انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی فارسی به انگلیسی انگلیسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات کلمات اختصاری لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

95 922 100 1

معنی مذهب در لغت نامه دهخدا

مذهب. [ م َ هََ ] (ع اِ) در اصطلاح علم کلام اسلامی ، طریقه ای خاص در فهم مسائل اعتقادی ، خاصه امامت که منشاء اختلاف در آن توجیه مقدمات منطقی و یا تفسیر ظاهر کتاب خداست ، مانند مذهب شیعه ٔ امامی ، اشعری ، معتزلی و ماتریدی و در اصطلاح فقهی روش خاص در استنباط احکام کلی فرعی از ظاهر کتاب و سنت مانند فقه مذهب شیعه ، حنفی ، مالکی ، حنبلی و غیره : در این که گفتم ، معما و تأویل نیست به هیچ مذهب از مذاهب. (تاریخ بیهقی ص 318). سلطان محمود (رض ) گفت مذهب راست از آن امام بوحنیفه رحمه اﷲ قبایان دارند. (تاریخ بیهقی ص 205) مذهب ایشان آن است که نماز نگزارند و روزه ندارند و غسل جنابت نکنند. (تاریخ بخارا ص 88، از فرهنگ فارسی معین ). هر طایفه ای که دیدم در ترجیح دین و تفضیل مذهب خویش سخنی میگفتند. (کلیله و دمنه ).
من برون آیم به برهانها ز مذهبهای بد
پاکتر ز آن کز دم آتش برون آید ذهب.
ناصرخسرو.
خلقی ازین شد به سوی مذهب مالک
قومی از آن شد به سوی مذهب نعمان.
ناصرخسرو.
نگه کن که چون مذهب ناصبی
پر از باد و دود است و پر میغ و غم.
ناصرخسرو.
در بیان این سه کم جنبان لبت
از ذهاب و از ذهب وز مذهبت.
مولوی.
|| روش. طریقه. طریقت. شیوه. مسیر. راه و رسم. پیشه :
علم و عمل مذهب من است و تو می
علم نجوئی که گاوبی عملی.
ناصرخسرو.
تو گوئی که چون و چرا را نگویم
همین است نزدیک من مذهب خر.
ناصرخسرو.
یک دوست بسنده کن که یک دل داری
گر مذهب عاشقان عاقل داری.
(از کلیله و دمنه ).
اهمال را در مذهب حمیت رخصت نمی بینم. (کلیله و دمنه ).
عشق آمد و جام جام درداد
ز آن می که خلاف مذهب آمد.
خاقانی.
عشقی که دل اینچنین نورزد
در مذهب عشق جو نیرزد.
نظامی.
ستم در مذهب دولت روا نیست
که دولت با ستمکار آشنا نیست.
نظامی.
مذهب عاشق ز مذهبها جداست
عاشقان را مذهب و ملت خداست.
مولوی.
با هر کسی به مذهب خود باید اتفاق
شرط است یا موافقت جمع یا فراق.
سعدی.
عاقل متفکر بود و مصلحت اندیش
در مذهب عشق آی از این جمله برستی.
سعدی.
در مذهب ما باده حلال است و لیکن
بی روی تو ای سرو گلندام حرام است.
حافظ.
|| هریک از شعب دینی. (یادداشت مؤلف ). شعبه ای ازدین. (فرهنگ فارسی معین ): مذهب شیعه ، مذهب شافعی ، مذهب مالکی و غیره.
روز که شب دشمنیش مذهب است
هم به تمنای چنان یک شب است.
نظامی.
بهر چنین خشکسال مذهب خاقانی است
از پی کشت رضا چشم به نم داشتن.
خاقانی.
مهر بریدن ز دوست مذهب ما نیست
لیک چنین هم طریق و رسم ترابود.
خاقانی.
- مذهب جعفری ؛ رجوع به جعفری شود.
- مذهب شیعه ؛ رجوع به شیعه شود.
|| امت. (ترجمان علامه ٔ جرجانی ). رجوع به معانی قبلی شود. || مسیر. راه. طریق. محل ذهاب :
هر کبوتر می پرد در مذهبی
وین کبوتر جانب بی جانبی.
مولوی.
ماه عرصه ٔ آسمان را هر شبی
می برد اندر مسیر ومذهبی.
مولوی.
|| مکتب. نحله. مسلک فلسفی یا سیاسی :
فلسفی فلسی و یونان همه یونی ارزد
نفی این مذهب یونان به خراسان یابم.
خاقانی.
|| اصل. || وضوگاه. (از منتهی الارب ). متوضا. آبخانه. (مهذب الاسماء) (فرهنگ خطی ). محل حاجت که پیش از نماز به آنجا می روند. (ناظم الاطباء). خلاء. (متن اللغة). || قانون. انتظام و ترتیب. (ناظم الاطباء). || (مص ) ذهاب. ذهوب. (متن اللغة). رجوع به ذهاب شود :
حاش للّه که مرا نیست بدین ره مذهب
جز که هزلی است که رفته ست میان شعرا.
مسعودسعد.

مذهب. [ م ُ هََ ] (اِخ ) کعبه.(منتهی الارب ) (اقرب الموارد). اسم است کعبه را. (از متن اللغة). || وسواس. وسوسه. (یادداشت مرحوم دهخدا از معجم الادباء). گویند: به مذهب ؛ یعنی وسواسی دارد در ریختن آب و کثرت استعمال آب هنگام وضوساختن. (از اقرب الموارد) (از متن اللغة) (از منتهی الارب ). و مُذهِب شیطان این وسوسة است. (از متن اللغة). || دیو وضو که بر اسراف آب انگیزد، قال ابوطاهر: و کسر هاء الصواب. (از منتهی الارب ). رجوع به معنی قبلی و مُذهِب شود. || (ص ) کمیت مذهب ؛ اسبی که بیشتر زردی زند تا سرخی ، خلاف مدمی که بیشتر به سرخی زند از زردی. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و هی المذهبة. (از متن اللغة). || زراندود از دوال و جز آن. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).مطلی. طلاکرده شده. مُذَهَّب. ذهیب. (از متن اللغة).

مذهب. [ م ُ هَِ ] (ع ص ) برنده. دورگرداننده. (ناظم الاطباء). زائل کننده. نعت فاعلی است از اذهاب ، به معنی ازالة. رجوع به اذهاب شود. || زراندودکننده. (ناظم الاطباء). رجوع به مُذَهِّب شود. || (اِخ ) شیطانی که شخص را وادار به وسواس در وضو و زیاد ریختن آب می کند. رجوع به مُذهَب شود.

مذهب. [ م ُ ذَهَْ هََ ] (ع ص ) زراندودکرده شده. (غیاث اللغات ). مطلی. زرداندود. زرین. به زرکرده. مزوق.مزخرف. ذهیب. زرنگار. (یادداشت مؤلف ) :
سپید است دستار لیکن مذهب
سیاهست جبه ولی رنگ بسته.
خاقانی.
سلطان... ابوالعلاء را با جامه و استری با زین مذهب با ساخت و افسار زر از بارگیران خاص بداد. (سلجوقنامه ٔ ظهیری چ خاور ص 20، از فرهنگ فارسی معین ). || تذهیب شده. کتاب و نوشته ای که سرفصل های آن یا حواشی صفحاتش با آب طلا و شنگرف و رنگهای دیگر تزیین شده باشد :
ابر چنان مطرد سیاه و بر او برق
همچو مذهب یکی کتاب مطرد.
منوچهری.
|| ساخته شده با تارهای زر. (ناظم الاطباء). رجوع به معنی اول شود.

مذهب. [ م ُ ذَهَْ هَِ ] (ع ص ) زراندودکننده. (غیاث اللغات ) (ناظم الاطباء). که به طلا انداید چیزی را. که طلاکاری و تذهیب کند. || که حواشی و سرفصل های کتب را باآب طلا و رنگهای دیگر تزیین کند و بیاراید. نعت فاعلی است از تذهیب. رجوع به تذهیب شود. || زردوزی کننده. (ناظم الاطباء). رجوع به معانی قبلی شود.

