انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

99 1065 100 1

سفالگری

/sofAlgari/

معنی سفالگری در لغت نامه دهخدا

سفالگری. [ س ُ / س ِ گ َ ] (حامص مرکب ) خزف سازی. کوزه گری.

معنی سفالگری به فارسی

سفالگری
عمل و شغل سفالگر .

سفالگری در دانشنامه ویکی پدیا

سفالگری
سُفالگری ساختن ظروف با گل است و به ظرف ساخته شده از این طریق سفال می گویند. از مشهورترین سفالینه ها می توان به کوزه و پیاله سفالین اشاره کرد. پیش از رواج شیشه سفالینه ها رایج ترین مظروفات بشر بودند. مرغوب ترین خاک در صنعت سفالگری خاک رس می باشد که به دلیل وجود مقادیر بالای آهن در آن، به رنگ سرخ است. سفالگری از نخستین صنایع بشر می باشد. خاستگاه آن را گر چه به درستی آشکار نیست ولی از روی یافته های کهن سرزمین باستانی سومر می دانند و البته به تازگی کشف تمدن جیرفت تردیدهایی در مورد این نظریه ایجاد کرده است/تمدن معروف به کنار صندل که طبق آخرین کاوش ها قدمت ان به شش هزار سال پیش می دانند و لوحی که در جیرفت کشف شد برای مطالعه به آمریکا و فرانسه فرستاده شد که توسط استادان شیکاگو و پاریس رمزگشایی شد که نتایج نشان داد این منطقه ۳۰۰ سال از خط نوشتاری تمدن شوش قدیمی تر است.
به وسیله دست (بدون چرخ سفالگری) که به روش های مختلف از جمله فتیله ای ساخته می شود.
با چرخ سفالگری
ساختن ظروف سفالی به شکل مجسمه یا حجم های ترکیبی، یعنی علاوه بر حفظ کاربری ظروف سفالی آن ها را به شکل مجسمه هایی از حیوانات یا حجم های ترکیبی، که نشانه نوع نگرش آن ها به جهان هستی است می ساختند. مطالعه در مورد زمان آغاز و پیدایش خط بدون بررسی نقوش حک شده روی ظروف سفالی امکان پذیر نبوده است. به ویژه ظروف مربوط به هزاره های ۵ و ۶ پیش از میلاد در این میان نقش غیرقابل انکاری دارد.
ظرف های سفالی، شاید یکی از قدیمی ترین ساخته های آدمی است.
انسان های اولیه از آن زمان که به فکر ذخیرهٔ آب و غذا افتادند و به خاصیت چسبندگی و شکل گیری گل رس پی بردند ظرف های سفالی را به شکل های گوناگون ساختند.
با گذشت زمان و گسترش زندگی، سفالگری هم تکامل یافت. انسان های آفریننده با دست هایشان بر ظرف های گلی نقش و نگارهایی کشیدند و آن ها را با رنگ های گوناگون آراستند. هم اینک در نقاطی از ایران از جمله در: مند گناباد، لالجین همدان، میبد یزد، شهرضای اصفهان، زنوز آذربایجان، کوزه کنان آذربایجان، کلپورگان سیستان و بلوچستان، جویبار مازندران و سیاهکل گیلان ظروف سفالین تهیه می شود .
عکس سفالگری
سفالگری در گناباد حداقل پیشینه ای پنج هزار ساله دارد که با مراکز تمدنی هم عصر خود از شیو ه ای یکسان پیروی می کرده اما «سفال مند» با مصالح و تزیینات متفاوت به عنوان پدیده ای نوظهور از اواخر قرن یازدهم هجری در «مند» رایج شده و با سفالهای میبد یزد، اصطبهان فارس و شهرضا ی اصفهان شباهت تام داشته و اگرچه در طول زمان تا حدودی از محیط نیز تأثیر پذیرفته و عواملی مانند ذائقه مصرف کننده و اعمال سلیقه سازنده به آن رنگ و بوی خاص داده است، با وجود این استفاده غالب از نقش مایه های سنتی و رنگهای گرم و شاد سفال «مند» را جذاب و قابل طرح در مجامع هنری نگاه داشته است.سفال مند از لحاظ نوع مواد تشکیل دهند به دو گروه جسمی و چینی تقسیم می شود. ماده اولیه سفال جسمی خاک رس است که از رسوبات سیلابهای وارد شده به بندهای اطراف گناباد برداشت می شود. این نوع خاک اندکی قرمز رنگ و نرم است که برای پیشگیری از ترک خوردگی باید کمی ماسه بادی به آن افزوده شود. گل رس به خوبی ورز داده می شود و پس از طی مراحلی برای ساخت و پرداخت انواع ظروف مورد استفاده قرار می گیرد.
