انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

96 1011 100 1

سلیمان بن صرد خزاعی

سلیمان بن صرد خزاعی در دانشنامه اسلامی

سلیمان بن صرد خزاعی
سلیمان بن صُرَد بن جَوْن خُزاعی، کنیه اش ابومُطَرِّف، از سران مردم عراق در سدۀ نخست هجری می باشد.
از وی در شمار صحابۀ پیامبر اکرم و اصحاب امام علی و امام حسن علیهماالسلام یاد شده است و گاه او را از بزرگان و زهاد تابعین دانسته اند.

نام قبلی سلیمان
گفته اند که وی در زمان جاهلیت یَسار نام داشت و چون مسلمان شد، پیامبر او را سلیمان نامید.

قبیله سلیمان
وی به قبیلۀ خُزاعه منتسب بود.

زمان سکونت سلیمان در کوفه
...
سلیمان بن صرد خزاعی
سلیمان بن صُرَد بن جون خُزاعی(شهادت ۶۵ق) از بزرگان عرب و شیعیان کوفه و صحابی حضرت محمد(ص)، امام علی(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع). وی در برخی جنگ ها در رکاب امیرمؤمنان(ع) بود؛ در دوران امام حسن(ع) نیز از بزرگان شیعه کوفه به حساب می آمد اما با صلح امام حسن با معاویه مخالف بود. نخستین نامه نگاری ها برای دعوت امام حسین(ع) به کوفه به رهبری او انجام شد، با این حال خود او در نبرد کربلا حضور نداشت. مورخان، دلایل مختلفی برای عدم حضور سلیمان در واقعه کربلا برشمرده اند. پس از شهادت حسین بن علی(ع)، رهبری قیام توابین را در سال ۶۵ق بر عهده داشت. این قیام به خونخواهی امام حسین(ع) شکل گرفت سلیمان در آن به شهادت رسید.
سلیمان بن صرد در مکه به دنیا آمد. در منابع تاریخی هر چند به تاریخ زمان ولادت وی اشاره نشده است، اما چون گفته شده که وی در هنگام شهادت در سال ۶۵ق.، ۹۳ ساله بوده است. می توان گفت وی پنج سال قبل از بعثت به دنیا آمده است. نام پدرش « جون » بود و در نسبتش به قبیله خزاعه هیچ اختلافی نیست.
نام وی در عصر جاهلیت « یسار » بود که پیامبر(ص) نامش را پس از مسلمان شدن به « سلیمان » تغییر داد. کنیه وی را « ابو مُطَرّف » گفته اند.
سلیمان بن صرد خزاعی
این صفحه مدخلی از یک دائرة المعارف است
سلیمان بن صُرَد خُزاعی ، سلیمان بن صُرَدبن جَوْن خُزاعی، کنیه اش ابومُطَرِّف، از سران مردم عراق در سدۀ نخست هجری. از وی در شمار صحابۀ پیامبر اکرم و اصحاب امام علی و امام حسن علیهماالسلام یاد شده است و گاه او را از بزرگان و زهاد تابعین دانسته اند . گفته اند که وی در زمان جاهلیت یَسار نام داشت و چون مسلمان شد، پیامبر او را سلیمان نامید. وی به قبیلۀ خُزاعه منتسب بود .
بعد از رحلت پیامبر اکرم و گسترش اسلام به خارج از شبه جزیره، سلیمان، جزو نخستین کسانی بود که از مدینه خارج و به شهر تازه تأسیس کوفه وارد شد و در محلۀ خُزاعیان مسکن گزید . وی از بزرگان و شیوخ قبیله اش بود و نزد آنان منزلت و احترام بسیار داشت . از فعالیتهای سیاسی وی تا قبل از خلافت امام علی علیه السلام ذکری نشده است، اما وی از کسانی بود که به همراه دیگر فضلای شیعه با آن حضرت بیعت کرد .
با آغاز درگیریهای داخلی در دورۀ خلافت امام علی، سلیمان با آنکه از شیعیان حضرت بود، در جنگ جمل شرکت نکرد و همچون عده ای دیگر، به سبب تشخیص ندادن حق از باطل، دچار تردید شد و موضع بی طرفی اتخاذ کرد. بعد از این جنگ و بازگشت امام علی از بصره، سلیمان به خدمت امام رفت و امام وی را به دلیل دوری گزیدن از جنگ سرزنش کرد . بنابراین، در صحت پاره ای از روایاتِ حاکی از حضور سلیمان در جنگ جمل ، تردید وجود دارد.
