انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

98 1004 100 1

شهدای کربلا

شهدای کربلا در دانشنامه اسلامی

شهدای کربلا
ابراهیم بن جعفر بن ابی طالب ابراهیم بن حسین ابراهیم بن حصین اسدی ابراهیم بن عقیل ابراهیم بن علی بن ابی طالب ابراهیم بن مسلم بن عقیل ابوالشعثاء کندی ابوبکر بن حسن ابوبکر بن حسین ابوبکر بن علی ابوثمامه صائدی ابوحتوف بن حارث انصاری ابودجانه ابوسعید بن عقیل ابوعبدالله بن مسلم بن عقیل ابوعبیدالله بن مسلم بن عقیل ابوعمره(زیاد بن عریب) ابوعمرو نهشلی احمد بن حسن احمد بن عقیل احمد بن محمد بن عقیل احمد بن محمد هاشمی احمد بن مسلم بن عقیل ادهم بن امیه اسحاق بن مالک اشتر اسد بن ابی دجانه اسد کلبی اسلم بن عمرو اسلم بن کثیر اسماعیل بن عبدالله بن جعفر اشعث بن سعد ام حسن ام وهب امیة بن سعد طائی انس بن حارث کاهلی انیس بن معقل اصبحی بدر بن رقیط بریر بن خضیر بشر بن حسن بشیر بن عمر بکر بن حی تیمی بکر بن علی بکیر بن حر ریاحی جابر بن حارث سلمانی عباس بن علی بن ابی طالب محمد بن مسلم بن عقیل نعیم بن عجلان هاشم بن عتبه هانی بن عروه هفهاف بن مهند راسبی هلال بن حجاج هلال بن نافع بجلی همام بن سلمه قانصی یحیی بن حسن یحیی بن سلیم مازنی یحیی بن علی یحیی بن هانی یحیی بن کثیر انصاری یحیی حرانی یزید بن ثبیط قیسی عبدی یزید بن حصین یزید بن عبدالله مشرقی یزید بن مظاهر اسدی
...
شهدای کربلا
شهدای کربلا، کسانی که در عاشورا (وقایع)">واقعه روز عاشورای سال ۶۱ هجری قمری، در کربلا و در مواجهه نظامی با سپاه عمر بن سعد به شهادت رسیدند. شهیدان کربلا شامل امام حسین(ع)، شماری از بنی هاشم و دیگر یاران آن امام اند. شمار دقیق شهیدان کربلا مشخص نیست، اما بنا به قول مشهور، ۷۲ تن بوده اند. اسامی برخی از شهیدان در همه کتاب هایی که واقعه کربلا را گزارش کرده اند، ذکر شده ، اما اسامی برخی دیگر تنها در برخی منابع آمده است. ۱۸ نفر از شهیدان واقعه کربلا از خاندان بنی هاشم و بقیه از اصحاب امام حسین(ع) بوده اند. عباس بن علی و علی اکبر فرزند امام حسین، شناخته شده ترین شهدای بنی هاشم و حر بن یزید ریاحی، حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه از بارزترین شهدای غیرهاشمی اند. جز حر بن یزید، دیگر شهدا در کربلا دفن شده اند.
درباره تعداد شهدا، در منابع اختلاف است؛ اما در بیشترِ منابع تاریخی، تعداد یاران امام حسین(ع) در روز عاشورا، ۷۲ تن ذکر شده است که ۱۸ نفر از بنی هاشم، و بقیه از دیگر قبایل بوده اند. همچنین همین منابع می گویند که نیروهای امام حسین(ع) شامل ۳۲ تن سواره و ۴۰ تن پیاده بودند. شیخ مفید در ارشاد، تعداد سرهای شهدای کربلا را ۷۲ سر ذکر کرده است. بَلاذُری در أنساب الاشراف سرهای جدا شده را ۷۲ تن ذکر شده است ولی او از أَبی‏ مِخْنف نقل می کند که قبیله کنده ۱۳ سر، قبیله هوازن ۲۰ سر، قبیله بنی تمیم ۱۷ سر، قبیله بنی اسد ۱۶ سر، قبیله مذحج ۷ سر و قیس ۹ سر را با خود به نزد ابن زیاد آوردند.
