرام محمد رضا ذریه   • ذریه چیست   • بیوگرافی محمد رضا ذریه   • معنی چرمگیر   • کاشتن نهال در حل جدول   • مفهوم ذریه   • تعریف ذریه   • معرفی ذریه   • ذریه یعنی چی   • ذریه یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی ذریه
کلمه : ذریه
اشتباه تایپی : bvdi
آوا : zorriyye
نقش : اسم
عکس ذریه : در گوگل


آیا معنی ذریه مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 99% )