انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

96 1004 100 1

سید محمدعلی داعی الاسلام

سید محمدعلی داعی الاسلام در دانشنامه اسلامی

سید محمدعلی داعی الاسلام
سید محمد علی داعی الاسلام (۱۲۵۴-۱۳۳۰ش) نویسنده، روزنامه نگار و مبلغ مذهبی که زحمات زیادی را برای مناظره با تبشیریان مسیحی متحمل شد. او در اصفهان ریاست صفاخانه و نیز مجله الاسلام (اولین مجله دینی ایران) را برعهده داشت.
به سبب مناظرات موفقیت آمیز او با مبشّران مسیحی، از طرف مظفرالدین شاه، به داعی الاسلام ملقب شد. حضور وی در هند و دانشگاه حیدرآباد دکن و نیز تأسیس انجمن دعوة الاسلام و انتشار مجله ای به همین نام در هند به دو زبان اردو و فارسی و همچنین مناظرات مداوم با مبشران اروپایی، نام او را در ممالک اسلامی بر سر زبان ها انداخت، به گونه ای که آخوند خراسانی هم از وی تقدیر کرد.
سید محمد علی داعی الاسلام فرزند سید فضل الله حسنی بود. در سال ۱۲۹۵ق، در نیاک لاریجان متولد شد. نسبش با ۳۱ واسطه به امام حسن(ع) می رسد. از پنج سالگی در آمل به مکتب رفت. سپس در مدرسۀ مسجد جامع زبان عربی آموخت و بعد از فراگیری علوم مقدماتی به تهران عزیمت کرد. ابتدا در مدرسه قاجار و بعد در مدرسه سپهسالار حجره گرفت. در سال ۱۳۱۶ق، برای بهره مندی از محضر آخوند ملامحمد کاشی و جهانگیر خان قشقائی به اصفهان رفت و در مدرسه صدر سکنی گزید.