سلیمان در نبرد صِفّین همراه حضرت علی بود و از طرف امام فرماندهی پیادگان میمنه سپاه عراق را برعهده گرفت . عُقْبَةبن مسعود، عامل امام علی در کوفه، به سلیمان نامه نوشت و وی را به کوشش و شکیبایی در جنگ توصیه نمود . سلیمان در جنگ صفّین شجاعانه جنگید و حَوْشَب، پهلوان نامی شامیان و سرور یمانیان سپاه معاویه، را در جنگ تن به تن کشت . پس از پایان نبرد صفّین و پذیرش حکمیت از سوی عراقیان، سلیمان نزد امام رفت و ضمن ابراز ناخشنودی از خاتمه کار جنگ با عهدنامه حکمیت، از ناکامی اش در ترغیب سپاهیان به ادامه جنگ سخن گفت . از پاره ای روایات برمی آید که سلیمان از طرف امام، چندی در ناحیه جبل مسئول جمع آوری مالیات بوده است .
پس از شهادت امام علی علیه السلام (40)، سلیمان همچون دیگر بزرگان شیعی با امام حسن علیه السلام بیعت کرد، اما پس از صلح امام حسن و بیعت مردم عراق با معاویه، سلیمان که از بزرگان عراق محسوب می شد و از این صلح ناخشنود بود، نزد امام رفت و او را خوارکننده مؤمنان خواند و امام را به شدت سرزنش کرد. سلیمان آمادگی خود و عراقیان را برای شکستن پیمان و از سرگیری جنگ با شامیان اعلام نمود، اما امام حسن با آرامش سعی کرد وی را با خود همراه سازد. پس از آن، سلیمان نزد امام حسین رفت و در این باره با وی گفتگو کرد، ولی امام حسین نیز بر پایبندی به پیمان برادرش تأکید کرد و از سلیمان خواست مادام که معاویه زنده است، بر این پیمان وفادار بماند . پس از شهادت امام حسن (50)، شیعیان کوفه در خانۀ سلیمان، که در آن زمان شیخ الشیعه به شمار می رفت، جمع شدند و در نامه ای به امام حسین، شهادت امام حسن را تسلیت گفتند .
پس از مرگ معاویه (60)، بزرگان شیعی از جمله سلیمان، با فراخواندن مردم به حمایت از امام حسین، با نامه های متوالی امام را از حجاز به کوفه دعوت نمودند و سلیمان برای اطمینان از پایبندی کوفیان به حمایت از امام حسین، از آنان پیمان مؤکد گرفت ، اما، در واقعۀ کربلا (61)، سلیمان خود از کسانی بود که از یاری امام حسین سر باز زد . پس از شهادت امام حسین (61)، سلیمان همچون عده ای دیگر از کوفیان، از همراهی نکردن با امام پشیمان شد و پس از توبه، در سال 65 در زمان خلافت عبدالملک بن مروان، قیام توابین را به خون خواهی امام حسین و برضد امویان به راه انداخت. وی در جنگ با عبیداللّه بن زیاد در عَین الوَرده به شهادت رسید. به نوشتۀ ابن سعد ، سلیمان هنگام شهادت 93 ساله بوده است.
سلیمان بن صرد فاضل، نیکوکار و دین دار بود . وی از پیامبر اکرم، امام علی و عده ای از صحابه، حدیث روایت کرده است، از جمله حدیثی درباره جنگ احزاب که از پیامبر اکرم . کسانی همچون ابواسحاق سَبیعی، عَدی بن ثابت و ابوعبدالاکرم نیز از او روایت کرده اند .
حسین بن علی (علیه السّلام) برای تمرد از بیعت با یزید از مدینه بیرون رفت. در کوفه نیز شیعیان در خانه سلیمان بن صرد که بزرگ شیعیان کوفه بود، گرد هم آمدند و در مورد شرایط جدید جامعه مسلمانان به بحث پرداختند، سلیمان موفق نشد و نتوانست حسین را یاری کند، چرا که در زندان بود و از جمله کسانی که بود که در واقعه توابین شرکت داشت.