معنی مذهب به فارسی

مذهب
راه وروش، طریقه، مذاهب جمع، طلاکاری شده، زرکوبی شده، زراندود
( اسم ) طلا کاری شده زراندود : سلطان ... ابوالعلائ را با جامه و استری بازین مذهب با ساخت و افسار زر از بارگیران خاص بداد . توضیح ساخت درمتن چاپی ساجب چاپ شده .
طلا کاری کننده
لقب رئیس تذهیب کاران
شیعه
عقیده تعدادی از فلاسفه که حقیقت و واقعیت را فقط در وجود خدا میجویند.
عمل مذهب
بغدادی فرزند استاد قوام الدین بغدادی در فن مذهبی بی نظیر بود
(صفت ) آنکه دین ومذهبی ندارد
بر حسب عقیده امامیه علاوه بر توحید و نبوت و معاد که از اصول دین اسلام بشمار میروند به دو اصل دیگر نیز باید اعتقاد داشت که عبارتند از عدل و امامت .
کنایه از حنفی - شافعی - مالکی - حنبلی .
هفت امامی
( صفت ) آن که طبیعت پرستد طبیعی .
از مذهبی به مذهب دیگر رفتن تغییر مذهب.
(صفت) دو یا چند کس که دارای یک مذهب باشند ( نسبت بهم ) هم کیش .
مراغد چهار مذهب اسلام است نزد اهل سنت: حنفی شافعی مالکی حنبلی .
کسی که مذهب و آئین خارجی دارد طرفداران مذهب خوارج پیروان آئین خارجیان .
خوش کیش . مقابل بد مذهب
( صفت ) بد کیش بد دین ملحد .
( صفت ) کسی که پیرو طریقه شافعی است .
یعنی معتزلی زیرا گویند چون خداوند حکیم قبیح بر او که بنده را مجبور کند بر عمل قبیح یا حسن پس او را بدان عمل عقوبت یا ثواب دهد برخلاف اشعریه که گویند از روی عقل بر خداوند چیزی واجب نیست نه صلاح و نه اصلح و خداوند فعال مایشائ است اگر همه بندگان خود را به بهشت برد خود همه را بدوزخ فرستد حیف و جوری نکرده است

معنی مذهب در فرهنگ معین

مذهب
(مَ هَ) [ ع . ] (اِ.) ۱ - دین ، آیین . ۲ - راه ، روش . ج . مذاهب .
(مُ ذَ هَّ) [ ع . ] (اِمف .) زر اندود شده .

معنی مذهب در فرهنگ فارسی عمید

مذهب
زراندود، طلاکاری شده، زرکوبی شده.
۱. راه وروش، طریقه.
۲. هریک از فرقه ها و گرایشات دینی با مجموعه ای از آیین ها و آموزه ها.
دوتن که دارای یک مذهب باشند، هم کیش.

