انتخاب دیکشنری مترجم لغت نامه جستجو در دیکشنری
دیکشنری مترجم تغییر دیکشنری یا مترجم
برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
انگلیسی به فارسی فارسی به انگلیسی انگلیسی به انگلیسی فارسی به عربی عربی به فارسی جدول کلمات کلمات اختصاری لغت نامه دهخدا فرهنگ فارسی فرهنگ فارسی معین فرهنگ فارسی عمید اسم پسرانه و دخترانه دانشنامه عمومی دانشنامه اسلامی کامپیوتر برق و الکترونیک عمران و معماری حقوق سینما صنعت علوم دامی حسابداری ریاضیات آمار خودرو صنایع غذایی نساجی پلیمر معدن شیمی نفت مهندسی گاز خاک شناسی زمین شناسی آب و خاک بهداشت دندانپزشکی روانپزشکی فوتبال کاراته یوگا کوه نوردی

99 895 100 1

معنی وصیت در لغت نامه دهخدا

وصیت. [ وَ صی ی َ ] (ع اِ) وصیة. اندرز. (مهذب الاسماء). اندرز و نصیحت. اندرزو پند و نصیحت و سفارش. (ناظم الاطباء) :
من وصیت به وفا میکنمت
گرچه امروز وفا در عدم است.
خاقانی.
تکلف برِ مرد درویش نیست
وصیت همین یک سخن بیش نیست.
سعدی.
وصیت همین است جان برادر
که اوقات ضایع مکن تا توانی.
سعدی.
و رجوع به وصیة شود. || اسم است ایصاء را. (اقرب الموارد). اندرز کردن عازم سفر یا شخص قریب الموت دوست خود را که بعدِ من چنین و چنان باید کرد. (غیاث اللغات ). استنابه در تصرف بعد از مرگ ، یعنی همانطور که وکیل از جانب موکل نیابت دارد که پاره ای تصرفات بنماید [ البته در زمان حیات موکل ] موصی له یا وصی هم نیابت دارد که از جانب موصی پاره ای تصرفات بنماید، نهایت آنکه این نیابت برای بعد از مرگ است. (از فرهنگ حقوقی ). ج ، وصایا. (اقرب الموارد) :
ور منکری وصیت او را به جهل خویش
پس خود پس از رسول بباید همی سفیر.
ناصرخسرو.
و رجوع به وصیة شود. || موصی ̍به. (اقرب الموارد). چیزی که به کسی وصیت شده است. گویند: این وصیت فلان است ؛ یعنی موصی به اوست. (ازاقرب الموارد). آنچه بدان وصیت کنند. (منتهی الارب ).رجوع به وصیة شود.

وصیة. [ وَ صی ی َ ] (ع اِ) شاخ خرما که بدان پشتواره بندند. (منتهی الارب ). ج ، وصی. (منتهی الارب ). || اسم است ایصاء را. (اقرب الموارد). اندرز.(منتهی الارب ) (دهار) (آنندراج ). || آنچه بدان وصیت کنند. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ). موصی ̍به. (اقرب الموارد) (کشاف اصطلاحات الفنون ). تملیک مضاف به بعد از مرگ. (تعریفات ). || (اصطلاح فقه ) وصیت به نزد فقهاء ایجاب بعد از مرگ است ، یعنی الزام کردن چیزی از مال یا منفعت مال برای کسی پس از مرگ موصی ، بدین صورت که بخشی از مال خود یامنفعت آن را برای کسی یا برای خدا به طور تبرعی یا لزومی قرار دهد یا امر ورثه و تصرف در ترکه را به شخص معینی واگذار کند. این است آنچه در جامعالرموز بیرجندی در این زمینه آمده است. و فرق میان وصی و قیم اینکه وصی کسی است که حفظ مال و تصرف در آن بدو محول ومفوض شده و قیم فقط مأمور است حفظ کند نه تصرف... (از کشاف اصطلاحات الفنون ). || (اصطلاح درایت ) وصیت بر نوعی از انواع تحمل حدیث اطلاق میشود، و آن این است که راوی به هنگام مرگ یا سفر، شخصی را برای روایت کردن از کتاب معینی وصیت کند. محمدبن سیرین این وصیت روا دارد و عیاض آن را علت و دلیل آورد و قول صحیح عدم جواز آن است مگر آنکه موصی اجازه دهد و بنابراین روایت به اجازه است نه به وصیت. (کشاف اصطلاحات الفنون از ارشاد الساری فی شرح صحیح البخاری ).