هنگامی که معاویه از دنیا رفت، فرزندش یزید به خلافت رسید.یزید بن معاویه، عمرو بن سعید را که والی مدینه در زمان معاویه بود از کارگزاری مدینه برکنار و ولید بن عقبه را جانشین وی کرد و به او امر کرد که از بزرگان مدینه، بالاخص حسین بن علی (علیه السّلام) و عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر برای او بیعت بگیرد. ولید بن عقبه این دستور یزید را به گوش امام حسین (علیه السّلام) رسانید و از ایشان خواست که با یزید بیعت نماید. حسین بن علی (علیه السّلام) برای تمرد از این خواسته یزید از مدینه بیرون رفت و راه خود را به طرف مکه ادامه داد، مردم بسیاری که از فسق و فساد یزید مطلع بودند به ایشان متمایل شدند. در کوفه نیز شیعیان در خانه سلیمان بن صرد که بزرگ شیعیان کوفه بود، گرد هم آمدند و در مورد شرایط جدید جامعه مسلمانان به بحث پرداختند.سلیمان بن صرد در این جلسه گفت: «معاویه هلاک شد و حسین از بیعت این قوم خودداری کرده و سوی مکه رفته، شما شیعیان اویید و شیعیان پدرش، اگر می دانید که یاری وی می کنید و با دشمنش پیکار می کنید به او بنویسید و اگر بیم سستی و ضعف دارید، این مرد را فریب مدهید که جانش به خطر افتد.» شیعیان در پاسخ گفتند: «با دشمنش پیکار می کنیم و خویشتن را برای حفظ وی به کشتن می دهیم.» سلیمان گفت: «پس به او بنویسید.» با این همه هنگامی که امام حسین (علیه السّلام) به کوفه آمد کوفیان از یاری او سر باز زدند، سلیمان بن صرد هم از جمله کسانی بود که به عهد خود وفا نکرده و از همراهی با امام حسین (علیه السّلام) خودداری کرد. در این جستار به دلایل عدم حضور سلیمان در کربلا و قیام توابین می پردازیم.
دلایل عدم حضور سلیمان در کربلا
برخی از مورخان کتب تاریخی با توجه به مقام شامخ سلیمان در بین شیعیان، بعید می دانند افرادی مانند وی ندای مظلومیت و استغاثه سیدالشهداء و نماینده ی او را شنیده باشند و از روی ترس یا تردید، امام خود را که مصرانه از او دعوت کرده بودند، تنها گذاشته باشند و به همین دلیل عدم حضور سلیمان در کربلا را ناشی از این می دانند که وی عذری موجه داشته است. از جمله ذهبی در سیر اعلام النبلاء پس از تجلیل بسیار از سلیمان، درباره ی او می نویسد: سلیمان موفق نشد و نتوانست حسین را یاری کند، چرا که در زندان بود! این دسته از نویسندگان دلایلی را آورده اند که ثابت کنند آن چه مانع حضور سلیمان در کربلا شد ترس و تردید نبود؛ از جمله ی این دلایل موارد زیر است:
← دلیل اول
هنگامی که امام حسین (علیه السّلام) و اصحاب و یارانش، مظلومانه در کربلا شهید شده و بازماندگانشان به اسارت برده شدند و از میان اسیران سرافراز، شخصیت هایی چون امام زین العابدین (علیه السّلام)، زینب کبری (سلام الله علیها) و ام کلثوم (سلام الله علیهم) در میان مردم شهرها؛ به ویژه در کوفه سخنرانی کرده و حقانیّت امام حسین (علیه السّلام) و جنایت کاری یزید و مزدورانش را به اطلاع مردم رسانیدند، یک حالت سرخوردگی و پشیمانی ای در مسلمانان پدید آمد. منتها در شهر کوفه که بزرگ ترین مرکز شیعیان عالم اسلام بود، ندامت و پشیمانی شیعیان، به خاطر عدم نصرت امام حسین (علیه السّلام) و تنها گذاشتن وی در کربلا، شدت بیشتری داشت و از این بابت، خودشان را سرزنش کرده و خطاکار می دانستند. آنان پس از مراسم عزاداری امام حسین (علیه السّلام) و گفت و گوهای جمعی، به این نتیجه رسیدند که این ننگ و ندامت را نمی توانند از خود دور کنند، مگر با کشته شدن در راه اهداف اباعبدالله الحسین (علیه السّلام) و گرفتن انتقام از قاتلان وی. از این رو نزد پنج تن از سران شیعه گرد آمدند. این پنج تن عبارت بودند از: سلیمان بن صرد الخزاعی، مسیب بن نجبه الفزاری، عبدالله بن سعد بن نفیل الازدی، عبدالله بن وال التیمی و رفاعة بن شداد البجلی...همه در خانه سلیمان بن صرد الخزاعی گرد آمدند و عزم جزم کردند که انتقام خون حسین را از قاتلان او بگیرند.
← آغاز کار توابین
...