مذهب در دانشنامه اسلامی

مذهب
«مذهب» به معنای راه و روش است و در مفهوم دینی، به مسیر اعتقادی افراد، مذهب گفته می شود. در این تعریف، می توان مذهب را در ارتباط با اصل دین هم به کار برد، به عنوان نمونه، پیامبر (صلی الله علیه وآله)، بنیان گذار مذهب اسلام بوده است، اما اکنون در مورد اصل اسلام از واژه «دین» و یا «آیین» استفاده می شود.
مذهب در گذشته به مکتبهای فکری درون یک دین (مانند مذاهب چهارگانه یا پنجگانه فقه اسلامی ) اطلاق می شد.در مغرب زمین ، واژه ((Religion)) به معنای مکتبهای درون یک دین و به معنای خود دین به کار می رود و حدود نیم قرن است که متجددان کشور ما تحت تاءثیر این موضوع ، کلمه مذهب را به هر دو معنا استعمال می کنند.
مذهب در زبان عربی و فارسی
این اصطلاح در زبان عربی و فارسی به دو مفهوم بکار رفته است. الف : مفهوم خاص که عبارتست از شاخه ای مخصوص از دین مانند مذاهب شیعه و تسنن نسبت به دین اسلام . ب : مفهوم عام و کلی که با مفهوم دین مترداف و همسان است. چنانکه گفته می شود مذاهب اسلام و مذهب زرتشت که مقصود دین اسلام و دین زرتشت می باشد.
نظر شهید مطهری
استاد مطهری می گوید: اسلام به حکم اینکه مذهب است و به حکم اینکه دین خاتم است بیش از هر مذهب آسمانی دیگر برای بر پاداشتن عدالت اجتماعی آمده است چنانچه در آیه ۲۵ سوره حدید به این مسئله اشاره می کند و هدف اسلام نجات محرومان و مستضعفان و نبرد و ستیز با ستم پیشیگان است.
منبع
...
اباضیه، یکی از فرقه های معتدل خوارج و پیروان عبداللّه بن اباض مقاعسی تمیمی (متوفی۸۶هـ)می باشد.
اباضیه تنها فرقه باقی مانده از فرقه های خوارج است که در حال حاضر پیروانی در کشورهای عمان، زنگبار و شمال آفریقا، الجزایر، لیبی و تونس دارد، چنان که مذهب رسمی کشور عمان، اباضی است.
دراسات عن الاباضیه، نامی عمرو خلیفه، ج۱، ص۳۳، تحقیق: محمد صالح ناصر،، دارالمغرب الاسلامی، بیروت، ۲۰۰۱م.
اباضیه به فتح و کسر همزه خوانده شده است و به ضم همزه (أُباض) قریه واقع در یمامه، سرزمینی در عربستان امروزی است
کتاب المواعظ والاعتبار بذکر الخطط والآثار، مقریزی تقی الدین ابوالعباس احمد بن علی، ج۲، ص۳۵۵، المعروف بالخطط المقریزیّة، مکتبة الثقافة الدینیة، قاهره، ۱۹۸۷.
اندکی پس از مرگ یزید بن معاویه، بنابر عواملی در پیکره خوارج انشعاباتی پدید آمد و گروهی پیرامون عبداللّه بن اباض از ذریّه مرة بن عبید مقاعسی تمیمی گرد آمدند که ابتدا قاعدین خوانده و بعدها به اباضیه مشهور شدند
تاریخ طبری، طبری محمد بن جریر، ج۴، ص۴۳۸، انتشارات اعلمی، بیروت.
...
بیرونی ، ابوریحان ، محمد بن احمد ، دانشمند برجسته ایرانی در نیمه دوم قرن چهارم و اوایل قرن پنجم بود. او نویسنده ای جامع الاطراف و صاحب آثار پرشماری در ریاضیات ، نجوم ، داروشناسی ، کانیشناسی ، جغرافیا و هندشناسی بوده است .
درباره این که بیرونی به کدامیک از مذاهب اسلامی عقیده داشته است ابهام وجود دارد. در آثارالباقیة عن القرون الخالیة که به نخستین دوران فعالیت علمی او بازمی گردد، بسیاری از عبارت ها حاکی از گرایش عمیق او به تشیع است. گذشته از عبارت های دعایی معمول، که پی درپی درباره حضرت علی علیه السّلام و خاندان پیامبر به کار برده است، این دلبستگی او بخصوص هنگام ذکر تفصیلیِ واقعه و مراسم عاشورا و غدیرخم و واقعه مباهله آشکار می شود.
تباین با اعتقادات شیعه
بیرونی در جای دیگر از خداوند بخصوص برای شیعیان زیدی طلب حفاظت می کند، و ضمن اشاره به چگونگی شهادت زید بن علی ، او را باعنوان «امام» نام می برد (وَقَدْ قُتِلَ الامامُ زید بن علی...) با این حال، در جدولی که برای ذکر حوادث تاریخ اسلام ، به ترتیب زمانی از ابتدای هجرت تا روزگار خودش، تنظیم کرده، از زمان رحلت حضرت محمد صلی اللّه علیه وآله به بعد را با سه دوره « خلافت »، « امارت » و « امامت » مشخص می نماید و خلفای اسلام را به ترتیب ابوبکر ، عمر ، عثمان ، علی علیه السّلام و حسن علیه السّلام ذکر می کند، از بنی امیه با عنوان «ملوک» و از عباسیان با عنوان «ائمه» نام می برد. این عنوان ها با پافشاری شیعه بر این که خلافت/ امامت منحصراً به علی علیه السّلام و فرزندانش تعلق داشته تباین دارد.
تبیین مواضع شیعی و سنی
ظاهراً بیرونی مثل چند تن دیگر از علمای قرن چهارم، دلبستگی شدید به علی علیه السّلام و اهل بیت پیامبر را با پذیرفتن سه خلیفه اول و نیز تا حدی پذیرش عباسیان درآمیخته است؛ این شیوه نزد برخی از معتزله آن روزگار مثل صاحب بن عباد نیز آشکار بود. در کارهای بعدی بیرونی که پس از مهاجرت اجباری او به غزنه (در ۴۰۸) نوشته شده اند، دلبستگی او به تشیع نامحسوس تر است و این امر باتوجه به پایبندی شدید سلاطین غزنوی به تسنن عجیب نیست. برای مثال، ذکر عناوین کامل اسلامی در آثارالباقیه را می توان با صورت خلاصه آن ها در قانون مسعودی مقایسه کرد. با وجود این، بیرونی همچنان از خاندان پیامبر با احترام زیاد سخن می گوید و مواضع شیعی و سنی را در کنار هم عرضه می کند. مثلاً در بحثی درباره اوقات نماز ، نظریات عمر و امام جعفر صادق علیه السّلام را به دنبال هم می آورد. همچنین از معتزله در برابر تحریف دروغ آمیز عقایدشان دفاع می کند. او در عبارت غریبی از کتاب الجماهر فی الجواهر به مناسبت معرفی سنگ «خُماهن» (حجَرالدم) اشاره می کند که شیعیان گونه سفیدرنگ این سنگ را برای تمایز از مخالفانشان (نوا صِبُهُم) در نگین انگشتری خود به کار می برند و مخالفانشان از گونه سیاه رنگ این سنگ استفاده می کنند. بیرونی می افزاید که «من یک انگشتری با دو نگین از هردو رنگ برای فریفتن هر دو گروه (و اجتناب از منسوب شدن به هریک از دو گروه) داشتم». این عبارت بی شک نشانه بی رغبتی او نسبت به درگیری های فرقه ای است؛ اما این احتمال هم وجود دارد که بیرونی خواسته باشد به بی اعتنا بودن به گرایش های فرقه ای تظاهر کند تا انتقادهای موجود نسبت به آثار دوره جوانی خود را که بیانگر احساسات شیعی او بوده است خنثی کند.
مذهب الإمامیة، بحث فی النشأة و أصول العقیدة و التشریع، اثر نویسنده و عالم معاصر عبدالهادی فضلی، در موضوع معرفی مذهب شیعه و عقاید آنها به زبان عربی است.
کتاب، خالی از فصول و باب بندی است. ساختار و چیدمان کتاب به گونه ای است که مؤلف بعد از تعریف شیعه، از منشأ و حجیت آن بحث کرده، سپس درباره عقاید شیعه و منابع تشریع مطالبی گفته است و در پایان دیدگاه شیعه را در مورد فرق و مذاهب اسلامی بیان کرده است.
نویسنده، در تعریف مذهب امامیه گفته است: مذهب امامیه، یکی از مذاهب کلامی و فقهی اسلامی است که مبانی فکری و عقیدتی او از ائمه گرفته شده است
جعفریه، امامیه اثناعشریه و شیعه از دیگر نام های امامیه می باشد آنها در تمام جهان سکنی گزیده اند؛ به گونه ای که نصف مسلمانان آسیا و یک سوم مسلمانان جهان (تا زمان نگارش کتاب) را آنان تشکیل می دهند
نویسنده، معتقد است که هر دو مذهب تشیع و تسنن در زمان پیامبر(ص) متولد شدند و بعد از مدتی رشد و نمو نموده و به دو مکتب فکری تبدیل شده، سپس با توجه به مسائل سیاسی به دو طائفه و گروه مجزا تبدیل شدند
مؤلف در ذیل عنوان «نشأته»، از اجتهاد و نقش آن در پیدایش مذاهب مختلف اسلامی و جولانگاه اولیه و ثانویه آن سخن گفته است و برای مقصود خود توضیحاتی از اتفاقات زمان پیامبر(ص) و هنگام وفات او و بعد از وفاتش ارائه نموده است. به اعتقاد وی اهل سنت برای خود اجتهاد نموده و در مواردی مسیر خود را از آن چیزی که پیامبر به آنها دستور داده جدا نمودند؛ درحالی که به عقیده شیعه در موارد مزبور، اجتهاد جای ندارد، بلکه به دلیل اینکه دلیل (قول پیامبر) وجود دارد، اجتهاد در برابر نص و باطل است
اِمامیّه ، عنوان یکی از مذاهب اسلامی که نقشی اساسی در شکل گیری فرهنگ و تمدن اسلامی ایفا کرده است .