برخی منابع، اعداد دیگری نیز بیان کرده اند:
شهدای کربلا
شهدای کربلا یاران از جان گذشته امام حسین علیه السلام هستند که در واقعه عاشورای سال ۶۱ هجری قمری، در کربلا و در قتال نابرابر با سپاه عمر بن سعد به شهادت رسیدند. شهیدان کربلا معمولا به دو گروه بنی هاشم (وابستگان امام حسین علیه السلام) و یاران امام حسین علیه السلام (بجز بنی هاشم) تقسیم می شوند. تعداد شهدای کربلا بنا بر مشهور 72 تن و با شمارش دقیق بیش از 150 نفر است.
تعداد دقیق شهدای کربلا، مشخّص نیست. دانشنامه امام حسین علیه السلام برای رسیدن به عددی نزدیک به واقع ، نام کسانی را که در منابع نسبتا معتبر، در زمره شهدای کربلا شمرده شده اند، فهرست نموده است که عدد آنها به 155 رسیده است.در عین حال حجت الاسلام سیدمحمود طباطبایی نژاد، مدیرگروه پژوهشی دانشنامه امام حسین(ع) در گفت وگو با خبرگزاری فارس اظهار داشت:
اما آنچه در مورد تعداد شهدای کربلا مشهور است 72 تن است. شاید منشاء این شهرت گفتار شیخ مفید در الارشاد باشد که تعداد سرهای جداشده‏ ی شهدای کربلا را (به جز سر امام حسین علیه السلام) 72 سر می‏داند که به دستور عمر بن سعد به کاخ ابن زیاد فرستاده شد. احتمالا در طول زمان تعداد سرهای شهدا به عنوان تعداد شهدای کربلا مشهور شده باشد. و کسانی که سرهایشان بر بدنشان مانده است در سخن از تعداد شهدای کربلا به حساب نیامده اند.
شهدای کربلا از اولاد ابوطالب که نام آنها در زیارت 'ناحیه' آمده، 17 نفر و از اولاد ابی طالب که نام آنها در زیارت 'ناحیه' نیامده، 13 نفر است که سه کودک نیز از بنی هاشم شهید شدند و از میان این 33 نفر، 10 نفر از فرزندان امیرالمومنین علیه السلام، چهار نفر از فرزندان امام حسن علیه السلام، سه نفر از فرزندان سیدالشهدا علیه السلام، 12 نفر از فرزندان عقیل و چهار نفر نیز از فرزندان جعفر بودند.
تعداد شهدای کوفه و از یاران امام 138 نفر بود که 14 نفر از آنان را غلامان تشکیل می دادند. شهدایی که سرهای آنها بین قبایل تقسیم و از کربلا به کوفه برده شد، 78 نفر بودند.
پنج کودک به نام های علی اصغر علیه السلام (عبدالله) شیرخوار امام حسین علیه السلام، 'عبدالله بن حسن'، 'محمدبن ابی سعیدبن عقیل'، 'قاسم بن حسن' و 'عمرو بن جناده انصاری' در کربلا شهید شدند.
پنج نفر از شهدای کربلا به نام های 'انس بن حرث کاهلی'، 'حبیب بن مظاهر'، 'مسلم بن عوسجه'، 'هانی بن عروه' و' عبداللّه بن بقطر عمیری' از اصحاب رسول خدا صلی الله علیه و آله بودند.
همچنین َدر رکاب سیدالشهدا علیه السلام 15 غلام شهید شدند که این افراد عبارت بودند از 'نصر' و 'سعد' از غلامان امام علی علیه السلام، 'منجح' غلام امام مجتبی علیه السلام، 'اسلم' و 'قارب' غلامان امام حسین علیه السلام، 'حرث' غلام حمزه، 'جون' غلام ابوذر غفاری، 'رافع' غلام مسلم ازدی، 'سعد' غلام عمر صیداوی، 'سالم' غلام بنی المدینه، 'سالم' غلام عبدی، 'شوذب' غلام شاکر، 'شیب' غلام حرث جابری، 'واضح' غلامِ حرث سلمانی.