معنی وصیت به فارسی

وصیت
پند، اندرز، سفارش، وصایاجمع
(اسم) ۱- اندر نصیحت .۲- سفارش کسی بیک یا چند تن مبنی بر احوال اعمال و دخل و تصرف در اموال وی پس از مرگ او جمع : وصایا. ۳ - عبارت است از ((استناب. در تصرف بعد ازمرگ )) یعنی همانطور که وکیل از جانب موکل نیابت دارد که پاره ای تصرفات بنماید (اببته در زمان حیات مول ) موصی له با وصی هم نیابت دارند که از جانب موصی پاره ای تصرفات بنمایند نهایت آنکه این نیابت برای بعد از مرگ است . ))
(مصدر) وصیت کردن .
(اسم) ۱- اندرزنامه . ۲- ورقه ای دال بر سفارشهایی که شخص به وصی خود کندکه پس از مرگش اعمال منظم را انجام دهد و اموال او را طبق دستور وی تقسیم نماید یا بمصرف برساند .
(مصدر) ۱- اندر زدادن پنددادن : (( آدم علیه السلام به شیث وصیت فرمود که این سخنان را نگاه دار و اولاد خود را به محافظت آن وصیت کن . )) ۲- سفارش کردن بکسی یاکسانی که اعمالی را پس از مرگ سفارش کننده انجام دهند.
اندرز کردن سفارش کردن

معنی وصیت در فرهنگ معین

وصیت
(وَ یَّ) [ ع . وصیة ] (اِ.) ۱ - اندرز، نصیحت . ۲ - سفارشی که شخص پیش از مردن به وَصیُ خود می کند تا بعد از مرگش انجام شود.
( ~. م یا مَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ۱ - اندرزنامه . ۲ - ورقه ای دال بر سفارش هایی که شخصی به وصی خود کند که پس از مرگش اعمال منظور را انجام دهد و اموال او را طبق دستور وی تقسیم نماید یا به مصرف رساند.

معنی وصیت در فرهنگ فارسی عمید

وصیت
۱. پند، اندرز، سفارش.
۲. (فقه، حقوق) دستوری که کسی پیش از مردن به وصی خود می دهد که بعد از مرگ او اجرا کند.
سندی که کسی پیش از مرگ خود می نویسد و در آن سفارش هایی به وصی خود می کند که پس از مرگ وی انجام بدهد.

