انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه
جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی انگلیسی به انگلیسی کلمات اختصاری فارسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

98 1032 100 1

علی بن موسی

علی بن موسی در دانشنامه اسلامی

«ابن سعید مغربی، نورالدین ابوالحسن علی بن ابوعمران موسی ابن محمد بن عبدالملک ابن سعید العنسی مذحجی غرناطی قلعی»، ادیب، شاعر، تاریخ نگار، جهانگرد و جغرافی نویس اندلسی است.
وی در سال ۶۱۰ ق در قلعه بنی سعد، در نزدیکی غرناطه، متولد شد. وی را به جهت انتساب به صحابی معروف عمار یاسر، عماری نیز گفته اند و گاه عمادی ضبط کرده اند.نسبت قلعی، به سبب زاده شدن او در قلعه بنی سعید، نزدیکی غرناطه، یا اقامت خاندان او از زمان های دور در آن مکان بوده است.ظاهرا او تنها فرزند خاندان بود و از کمال توجه پدر در تربیت و تعلیم برخوردار شد، به قسمی که از آغاز جوانی، شعر می سرود و در آن سن، شاعری او مایه شگفتی دیگران بود. از کودکی، با مناقب خانواده آشنا و در مجالس پدر حاضر می شد. در غالب سفرهای پدرش، همراه او بود و به این ترتیب بسیاری از مناطق اندلس را دید و با بزرگان علم و ادب آن سامان آشنا شد.
سفر به مغرب
وی در ۶۳۱ ق جای پدر را در حکومت جزیرة الخضراء گرفت. پس از فوت متوکل بن هود (۶۳۵ ق)، تحمل وضع موجود در اندلس بر ابوالحسن و پدرش دشوار شد. از این رو آن دو نیز مانند بسیاری از اهل علم و قلم اندلس، در آن زمان، به آن سوی دریا در جنوب، یعنی به مغرب رفتند. این سفر در ۶۳۶ ق صورت گرفت. شاید پیش از این، در سال های میان ۶۲۷ و ۶۲۹ ق ابوالحسن از سبته دیدن کرده بود. آن دو ۳ سال در قسمت های مختلف مغرب (مراکش)، مغرب میانی (الجزایر) و افریقیه (تونس) به سر بردند.
نصب و عزل
در تونس، ابوالحسن به دربار ابوزکریا یحیی اول حفصی پیوست و از نزدیکان سلطان شد و منصب قرائت مظالم یافت. ظاهرا در آن هنگام پدر او موسی هم در خدمت والی سبته، پسر ابوزکریا بود و ابوعبدالله محمد بن حسین، نوه عموی ابوالحسن، از نزدیکان سلطان تونس شمرده می شد. بدگویی عده ای از حاسدان، که گویا ابوعبدالله نیز از زمره آنان بود، موجب گردید که پدر و پسر هر دو از مناصب خود برکنار شوند و راه مشرق پیش گیرند. آن دو در ربیع الاول ۶۳۹ ق در اسکندریه بودند. موسی برای تدارک سفر حج در اسکندریه ماند، که در آن سال موفق به این امر نشد، اما ابوالحسن به قاهره رفت و در آنجا بود تا از درگذشت پدر در اسکندریه (شوال ۶۴۰) آگاهی یافت و برای عزای او به اسکندریه آمد.
بازگشت به قاهره
...
تادِلی، علی بن موسی بن عبداللّه بن محمد بن هِیْدور، صاحب آثاری در ریاضیات و احکام نجوم می باشد.
تادلی به ابن هیدور نیز شناخته می شود.

ولادت و وفات
از زندگی او اطلاعی در دست نیست، جز آن که در تادلا، در مراکش ، به دنیا آمد، در فاس زندگی کرد و در ۸۱۶ در همان جا بر اثر قحطی درگذشت.