پس از شهادت خاندان عقیل حضرت امّ المصائب، عقیله بنی هاشم علیه السلام دو فرزندش عون بن عبدالله بن جعفر و محمد بن عبدالله بن جعفر را برای جانفشانی به محضر حضرت ابا عبدالله علیه السلام فرستاد.
در تاریخ آمده این دو بزرگوار فرزندان عبدالله بن جعفر بودند. این دو برادر به میدان آمده و هر یک جداگانه وفاداری خویش را تا مرز شهادت به امام زمانشان ابراز داشتند.
ابتدا محمد در حالی که این گونه رجز می خواند وارد میدان شد: به خدا شکایت می کنم از دشمنان قومی که از کوردلی به هلاکت افتادند. نشانه های قرآنی که محکم و مبیّن بود، عوض کردند و کفر و طغیان را آشکار کردند. جمعی از سپاه کوفه به دست او کشته شدند و سرانجام عامر بن نهشل تمیمی، جناب محمد را به شهادت رساند.
بعد از شهادت محمد، عون بن عبدالله بن جعفر وارد میدان شد و این گونه رجز خواند: اگر مرا نمی شناسید، من پسر جعفر هستم که از روی صدق شهید شد و در بهشت نورانی با بالهای سبز پرواز می کند، این شرافت برای من در محشر کافی است.
نوشته اند تا بیست تن را به درک واصل کرد، آنگاه بدست عبدالله بن قطنه طائی به شهادت رسید.
منقول است حضرت زینب سلام الله علیها زمانی که هر یک از بنی هاشم علیه السلام به شهادت می رسیدند، به کمک سیدالشهدا علیه السلام برای تعزیت می آمد ولی هنگام شهادت این دو بزرگوار پرده خیام را انداخت و از خیمه گاه خارج نشد.
پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، به کوشش تنی چند از پژوهشگران گروه تاریخ مرکز تحقیقات اسلامی و با هدف اطلاع‏رسانی دقیق، کامل و آسان درباره شهدای کربلا فراهم آمده است. امتیاز این اثر نسبت به آثار مشابه، جامعیت آن است؛ زیرا در این مجموعه، درباره همه کسانی که در منابع قدیم و جدید از آنها به عنوان «شهید کربلا» یاد شده، پژوهش گسترده و کاملی انجام یافته است و اطلاعات لازم و مفید و مستندی در اختیار خوانندگان محترم قرار می‏دهد.
کتاب، مشتمل بر مقدمه نویسنده و مقالات فراوانی پیرامون شهدای کربلاست. ترتیب مقالات این کتاب بر اساس نظام الفبایی است، مگر مقاله امام حسین(ع) که نخستین مقاله نهاده شد. نام‏های متعدد و غیر مشهور هریک از شهدا نیز به نام مشهور وی ارجاع گردیده است.
در تهیه این اثر بیشتر از منابع شیعی مانند «أعیان الشیعة» سید محسن امین، «الإرشاد» شیخ مفید، «مناقب آل أبی طالب» ابن شهرآشوب استفاده شده است؛ اگرچه منابع اهل سنت مانند تاریخ طبری نیز مورد استفاده قرار گرفته است.
نویسنده، شیوه و مراحل تدوین کتاب را چنین توضیح داده است: الف)- گردآوری اسامی همه کسانی که در منابع رجال، انساب، تاریخ، مقتل، حدیث و... از آنها به عنوان شهید کربلا نام برده شده است.
ب)- تنظیم و اصلاحات نگارشی و ویرایشی نام‏ها بر اساس «شیوه‏نامه دائرةالمعارف امام حسین(ع)»؛ از قبیل حذف اسامی تکراری، ارجاع نام‏های گوناگون یک شهید به نام مشهور و معتبر و... و در نهایت تصویب عناوین اصلاح شده و برگزیده از سوی «هیئت علمی تحقیقات عاشورا».