سفال جسمی مند بدون لعاب قرمز اخرایی است و با پوشش لعابی به رنگهای مختلف عرضه می شود استحکام این نوع سفال زیاد است به همین جهت ظرفهای بزرگ و پر اصطکاک مثل قاب، قدح های بزرگ، خم و کشک ساب از سفال جسمی ساخته می شود.
مواد تشکیل دهنده سفال چینی ترکیبی از پودر سنگ سفید و گل سرشور است گل سفید رنگی که از این دو عنصر حاصل می شود در فرهنگ سفالگری مند به چینی شهرت دارد. جمع آوری، کوبیدن و به عمل آوردن گل چینی با تحمل زحمت و صرف وقت و هزینه نسبتاً زیاد توام است به همین دلیل سفالگر ترجیح می دهد ظرفهای کوچک و ظریف و تجملی را با آن گل بسازد.
بدنه ظرفهای ساخته شده از گل چینی قبل از لعاب، سفید متمایل به کاهی است و جهت زمینه سازی برای تزیین بدنه پوشش سفید رنگی مرکب از کائولن و گل گیوه معروف به لایه بر روی ظرف کشیده می شود.
لالِجین یکی از شهرهای شهرستان بهار در استان همدان بوده، به عنوان مرکز تولید سفال خاورمیانه شناخته شده است. هشتاددرصد از جمعیت شهر لالجین به پیشهٔ سفالگری، سرامیک کاری و شغلهای وابسته همچون نقاشی سفالینه ها، بسته بندی، خرید و فروش محصولات سفالین … اشتغال دارند.
توسعه خوشه سفال و سرامیک لالجین، شرکت شهرک های صنعتی استان همدان و سازمان توسعه صنعتی ملل متحد، مهندس قاسمی، ۱۳۸۷
بررسی مسائل صنعت سفالگری در ایران مورد بررسی مسائل صنعت سفالگری لالجین همدان، مختار مهدی زاده، ۱۳۶۳
پژوهش در خصوص هنر سفالگری لالجین همدان، ۱۳۷۲
تکنیک و فرهنگ سفالینه لالجین، عباسعلی رسولی، ۱۳۷۵
طرح نهایی کانون سفالگری در لالجین، محمدرضا صدفی- جواد میرشکرایی، ۱۳۵۲
سفالینه های لالجین (پایان نامه فوق لیسانس)، فروغ جاوید، دانشکده هنرهای زیبا، تهران، ۱۳۵۲
سفالگری لالجین همدان (پایان نامه لیسانس)، حسین رشیدیان حصاری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، تهران، ۱۳۴۹
سفالگری در لالجین، اصغر کریمی، هنر و مردم (دوره جدید، ش. ۱۳)
کوزه گران لالجین (پایان نامه فوق لیسانس)، رضا هاشمی، دانشکده هنرهای زیبا، تهران، ۱۳۴۹
لعاب، کاشی، سفال، ع. شروه و م. انوشفر، تهران، ۱۳۶۳
پژوهش در خصوص هنر سفالگری لالجین همدان، مؤلف؟ ۱۳۷۲
لالجین از مراکز عمده ساخت سفال و سرامیک ایران و جهان به شمار می رود و محصولات هنرمندان آن علاوه بر شهرهای دور و نزدیک ایران به بسیاری از کشورهای دیگر صادر می شود. سفالینه های ساخت لالجین بسیار متنوع است و انواع ظروف تزئینی و مصرفی را شامل می گردد (کارگاه هایی که در زمینه ساخت سفال و سرامیک فعالند، طبق آمار اتحادیه صنف سفال و سرامیک (آبان ۱۳۸۵) بالغ بر ۶۸۳ واحد است). در سال های اخیر به علت تفاوت نسبی در عرضه و تقاضا و دشواری ساخت مصنوعات سفالین و نیز کاهش یا عدم کاربرد برخی از سفالینه ها تمایل به ساخت ظروف تزئینی بیشتر شده است و خطر نابودی، بعضی از شاخه های سفالگری را تهدید می کند.
جمعی از هنرمندان لالجینی به نقاشی بر روی سفالینه ها اشتغال دارند. نقاشی بر روی سفال به دو شکل است:
در چند سال اخیر روشی برای تزئین سفالینه های این شهر ابداع شده که اصطلاحاً مینایی یا برجسته نامیده می شود. امروزه با ابداع این روش، توجه هنرمندان لالجینی به جنبهٔهنری در نقاشی سفالینه ها بیشتر شده است.