وصیت در دانشنامه اسلامی

وصیت
وصیت به معنای توصیه و سفارش فردی با فرد دیگر است.
وصیِت از ریشه «وَصِیَ» است که در لغت به معنای گیاهان به هم وصل شده و بافته شده آمده و «أرض واصیة» یعنی زمینی که سراسر پوشیده از گیاه به هم متصل.
وصیت
کلید واژه: مرگ، ارث، وصیت، فلسفه وصیت، احکام وصیت، وارث، وصیت تملیکی، وصیت عهدی، وصیت فکی،
وصیت که در لغت به معنای سفارش کردن، اندرز دادن، عهدکردن و امرکردن آمده است، هرگاه از جانب خدای تعالی باشد معنای امر و فرمان را می رساند، چنان که در آیه «وَوَصَّیْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَیْهِ إِحْسَاناً...». (سوره احقاف: آیه 15) و آیه «...وَأَوْصَانِی بِالصَّلوةِ وَالزَّکوةِ مَادُمْتُ حَیّاً». (سوره مریم: 31) در همین معنا به کار رفته است؛ و هرگاه از جانب غیرخداوند باشد در دیگر معانی به کار می رود.
در اصطلاح فقهی، وصیت آن است که انسان سفارش کند بعد از مرگش برای او کارهایی انجام دهند، یا بگوید بعد از مرگش چیزی از مال او ملک کسی باشد، یا برای اولاد خود و کسانی که اختیار آنان با اوست قیم و سرپرست معین کند.
قرآن کریم، وصیت را حقی بر عهده پرهیزکاران دانسته، می فرماید: «کُتِبَ عَلَیْکُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ إِن تَرَکَ خَیْراً الْوَصِیَّةُ لِلْوَالِدَیْنِ وَالْأَقْرَبِینَ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَی الْمُتَّقِینَ». (سوره بقره: آیه 180)
بر شما نوشته شده: «هنگامی که یکی از شما را مرگ فرارسد، اگر چیز خوبی (:مالی) از خود به جای گذارده، برای پدر و مادر و نزدیکان، به طور شایسته وصیت کند. این حقی است بر پرهیزکاران.
رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرماید: سزاوار نیست مسلمان شب بخوابد، مگر این که وصیت نامه اش زیر سر او باشد. نیز می فرماید: هر کس هنگام مرگ، وصیتش نیکو نباشد در مروت و عقل او نقصان است.
در روایت آمده است: کسی که بدون وصیت از دنیا برود، به مرگ جاهلیت مرده است.
امام باقر علیه السلام می فرماید: کسی که هنگام مرگ برای خویشاوندانش وصیت نکند، عمل خود را با معصیت ختم کرده است.
واژه وصیت ممکن است در معانی ذیل به کار رفته باشد: • آیه وصیت، اطلاق شده به آیه ۱۸۰ بقره و نیز ۱۰۶ مائده• وصیت (فقه)، به معنای توصیه و سفارش فردی با فرد دیگر و دارای کاربرد فقهی و قرآنی• وصیت (حدیث)، یکی از اصطلاحات علم حدیث، به معنای وصیت شیخ به هنگام مرگ، یا مسافرت به شخصی برای روایت کتاب وی
...
وصیت حدیث، از اصطلاحات علم حدیث بوده و به این معناست که شیخ حدیث به هنگام مرگ، یا مسافرت به شخصی وصیت کند که کتاب روایی او را روایت کند.
وصیت آن است که شیخ به هنگام مرگ، یا مسافرت به شخصی وصیت کند که کتاب روایی او را روایت کند. گروهی از محدثان وصیت را جائز دانسته اند؛ زیرا وصیت و واگذارکردن کتاب به معنای اجازه نقل و کاری شبیه مناوله، یا اعلام است، اما اکثر محدثان آن را کافی نمی دانند.
عناوین مرتبط
طرق تحمل حدیث؛ اصطلاحات رایج محدثان؛ اصطلاحات حدیثی.
وصیت یکی از طرق تحمل حدیث است، بدین شرح که شیخ هنگام مسافرت یا زمان وفات خود، وصیت کند که فلان شخص، فلان کتاب را از من روایت نماید یا فلان نسخه مصحح من از آن فلان باشد که جمعی از محدثین روایت مزبور را از وی برای آن شخص جایز دانسته اند. در این نوع باید شخص بگوید: وجدت کذا. او اوصی الی فلان بکذا. یا بگوید وجد کذا.
وصیت به معنای توصیه و سفارش فردی با فرد دیگر است.
وصیِت از ریشه «وَصِیَ» است که در لغت به معنای گیاهان به هم وصل شده و بافته شده آمده و «أرض واصیة» یعنی زمینی که سراسر پوشیده از گیاه به هم متصل.
معنای اصطلاحی