واقعه عاشورا، غمبار ترین واقعه تاریخی است که در اسلام اتفاق افتاد، و هنوز که هزار و اندی سال از این فاجعه عظیم می گذرد، دل های مسلمانان و حتی غیر مسلمانان نیز برای مظلومیت شهدای کربلا داغدار و عزادار است. یکی از ظلم های فجیعی که در روز عاشورا اتفاق افتاد بریدن سرهای شهدا بود. در این نوشتار تعداد شهدایی که سرهای مطهرشان را بریدن، بررسی خواهیم کرد.
طبق روایات تاریخی در منابع شیعه و اهل سنت، عمر بن سعد در روز عاشورا سر مبارک حضرت سیدالشهدا (علیه السّلام) را از بدن مطهر جدا کرد و به دست خولی و حمید بن مسلم به سوی عبیدالله بن زیاد فرستاد.
← نقل ابن طاووس
در این که سرهای مبارک بقیه شهدای کربلا چه زمانی از بدن ها جدا شدند، اقوال مختلف است و در این باره دو گزارش نقل شده است.
← بریده شدن سرهای شهدا در روز یازدهم
درباره این مطلب که سپاه عمر بن سعد، سرهای چند تن از شهدای کربلا را بریده اند، و تعداد سرهای بریده شده چه قدر بوده، اختلاف است.
← هفتاد و هشت سر
...
عمر بن سعد ملعون، پس از شهادت امام حسین علیه السلام و یاران بزرگوارش دستور داد جسدهای پلید لشکریانش را دفن کنند؛ اما پیکرهای پاک، مطهر، بی سر، برهنه و چاک چاک امام علیه السلام و یاران باوفایش بر زمین بماند. اما مدتی نگذشت که اجساد بی سر و مطهر شهدا با حضور امام سجاد علیه السلام و با کمک مردم بنی اسد شناسایی و به خاک سپرده شدند.
متأسفانه در منابع کهن اسلامی، در روز و چگونگی دفن آن حضرت علیه السلام و دیگر شهدای کربلا، میان مورخان اختلافاتی وجود دارد؛ در این مقاله سعی شده قولی که از نظر تاریخی و کلامی با انگاره هایی شیعی سازگارتر است انتخاب و بدان پرداخته شود.
مورخان در مورد روزی که اجساد مطهر شهدا دفن شده اند، اختلاف نظر دارند عده ای روز یازدهم و برخی دیگر هم روز سیزدهم محرم را زمان دفن شهدای کربلا بیان کرده اند. علما و مورخان اهل سنت، بالاتفاق بر این باورند که مراسم تدفین امام حسین علیه السلام و یارانش در روز یازدهم محرم سال شصت و یک هجری صورت گرفته است.
سرشناس ترین مورخان شیعه نیز با اهل سنت، در این که روز یازدهم محرم زمان دفن شهدای کربلا توسط طایفه بنی اسد است، موافقند. شیخ مفید در ارشاد و سید بن طاوس در لهوف و ابن شهر آشوب در المناقب از جمله بزرگانی هستند که این نظر را تأیید کرده اند. از جمع روایات نقل شده در این کتب، چنین برمی آید که دفن شهدا در همان روزی انجام گرفته که عمر بن سعد از کربلا خارج شد؛ یعنی روز یازدهم. در این صورت دفن شهدا در عصر آن روز صورت پذیرفته است؛ چرا که بنابر نقل تاریخ عمر بن سعد بعد از ظهر روز یازدهم راهی کوفه شده بود.
بنابر برخی اقوال، پس از رفتن ابن سعد و یارانش، جماعتی از بنی اسد که در نزدیکی کربلا منزل داشتند به صحنه کربلا وارد شدند و چون آن بدنهای پاک و مقدس را به آن وضع دیدند دانستند که این بدنها، اجساد مطهر حسین علیه السلام و یاران اوست، پس صدا به شیون و زاری بلند کردند و در شب موقعی که ایمن از دشمن بودند بر امام حسین علیه السلام و یارانش نماز گذاردند و آنها را دفن نمودند.