نیشابور در دوران طلایی اسلام یکی از مراکز بزرگ صنعت سفالگری، کوزه گری و صنایع وابسته به شمار می رفته است. بسیاری از پژوهشگران، بر این باورند که هنر برجای مانده در سفالینه های نیشابور، در ادامهٔ روند هنر دوره ساسانی بر روی فلز است که بررسی در مهارت ساخت و به کار بردن تزیینات و عبارات مختلف و تحول خط را بر روی سفالینه ها ممکن می سازد. هنر سفالگری نیشابور، علاوه بر تنوع در تکنیک های ساخت، دارای تنوع های تازه طراحی نقوش و خوشنویسی روی آن نیز هست که بیانگر قدرت و تسلط هنرمندان این هنر است. شکل لعاب دهی، کتیبه های زیبای ظروف به خط کوفی. تزیینات نقوش گیاهی، حیوانات و انسان و نیز توانایی در ترکیب بندی تصویری هر یک از این عناصر در ظروف، این بخش از هنر اسلامی را دارای برتری کرده است. علاوه بر این، رابطه معنوی کلمات و جملات که شامل احادیث و روایاتی در خصوص رزق و روزی و انفاق می شود از جمله ویژگی های هنر این دوره است که به تزیینات صرف اکتفا نکرده و همسویی و معنادار بودن این هنر را دربر دارد. به سبب ویژگی های موجود در سفالینه های سدهٔ سوم و چهارم معروف به سفال سامانی، این نوع سفال به لعاب «گِلی» معروف شده است که بیش تر در شرق ایران، به ویژه نیشابور، ساخته می شده. سده سوم و چهرم هجری را اوج هنر سفالگری در نیشابور بوده است و نیشابور مهم ترین مرکز هنر و صنعت سفال گری در ایران و خراسان در این دوره بوده است. در سال ۱۹۸۸ میلادی- سال ۱۳۶۷ شمسی طی پژوهش های باستان شناسی در نیشابور پیشینه سفال گری در نیشابور مشخص شد. حدود نیمی از جنس آثار کشف شده در این حفاری سفالین است. صنعتگرانِ نیشابوری با ترکیب نقوش ساسانی و هنر خوشنویسی اسلامی سفالینه هایی را به وجود آوردند که در تاریخ بی نظیر است. موضوع نقوش این ظروف، بسیار قابل توجه بوده و این مطلب را روشن می نماید که اگر چه از بعضی جهات، کوزه گران نیشابور احتمالاً از چینی ها اقتباس کرده اند ولی به طور کلی، هنر آنان، دنباله رو هنر ساسانی است. آقای چارلز. ک. ویلکسون، موزه دار موزه متروپولیتن نیویورک، در طی حفاری هایی که در منطقهٔ نیشابور داشته است، در کتاب خود ظروف به دست آمده از تپه های باستانی نیشابور را این گونه تقسیم کرده است؛
ظروف نخودی رنگ
ظروف رنگ پاشیده
ظروف سیاه رنگ بر زمینه سفید
ظروف رنگارنگ بر زمینه سفید
ظروف با پوشش دوغ آبی های زمینه رنگی
ظروف سفید مات
ظروف زرد رنگ مات
ظروف سیاه رنگ با لکه های زرد
ظروف تک رنگ
ظروف منسوب به کشور چین
ظروف با لعاب قلیایی و قالب های آن ها
ظروف بدون لعاب
در تعداد بسیار زیادی از ظروف بررسی شده به نقوش هندسی و مجرد اکتفا شده که اگر بیان کنندهٔ منظور خاص (نشانه یا هنر) نباشند در مجموعهٔ نقوش هندسی و انتزاعی طبقه بندی می شوند. از مهم ترین تکنیک های تزیین ظروف در نیشابور؛
ظرف سفالی منقش به تصویر حیوات.سده دهم میلادی.
جـام. در بخش سبزپوشان در نیشابور کشف شده است و متعلق به سده نهم تا دهم میلادی است. موزه متروپولیتن نیویورک
ظروف سفالین در دورانهای بسیار قدیم بدون استفاده از چرخ سفالگری ساخته می شد. همچنان که هنوز در مناطقی از جهان از جمله کلپورگان این روش کمابیش رایج است. بعدها اختراع چرخ سفالگری، تولید ظروف سفالین را سریع تر و آسان تر کرد. شکل و اندازه چرخ های سفالگری در نقاط مختلف دنیا تفاوت دارد. رایج ترین شکل آن از دو صفحهٔ گرد چوبی یا فلزی ساخته می شود که مرکز این صفحه ها به وسیله محور چوبی یا فلزی به هم متصل است؛ به گونه ای که چرخش صفحهٔ زیرین موجب به حرکت درآمدن صفحهٔ زبرین می شود.
سفالگری