«وصیت» در اصطلاح علم اخلاق با پند و موعظه سفارش کردن بر دیگری، جهت فرمان بردن و عمل نمودن است و در اصطلاح فقه این است که انسان، تملیک و واگذاری عین مال یا منفعت آن را بعد از وفات خودش به شخص دیگر یا عموم مردم سفارش کند؛ به طوری که تصرف در اموال وی بعد از مرگش برای دیگران مباح باشد. «وصیت» عبارت است از برنامه های عهد و إیصال(رساندن)، و آن همان چیزی است که به آن وصیت می شود؛ و «وصیّ» کسی است که متّصف به تعهّد و إیصال باشد؛ این معنی بر «موصی(وصیت کننده)» که تعهد می کند، نیز صدق کرده، و همچنین بر «موصی الیه» نیز صدق می کند، که قبول إجراء تعهد نموده و تحقّق رساندن وصیت به دست ایشان است.
وصیت در قرآن
واژه «وصیت» در قرآن کریم در دو معنا به کار رفته: اخلاقی که به معنی موعظه و نصیحت باشد، و فقهی که سفارش فردی به وصیّ خودش، برای رسیدگی به اموال و کارهای باقی مانده بعد از مرگ او، مطرح شده است.
← سفارش و موعظه
...
کتاب " بررسی فقهی و حقوقی وصیت( مواد ۸۲۵- ۸۶۰ قانون مدنی)" نوشته آیة الله سید مصطفی محقق داماد درباره ی ضوابط و قواعد و اصول حاکم بر وصیت ، مطابق بیان قانون مدنی، به زبان ساده برای مطالعه طلاب و دانشجویان ارائه شده است. مؤلف کتاب فرزندآیة الله سید محمد محقق داماد از عالمان دینی سده ۱۴ ش می باشد.
ایشان در سال ۱۳۲۴ ش در شهر مقدس قم دیده به جهان گشود. وی نوه دختری آیت الله العظمی حاج شیخ عبد الکریم حائری یزدی می باشد و پدرش آیت الله سید محمد محقق داماد از فقهای برجسته حوزه علمیه قم به شمار می رفت. او داماد آیت الله العظمی حاج شیخ میرزا هاشم آملی که از اساطین حوزه علیمیه قم بشمار می رفت بود..سید مصطفی پس از طی تحصیلات ابتدایی در اوایل جوانی وارد حوزه علمیه قم شد و مقدمات و منطق را فرا گرفت. آنگاه نزد استادانی چون حضرات آیات شهید دکتر بهشتی ، شهید مطهری و منتظری دوره سطح را به پایان برد. فلسفه اسلامی را نیز از محضر شهید مطهری فرا گرفت. سپس به حوزه درس خارج فقه و اصول آیات عظام: سید محمد رضا گلپایگانی ، میرزا هاشم آملی و شیخ مرتضی حائری یزدی راه یافت و سالیانی چند از محضر این بزرگان بهره مند گردید و به درجه اجتهاد نائل آمد .
انگیزه تألیف
نگارنده بنا به تسلطی که از یک طرف بر قوانین حقوق مدنی و از طرف دیگر بر احکام فقهی شیعه و با ارتباطی که با قشر دانشگاهی و حوزوی دارد، سعی کرده قواعد حاکم بر حقوق مدنی و احکام شرعی مستنبط از کتب فقهی را منطبق کند و دستمایه ای علمی برای دانشجویان و طلاب به زبان ساده ارائه نماید. وی هدف خود را ساده سازی و تلفیق مباحث بیان کرده است.
ساختار
این نوشتار از یک مقدمه، مرکب از اهمیت موضوع و تعریف وصیت ، ۵ فصل و ۸ ضمیمه و و مآخذ ترکیب یافته است.در هر فصل ابتدا قانون موجود مربوط به همان فصل ارائه می شود پس از آن اصطلاحات موجود در آن توضیح و با استناد به منابع فقهی احکام آن تشریح می گردد. نویسنده سعی کرده است ادله برخی از مطالب را ارائه کند و به نقد و تحلیل آنها بپردازد.
گزارش محتوا
کلیدواژه: وصیت امام حسن، تدفین امام حسن علیه السلام
وصیت امام حسن علیه السلام به ابا عبدالله علیه السلام در اخرین لحظه های حیات مبارکشان، یکی از نصوصی است که در کتاب های روائی و تاریخی نقل شده است در متن های نقل شده از این وصیت اندکی اختلاف وجود دارد. در برخی نقل ها امام حسن علیه السلام به دفن نمودن خود در کنار قبر مبارک پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وصیت می کند و در عین حال امام حسین علیه السلام را از انجام این وصیت در صورت که مخالفت های برخی با این وصیت محتمل بروز جدال و خونریزی شود بر حذر می دارد:
امالی شیخ صدوق این روایت را این چنین نقل می کند: «هذا ما اوصی به الحسن بن علی الی اخیه الحسین بن علی: اوصی انه یشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له و انه یعبده حق عبادته، لاشریک له فی الملک، ولا ولی له من الذل، و انه خلق کل شیء فقدره تقدیرا، و انه اولی من عبد، و احق من حمد، من اطاعه رشد، و من عصاه غوی، و من تاب الیه اهتدی.