امام علیه السلام را در موضع فعلی آن و علی اصغر را پایین پای آن حضرت علیه السلام دفن کردند، قبری هم برای اهل بیت امام علیه السلام حفر نمودند و قبری نیز برای یاران امام علیه السلام در پایین پای حضرت علیه السلام در نظر گرفتند و آنان را در آنجا به خاک سپردند. بدن مبارک عباس علیه السلام را نیز در همان قبری که فعلاً قبر او شناخته می شود و در همان جایی که به شهادت رسیده بود دفن نمودند.
اما بر پایه نقلی دیگر، «دفن شهدا برای بنی اسد امکان پذیر نبود، زیرا آنان اهل روستاهایی بودند که در میدان نبرد شرکت نداشتند و بدون راهنمایی کسی که از همه آن شهیدان شناخت کامل داشته باشد قادر به شناسایی و دفن آنان نبودند به ویژه آن که سرهای شهدا را بریده بودند از این رو دفن دقیق و همراه با شناخت شهدا بدون وجود راهنمایی آگاه، امکان پذیر نبود و از سوی دیگر با توجه به این باور که کار دفن امام علیه السلام را کسی جز امام علیه السلام نمی تواند بر عهده بگیرد. ناگزیر ما را به این مطلب می رساند که این راهنما باید امام سجاد علیه السلام بوده باشد. اما این حضور باید به صورت خارق العاده بوده باشد، چرا که ایشان در آن زمان دربند اسارت دشمنان بسر می برد.
قبیلهٔ بنی اسد که ساکن قریهٔ غاضریه بودند، پس از یک روز از شهادت امام و یاران باوفایش به کربلا آمدند و بر بدن مطهر امام حسین (علیه السّلام) و یارانش نماز گزاردند و آنان را دفن کردند.
پس از آنکه عمر سعد به همراه سپاهش کشته های خود را دفن کرده و کربلا را به قصد کوفه ترک کرد، قبیلهٔ بنی اسد که ساکن قریهٔ غاضریه بودند، پس از یک روز از شهادت امام و یاران باوفایش، (بلعمی، مورخ قرن چهارم، تنها مورخی است که گفته است بدن مطهر امام (علیه السّلام) به همراه دیگر شهدا، سه روز، روی خاک کربلا افتاده بود. وی برای گفته خود، هیچ سندی ارائه نکرده است؛ اما به نظر می رسد تلقی ایرانیان در این باره در قرن چهارم چنین بوده است که بلعمی آن را اختیار و گزارش کرده است. همچنین او مدعی است که بدن مطهر امام بدون پا نیز بوده است، که به نظر می رسد با توجه به اسب تاختن دشمن بر بدن مطهر امام (علیه السّلام)، بعضی از اعضای بدن حضرت، از هم جدا شده باشد، چنانکه حضرت زینب (سلام الله علیها) نیز بر سر جنازهٔ برادر، وی را «مقطع الاعضاء» وصف کرد.) به کربلا آمدند و بر بدن امام و یارانش نماز گزاردند (بعضی از منابع، مسئله نماز بر آنها را متذکر نشده اند. ) و آنان را دفن کردند.
← تفصیل دفن شهدا
 ۱. ↑ بلعمی، محمد بن محمد، تاریخ نامه طبری، ج۴، ص۷۱۲.۲. ↑ خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، ج۲، ص۴۴.    
پیشوایی، مهدی، مقتل جامع سیدالشهداء، ج۱، ص۹۰۰. رده های این صفحه : تاریخ زندگانی امام حسین | تاریخ معصومان | شهدای غیر بنی هاشم در کربلا | شهدای کربلا | مقتل پیشوایی | مقتل جامع سیدالشهداء | مقتل جامع سیدالشهداء | نهضت عاشورا