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

سفالگری در دانشنامه آزاد پارسی

از هنرهای صناعی کهن ایرانی. سفال از خاک رُسِ پخته حاصل می شود و جزو سرامیک هاست. سرامیک انواع گوناگونی دارد، مانند چینی و شیشه که «سفال» نوعی از آن است. عمده ترین انواع سرامیک خانگی و تزیینی عبارت اند از سفالینه، سفال سنگی و چینی استخوانی(چینی لعاب دار). چینی استخوانی از مخلوط پنج درصد خاکستر استخوان و گِل چینی تهیه می شود؛ این نوع چینی نخستین بار در غرب به تقلید از چینیِ کشور چین ساخته شد. چینی استخوانیِ استاندارد بریتانیا، که در حدود ۱۸۰۰ ابداع شد، از مخلوط گِل با خاکستر استخوان گاو نر تهیه می شد. نمونۀ سخت تر آن، که پاریننامیده می شود، در قرن ۱۹ رواج یافت و برای ساخت مجسمه های تزیینی کوچک به کار می رفت. چینی با لعاب سخت، بسیار محکم است و وقتی ضربه بخورد صدایی زنگ دار می دهد و سطح ظاهری آن همچون جلوۀ پوستۀ صدف پوششی درخشان و شفاف است. این چینی که از کائولینو خاک چینی(مخلوط فِلِدْاسپارزودگداز و مقدار زیادی سیلیکات، که به شکل پودر نرم سفید درآمده باشد) ساخته می شود، در دمای بسیار بالا تا ۱۴۰۰ درجۀ سانتی گراد، حرارت داده می شود. چینی، نخست در حدود قرن ۶ م در چین و از سفال نشکن، شکل گرفت. در قرن ۱۸ فرمول ساخت آن، در آلمان و سپس در فرانسه، ایتالیا، و انگلستان ابداع شد. در اوایل قرن ۱۹ ظروف چینی برای نخستین بار در امریکا تولید گردید. تاریخ سفالینه سازی ایران به هزارۀ چهارم پ م می رسد. در آن زمان، بیشتر مردم دورۀ نوسنگی زندگی کشاورزی و روستایی داشتند و در ساختن اشکال گوناگون سفالینه ها برای کارهای روزانه و امور مذهبی توفیق یافته بودند. کهن ترین سفال یافت شده در ایران، متعلق به هزارۀ چهارم پ م است. در کنار این ظرف دست ساز، ظرف سرخی با لکه های سیاه، که از پخت ناقص حاصل می شود، به دست آمده است. آثار به جامانده از شوش، سیلک (کاشان)، لرستان، تپۀ حسنلو (آذربایجان)، تخت جمشید (شیراز)، اسماعیل آباد (قزوین)، تپۀ حصار (دامغان)، جرجان، ری، نیشابور، از زیباترین و با ارزش ترین آثار سفالین در جهان است. در موزۀ آبگینه و سفالینه های تهران، سفالینه های منقوش متعلق به هزاره های پ م و نیز سفالینه های زیبای لعاب دار دورۀ اسلامی در انواع مینایی، زرین فام، سفید، آبی، و لاجوردی به نمایش گذاشته شده است. ابزارهای ابتدایی و ساده ای که در تولید سفال به کار می رود، عبارت اند از