شیعه امامیه که به اختصار در زبان عام ، شیعه و در زبان فقها، امامیه هم خوانده می شود، امروزه مذهبی با ویژگی های مشخص است که بدان مذهب جعفری ، یا اثناعشری نیز اطلاق می گردد.در تداول کنونی میان اصطلاحات یاد شده ، عموماً تفاوتی ملحوظ نمی گردد و با آن ها همچون الفاظی مترادف برخورد می شود.در این میان ، شیعه در کاربردی مطلق نزد امامیه ، به شیعه امامیه راجع می گردد و در کاربردی وسیع تر شامل زیدیه و اسماعیلیه نیز می شود.
پیشینه
با دور شدن از سده حاضر و روی آوردن به نگرشی تاریخی ، هر یک از این اصطلاحات معنایی ویژه می یابند و رابطه های عموم و خصوص میان آن ها، بسته به دوره های تاریخی متفاوت می شوند.اصطلاح امامیه نیز به نحوی اجتناب ناپذیر درگذر تاریخ دگرگونی می پذیرد و از همین رو، باید در برهه های مختلف تاریخی ، اصطلاحی تعریف شده باشد.دست کم از اوایل سده ۲ق /۸م ، این گروه مذهبی از سوی مخالفان با عنوان نکوهش آمیز «رافضه »، خوانده شده است و جالب آن است که گاه عالمان امامیه در صدد بوده اند تا تفسیری ستایش آمیز از این عنوان ارائه کنند. در بازگشت به تعبیر شیعه ، باید گفت که در زبان عربی سده نخست هجری ، شیعه در کاربرد مطلق به معنی گروهی از مردم و در صورت اضافه به معنی یاران و پیروان بوده است .آنچه منشأ پدید آمدن اصطلاح شیعه گردیده ، کاربرد ترکیبی «شیعه علی » (ع ) در جریان های تاریخی - مذهبی سده نخست هجری بوده است ؛ اما ظاهراً شکل مختصر شده این اصطلاح در همان سده نیز تداول داشته است . بدون وارد شدن در تفصیل مباحث کلامی ، اجمالاً این نکته از دانسته های تاریخی است که گروهی از مسلمانان از صدر اسلام ، در باب امامت مسلمین پس از پیامبر (ص )، حقی ویژه را برای امام علی (ع ) قائل بوده اند و همین گروه با عنوان شیعه علی (ع ) شناخته می شدند؛ چنانکه در گزارش های مربوط به جنگ صفین عنوان «شیعه » برای گروهی از خواص اصحاب امام علی (ع ) به کار رفته ، و در گزارش جریان صلح امام حسن (ع ) در ۴۱ق ، یکی از شروط صلح ، آزار نرساندن معاویه به احدی از «شیعه علی » (ع ) بوده است .
وجه تمایز بین گروهای شیعی
در طول سده ۱ق ، به روزگاری پیش از دوره امامت امامان باقر و صادق (ع ) که هنوز تعالیم امامیه به صورت مبسوط به شیعیان عرضه نگشته بود، به طور طبیعی نباید به جست و جوی گروهی خاص از عالمان شیعه ، دست کم با عنوان مشخص امامیه پرداخت .آنچه در این سده به عنوان وجه تمایزی مهم میان گروه های شیعی می توان پیگیری کرد، دیدگاه آنان درباره منصوص بودن و مفترض الطاعه بودن امام بوده است .در حقیقت از سده ۲ق /۸م به بعد که در محافل شیعی نوعی تقابل میان امامیان و گروه های غیر امامی (روشن ترین نمونه آن اکثریت زیدیه ) وضع و کاربرد اصطلاح امامیه را ضروری ساخته است ، گزینش این عنوان برای این جماعت از شیعه و انتساب آنان به « امام »، از آن رو بوده است که بر خلاف اکثریت زیدیه ، این گروه ثبوت امامت را به «نص جلی » و با تعیین فرد فرد امامان به امر الهی دانسته اند.در کنار این ویژگی ، باید به برخی خصوصیات دیگر از جمله مفترض الطاعه بودن و معصوم بودن امام ، و نیز خالی نبودن زمین در هیچ زمانی از امام به عنوان باورهای اساسی این گروه یاد کرد.
← تاریخ افتراق
...
«مذهب تشیع و آرمان های ملی ایرانیان» اثر عسکر حقوقی، از جمله آثار تاریخ تشیع است که به شیوه علمی و با ارجاع به منابع معتبر به زبان فارسی نگارش شده است.
مراد نویسنده از تدوین کتاب حاضر اینست که «چگونگی پیدایش مذهب تشیّع» را به اختصار بیان کند و سپس به ذکر «آرمان های ملی ایرانیان» بپردازد و «علل انطباق آنها را بر مبانی مذهب تشیع» روشن و مدلّل سازد
کتاب با سخنی از رضازاده شفق و ذبیح الله صفا آغاز گردیده و سپس مقدمه ای از مؤلف به عنوان سخن آغازین کتاب ایراد شده که به هدف خود از نوشتن این کتاب اشاره دارد. آنگاه طی شش فصل به مذهب تشیع در ایران و پادشاهانی که موافق مذهب تشیع بودند و مسائلی از این دست پرداخته است.
نویسنده در فصل اول کتاب، نظری مجمل به اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران در دوره ساسانیان انداخته و چنین می نویسد: «در این چهارصد سال حکومت افتخارآمیز ساسانیان، ایرانیان هوشمند و هنرمند توانستند در معماری، موسیقی، نقاشی و نیز در دیانت و نهضت های اجتماعی و سیاسی و علمی زبانزد خاص و عام باشند»
وی در بحثی پیرامون پیام پیشوای اسلام اشاره می کند که در همان سال ها که خسرو پرویز در اوج قدرت بود، پیام پیشوای اسلام به ایران رسید. محمد(ص) او و ملتش را به کیش نو دعوت نمود و بیمش داد که اگر به قبول دین جدید تن در ندهد، فرجام شومی را در انتظار باشد. پرویز مغرور که چنان تهدیدی را از جانب اعراب چشم نداشت، آنچنان برآشفت که به خشم و غرور، مکتوب فرستاده خدا را پاره کرد و در حال به آذان فرماندار یمن نامه ای فرستاد که محمد را بند بر دست و پای نهد و به سوی وی گسیل دارد
مذهب جعفری؛ عنوانی است برای مذهب شیعه اثنی عشری (دوازده امامی) که بیشتر به فقه شیعه نظر دارد. با توجه به گستردگی روایات فقهی رسیده از امام جعفر صادق(ع) نسبت به سایر امامان، مذهب شیعه را به لحاظ فقهی، مذهب جعفری گفته اند؛ همچنانکه فقه شیعه را فقه جعفری می نامند.
پس از رحلت پیامبر(ص) و دوران خلافت خلفای ثلاثه هرگاه در مسأله ای فقهی کار بر خلیفه یا صحابه رسول(ص) دشوار می شد، به علی(ع) رجوع می کردند و او مشکل آنان را می گشود. چون علی به شهادت رسید، دشمنان کار را بر فرزندان و شیعیان او تنگ کردند و میان مردم و آنان جدایی افکندند. از سوی دیگر، دین به دنیا فروختگان نیز برای خشنودی حاکمان وقت و یا سود خود، به ساختن روایتها پرداختند، تا آنجا که شناخت حدیث درست از نادرست بر فقیهان دشوار گردید. می توان گفت از سال چهلم هجری تا نزدیک به پایان سده نخستین هجرت، جز معدودی از صحابه و تابعان از فقه درست- فقه آل محمد(ص)- بی بهره بودند.
در روزگار امام باقر(ع)اندکی گشایش پدید آمد و سالیان ۱۴۸-۱۱۴ (دوران امامت امام صادق(ع)) عصر انتشار فقه آل محمد یا به تعبیر دیگر، روزگار تعلیم و تدریس فقه جعفری بود. در این سال ها مدینه نیز چهره دیگری یافته بود.
حَنبَلیّه، پیروان یکی از چهار مذهب فقهی مشهور اهل سنت، می باشد.مؤسّس مذهب حنبلی، ابوعبدالله احمد بن حنبل بن هلال شیبانی است. وی در سال ۱۶۴ در بغداد متولّد شد و در همان شهر، سال ۲۴۱ وفات یافت.این مذهب در بغداد ظهور کرد و به شام هم رفت. امروز مذهب غالب بر حجاز، قطر، فلسطین و بحرین، مذهب حنبلی است.
پیشوای حنبلیه احمد بن حنبل بود.
گرایش حنبلیه
احمدبن حنبل (۱۶۴ـ۲۴۱) نخست، مانند استادش محمد بن ادریس شافعی (۱۵۰ـ۲۰۴؛ مؤسس شافعیه) کوشید تا با الهام از دو مذهبِ حنفی و مالکی که اولی در مکتب فقهی کوفه (با محوریت پیروی از رأی) و دومی در مکتب فقهی مدینه (با محوریت پیروی از حدیث) ریشه دارد، راه میانه ای را بگشاید ولی رفته رفته مذهب چهارمی را با گرایشی متمایز و مبتنی بر التزام شدید به نص قرآن و حدیث پایه گذاری کرد. گرایش مذهب حنبلی به نقل، چنان غلیظ و شدید شد که بر مذهب مالکی پیشی گرفت.
گسترش تاریخی و پراکندگی جغرافیایی حنبلیه
شهری که در قرن سوم مذهب حنبلی در آن تأسیس شد و به تدریج شکل گرفت و گسترش پیدا کرد زادگاه پیشوای آن، بغداد، بود. این شهر که از دهها سال پیش از پیدایش این مذهب، به عنوان مرکز خلافت عباسی تأسیس شد و عملا مرکز فرهنگی دنیای اسلام و محل فعالیت عالمان مذاهب مختلف اسلامی بود از قرن چهارم، مرکز علمی و فرهنگی حنبلیه نیز شد. هرچند این مذهب در میانه قرن ششم در بغداد به رسمیت شناخته شد، آنگاه که ابن هبیره یحیی بن محمد (وزیر عباسیان و عالم حنبلی دارای رویکرد تقریب میان مذاهب اهل سنت) به منظور کاستن از نزاعهای مذهبی، با تشکیل گردهمایی عالمان بزرگ چهار مذهب مشهور اهل سنّت بغداد، توانست میان آنها توافقی برای پذیرش یکدیگر ایجاد کند؛ ولی دست کم از دو قرن پیش از آن، بغداد مرکز اصلی عالمان و پیروان مذهب حنبلی بود تا جایی که اوج قدرت و شوکت حنبلیان را در این شهر در قرن چهارم و مذهب آنها را در اواخر این قرن، مذهب غالب در بغداد دانسته اند. حنبلیان در بغداد و اطراف آن نفوذ بسیار و پیروان فراوانی داشتند. بیشتر عالمان حنبلی یا اهل بغداد بودند یا از سایر بلاد اسلامی به بغداد رفته و در آنجا مقیم شده بودند. بنابراین، این شهر به مدت زیادی برای حنبلیه نقش ممتاز و منحصر به فردی داشت.