فانی اوصیک یا حسین بمن خلفت من اهلی و ولدی و اهل بیتک ان تصفح عن مسیئهم، و تقبل من محسنهم، و تکون لهم خلفا و والدا، و ان تدفننی مع رسول الله صلی الله علیه و آله فانی احق به و ببیته، فان ابوا علیک فانشدک الله بالقرابة التی قرب الله عز و جل منک و الرحم الماسة من رسول الله صلی الله علیه و آله ان تهریق فی محجمة من دم، حتی نلقی رسول الله صلی الله علیه و آله فنختصم الیه و نخبره بما کان من الناس الینا بعده. ثم قبض.
این است آنچه وصیت می کند بدان حسن بن علی به برادرش حسین بن علی: وصیت می کند که گواهی دهد معبودی جز خدای یکتا نیست که شریک ندارد، او پرستش می کند. او را بدان جهت که شایسته پرستش است، شریکی در سلطنت ندارد و سرپرستی از خواری برای او نیست و براستی که هر چیزی را او آفریده و به خوبی و به طور کامل اندازه گیری آن را مقدر فرموده و شایسته ترین معبود و سزاوارترین کسی است که او را ستایش کنند، هر که فرمانبرداری او کند راه رشد را یافته و هر کس که نافرمانیش کند به گمراهی و سرگشتگی افتاده و هر کس به سوی او بازگردد راهنمایی گشته است.
من تو را سفارش می کنم ای حسین به بازماندگانم از خاندان و فرزندان و خانواده خودت که از بدکارشان درگذری و از نیکوکارشان بپذیری و برای آنها جانشینی و پدری مهربان باشی و دیگر آن که مرا با رسول خدا دفن کنی که من به او و خانه او شایسته تر از دیگران هستم...
و اگر از این کار مانع شدند و جلوگیری کردند، من تو را به حق قرابت و نزدیکی که خدا برای تو قرار داده و قرابتی که با رسول خدا صلی الله علیه و آله داری سوگندت می دهم که اجازه ندهی در این راه به خاطر من به اندازه خونی که از حجامت گرفته می شود. خون ریخته شود تا آنگاه که رسول خدا صلی الله علیه و آله را دیدار کنیم و شکایت خود به نزد او بریم و آنچه از این مردم پس از وی بر سر ما رفته به او گزارش کنیم... این را فرمود و از دنیا رفت، درود خدا بر او باد.
در نقل دیگری که از امام صادق علیه السلام نقل شده، حضرت خود به دفن شدن در کنار قبر فاطمه بنت اسد سلام الله علیها وصیت می کند و پیشگوئی می نماید که از بردن جنازه شریف آن حضرت به کنار قبر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله برای تجید عهد مورد وصیت آن حضرت به گمان آن که بنی هاشم می خواهند جسد آن حضرت را در آنجا دفن نمایند جلوگیری شود. قطب راوندی در کتاب الخرائج والجرائح که به ذکر کرامات ائمه معصومین علیهم السلام اختصاص دارد، این نقل را به عنوان یکی از اعجازهای آن حضرت چنین می آورد:
از احادیث و اخبار شیعه و اهل سنت چنین بر می آید که فاطمه(س) بصورت کتبی وشفاهی وصیت هایی داشته است.
وصایای فاطمه (س) به طور پراکنده و غیر منظم در روایات و تواریخ نقل شده و همچنین کسانی را که فاطمه به آنها وصیت کرد، و اینکه آیا وصایای او شفاهی بوده یا کتبی، و یا مقداری شفاهی و مقداری کتبی، و به هر صورت موضوعات مورد بحث در این باره به گونه های پراکنده و مختلفی نقل شده که در اینجاآنها را قسمت بندی کرده و هر موردی را جداگانه مورد بحث قرار می دهیم:
بجز امیر المؤمنین (ع) که نامش در وصایای فاطمه (ع) زیاد دیده می شود نام این سه بانوی محترمه، یعنی ام ایمن و اسماء و سلمی همسر ابی رافع نیز در روایات آمده است.
ام ایمن بانوی فداکار و با ایمانی است و کسی است که به صدق مدعای فاطمه شهادت داد، و طبق روایات، پیغمبر درباره اش فرمود «او زنی است از اهل بهشت...» و او در خانه پیغمبر و خدیجه زندگی می کرد و پس از آن نیز به مدینه هجرت کرد و به خانه اسامه رفت و پس از او نیز در خدمت اهل بیت پیغمبر انجام وظیفه می کرد.