ورود به سامانه / ایجاد حساب کاربری


العربیة











آخرین مطالب اضافه شده
...
یکی از زشت ترین و از جنایات بزرگ یزیدیان، بعد از جنگ، در حق شهدای کربلا، بریدن سر مبارک امام حسین (علیه السلام) و سرهای شهدای دیگر بود. تا بین قبایل توزیع کنند، تا آنان از این راه نزد ابن زیاد و یزید تقرب جویند.
عمر سعد در ادامه جنایات خود در حق شهدای کربلا، دستور داد تا سرهای دیگر شهدا را نیز ببرند (البته چنان که نگاشته شد، بنابر گزارش طبری، سر حبیب بن مظاهر در هنگام شهادتش از بدنش جدا شد. ) و سپس بین قبایل توزیع کنند، تا آنان از این راه نزد ابن زیاد و یزید تقرب جویند. به دنبال آن، بقیهٔ سرهای شهدا نیز که ۷۲ سر بود، (در جلد دوم این کتاب، در فصل «عاشورا در آینهٔ آمار و ارقام» دربارهٔ تعداد شهدا و سرهای بریده شده، بحث خواهیم کرد.) قطع شد و توسط شمر بن ذی الجوشن، قیس بن اشعث، عمرو بن حجاج و عزرة بن قیس (به کوفه) نزد ابن زیاد برده شد. ارسال سرهای سایر شهدا به کوفه، فردای روز عاشورا بوده است.
← تقسیم سرها بین قبایل
در اینکه چه زمانی سرهای دیگر شهدا به کوفه نزد ابن زیاد فرستاد شد، بین مورخان و مقتل نویسان اختلاف هست. بلاذری، دینوری، طبری و خوارزمی بر این باورند که سرهای دیگر شهدا را هنگام بردن اسرا به کوفه، یعنی بعدازظهر روز یازدهم بردند. اما شیخ مفید، و به پیروی از او، طبرسی می گویند سرهای دیگر شهدا نیز همان روز عاشورا به کوفه نزد ابن زیاد فرستاده شد. به نظر می رسد با توجه به آنکه عمر سعد می خواسته است به پندار خود، پیروزی اش را در نظر مردم، باشکوهتر و پر هیبت تر نشان دهد، سرها را همراه با اسرا و سپاه خود به کوفه برده باشد.
این صفحه مدخلی از کتاب فرهنگ عاشورا است
بریدن سر (چه از مرده و چه از کشته) نوعی مثله به حساب می آید و شرعا حرام است و در زمان رسول خدا صلی الله علیه و آله و خلفای بعدی هرگز با کشته های دشمن کافر چنین رفتاری نشد، تا چه رسد به پیکر شهدای اهل بیت علیهم السلام که سرها را از بدن ها جدا کرده، شهر به شهر گرداندند.
اولین سری که بریده و به جای دیگر فرستاده شد، در عصر معاویه و سر شهید بزرگوار، عمرو بن حمق خزاعی بود که از یاران باوفای علی علیه السلام به حساب می آمد.
این جنایت در عصر امویان در عاشورا تکرار شد. پیش از عاشورا نیز سر مسلم بن عقیل و هانی بن عروه را از بدن جدا کردند و به شام، نزد یزید فرستادند. سرهای قیس بن مسهر، عبدالله بن بقطر، عبدالاعلی کعبی، عمارة بن صلخب نیز توسط ابن زیاد قطع شد.
سرهای تعداد زیادی از شهدای کربلا هم از بدن جدا شد و به کوفه نزد ابن زیاد بردند. طبق برخی نقل ها تعداد آنها 78 سر بود که میان قبایل تقسیم کردند تا از این طریق نزد ابن زیاد و یزید، مقرب شوند.
سران هر یک از قبایل کنده، هوازن، تمیم، مذحج و... تعدادی از سرهارا به کوفه بردند. ابن زیاد هم سرها را به شام نزد یزید فرستاد.
کیفیت فرستادن سرها نمایشی بود تا جماعت بسیاری آن ها را ببینند و وسیله ای برای ترساندن مردم و زهر چشم گرفتن از آنان باشد، به ویژه که جداکردن سر نسبت به شخصیت های معروفتر انجام شد.
به احتمال قوی، تصمیم به بریدن سرها توسط سپاه عمر با فرمان عبیدالله زیاد بوده است، چون در نامه اش فرمان به کشتن و مثله کردن داده بود. به تحلیل کتاب «انصارالحسین »، بریدن سرها تنها یک جنایت جنگی نبود بلکه نوعی حرکت سیاسی و نشان دهنده عمق خصومت و دشمنی و ترساندن مردم دیگر بود تا از قطع سرها عبرت بگیرند و هیچ کسی، اندیشه مبارزه با امویان را در سر نپروراند و بداند که چنین سرهایی بریده و بر نیزه ها افراشته خواهد شد. نیز به عنوان کاری سمبلیک برای درهم کوبیدن قداست سیدالشهدا علیه السلام بود.