← تاریخچه گسترش حنبلیه در ایران
...
حنفیّه، مکتب فقهی و کلامی منسوب به ابوحنیفه نعمان بن ثابت (متوفی ۱۵۰) است.
وی در کوفه متولّد شده و در همان جا رشد و پرورش یافت. معروف آن است که تولّد وی در سال ۸۰ هجری و وفاتش در سال ۱۵۰ هجری در بغداد بود. ابوحنیفه، شاگرد حماد بن ابی سلیمان کوفی(م۱۲۰) بود.ابوحنیفه از نظر سِنّی جزو اتباع تابعین است ولی چون چند تن از صحابه ، از جمله انس بن مالک را دیده و از آن ها روایتِ حدیث کرده، او را از تابعین شمرده اند. بسیاری از فقیهان بزرگ اهل سنّت تسلط ابوحنیفه بر فقه را ستوده اند.محمد بن ادریس شافعی (پیشوای شافعیان ) مردم را در فقه ریزه خوار (عیال) ابوحنیفه شمرده است. تبحر او در فقه، در زبان ادیبان عرب به شکل مثل درآمده است.
گسترش مذهب حنفی
پساز درگذشت حماد بن ابی سلیمان در سال ۱۲۰، ابوحنیفه که از برجسته ترین شاگردان او بود، تدریس فقه را در کوفه آغاز کرد و حضور شاگردانی از سرزمین های مختلف در جلسه درس او ــکه سی سال دوام یافت ــ موجب انتقال آرای او به نقاط مختلف جهان اسلام شد.پس از وفات ابوحنیفه ، ابویوسف یعقوب انصاری در زمان خلافت مهدی (حک: ۱۵۸ـ۱۶۹) و هادی عباسی (حک: ۱۶۹ـ ۱۷۰) قاضی بغداد و در زمان هارون الرشید (حک: ۱۷۰ـ۱۹۳) قاضیالقضات شد.او نخستین کسی بود که در دستگاه خلافت عهده دار این منصب گردید. از آن جا که عزل و نصب قاضیان از وظایف قاضی القضات بود، با انتصاب ابویوسف، در بیش تر مناطق جهان اسلام حنفیان بر مسند قضا نشستند و احکام قضایی را طبق مذهب خود صادر می کردند.این امر از یک سو سبب انتشار آرای حنفیان شد و از سوی دیگر، فقه حنفی را وارد مرحل های جدید ساخت و آن را با واقعیت های موجود در جامعه روبه رو کرد.به علاوه، ضرورت پاسخگویی به مسائل جدید که در عرصه قضا و افتا مطرح می شد، به توسعه فقه حنفی انجامید. چگونگیِ توسعه و انتشار مذهب حنفی در نقاط گوناگون جهان اسلام یکسان نبوده و تحت تأثیر عوامل مختلفی صورت گرفته است.در سطور آینده، این مسئله را بر پایه تفکیک مناطق مختلف که پایگاه مذهبی حنفیان بوده اند، بررسی می کنیم :
← در عراق
حکومت ها در تثبیت و گسترش مذاهب، از جمله مذهب حنفی، نقش مؤثری داشته اند.
← غزنویان
...
دیلمیان طوایفی کوه نشین بودند که جغرافی دانان عرب قرن دهم میلادی آن ها را همان ساکنان دیلم (ارتفاعات گیلان و غرب مازندران) می دانستند. مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، با پذیرش اسلام با مذهب تشیع آغاز شد و از فرق شیعه، مذهب زیدیه، اولین و پرطرفدارترین آنان بود. البته عده ای به مذهب اسماعیلیه گرویدند، و مذهب امامیه نیز از طریق فرزندان ناصر کبیر وارد آن منطقه شد و طرفداران بسیاری یافت.
موقعیت جغرافیایی سرزمین دیلم، ورود مسلمانان به آن محل را با تاخیر روبه رو کرد. تقریباً اولین مسلمانانی که از حدود قرن دوم هجری به بعد وارد این سرزمین شدند و توانستند در آن جا اقامت گزینند، علویان بودندکه به علت مخالفت یا مبارزه با حکام عباسی بدان سرزمین روی آوردند. بدین ترتیب، پذیرش اسلام دیلمیان با مذهب تشیع آغاز شد و از فرق شیعه، مذهب زیدیه، اولین و پرطرفدارترین آنان بود. البته، مذهب اسماعیلیه با تبلیغات و فعالیت ابوحاتم رازی در دیلم، پیروانی پیدا کرد؛ و این مذهب در میان مردم دیلم همچنان پیروانی داشت. در زمان سلجوقیان نیز با استقرار حسن صباح در الموت، این مذهب رونق بسیاری در منطقه دیلم پیدا کرد. مذهب امامیه از طریق فرزندان ناصر کبیر وارد آن منطقه شد و طرفداران بسیاری یافت. حکام محلی دیلم، آل جستان و آل مسافر، در ارتباط سیاسی با زیدیان، به مذهب زیدیه تمایل یافتند و عده ای از آنان نیز به مذهب اسماعیلیه متمایل شدند. زیاریان در ابتدای کار به علت تصفیه حساب های سیاسی مردآویج با داعی صغیر، از زیدیان روی گرداندند.خاندان بویه که از نظر سیاسی و مذهب تشیع نقش مهمی در ایران دوره اسلامی و جهان اسلام ایفا کردند، از مردم دیلم بودند. آنان اگر نه در ابتدا از معتقدان به تشیع امامی بودند که موجبات ارزش گذاری و اعتباریابی سیاسی مذهب تشیع را فراهم آوردند.
سرزمین دیلمان
دیلمان، سرزمینی وسیع، شامل دو بخش دشت و کوهستان بوده است. دشت را گیلان می گفتند که اقوام گیل در آن مستقر بودند و بخش کوهستانی آن محل زندگی اقوامی به نام دیلم بود و به همین جهت دیلم خوانده می شد. رودبار و طارم، دو مرکز مهم دیلم به حساب می آمد که محل استقرار حکام منطقه بوده است. ورود مسلمانان به سرزمین دیلم، به علت موقعیت خاص جغرافیایی آن تقریباً با تاخیر صورت گرفت. دیلمیان که عادت و تمایل به استقلال داشتند، با کمک وضع طبیعی و کوهستانی سرزمینشان، حملات عرب ها را دفع می کردند. عرب ها نیز به علت صعب العبور بودن راه های منتهی بدین سرزمین و بارش ها و رطوبت بسیار که با محیط زیستی آنان متفاوت بود، میل چندانی به حملات و محاصره های طولانی سرزمین دیلم نداشتند؛ و بدین ترتیب، دیلمیان نه تنها تسلیم عرب ها نشدند، بلکه از مردم شهر های مجاور، ری و قزوین، نیز در مقابل عرب ها حمایت کردند. با وجود فتوحات مسلمانان در ایران که از زمان عمر خلیفه دوم آغاز شد، دیلمیان فقط در زمان معاویه بود که مجبور به پرداخت خراج شدند؛ ولی تا مدت های مدید بعد از آن حاضر به پذیرش اسلام نبودند و در مناطق کوهستانی مشکلاتی برای شهر های مسلمان نشین اطراف، به خصوص قزوین، فراهم می ساختند.
ابن اثیر، عزالدین علی بن ابی الکرم، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۴۶۰.    
عدم پذیرش اسلام از سوی دیلمیان تا زمان حضور علویان در طبرستان ادامه داشت؛ و پس از آن بود که دیلمیان نیز به لحاظ مجاورت با مردم طبرستان، به تدریج به دین اسلام و تشیع گرایش یافتند. ابن حوقل گزارش می دهد: «دیلمیان در روزگار اسلام بیش تر در کفر بودند و از آنان برده می گرفتند تا زمان حسن بن زید بن محمد بن اسماعیل بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی طالب (علیهم السّلام) که به دعوت وی علوی و مسلمان شدند.»
ابن حوقل، صورة الارض، ترجمه جعفر شعار، ۱۳۴۵، تهران: بنیاد فرهنگ ایران.
...
مذهب شافعی، منتسب است به ابوعبدالله محمّد بن ادریس بن عباس بن عثمان بن شافع ، معروف به شافعی. وی در سال ۱۵۰ هجری در «غزه» متولّد شد و در سال ۲۰۴ هجری در مصر وفات یافت.
از سویی شاگرد زعیم مدرسه حدیث، مالک بن انس و از سوی دیگر شاگرد ابراهیم بن محمد بن یحیی مدینی شاگرد امام صادق(علیه السلام) بود. او همچنین از محمد بن حسن شیبانی شاگرد ابوحنیفه نیز بهره ها برد. بیشترین روایات شافعی از ابراهیم بن محمد، شاگرد امام صادق است. مذهب شافعی حدّ فاصل میان مذهب حنفی و مالکی است.
شاگردان شافعی
نوشته اند: از مشهورترین شاگردان وی، یوسف بن یحیی (م۲۳۱); احمد بن حنبل (م۲۴۱); اسماعیل بن یحیی (م ۲۶۴) و ربیع بن سلیمان بن عبدالجبار(م۲۷۰) بودند. مذهب شافعی به دست شاگردانش در بسیاری از بلاد اسلامی گسترش یافت و در مصر و عراق و خراسان و ماوراء النهر نفوذ کرد و رقیب نزدیک مذهب حنفی به شمار می رفت و امروزه در مصر، اردن، سوریه، لبنان، عراق، هند و اندونزی مذهب شافعی پیروان فراوانی دارد.
مصادر فقهی شافعی