و اما اسماء بنت عمیس پس از آنکه شوهرش جعفر بن ابیطالب در جنگ موته به شهادت رسید به همسری ابوبکر در آمد و این جریان قبل از رحلت رسول خدا (ص) انجام شد، و از این رو برخی بعید دانسته اند که اسماء در جریان وصیت و شهادت و مراسم غسل و تدفین فاطمه (ع) حضور داشته باشد، اما به عقیده نگارنده این مطلب از همان حد استبعاد تجاوز نمی کند و دلیلی نداریم که اسماء به خانه فاطمه (ع) رفت و آمد نمی کرده و در مراسم مزبور حضور نداشته باشد، چون روایات در این باره از طریق شیعه و سنی بسیار نقل شده و احتمال تحریف و تصحیف در همه آنها بعید به نظر می رسد، گذشته از اینکه در خود همان روایات قسمتهایی هست که این مطلب را تایید می کند که اسماء با اینکه همسر ابوبکر بوده به خانه فاطمه (ع) رفت و آمد می کرده و در مراسم وصیت و غسل او حضور داشته است، مانند روایتی که مرحوم اربلی در کشف الغمه و دیگران از خود اسماء روایت کرده اند که چون فاطمه (ع) از دنیا رفت عایشه آمد و خواست به اتاق فاطمه (ع) برود، من مانع شده و نگذاردم وارد اتاق شود، عایشه ناراحت شد و به پدرش ابوبکر گفت: این زن «حبشیه » میان من و دختر پیغمبر حائل می شود و نمی گذارد من به اتاق او بروم! ابوبکر آمد و به من گفت: ای اسماء چرا نمی گذاری زنان پیغمبر به نزد فاطمه بروند؟ من گفتم: خود فاطمه دستور داده است کسی نزد جنازه او نرود(1) ...
و در ترجمه «سلمی » نیز جزری در اسد الغابة گوید:
«سلمی » نام زنی است که خدمتکاری رسول خدا (ص) را می کرد، و او کنیز صفیه دختر عبد المطلب بود، و او همان زنی است که قابلگی فرزندان فاطمه دختر رسول خدا (ص) را به عهده داشت، و همچنین قابله ابراهیم فرزند رسول خدا (ص) بوده، و در ماجرای وفات فاطمه (ع) نیز در غسل دادن او به علی (ع) و اسماء کمک می کرد.(2)
و صاحب کتاب قاموس الرجال این مطلب را که سلمی کنیز صفیه بوده است صحیح نمی داند و گفته است: بلاذری در تحت عنوان «کنیزان پیغمبر» نام سلمی را ذکر کرده و گفته است پیغمبر او را آزاد کرد.(3)
وصیت سیاسی - الهی امام یا مسئولیت امت از دیدگاه امام، اثر علی آل اسحاق خوئینی است که در آن، وصیت نامه سیاسی - الهی امام خمینی را به صورت منظم و تحت عناوینی رسا و شیوا ساماندهی کرده است. در مورد این کتاب چند نکته گفتنی است:
به نظر می رسد سخن نویسنده محترم، از نظر ایجابی (تأکید بر ارزش و اهمیت وصیت نامه سیاسی - الهی امام خمینی و جامعیت آن نسبت به وظایف فردی و اجتماعی و بین المللی و وظیفه همگانی افراد، گروه ها، دولت و دولت های اسلامی)، صحیح است، ولی از نظر سلبی (غفلت اندیشمندان اسلامی پیشین از فقه سیاسی)، صحیح نیست؛ زیرا به عنوان مثال، فقیهان شیعه از قرن ها پیش تاکنون در بین مباحث فقهی و گاه به صورت رساله مستقل، مبحث ولایت فقیه را مورد توجه علمی قرار داده اند و نظر و عملکرد حضرت امام در متن فرهنگ و سنت اسلامی ریشه دارد و اصل اثبات ولایت برای فقیه عادل در زمان غیبت، یکی از ضروریات فقه شیعه است و...
وصیت نامه سیاسی - الهی امام خمینی (ره) / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده
وصیت نامه امام خمینی (ره) (نسخه خطی)
وصیت نامه حضرت امام خمینی (جاوید نامه)
وصیت سیاسی - الهی امام یا مسئولیت امت از دیدگاه امام
وصیت نامه امام خمینی (ره) نگارش این وصیت نامه سیاسی - که در حقیقت پیام جاوید ایشان و خلاصه همه وصایا و پیام های زندگی پربرکتشان می باشد - در تاریخ 26 بهمن 1361 به پایان رسانده و نسخه ای از آن را طی پیامی به تاریخ 22 تیرماه 1362 به صورت لاک ومهرشده نزد خبرگان اولین دوره مجلس خبرگان رهبری به امانت سپردند.
وی در سال های بعد، وصیت نامه را مورد بازبینی قرار داده و با انجام تغییراتی در آن، دو نسخه از متن اصلاحی را که بر روی پاکت آنها به خط ایشان نوشته شده است: «متن وصیت نامه سیاسی - الهی اینجانب جهت نگهداری در مجلس خبرگان و آستان قدس رضوی»، برای تحویل به مراکز مذکور به نمایندگان خویش سپردند. تحویل نسخ وصیت نامه در حضور جمعی از مسئولین نظام جمهوری اسلامی ایران در تاریخ 19 آذر 1366 انجام گردید که مراسم آن از طریق سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد.
پس از این دیدار، حاضران برای مُهروموم کردن دو پاکت وصیت نامه به مجلس شورای اسلامی رفتند و در اتاق ریاست مجلس، ابتدا آقای مشکینی، سخنانی ایراد کرد و سپس آقای سید احمد خمینی وصیت نامه را تحویل ایشان داد. مراسم مُهروموم در حضور جمع انجام گرفت و نسخه مربوط به آستان قدس رضوی را به مشهد مقدس بردند و نسخه سابق وصیت نامه که در مجلس خبرگان نگهداری می شد، به وسیله آقای سید احمد خمینی، نزد امام ارسال گردید .