سید محمدعلی داعی الاسلام در دانشنامه ویکی پدیا

سید محمدعلی داعی الاسلام
سید محمد علی داعی الاسلام (۱۲۵۴، لاریجان، آمل، ایران - ۱۳۳۰، حیدرآباد، هند) شاعر، ادیب و فرهنگ نویس ایرانی بود.
اقبال و شعر فارسی (حیدرآباد، ۱۳۰۵ ش)،
ترجمهٔ تاریخ نادرشاه و ستاره اثر مارتیمو دیوراند خاورشناس انگلیسی (حیدرآباد، ۱۲۹۱ ش)؛
خط آسان برای تعلیم عمومی؛ خط داعی (حیدرآباد، ۱۳۱۷ ش)؛
خط لاتین برای فارسی (حیدرآباد، ۱۳۰۷ ش)؛
سه مسمط (تهران، ۱۳۲۲ ش)؛
شعر و شاعری عرفی (حیدرآباد، ۱۲۹۴ ش)؛
شعر و شاعری عصر جدید ایران (حیدرآباد، ۱۳۰۵ ش)؛
جلد دوم فارسی جدید (حیدرآباد، ۱۲۹۰ ش)
فرهنگ نظام به نام نظام دکن در پنج جلد (حیدرآباد، ۱۳۰۶ ش)؛
او در سال ۱۲۵۴ ش در روستای نیاک از توابع لاریجان آمل چشم به جهان گشود و به سال ۱۳۳۰ ش در حیدرآباد دکن بدرود حیات گفت. در پنج سالگی در آمل به مکتب رفت و به فراگیری قرآن و خوشنویسی پرداخت و نصاب الصبیان را در همان مکتب فراگرفت. سپس به تحصیل صرف و نحو عربی، فقه، اصول و حکمت روی آورد. پس از آن در مدرسه سپهسالار تهران، ریاضی و ادبیات فارسی خواند. در ۱۳۱۶ ق به اصفهان رفت و در خدمت استادانی چون ملا محمد کاشانی و جهانگیر خان قشقایی به تکمیل تحصیلات خود پرداخت و در محافل ادبی رکن الملک شیرازی شرکت می کرد. در آن دیار مناظراتی با مسیحیان داشت که در مجله الاسلام که شخصاً مدیریت آن را عهده دار بود چاپ شد و مظفرالدین شاه وی را داعی الاسلام لقب داد. در این زمان به آموختن زبان انگلیسی و لغت عبرانی روی آورد. در ۱۲۸۳ ش به حج رفت. در بازگشت به هند رفت و در آن جا زبان اردو آموخت و مجله ای به نام دعوةالاسلام در بمبئی دایر کرد. سپس برای همیشه به حیدرآباد دکن کوچ کرد و استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه عثمانیهٔ این شهر شد. در این ایام به فراگیری زبان های پهلوی، اوستایی، گجراتی، بهاشا و سنسکریت سرگرم شد، چندان که در رشتهٔ زبان شناسی شرق دانش گسترده به دست آورد. پس از آن به درخواست دولت دکن به بررسی ریشهٔ لغات فارسی پرداخت و واژه نامه ای فارسی به فارسی در پنج جلد به نام فرهنگ نظام در هند تألیف کرد و در ۱۳۰۵ ش آن را در هند چاپ و منتشر کرد. داعی الاسلام در ایام جنگ جهانی دوم به ایران بازگشت. گاهی شعر می سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می کرد.
داعی الاسلام به دلیل اقامت طولانی در هندوستان و آشنایی با زبان انگلیسی و فرهنگهای این زبان و نیز زبان سنسکریت و زبانهای قدیمی ایران به خوبی پی برده بود که در زبان فارسی فرهنگ جامعی مانند آنچه برای زبانهای اروپایی تألیف گردیده، وجود ندارد و بر آن شد که این نقص را رفع کند. به قول خود او در دیباچهٔ فرهنگ، بنابر مأموریتی که از طرف سلطنت اسلامیهٔ دکن یافته بود، سه سال در ایران به تحقیق پرداخت و با ادبا و مقامات وزارت معارف آن زمان مشورت کرده، به هندوستان بازگردید. وی به خوبی به این نکته پی برده بود که فرهنگهای قدیم فارسی بیشتر متضمن کلمات نامعمول و خصوصاً لغاتی بود که در اشعار شاعران به کار می رفت. لغت نویسان قدیم به متون منثور توجهی نداشتند، همچنین آوردن و معنی کردن کلمات متداولی مانند خوردن و رفتن و گفتن و شنیدن و درخت و اسب و آب و امثال اینها را ضروری نمی دانستند. او لغات زبان تکلم را به قول خود از «زبان مقرر» یعنی فارسی معمول در ایران که در مدارس درس داده می شود و روزنامه بدان نوشته می شود، اتخاذ کرده است و تلفظ کلمات بر مبنای فارسی متداول در تهران است.
داعی الاسلام گه گاه شعر نیز می سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می کرد. اشعار وی شامل قصیده، غزل، مثنوی، مسمط و قطعات است، اما این اشعار گردآوری نشده است. جنبه های فلسفی، انتقادی و اجتماعی درونمایهٔ سروده های وی است.
عکس سید محمدعلی داعی الاسلام


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

سید محمدعلی داعی الاسلام را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی سید محمدعلی داعی الاسلام   • مفهوم سید محمدعلی داعی الاسلام   • تعریف سید محمدعلی داعی الاسلام   • معرفی سید محمدعلی داعی الاسلام   • سید محمدعلی داعی الاسلام چیست   • سید محمدعلی داعی الاسلام یعنی چی   • سید محمدعلی داعی الاسلام یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی سید محمدعلی داعی الاسلام
کلمه : سید محمدعلی داعی الاسلام
اشتباه تایپی : sdn lplnugd nhud hghsghl
عکس سید محمدعلی داعی الاسلام : در گوگل


آیا معنی سید محمدعلی داعی الاسلام مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 96% )