شافعی در فتوا دادن، از کتاب، سنت، اجماع و قیاس بهره می گرفت; البتّه وی خبر واحد را از فرد موثق ـ هر چند آن خبر مشهور نباشد (بر خلاف نظر ابوحنیفه) و هر چند موافق عمل مردم مدینه نباشد (برخلاف شیوه مالک) ـ حجّت می دانست.در قیاس نیز، اگر اصل و ریشه معیّنی در کتاب و سنت داشته باشد، در نظر وی حجّت است. او استحسان را ـ برخلاف شیوه ابوحنیفه و مالک ـ حجّت نمی دانست و می گفت: «من استحسن فقد شرّع; هر کس به استحسان روی آورد، تشریع کرده و بدعت گذارده است». او مصالح مرسله و حجیت عمل اهل مدینه را قبول نداشت. در ردّ عمل به استحسان، کتابی به نام ابطال الاستحسان و در ردّ عمل به مصالح مرسله، کتابی به نام الاستصلاح نوشته و در کتاب معروفش الام حجیت عمل مردم مدینه را انکار کرده است. لازم به ذکر است که شافعی در کتاب الاُمّ فتوا های تازه و تجدید نظرهای فقهی را ذکر کرده است. به تصریح برخی از اندیشمندان اهل سنت، فقه شافعی به فقه شیعه امامیه نزدیک و موارد اختلافی میان آنان، نسبت به دیگر مذاهب کمتر است.
اجتهاد در مذهب به استنباط حکم شرع طبق روش اجتهادی امام مذهب اطلاق می شود.
اجتهاد در مذهب، اجتهادی است که اهل سنت آن را پذیرفته اند. در این نوع اجتهاد، فقیهی که یکی از مذاهب چهارگانه اهل سنت را پذیرفته است، طبق اصولی که از جانب امام آن مذهب ترسیم شده است، دست به اجتهاد می زند و امکان دارد که در حکمی، با امام مذهب خود نیز مخالفت نماید.« ابوزهره » به چنین فقیهی « مجتهد منتسب » می گوید، زیرا به یکی از مذاهب، منتسب بوده و اصول آن را رعایت می کند.
«اخلاق و مذهب» اثر فارسی علامه محمد تقی جعفری، پیرامون بررسی رابطه میان اخلاق و مذهب است.
کتاب با مقدمه نویسنده در اشاره به مباحث آغاز و مطالب در چهار فصل، ارائه شده است.
این کتاب شامل مباحثی نظیر پیدایش و روش اخلاق در گذشته، نظام (سیستم)های اخلاق باستانی، بررسی اخلاق در زمان معاصر، تعریف اخلاق و... می باشد، که به بررسی روابط اصلی و تبعی اخلاق و مذهب در طول قرون و اعصار پرداخته و دینی بودن پدیده اخلاق و اخلاقی بودن مسائل دینی را به صورتی روشن شرح داده است.
در فصل اول، پیدایش اخلاق در گذشته بررسی شده است. به باور نویسنده، ایده های اخلاقی، یکی از آن پدیده هایی است که از آغاز تمدن های رسمی در تاریخ انسان ها نمودار گشته و وضع روانی افراد مقید به آن ایده ها را کاملاً نشان می دهد. وی معتقد است که این قضیه، یک امر تجربه شده ای است که احتیاج زیادی به توضیح ندارد. این فعالیت روانی، دوشادوش فعالیت عقلانی، یکی از وسایل تفسیر روش امم و اقوام گذشته می باشد و اگر ما تنها فعالیت های عقلانی آن ها را در نظر بگیریم و روش های غیر عقلانی، خواه عواطف و خواه اخلاقی را منظور نکنیم، شناخت ما درباره اقوام گذشته، کاملاً ناقص خواهد بود و اگر در جهت آرمان های امروزی خودمان می خواهیم آن ها را تعبیر کنیم، بایستی تاریخی بسازیم که نمونه عصر خودمان و ایده هایی را که در این عصر رایج است، نشان بدهیم.
برای اثبات این که آن ایده ها، کاشف از یک واقعیت ثابت روانی و اجتماعی می باشد و گذشت دوران ها، تغییرات اساسی در آن ها به وجود نمی آورد، وی روش اخلاقی بعضی از اقوام و ملل قدیم از جمله دوران باستانی مصر، هند، ایران، روم، یونان و چین باستان و نیز ایده قوم یهود در اخلاق را مورد بررسی قرار داده است.
این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
نقاش و مذهِّب. از هنرمندان دوره ی ناصری بود که در ترسیم و تذهیب و حل کاری و طلااندازی دستی پراستعداد داشت. از آثار وی: قلمدان فوق العاده ای که به تذهیب و آرایش طلایی نقش شده و به خط رقاع استادانه رقم «ذهبه سید جعفر 1285» دارد؛ جلد قرآن مذهب و مرصع که سرلوحها و حواشی آن پرتشعیر و زرین و ترنج سازی آن بی نظیر است، با رقم: «ذهبه سید جعفر».
سلفیه بدعت یا مذهب، به قلم حسین صابری ، ترجمه فارسی کتاب «السلفیة مرحلة زمنیة مبارکة لا مذهب إسلامی»، اثر دکتر محمد سعید رمضان البوطی، استاد دانشگاه دمشق است.
توجه به نکات زیر درباره این اثر مفید است:
وی در آنجا به معنی لغوی و اصطلاحی کلمه «السلف» و اینکه در اصطلاح بر قرون ثلاثه (سه نسل اول صدر اسلام، صحابه، تابعین و اتباع تابعین) به استناد حدیث مروی از عبداللّه بن مسعود که پیغمبر فرمود: «خیر النّاس قرنی، ثم الذین یلونهم، ثم الذین یلونهم...» اطلاق شده و آراء علما را در مراد از این قرون ثلاثه ذکر نموده، نتیجه می گیرد که سبب خیریّت اهل آن قرون، آن است که آنها؛ یعنی صحابه و تابعین و تابعین تابعین، حلقات سلسله منتهی به منبع وحی را تشکیل می دهند و اسلام را دست نخورده فراگرفتند و به نسل های بعد رسانیدند و بدعت ها پس از این تاریخ در اسلام پیدا شده است؛ این است سبب «خیریّت» آن سه نسل از مسلمانان. نهایت مطلبی که از این به دست می آید آن است که ما سلوک آنان را در فهم اسلام، میزان استنباط خود قرار دهیم و به آنان اقتدا نماییم و از آنچه برخلاف منهج آنها است، اجتناب نماییم. همواره منهج آنان را شاخص قرار دهیم و الاّ «سلف» خصوصیتی ندارند.
«خلف» هم اگر راه آنان را بروند جز در فضیلت سبقت با آنان فرق ندارند؛ پس وجهی برای علم کردن کلمه «سلف» نیست، بلکه این امر ضرر دارد؛ زیرا جامعه اسلامی را (مراد او اهل سنت است) به دو دسته سلفیه و غیر سلفیه تقسیم می کند و این خود یک بدعت است. خود سلف هم، از این کلمه برای خود شخصیت و امتیازی قائل نشدند، بلکه بین ایشان و مابعد ایشان نهایت التیام و تبادل فهم و اخذ و عطای علمی وجود داشته است.
آنگاه می گوید: راه ورود در جماعت اسلامی و روش سلف، آن است که مانند آنان در کتاب و سنت تأمّل کنیم و با همان اصول موروثی از آنان به سراغ کتاب و سنت برویم؛ نه اینکه حرف به حرف آنچه آنان در هر مسئله گفته اند بپذیریم و برخلاف سنت ایشان جلو فهم و استنباط خود را (چنان که سلفیه می گویند) بگیریم. این است نقطه اختلاف ما با سلفیه: تبعیت از روش و اسلوب سلف در فهم کتاب و سنت و نه تبعیت از فهم آنان؛ وگرنه کاروان علم و دانش اسلامی در چهارچوب فهم سلف محدود و راه پیشرفت و گسترش علوم اسلامی مسدود می گردد.
آنگاه بسیاری از موارد اختلاف فهم و استنباط خلف و سلف را ذکر می کند و نتیجه می گیرد که دانشمندان قرون بعد از سه نسل اول، خود به استنباط دست می زدند و نیازهای عصر خود را برآورده می کردند و مقیّد به عین استنباط سلف نبودند و این یک سنت مستمرّ اسلامی است. حال «سلفیه» که مقیّد به استنباط و فهم سلف هستند، می خواهند این باب رحمت را که بقاء و ابدیّت اسلام را تضمین می نماید، سد کنند؛ یا لازمه سخن آنان سدّ این باب، است هرچند آنها خواستار آن نباشند. سرانجام به این نتیجه می رسد که کلمه «سلفیه» از لحاظ علمی بر جامعه اسلامی انطباق ندارد، بلکه بین این جماعت سنگ تفرقه می اندازد و اینکه «سلفیه» تنها یک مرحله زمانی و مقطعی بابرکت از سیر علمی اسلام است و لاغیر و مذاهب اسلامی (که وی آنها را در چهار مذهب معروف منحصر می نماید و جماعت اسلامی را عبارت از پیروان آن چهار مذهب می شمارد) در اصول کلّی پیرو سلف هستند، اما خود در استنباط و فهم از کتاب و سنت استقلال دارند و دلیلی بر لزوم پیروی از سلف در جزئیات وجود ندارد.
ضروری مذهب احکام و عقایدی هستند که عموم پیروان یک مذهب آنها را جزء مذهب و دین خود می دانند. در دیدگاه بیشتر عالمان دینی، انکار ضروری مذهب، باعث خروج فرد از آن مذهب می شود ولی باعث خروج از دین نمی گردد. از مهمترین ضروریات مذهب امامیه، باور به امامت دوازده امام از سوی خداوند است.
ضروری به معنای بدیهی و لازم در سه اصطلاح فقهی «ضروری دین»، «ضروری مذهب» و «ضروری فقه» به کار رفته است.
ضروری دین (دین اسلام)، احکام و عقایدی هستند که عموم گروه ها و مذاهب اسلامی به روشنی آنها را جزء دین می دانند، مانند معاد جسمانی و واجب بودن نماز. انکار ضروری دین، در حقیقت دروغ دانستن گفته های خدا یا پیامبر(ص) و یکی از عوامل ارتداد است.