مهم ترین اثر
مهم ترین اثر تادلی، تحفة الطلاب و اُمنیة (مُنیَة) الحُسّاب فی شرح ما اَشکَل من رفع الحجاب است در شرح کتاب رفع الحجاب عن وجوه اعمال الحساب تألیف ریاضی دانِ مشهور هموطنش، ابن بنای مراکشی.
ابن بنا بر کتابِ التلخیص فی اعمال الحساب خود ــ که اقتباسی از کتاب ریاضیِ محمد بن عبداللّه حصار   بود ــ شرحی نوشت و آن را رفع الحجاب...نامید.
===!==
نام دیگر
...
«اِبْنِ سَعیدِ مَغْرِبی، نور الدین ابوالحسن علی بن ابوعُمران موسی ابن محمد بن عبدالملک ابن سعید العَنْسی مَذْحِجی غَرناطی قَلعی»، ادیب، شاعر، تاریخ نگار، جهانگرد و جغرافی نویس اندلسی است. وی در سال610ق در قلعه بنی سعد، در نزدیکی غرناطه، متولد شد. وی را به جهت انتساب به صحابی معروف عمّار یاسر، عَمّاری نیز گفته اند و گاه عمادی ضبط کرده اند.
نسبت قَلعی، به سبب زاده شدن او در قلعه بنی سعید، نزدیکی غرناطه، یا اقامت خاندان او از زمان های دور در آن مکان بوده است.
ظاهراً او تنها فرزند خاندان بود و از کمال توجه پدر در تربیت و تعلیم برخوردار شد، به قسمی که از آغاز جوانی، شعر می سرود و در آن سن، شاعری او مایه شگفتی دیگران بود. از کودکی، با مناقب خانواده آشنا و در مجالس پدر حاضر می شد. در غالب سفرهای پدرش، همراه او بود و به این ترتیب بسیاری از مناطق اندلس را دید و با بزرگان علم و ادب آن سامان آشنا شد.
وی در 631ق جای پدر را در حکومت جزیرة الخضراء گرفت. پس از فوت متوکل بن هود (635ق)، تحمل وضع موجود در اندلس بر ابوالحسن و پدرش دشوار شد. از این رو آن دو نیز مانند بسیاری از اهل علم و قلم اندلس، در آن زمان، به آن سوی دریا در جنوب، یعنی به مغرب رفتند. این سفر در 636ق صورت گرفت. شاید پیش از این، در سال های میان 627 و 629ق ابوالحسن از سَبته دیدن کرده بود. آن دو 3 سال در قسمت های مختلف مغرب (مراکش)، مغرب میانی (الجزایر) و افریقیه (تونس) به سر بردند. در تونس، ابوالحسن به دربار ابوزکریا یحیی اول حَفصی پیوست و از نزدیکان سلطان شد و منصب قرائت مظالم یافت. ظاهراً در آن هنگام پدر او موسی هم در خدمت والی سبته، پسر ابوزکریا بود و ابوعبدالله محمد بن حسین، نوه عموی ابوالحسن، از نزدیکان سلطان تونس شمرده می شد. بدگویی عده ای از حاسدان، که گویا ابوعبدالله نیز از زمره آنان بود، موجب گردید که پدر و پسر هر دو از مناصب خود برکنار شوند و راه مشرق پیش گیرند. آن دو در ربیع الاول 639ق در اسکندریه بودند. موسی برای تدارک سفر حج در اسکندریه ماند، که در آن سال موفق به این امر نشد، اما ابوالحسن به قاهره رفت و در آنجا بود تا از درگذشت پدر در اسکندریه (شوال 640) آگاهی یافت و برای عزای او به اسکندریه آمد.
ابن سعید در 640ق مجدداً به قاهره بازگشت. او که آوازه اش پیشاپیش به مصر رسیده بود، خواه به علت اشتهار خود به شعر و نویسندگی یا بر اثر معروفیت پدر و خانواده اش، در محافل علمی و ادبی قاهره به خوبی پذیرفته شد و به زودی پیوندهای دوستی بسیاری با مشاهیر عصر در آن سرزمین برقرار کرد که جمال الدین ابوالحسن جزّار مصری (د 679ق)، ابن مطروح (د 654ق) و بهاء زُهیر (د 656ق) از آن جمله بودند.