سلیمان بن صرد خزاعی در دانشنامه ویکی پدیا

سلیمان بن صرد خزاعی
سلیمان بن صُرَد بن الجون خُزاعی، ملقّب به «ابومطرف» بزرگ طایفه «بنی خزاعه» در کوفه بود. بعضی او را صحابی و بعضی از کبار تابعان دانسته اند. در میان پنج نفر اصلی گروه رهبری توابین به عنوان رهبر شناخته می شده است. ابن صرد زمان پیامبر اسلام را درک کرده و در صحاح اهل سنت احادیثی بدون واسطه از پیامبر اسلام نقل کرده.
او از اصحاب ونوادگان علی، حسن بن علی و حسین بن علی بود و از چهره های برجسته و سران شیعه در کوفه و رهبر نهضت «توابین» در خون خواهی حسین بود.
سلیمان به حسین بن علی نامه نوشت و او را به کوفه دعوت کرد. نیز در حرکت مسلم بن عقیل فعالیت داشت. «ابن زیاد»، سلیمان و عده زیادی از کوفیان را زندانی کرد. یاران او نیز از همراهی حسین بن علی خودداری کردند. بعد از کشته شدن حسین بن علی گروه زیادی از آن شیعیان همدیگر را سرزنش کرده و از اینکه امام خود را یاری نکرده پشیمان شدند و برای جبران آن، حدود چهارهزار نفر به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی، به عنوان توابین (توبه کنندگان) هم قسم شدند تا به خونخواهی حسین بن علی قیام کرده و کشندگان آن ها را بکشند.
سلیمان و یارانش از سال ۶۱ هـ ق، به طور مخفیانه و سال ۶۴ هـ ق، بعد از مرگ یزید آشکارا مردم را به خونخواهی حسین دعوت می کردند و در سال ۶۵ هجری قمری، سلمیان با هم پیمانانش قیام کرده و با شعار «یالثارات الحسین» مردم را به انتقام، فرا خواندند، آن ها با ورود عبیدالله بن زیاد از شام به عراق، به طرف کربلا آمدند، و به قبر حسین بن علی رسیدند و بسیار گریستند و با یارانش همگی از خدا آمرزش خواستند و عده زیادی به آن ها ملحق شدند. سپس از فرات عبور کرده و بعد از رسیدن به منطقه عین الورده، لشکر شام مقابل آن ها قرار گرفته و نبرد سختی کردند. در آغاز جنگ، پیروزی با توابین بود ولی چون دائماً به لشکر شام، اضافه شد، کم کم محاصره شدند و او و یارانش کشته شدند. سلیمان بن صرد خزاعی در این جنگ توسط حصین بن نمیر در سن ۹۳ سالگی کشته شد یکی از دشمنان، سر او و همراهش مسیب را نزد عبدالملک مروان به شهر شام برد. . سلیمان بن صرد از قبیله بنی خزاعه بودند و گروه های بزرگی از این قبیله در اوایل قرون اسلام به ایران آمده اند و در سیستان وخراسان و خوزستان و لرستان و دیگر نقاط ایران پخش شده اند ." کار این قبیله در اوایل ورود به ایران . 1. تبلیغ دین اسلام و مذهب شیعه 2. دفاع از حقوق مظلومین و جنگ و نزاع با حکام ظالم وستمگر
عکس سلیمان بن صرد خزاعی


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

سلیمان بن صرد خزاعی در دانشنامه آزاد پارسی

سُلَیمان بن صُرَد خُزاعی ( ـ۶۵ق)
از صحابۀ پیامبر (ص) و از سرداران و دلاوران عرب. گویند در جاهلیت نامش یسار بوده و پیامبر (ص) او را سلیمان نامید. در کوفه اقامت کرد و در قوم خویش سروری داشت. در جنگ های جمل و صفّین به یاری امام علی (ع) شتافت و پس از مرگ معاویه شیعیان در خانۀ او اجتماع کردند و طی نامه ای امام حسین (ع) را به کوفه دعوت کردند؛ اما هنگامی که آن حضرت به کربلا رسید، سلیمان و جمع بسیاری از کوفیان، خواسته یا ناخواسته، از یاری امام کنار نشستند، ولی بعد از شهادت آن حضرت پشیمان شدند و به خونخواهی او به پا خاستند و به توّابین (پشیمانان و توبه کنان) معروف شدند. سلیمان در رأس توّابین قرار گرفت و پس از آن که چند بار با لشکر عظیم شام، مردانه جنگید، در «عین وَردة» در ۹۳ سالگی به شهادت رسید. علمای رجال شیعه و سنّی سلیمان را به فضل و دانش و دینداری و پارسایی ستوده اند. احادیثی از طریق او در جوامع حدیث آمده است.

ارتباط محتوایی با سلیمان بن صرد خزاعی

سلیمان بن صرد خزاعی را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی سلیمان بن صرد خزاعی   • مفهوم سلیمان بن صرد خزاعی   • تعریف سلیمان بن صرد خزاعی   • معرفی سلیمان بن صرد خزاعی   • سلیمان بن صرد خزاعی چیست   • سلیمان بن صرد خزاعی یعنی چی   • سلیمان بن صرد خزاعی یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی سلیمان بن صرد خزاعی
کلمه : سلیمان بن صرد خزاعی
اشتباه تایپی : sgdlhk fk wvn ochud
عکس سلیمان بن صرد خزاعی : در گوگل


آیا معنی سلیمان بن صرد خزاعی مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 96% )