الک، آسیاب، سنگ شکن، مخلوطگر، خشک کن، کوره، و چرخ سفالگری. از مواد اولیۀ ساخت سفال اند: خاک رُس، انواع خاک های نسوز و مواد مقاوم، مانند سیلیس و گدازآورها و لعاب ها، که مواد دیگری نیز برای چسبندگی، طلایی شدن و شفاف شدن به آن ها اضافه می شوند. فرآیند تولید سفال به شرح زیر است: مرحلۀ اول، آماده سازی گلِ رُس: بعد از خردکردن کلوخه های خاک و غربال کردن آن، خاک با آب مخلوط و دوغاب تهیه می شود. بعد از این که آب اضافی تبخیر شد و به غلظت مناسب رسید، آن را وَرز می دهند (می مالند) تا رطوبت زدایی شود و خمیر مناسب به دست آید. مرحلۀ دوم، شکل دهی: با انتخاب یکی از روش های دوغابی، پودری، خمیری (بااستفاده از شیوۀ انگشتی، فتیله ای، مسطح) همچنین شکل دهی با قالب، دیواره و چرخ سفالگری از اهم این روش هایند. مرحلۀ سوم، پرداخت: این عمل موقعی میسر می شود که بدنۀ ظرف رطوبت خود را ازدست داده باشد؛ در این حالت می توان گِل را تراشید یا برش داد که در اصطلاح به آن پرداخت گویند. مرحلۀ چهارم، تزیین: تزیین بدنۀ خام ظرف های سفالین با روش های نقش کنده، نقش بریده (مشبک)، نقش افزوده، مُهری، قالبی و ترکیبی صورت می گیرد. مرحلۀ پنجم، کوره پزی: در این مرحله ظرف های سفالین در کوره قرار می گیرند تا کاملاً خشک و پخته شوند. در این مرحله، داشتن اطلاعات دربارۀ درجۀ حرارت و زمان پخت ضروری است. مرحلۀ ششم، لعاب کاری: لعاب بخشی از مواد شیشه گونه، برای زیبا و مقاوم کردن سطح بدنۀ سفال است. ازجمله انواع لعاب اند: شفاف، کدر و مات. جنس انواع آن ها عبارت اند از آلکالینی، سربی، بدون سرب، قلعی، نمکی، و فلدسپاتی. گفته اند قدمت سفال لعابی به میانه دورۀ نوسنگی در مصر بازمی گردد که اولین شیشه ساخته شد. مرحلۀ هفتم، پخت بدنۀ لعاب دار: آخرین مرحله از فرآیند تولید سفال، پُخت ظرف سفالی لعاب دار است؛ در این مرحله، لعاب منبسط می شود و حالت شیشه ای به خود می گیرد و سرانجام تولید سفال به پایان می رسد. در مورد سفال های زرین فام، آب طلادادن و زراندودکردن قبل از پخت، که مرحلۀ نهایی است، صورت می گیرد و سپس آن را جلا می دهند. برخی از تولیدات سرامیکی که اکنون در کارگاه های سنتی سفالگری تولید می شود، عبارت اند از کاسه، بشقاب، فنجان، قوری، قندان، تنگ آب، گلدان، کوزه، قاب، قدح، و ... که در شهرهای لالجین (همدان)، میبد (یزد)، شهرضا (اصفهان)، کلپورگان (سراوان بلوچستان)، زُنوز (تبریز)، سیاهکل (گیلان)، نطنز و گناباد تولید می شود.