اگرچه وی به دربار سلطان مصر، الملک الصالح نجم الدین ایوب نپیوست، اما با مشاور و نایب سلطان در شام، جمال الدین احمد بن موسی بن یَغمور (د 673ق)، شاعر معروف مصری مأنوس شد. وی تا 644ق در مصر ماند. در این سال او با کمال الدین عمر، مشهور به ابن عدیم که از سوی الملک الناصر یوسف، حکمران ایوبی حلب، برای سفارت به قاهره آمده بود، آشنا شد. شیفتگی آن دو نسبت به یکدیگر موجب شد که وقتی ابن عدیم به حلب بازگشت، ابن سعید هم به همراه او رفت. ابن عدیم ابن سعید را به الناصر معرفی کرد. ظرافت در سخن، شعرشناسی و آواز خوش ابن سعید، ناصر را خوش آمد و او را لقب «بلبل» داد و ابن سعید چندین کتاب خود را به نام این سلطان کرد. او سه سال در ملازمت دربار حلب ماند و با بزرگان علم و ادب آن خطه دیدار کرد. از آن جا به دمشق رفت و به مجلس انسِ الملک المعظم توران شاه، پسر سلطان مصر درآمد. در اواخر 648ق از دمشق به موصل و بغداد رفت و تا نواحی بصره و در ایران تا اَرَّجان (در غرب فارس و نزدیک بهبهان) سفر کرد.
سید رضی الدین، علی بن موسی بن جعفر بن طاووس، از نوادگان امام حسن مجتبی و امام سجاد علیهما السلام در روز 15 محرم سال 589 هجری در شهر حله به دنیا آمد.
جد هفتم ایشان، محمد بن اسحاق، که به خاطر زیبایی و ملاحتش به طاووس مشهور شده بود از سادات بزرگوار مدینه محسوب می شد.
پدر او، موسی بن جعفر نیز، از روات بزرگ حدیث است که روایات خود را در اوراقی نوشته بود و بعد از او فرزندش آنها را جمع آوری نموده و با نام «فرقة الناظر و بهجة الخاطر مما رواه والدی موسی بن جعفر» آن را منتشر نمود.
مادر او نیز دختر ورام بن ابی فراس، از بزرگان علمای امامیه بود. مادر پدرش نیز نوه شیخ طوسی می باشد و به همین خاطر سید گاهی می گوید: «جدی ورام بن أبی فراس» و گاهی می گوید: «جدی الشیخ الطوسی».
برادرها و برادرزاده ها و فرزندان او نیز از علمای بزرگوار شیعه بوده اند.
شهید میرزا علی آقا، مشهور به ثقة الاسلام تبریزی، یکی از روحانیان مشهور دوره مشروطه است. او که فرزند میرزا موسی بن میرزا محمد شفیع است، در هفتم رجب سال 1277ق در تبریز دیده به جهان گشود و پس از 53 سال زندگی، سرانجام در عاشورای سال 1330ق، توسط قشون متجاوز روسیه، در باغ شمال تبریز، به شهادت رسید. گرچه وی در تبریز دیده به جهان گشود، ولی نیاکان او در اصل از مردم خراسان محسوب می شدند و به امور دیوانی مشغول بودند. یکی از نیاکان وی که میرزا محمد جعفر نام داشت و به صدر مشهور بود، از خراسان به تبریز رفت و در این شهر اقامت گزید.
پدر وی که او نیز به ثقة الاسلام مشهور بود، در قیام تنباکو نقش بسزایی داشت و مردم تبریز را برای الغا قرارداد رژی تشویق و سازماندهی می کرد. میرزا علی آقا مقدمات علوم دینی و ادبی را در زادگاهش (تبریز) فرا گرفت و آن گاه برای ادامه تحصیل رهسپار عتبات عراق شد. او در حوزه های شیعی عراق نزد استادانی مثل فاضل اردکان، میرزا زین العابدین مازندرانی و میرزا حیبب الله رشتی به تحصیل فقه و دانش دینی پرداخت. وی پس از آن که به درجه اجتهاد رسید، در سال 1308ق به تبریز بازگشت و به تبلیغ احکام و تعالیم دینی همت گماشت.