شهدای کربلا در دانشنامه آزاد پارسی

شُهدای کربلا
صحنه ای از تعزیه افرادی از یاران و خاندان امام حسین (ع) که در عاشورای ۶۱ق در رکاب ایشان و در نبردی نابرابر با لشکریان یزید بن معاویه با رشادتی کم نظیر به شهادت رسیدند. دربارۀ تعداد این شهدا اتفاق نظر نیست و دلیل آن مستند بودن گزارش ها به اظهارات شاهدان عینی است که غالباً توأم با حدس و تخمین است تا شمارش دقیق. برخی از مورخین ازجمله یعقوبی و دینوری و شیخ مفید تعداد یاران امام را ۳۲ نفر سواره و ۴۰ نفر پیاده ذکر کرده اند و برخی دیگر آن را بیش از ۱۰۰ نفر دانسته اند. تعداد ۷۲ نفر در میان سایر گزارش ها مشهورتر است. از این میان، هفده نفر متعلق به خاندان بنی هاشم ـ به جز امام حسین (ع) ـ است که اسامی آن ها به این شرح است: عباس (ابوالفضل)، جعفر، عبدالله، عثمان و محمد (یا عبیدالله) از فرزندان امام علی (ع)؛ ابوبکر، عبدالله و قاسم از فرزندان امام حسن (ع)؛ عبدالله (علی اصغر) و علی اکبر از فرزندان امام حسین (ع)؛ جعفر، عبدالرحمن و عبدالله از فرزندان عقیل (برادر امام علی (ع))؛ عبدالله فرزند مسلم بن عقیل؛ عون و عبدالله فرزندان عبدالله بن جعفر بن ابی طالب؛ و محمد بن ابی سعید بن عقیل. تعداد دَه نفر دیگر از خاندان بنی هاشم نیز جزو شهدای کربلا نام برده می شوند که در شهادت آن ها تردید وجود دارد. اسامی برخی از یاران امام که جزو شهدای کربلا هستند و تعداد آنان را تا ۱۱۳ نفر ثبت کرده اند، به این شرح است: بُرَیر بن خُضَیر هَمْدانی، ام وهب بنت عبد همراه با شوهرش عبدالله بن عُمَیر، جابر بن حارث، جُوْن بن حُوَیّ، حبیب بن مُظاهر، حجاج بن زید سعدی، حُرّ بن یزید ریاحی، زُهیر بن خثعمی، زهیر بن قین بجلی، سعد بن عبدالله حنفی، سوید بن عَمرو بن ابی المطاع، شوذب مولی شاکر بن عبدالله هَمْدانی، عابس ابن ابی شبیب شاکری و... به جز این شهدا، برخی از یاران امام نیز پیش از واقعۀ کربلا در کوفه به شهادت رسیدند، ازجمله قیس بن مسهر صیداوی، مسلم بن عقیل و هانی بن عروه مرادی.
مدفن شهدای کربلا. بعد از پایان نبرد و بیرون رفتن لشکر عمر بن سعد از کربلا و احتمالاً بعد از ظهر روز ۱۱ محرم جمعی از قبیلۀ بنی اسد بر اجساد شهدا نماز گزاردند و امام را در همان جا که اکنون مقبرۀ اوست دفن کردند و فرزندش علی بن حسین (علی اکبر) را کنار پایش به خاک سپردند و برای شهیدانی که از خاندان امام بودند در پایین پای امام گوری کندند و همه را به صورت جمعی در آن جا دفن کردند. عباس بن علی (ع) را نیز در همان جایی که به شهادت رسیده بود و هم اکنون آرامگاه اوست دفن کردند. اجساد یاران شهید امام را نیز در اطراف امام به خاک سپردند. اکنون دو مدفن دیگر نیز که متعلق به حرّ ریاحی و حبیب بن مُظاهر است وجود دارد. مدفن حبیب در سمت بالای سر آرامگاه امام و مدفن حرّ در چند کیلومتری مشهد امام قرار دارد که توسط افرادی از قبیله های آن ها جداگانه دفن شده اند. مقام شهدای کربلا در روایات اسلامی بسی رفیع توصیف شده و فداکاری و اخلاص آنان توسط امامان شیعه همواره مورد ستایش بوده است.

ارتباط محتوایی با شهدای کربلا

شهدای کربلا را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

پیشنهاد شما درباره معنی شهدای کربلا



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی شهدای کربلا   • مفهوم شهدای کربلا   • تعریف شهدای کربلا   • معرفی شهدای کربلا   • شهدای کربلا چیست   • شهدای کربلا یعنی چی   • شهدای کربلا یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی شهدای کربلا
کلمه : شهدای کربلا
اشتباه تایپی : ainhd ;vfgh
عکس شهدای کربلا : در گوگل


آیا معنی شهدای کربلا مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 98% )