معنی سفالگری به انگلیسی

pottery (اسم)
سفالگری ، کوزه گری ، ظروف سفالین ، کوزه گر خانه

معنی کلمه سفالگری به عربی

سفالگری
فخاريات

سفالگری را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران

زینب ١٧:٣٦ - ١٣٩٦/٠١/١٤
کوزه گری ایران تأثیر شدیدی بر کوزه گری هم در شرق و هم در غرب نهاده است و به طور کلی در تاریخ سفالگری،کوزه گری ایران در مرتبه ی دوم و تنها بعد از کوزه گری چین قرار دارد. در حالی که کوزه گری ایران در عصر سلجوقیان و مغول (قرون دوازدهم یا چهاردهم / ششم تا هفتم) به اوج خود رسید،کارهای کوزه گران صفوی از معیار بالایی برخوردار بود و خشت های سفالین آنها بی نظیر بود. واژه ی فارسی برای خشت لعابدار کاشی است و از نام شهر کاشان اقتباس شده که از اوایل دوران اسلامی به عنوان مرکز صنعت سفال سازی مشهور بود.
در زمان صفویه اصفهان و مشهد نیز به صورت مراکز عمده ی این صنعت درآمده بودند و رسانسی در هنر سفال سازی در راه بود. کوزه گران صفوی به تقلید کورکورانه از الگو ها و سبک های دوران قبل نپرداختند بلکه انواع جدیدی از محصولات سفالین را تکامل دادند و قوه ی تخیل و ابتکار خود را به کار انداختند. (شاید ممتازترین انواع سفالینه های جدید) عبارت بودند از:
دسته ای از ظروف که به ویژه رنگ زیبایی دارند و طرح های بسیار ظریف و ساده ی آنها داخل زمینه ای به رنگ سفید شیری قرار دارد. اصیل ترین نقوش تزیینی اسلیمی از نوع ترنج های ستاره مانند،با دقت و ظرافتی قابل توجه کشیده شده اند. ملایمت رنگ مایه- ها سادگی رنگ و طرح،و لعاب ساده ی این دست ظروف شکوه فراوانی به آنها می دهد. (1)
(سیر تکامل جالبی نیز در جهت تولید ظروف سبز رنگ لعابدار،عمدتاً به شکل بطری و تنگ،با نقوش برجسته پیکرهایی غالباً در لباس اروپایی) وجود داشت. (دسته ی بزرگ دیگری از ظروف که تنها چند نمونه ی سالم از آنها باقی مانده،با شاخ و برگ فراوان به رنگ آبی روشن و صورتی و داخل زمینه ی سفید تزیین شده اند. از این سبک در تزیین انواع گوناگونی از ظروف،بشقاب،کاسه،تنگ و مشربه استفاده می شد.) (2)
کوزه گران صفوی با بکارگیری رنگ های ملایم و سایه های کم رنگ نتایجی حیرت انگیز به دست آوردند: خاکستری روشن؛سبزهایی که با طی درجات رنگی بسیار به زردی می گراییدند،یا زمردی سیری که رفته رفته به سبز کمرنگ مایل به سفید می رسید؛رنگ های آبی،به علاوه ی مایه های سنتی سیرتر لاجوردی،کهربایی و فیروزه ای؛طیف کاملی از مایه ها ملایمی نظیر آبی کم رنگ،آبی آسمانی،آبی روشن مایل به خاکستری و ارغوانی کم رنگ.کوزه گران اصفهان به رنگ زرد علاقه ی خاصی داشتند و رنگ کوزه ها و تنگ های تولیدی شان از زعفرانی تند تا زرد لیمویی روشن در تغییر بود. (3)
مهمترین واقعیت در تاریخ سفال سازی در دوران صفویه مبادله ی وسیع فنون و طرح ها بود که در آن دوره میان ایران و چین صورت گرفت. دست کم از قبل قرن پانزدهم/نهم (ظاهراً کوزه گران ایرانی از وارد ساختن رنگ های آبی و سفید در کوزه گری توسط چینیان تأثیر نپذیرفتند). (4)
شاه عباس اول که در مورد صنعت سفال سازی،نظیر هر چیز دیگری که بر آن دست می نهاد،روش عمل گرایانه ای در پیش گرفته