با توجه به اینکه کتاب شناسی این اثر در نسخه های دیگر انجام شده است، در این نسخه ( که عکسی از وصیت نامه امام به قلم مبارک خودشان می باشد)، کتاب شناسی انجام نمی شود.
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران در چهارم خرداد 1394 به آدرس:
http://www.jamaran.ir/fa/Content-pid_28.aspx .
وصیت نامه امام خمینی(ره) نگارش این وصیت نامه سیاسی - که در حقیقت پیام جاوید ایشان و خلاصه همه وصایا و پیام های زندگی پربرکتشان می باشد - در تاریخ 26 بهمن 1361 به پایان رسانده و نسخه ای از آن را طی پیامی به تاریخ 22 تیرماه 1362 به صورت لاک ومهرشده نزد خبرگان اولین دوره مجلس خبرگان رهبری به امانت سپردند.
وی در سال های بعد، وصیت نامه را مورد بازبینی قرار داده و با انجام تغییراتی در آن، دو نسخه از متن اصلاحی را که بر روی پاکت آنها به خط ایشان نوشته شده است: «متن وصیت نامه سیاسی - الهی اینجانب جهت نگهداری در مجلس خبرگان و آستان قدس رضوی»، برای تحویل به مراکز مذکور به نمایندگان خویش سپردند. تحویل نسخ وصیت نامه در حضور جمعی از مسئولین نظام جمهوری اسلامی ایران در تاریخ 19 آذر 1366 انجام گردید که مراسم آن از طریق سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد.
پس از این دیدار، حاضران برای مُهروموم کردن دو پاکت وصیت نامه به مجلس شورای اسلامی رفتند و در اتاق ریاست مجلس، ابتدا آقای مشکینی، سخنانی ایراد کرد و سپس آقای سید احمد خمینی وصیت نامه را تحویل ایشان داد. مراسم مُهروموم در حضور جمع انجام گرفت و نسخه مربوط به آستان قدس رضوی را به مشهد مقدس بردند و نسخه سابق وصیت نامه که در مجلس خبرگان نگهداری می شد، به وسیله آقای سید احمد خمینی، نزد امام ارسال گردید
با توجه به اینکه کتاب شناسی این اثر در نسخه های دیگر انجام شده است، در این نسخه (که عکسی از وصیت نامه امام به قلم مبارک خودشان می باشد)، کتاب شناسی انجام نمی شود.
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران در چهارم خرداد 1394 به آدرس:
http://www.jamaran.ir/fa/Content-pid_28.aspx.
به آیه ۱۸۰ بقره و نیز ۱۰۶ مائده " آیه وصیت " اطلاق می شود.
به آیه ۱۸۰ بقره و نیز ۱۰۶ مائده " آیه وصیت " گفته اند: " کتب علیکم اذا حضر احدکم الموت ان ترک خیراً الوصیة للوالدین و الاقربین بالمعروف حقاً على المتقین ؛ بر شما نوشته شد، که چون یکى از شما را (نشانه هاى ) مرگ فرا رسد، هر گاه مالى ( بسیار ) به جا گذارد، براى پدر و مادر و خویشان - که ارث نمى برند - به نیکویى وصیت کند، که این سزاوار پرهیزگاران است ".
کیفیت استدلال به آیه وصیت
آیه «کتِبَ عَلَیکمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَکمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَک خَیراً الْوَصِیةُ لِلْوالِدَینِ وَ الْأَقْرَبِینَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِینَ»
بقره/سوره۲، آیه۱۸۰.    
...
به آیه 106 سوره مائده/5 «آیه وصیّت» می گویند؛ زیرا بر لزوم وصیت کردن مؤمنان هنگام مرگ با شرایط ویژه ای فرمان داده است:
«یِا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ شَهَادَةُ بَیْنِکُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ حِینَ الْوَصِیَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنکُمْ أَوْ آخَرَانِ مِنْ غَیْرِکُمْ إِنْ أَنتُمْ ضَرَبْتُمْ فِی الأَرْضِ فَأَصَابَتْکُم مُّصِیبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُمَا مِن بَعْدِ الصَّلاَةِ فَیُقْسِمَانِ بِاللّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لاَ نَشْتَرِی بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ کَانَ ذَا قُرْبَی وَلاَ نَکْتُمُ شَهَادَةَ اللّهِ إِنَّا إِذًا لَّمِنَ الآثِمِینَ»