مذهب در دانشنامه ویکی پدیا

مذهب
مدهب در اصطلاح علم کلام اسلامی، طریقه ای خاص در فهم مسائل اعتقادی، خاصه امامت که منشأ اختلاف در آن توجیه مقدمات منطقی و یا تفسیر ظاهر کتاب الهی است، مانند مذهب شیعه ی امامی، اشعری، معتزله و ماتریدی و در اصطلاح فقهی روش خاص در استنباط احکام کلی فرعی از ظاهر کتاب و سنت مانند فقه مذهب شیعه، حنفی، مالکی، حنبلی و غیره است.
مذهب در گذشته به مکتب های فکری درون یک دین (مانند مذاهب چندگانه فقه اسلامی) اطلاق می شد. در مغرب زمین، واژه Religion به معنای مکتب های درون یک دین و به معنای خود دین به کار می رود. حدود نیم قرن است که در ایران تحت تأثیر این موضوع، کلمه مذهب را به هر دو معنا استعمال می کنند. این اصطلاح در زبان عربی و فارسی به دو مفهوم بکار رفته است.
بر این اساس مذهب را می توان هر یک از شاخه های دینی هم معنی کرد.
مذهب (انگلیسی: Religion) فیلمی هندی در سبک درام است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به پانکاج کاپور اشاره کرد.
مذهب تشیع در هلند یک اقلیت دینی مسلمان در میان جامه مسلمانان هلند و شیعیان دوازده امامی اکثریت گروه مسلمانان شیعه را تشکیل می دهند. بیشتر مسلمانان شیعه دوازده امامی پناهندگان سیاسی هستند. افراد از کشورهایی که به عنوان شیعه وارد هلند شده اند، از اقوام شیعه کشورهای عراق، ایران و افغانستان می باشند. علاوه بر این یک گروه کوچک از پاکستان، لبنان، و کارگران مهمان از ترکیه از شیعیان دوازده امامی هستند. اکثریت آنها در دهه ۱۹۹۰ به عنوان پناهندگان سیاسی به هلند آمدند. تعداد شیعیان دوازده امامی که دارای ملیت هلندی هستند، در ژانویه ۲۰۰۵ میلادی، ۱۰۸،۷۲۸ نفر بود. برخی از شیعیان تبعه عراق، ایران و افغانستان ملیت هلندی ندارند و گاه نیز از سایر فرقه های شیعیان هستند. این گروه به دلیل ناامنی های سیاسی منطقه خاورمیانه نظیر انقلاب ۱۳۵۷ ایران و جنگ ایران و عراق به هلند کوچ کرده اند.
از ۱۰۸،۷۲۸ نفر شیعه سرشماری شده در سال ۲۰۰۵ میلادی عراقی (۴۳٬۵۲۳)، افغانی (۳۶٬۶۸۳) و ایرانی (۲۸٬۵۲۲) بودند. بر طبق این منابع نیمی از مسلمانان اهل عراق، افغانستان و اکثریت ایرانیانی که در هلند زندگی می کنند، شیعه دوازده امامی هستند.
جامعه ایرانیان هلند تعدادی از سازمان های محلی مختلف، از جمله "مرکز جوانان ایران" را بنیان گذاری کرده اند که توسط گروهی از جوانان ایرانی در هلند تاسیس و اداره می شود.انجمن علمی ایران در هلند (ایسان) توسط دانشجویان ایرانی دانشگاه صنعتی دلفت در سال ۱۹۸۹ تاسیس شد، هدف اصلی این انجمن ترویج ارتباط بین ایرانیان هلند بود.
مذهب در انگلستان قرون وسطی (انگلیسی: Religion in Medieval England) دین و مذهب در انگلستان قرون وسطی شامل تمامی اشکال مختلف سازمان مذهبی می گردید، ممارست و اعتقاد مذهبی در انگلستان، بین پایان اقتدار روم در قرن پنجم و ظهور خاندان تودور در اواخر قرن پانزدهم رابطه تنگاتنگی دارد، فروپاشی اقتدار روم، زمینه ساز پایان مذهب رسمی اما صوری مسیحیت در بخش شرقی آنچه که اکنون انگلستان نامیده می گردید شد، همان زمانی که آنگلوساکسون ها کنترل بخش اعظمی از جزیره را در اختیار گرفتند، جهش به سمت مسیحیت تنها در اواخر قرون ششم و هفتم مجدداً آغاز گردید، پاپ گریگوری یکم، یک گروه از مبلغان مذهبی را به تدریج به درون قلمرو پادشاهی انگلوساکسون فرستاد که تغییر مذهب مردمان این ولایات را سبب گردید، راهبان اسکاتلندی-ایرلندی در شمال انگلستان مشغول فعالیت بودند و این روند تا پایان قرن هفتم تا حدود بسیار زیادی موفقیت آمیز می نمود، اما یک آرایهٔ گیج کننده و متفاوت از شیوه های محلی و مراسم سنتی باقی مانده بود، حمله وایکینگ ها که از قرون هشتم و نهم آغاز گردید، زمینه ساز ورود مجدد الحاد به مناطق شمال شرقی انگلستان گردید که به نوبه خود موج دیگری از این تغییر کیش را به همراه داشت