بود،دلیلی نمی دید که اروپاییان تمام چینی خود را از چین بخرند ر حالی که با کمی تلاش می شد آنها را از ایران تهیه کرد و هزاران کیلومتر در راه و وقت صرفه جویی کرد.او برای کمک به ایجاد سبکی در سفال سازی که بتواند از مقبولیت سفال های چینی در اروپا سود ببرد،سیصد کوزه گر چینی را همراه خانواده شان به ایران آورد و در ایران سکنی داد.به نظر می آید که آنان به طور عمده در اصفهان سکنی گزیدند.بعضی روش های خاص چینیان برای مدت درازی هم چنان محفوظ ماند،اما طبق معمول ایرانیان به زودی به افزودن ایده های تزیینی خود پرداختند و کم کم این چینی ها بیش از پیش خصلت ایرانی به خود گرفت. (5)
ثمره ی این هم کاری ایرانی- چینی سفالی بود سفید رنگ که قبل از لعاب دادن رنگ آبی خورده بود،کیفیتی شبیه چینی داشت و تقلیدی بود از چینی آبی و سفید چین در دوره ی مینگ.(6)
برای قرن ها در ایران چینی های اصل چین مورد توجه بسیار بود و فرمانروایان آسیای مرکزی و غربی در گردآوری آن سعی وافر داشتند. مجموعه ی معروفی که شاه عباس در 1611 / 20- 1019 به مقبره ی صفویه در اردبیل اهدا کرد مشتمل بر بیش از 100 پارچه بود که احتمالاً طی مدت دو قرن و نیم به ایران رسیده بود. (7)
ساخت چینی چین در خود ایران تا اوایل قرن شانزدهم/دهم به خوبی جا افتاده بود. اولیاریوس نقل می کند که در آن دوره اردبیل دو بازگان چینی مغازه ی فروش چینی داشتند و بسیاری از کوزه گران ایرانی در تقلید از کارهای آنان می کوشیدند،اما چندان موفقیتی به دست نیاوردند تا این که عباس اول استادان چینی یاد شده را به ایران آورد.
تحت سرپرستی آنان ظروف آبی سفید ایران که بسیار شبیه اصل بودند،در رقابت با ظروف اصل ساخت ین،به مقبولیت تقریباً مشابهی دست یافتند. (رنگ آبی در چینی آبی و سفید ایران اغلب دارای کیفیتی عالی است و حتی در نمونه های معمولی به هیچ وجه پایین تر از مشابه چینی نیست. این رنگ تا حدی تگ رنگ ارغوانی دارد که این کیفیت آن شبیه رنگ آبی اسلامی * دوره ی مینگ است. (8) گاه سبک های ایرانی و چینی در ظروف آبی و سفید ایرانی به هم آمیخت؛پوپ از بشقابی در موزه ی ویکتوریا و آلبرت یاد می کند که روی آن (منظره ای خاص چین،به طریقه ی ایرانی با پلنگ هایی که در کشیدن آنها مبالغه به کار رفته،تزیین شده است.)
این ظروف در بسیاری از قسمت های کشور ساخته می شد: شیراز،مشهد،یزد،کرمان و زرند و قدیمی ترین نمونه ی که پوپ ثت کرده متعلق به سال 1616 / 1025 است.(9) در 1682 / 1093 کمپانی هند شرقی انگلیس،مشهد و کرمان را دو شهری به شمار می آورد که در آنجا بدل های واقعاً ممتازی از چینی های چین تولید می شود. (10)
اگرچه ظروف آبی و سفید ایران مشهورترین نوع سفال های صفویه است،انواع بسیار دیگری هم هستند که کیفیتی به همان اندازه عالی دارند. در اواخر قرن نوزدهم / سیزدهم- چهاردهم روس ها نمونه هایی از انواع مختلف سفال را در دهکده ی دورافتاده و کوهستانی کوباچی درداغستان یافتند.ازآنجا که افراد قبایل داغستان،هم چون بسیاری دیگر از ...
|

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• سفالگری آموزش   • تاریخچه سفالگری   • سفالگری کودکان   • سفالگری با دست   • چرخ سفالگری   • بازی سفالگری   • سفالگری چیست   • سفالگری در همدان   • معنی سفالگری   • مفهوم سفالگری   • تعریف سفالگری   • معرفی سفالگری   • سفالگری یعنی چی   • سفالگری یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی سفالگری
کلمه : سفالگری
اشتباه تایپی : sthg'vd
آوا : sofAlgari
نقش : اسم
عکس سفالگری : در گوگل


آیا معنی سفالگری مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 99% )