پدر وی در سال 1319ق درگذشت. با درگذشت او، ثقة الاسلام در امور دینی و اجتماعی جانشین پدرش شد و در سطح وسیع تر به ارشاد مردم پرداخت. هرگاه ثقة الاسلام برفراز منبر می رفت، علاوه بر طرح احکام و موضوعات دینی، پیرامون مسائل اجتماعی و سیاسی نیز بحث هایی ارائه می داد و به روشن کردن افکار مردم همت می گماشت. از آن جا که وی سخنوری توانا بود و مسائل را به روشنی تفهیم می کرد، به سرعت در میان مردم شهرت یافت و محبوبیت ویژه ای پیدا کرد.
وی مشروطه خواه متعادل و متینی بود که از هیچ شخص و گروهی کارهای تند و افراطی را نمی پذیرفت. به همان اندازه که او به دشمنی های بی مورد با مشروطه حساسیت نشان می داد، از مشروطه خواهان افراطی که فکر می کردند که همه چیز باید در برابر مشروطه قربانی شود، انتقاد شدید به عمل می آورد. او معتقد بود اقدامات حاد و ناسنجیده مشروطه خواهان، سبب می شود که عوام بی تمیز و افراطیون جنجال آفرین، سررشته امور را از دست رهبران لایق بگیرند و جنبش مشروطه را به سمت و سویی ببرند که بر خلاف اهداف اصلی آن است.
خلاصه آن که ایشان مشروطه ای را قبول داشت که دین ستیز، بیگانه گرا و مروج بی نظمی و نابسامانی نباشد و امور کشور در دست آشوب طلبان تندرو که به هیچ قید و بندی معتقد نیستند، نیفتند.
در ذیحجه سال 1329ق، روس ها به ایران اتمام حجت دادند و آن گاه به بهانه های مختلف، خاک ایران مورد هجوم و تجاوز آن ها قرار گرفت. پس از آن که روس ها وارد شهر تبریز شدند، در این شهر به غارت و کشتار مردم دست زدند. در جریان این کشتار که با مقاومت مردم شهر همراه بود، بسیاری از افرادی که در شهر نام و شهرتی داشتند، میدان را خالی کرده و از شهر گریختند. بنابراین، از بزرگان شهر کسی غیر از شهید ثقة الاسلام تبریزی باقی نماند. در این روزها هر کس با ایشان درباره فرار از شهر سخن به میان می آورد، او با متانت خاصی می گفت: شما اگر می توانید برای حفظ جان خودتان از شهر بیرون بروید ولی من کارم را به خدا می سپارم.
آلِ طاووس، خاندانی از شیعیان امامی و سادات علوی دارای پایگاه علمی و سیاسی قرن هفتم در عراق بودند. یکی از شخصیت های این خاندان، سیدعلی فرزند سید بن طاووس است.
رضی الدین ابوالقاسم سیدعلی بن علی بن موسی که نام و کنیه و لقب پدر را داشته و در ۶۴۶ قمری زاده شده است، زوائد الفوائد که اغلب مطالب آن برگرفته از الاقبال پدر است، از آثار اوست، نسخه ای خطی از آن در کتابخانه دانشگاه تهران موجود است.
منبع
دانشنامه بزرگ اسلام، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل طاووس»، ج۲، ص۴۳۱.    
...

علی بن موسی در دانشنامه آزاد پارسی

علی بن موسی (ع)
رجوع شود به:امام رضا (ع) (مدینه ۱۴۸ـ توس ۲۰۳ق)

ارتباط محتوایی با علی بن موسی

علی بن موسی در جدول کلمات

از خلفای ظالم عباسی که علی بن موسی الرضا(ع) را در توس مسموم نمود
مامون

علی بن موسی را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Twitter LinkedIn

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• معنی علی بن موسی   • مفهوم علی بن موسی   • تعریف علی بن موسی   • معرفی علی بن موسی   • علی بن موسی چیست   • علی بن موسی یعنی چی   • علی بن موسی یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی علی بن موسی
کلمه : علی بن موسی
اشتباه تایپی : ugd fk l,sd
عکس علی بن موسی : در گوگل


آیا معنی علی بن موسی مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 98% )