مذهب در برلین (۲۰۱۶)      بی دین / دیگر (۷۵٪)     پروتستان (۱۶٫۱٪)     کاتولیک (۸٫۹٪)
بیش از ۶۰ درصد از ساکنان برلین خود را به طور رسمی بدون وابستگی مذهبی یا بی دین ثبت کرده اند. بر اساس آمار سال ۲۰۱۰ نزدیک به ۳۰ درصد جمعیت برلین را مسیحیان (۱۸.۷درصد پروتستان و ۹.۱درصد کاتولیک و ۲.۷درصد دیگر شاخه های مسیحیت) تشکیل می دهند. نزدیک به ۸.۱درصد مسلمانان و همچنین نزدیک به یک درصد یهیودی و یک درصد به دیگر ادیان باور دارند.
مذهب یکی از موارد مورد استفاده (سبک ها) در مجموعه انیمیشن آمریکایی سیمپسون ها است.بیشتر طنز مجموعه شوخی با جنبه های مسیحیت و مذهب ها به عنوان موضوع اصلی است و در قسمت هایی چون «بارت روحش را می فروشد» و «دوباره تنها - ناچرا دیدلی» می تواند به عنوان داشتن سبک معنوی عنوان شود. این سبک هم اعتقادات مختلف را ستوده و هم آن را به انتقاد گرفته است. همچنین می تواند به عنوان کمک کننده ای برای شناخت کتاب مقدس برای بینندگان بی دین جوان باشد.
دیلمیان مردمی ساکن دیلم، مناطق مرتفع گیلان و غرب مازندران بودند. (مشتمل بر شهرستان های امروزی تنکابن (مناطق دوهزار و سه هزار)، رامسر، کلاردشت در مازندران و شهرستان های رودسر (منطقهٔ اشکور)، املش، سیاهکل (منطقهٔ دیلمان)، لاهیجان آستانه، لنگرود گیلان) این مردم که پیش از اسلام، تقیدات مذهبی خاصی نداشتند، پذیرای علویان شدند، به مذهب زیدیه گرایش یافتند و به طرفداری از آن برخاستند.
ن
ب
و
یک مذهب مسیحی یک بدنهٔ مسیحی است که در درون مسیحیت، با یک نام، ساختار و دکترین مشترک قابل شناسایی است. در سنت ارتدکس، کلیساها اغلب بر اساس خطوط قومی و زبانی، به کلیساها و سنتهای مجزا تقسیم می شوند. بخش بندی های بین یک گروه و دیگری، بر اساس دکترین و اقتدار کلیسایی تعریف می شوند. مساتلی نظیر مسیح شناسی، جانشینی رسولی، فرجام شناسی مسیحی و برتری پاپی یک مذهب را از دیگری جدا می کنند.
کلیسای کاتولیک با ۱٫۱ میلیارد عضو بزرگترین مذهب است که برخوردار از بیش از نیمی از مسیحیان آن را به بزرگترین مذهب همه ادیان در جهان تبدیل می کند (گرچه این کلیسا خود را یک مذهب تلقی نمی کند، بلکه کلیسای پیشا-مذهبی می داند) پروتستانتیسم حدوداً ۳۸–۳۹٪ جهان را تشکیل می دهد و به همراه کاتولیکها، انگلیکن ها و دیگر مذاهبی که با هم پیوند نزدیکی دارند مسیحیت غربی را تشکیل می دهند. کلیسای ارتدکس شرقی، ارتدکس مشرقی، و کلیسای آشوری شرق مذاهب مسیحی شرقی تلقی می شوند. مسیحیت غربی بیشتر در اروپای غربی و مستعمرات سابقش فراوانی دارد. مسیحیت شرقی اغلب در اروپای شرقی، خاور میانه و شمال آفریقا حضور دارد.
روز جهانی مذهب مراسمی است که هر ساله در سومین یکشنبه ماه ژانویه با تشکیل کنفرانسهای مختلف در برخی از کشورها با حضور مردمی از ادیان گوناگون برگزار می شود.
فهرست کشورها بر پایه مذهب (انگلیسی: Religions by کشور) مشتمل بر میزان رواج مذهب های گوناگون در کشورهای مختلف جهان است.
محمود مُذَهِّب نگارگر، مذهب و خوشنویس نیمه آغازین سده دهم هجری (۱۶ میلادی) است. شهرت او خاصه با بنیانگذاری و آفرینش مهمترین آثار مکتب بخارا به اوج رسید. او از شاگردان کمال الدین بهزاد نگارگر مشهور ایرانی بود و در هرات و تحت حمایت میر علیشیر نوایی کار می کرد. بعدها عبیدخان ازبک، او و بسیاری از هنرمندان نگارگر آن دوره را به بخارا فرستاد. در بخارا او تحت تاثیر هنر ساده مردم بخارا کارهای خود را ساده تر کرد و سبکی ساده تر را در پیش گرفت. او از هنرمندان مصورساز، تذهیب گر و خطاط هم بود. بهارستان جامی (۹۸۵ هجری قمری/۱۵۲۸ میلادی) و بوستان سعدی (۹۶۳ هجری قمری/۱۵۵۱میلادی) از آثار او هستند.
مسلمان بدون مذهب اصطلاحیست که در اشاره به مسلمانی استفاده شده که که به هیچ یک از مذاهب اسلامی تعلق ندارند. مجادلات فرقه ای تاریخی طولانی و پیچیده در اسلام دارند و حاکمان سیاسی از آنها بهره برداری کرده و بر آن دامن زده اند. اما مفهوم " یگانگی مسلمانان " همچنان ایده آلی مهم باقی مانده و در دوران مدرن روشنفکران علیه بخش بندی فرقه ای صحبت کرده اند. چهره های برجسته که حاضر نشده اند خود را وابسته به یکی از فرقه های اسلامی بشناسانند افراد زیر را شامل می شود جمال الدین افغانی، اقبال لاهوری و محمدعلی جناح.
یاری هروی مُذَهّب، نقاش، خوشنویس و شاعر سده دهم هجری است.
وی پس از آموختن فنون نقاشی به صورت ابتدایی، به سفارش امیر علیشیر نوایی تحت تعلیم تذهیب کاران بزرگ هرات قرار گرفت و به زودی در نقاشی مهارت یافت. می گویند مهر سلطان حسین بایقرا را با قلم مو تقلید کرده بود و بدین سبب به مرگ محکوم شد، اما به وساطت امیر علیشیر نوایی از قتل نجات یافت. با وجود آنکه در تذکره ها او را جزو تذهیب کاران آورده اند او علاوه بر تذهیب، خط نستعلیق را عالی می نوشت و گاهی در میان مرقع ها قطعاتی به خط او دیده می شود که مهارتش را در نستعلیق نشان می دهد. شعر نیز می گفت.
او به مولانا یاری نیز شهرت داشت. این هنرمند تا اوائل سلطنت شاه اسماعیل صفوی می زیست.
او هم عصر با یاری هروی کاتب و یاری شیرازی می زیست که تشابه اسمی و تشابه تخصص نباید موجب اشتباه در یکی دانستن آنها شود.

چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

ارتباط محتوایی با مذهب

مذهب در جدول کلمات

مذهب
دین
مذهب فلسفی چین
تایو
مذهب و شریعت
دین
مذهب و طریقه
مسلک
بانی مذهب بودا
گوتامابودا
بانی مذهب پروتستان
لوتر
قومی از هندوان دارای مذهب وشــنو
سیک
هر مذهب و آیینی که قائل به دو ا صل و مبدأ باشد
دوالیسم
هر مذهب و آیینی که قائل به دو اصل و مبدآ باشد
دوالیسم
هم مذهب و مسلک
هم کیش

معنی مذهب به انگلیسی

sect (اسم)
فرقه ، قسمت ، دسته ، بخش ، مذهب ، حزب ، دسته مذهبی ، مکتب فلسفی
faith (اسم)
پیمان ، اعتماد ، دین ، اعتقاد ، باور ، عقیده ، ایمان ، کیش ، مذهب
religion (اسم)
دین ، کیش ، مذهب ، ایین
denomination (اسم)
پول ، مذهب ، نام گذاری ، تسمیه ، لقب یا عنوان ، واحد جنس
illuminator (اسم)
مذهب
gilder (اسم)
مذهب
gilded (صفت)
مذهب ، طلاکاری شده ، مطلا
illuminated (صفت)
مذهب ، روشن شده ، اشراقی

معنی کلمه مذهب به عربی

مذهب
دين , طائفة
بوذية
البوذية
طبيعية

مذهب را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Google Plus Twitter LinkedIn

پیشنهاد کاربران درباره معنی مذهب

محسن مرادنوری ٢١:١٨ - ١٣٩٧/١٢/٠٧
کیش
|

پیشنهاد شما درباره معنی مذهب



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

... > run down
♾❤️👑 > nineteen
Ava sadat zeinal > must
سونیا تبریزی > fatherhood
سارا > سارا
Marzieh Golkar > Miss me
سونیا > Hostility
میلاد علی پور > reconvene

فهرست پیشنهادها | نگارش واژه نو

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• مذهب در جدول   • مذهب اسلام   • معنی مذهب   • نام دیگر مذهب   • انواع مذهب   • مذهب ایرانی   • مذهب چیست   • تعریف مذهب   • مفهوم مذهب   • معرفی مذهب   • مذهب یعنی چی   • مذهب یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی مذهب
کلمه : مذهب
اشتباه تایپی : lbif
آوا : mazhab
نقش : اسم
عکس مذهب : در گوگل


آیا معنی مذهب مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 95% )