(ابوجعفر در شأن نزول این آیه گوید): سه نفر تاجر (دو مسیحی به نام تمیم بن اوس داری و برادرش عدی و یک مسلمان به نام ابن ابی ماریه) به عزم تجارت از مدینه عازم شام شدند. در میانه راه، ابن ابی ماریه مریض شد.
او وصیت نامه ای نوشت و در میان وسایل خود پنهان ساخت؛ سپس به آنان وصیت کرد و مال خود را به ایشان تحویل داد تا به اهل و عیالش برسانند. آن دو مسیحی، وسایل ارزشمند او را برداشتند و بقیه را به ورثه اش دادند. هنگامی که ورثه به نامه دست یافتند، موضوع را با آن دو مسیحی در میان گذاشتند و آنان اظهار بی اطلاعی کردند.
هنگامی که این ماجرا را به عرض پیامبر رساندند، این آیه نازل شد. پیامبر صلی الله علیه و آله نماز عصر را خواند و تمیم و برادرش را سوگند داد. آنان گفتند: اطلاعی نداریم. پس از مدتی، ظرفی نقره و منقوش به طلا را که از ابن ابی ماریه بود، نزد آنان یافتند.
آنان گفتند: ما این ظرف را از او خریده ایم. وقتی این موضوع را به عرض پیامبر صلی الله علیه و آله رساندند، این بخش از آیه بعد نازل شد:«فَإِن عُثِر عَلی أَنّهُما...».(سوره مائده/ 5 ،107)
"بررسی فقهی و حقوقی وصیت (مواد 825-860 قانون مدنی)" نوشته آیت الله سید مصطفی محقق داماد درباره ی ضوابط و قواعد و اصول حاکم بر وصیت، مطابق بیان قانون مدنی، به زبان ساده برای مطالعه طلاب و دانشجویان ارائه شده است.
نگارنده بنا به تسلطی که از یک طرف بر قوانین حقوق مدنی و از طرف دیگر بر احکام فقهی شیعه و با ارتباطی که با قشر دانشگاهی و حوزوی دارد، سعی کرده قواعد حاکم بر حقوق مدنی و احکام شرعی مستنبط از کتب فقهی را منطبق کند و دستمایه ای علمی برای دانشجویان و طلاب به زبان ساده ارائه نماید. وی هدف خود را ساده سازی و تلفیق مباحث بیان کرده است.
این نوشتار از یک مقدمه، مرکب از اهمیت موضوع و تعریف وصیت، 5 فصل و 8 ضمیمه و فهرست منابع و مآخذ ترکیب یافته است.
در هر فصل ابتدا قانون موجود مربوط به همان فصل ارائه می شود پس از آن اصطلاحات موجود در آن توضیح و با استناد به منابع فقهی احکام آن تشریح می گردد. نویسنده سعی کرده است ادله برخی از مطالب را ارائه کند و به نقد و تحلیل آنها بپردازد.
اهمیت موضوع مورد بحث و تعریف لغوی و اصطلاحی وصیت در مقدمه بیان شده است. در فصل اول، وصیت به عهدی و تملیکی تقسیم و وصیت تملیکی به بخشش عین یا منفعت مال به دیگری و عهدی به واگذاری امر یا اموری یا تصرفاتی به دیگری تعریف شده است.
حق قبول وصیت، حق پذیرش وصیت ثابت برای موصی له است و از آن در باب وصیت سخن گفته‏ اند.
کسی که برای فردی به مالی وصیت کرده، لیکن موصی له(کسی که برای او وصیت شده) قبل از قبول مرده است، بنابر قول مشهور، حق قبول به وارث وی منتقل می‏ شود؛ خواه موصی‏ له در زمان حیات وصیت کننده بمیرد یا پس از در گذشت او.
در حق بودن قبول در وصیت و بر فرض حق بودن، در قابلیت آن برای انتقال از راه ارث اشکال شده است؛ بدین جهت، گروهی در فرض مرگ موصی‏ له قبل ازقبول، قائل به بطلان وصیت شده‏ اند.



ارتباط محتوایی با وصیت

وصیت در جدول کلمات

وصیت کردن
ایلا
وصیت کننده
وصی

معنی وصیت به انگلیسی

will (اسم)
میل ، ارزو ، نیت ، اراده ، قصد ، خواهش ، خواست ، وصیتنامه ، مشیت ، وصیت

معنی کلمه وصیت به عربی

وصیت
س
حصة , س , وصية
س

وصیت را به اشتراک بگذارید

Telegram Facebook Google Plus Twitter LinkedIn

پیشنهاد شما درباره معنی وصیت



نام نویسی   |   ورود

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• وصیت در قانون مدنی   • ارکان وصیت   • نمونه وصیت نامه   • تعریف وصیت   • مقاله وصیت   • احکام وصیت نامه   • وصیت چیست   • انواع وصیت   • معنی وصیت   • مفهوم وصیت   • معرفی وصیت   • وصیت یعنی چی   • وصیت یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی وصیت
کلمه : وصیت
اشتباه تایپی : ,wdj
آوا : vasiyyat
نقش : اسم
عکس وصیت : در گوگل


آیا معنی وصیت مناسب بود ؟     امتیاز مثبت به دیکشنری   امتیاز منفی به دیکشنری     ( امتیاز : 99% )