روشن چراغ

لغت نامه دهخدا

روشن چراغ. [ رَ / رُو ش َ چ َ / چ ِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از خورشید :
چو سروسهی کژ بگردد بباغ
بروبر شود تیره روشن چراغ.
فردوسی.
چو برزد سر از کوه روشن چراغ
ببردند بالای زرین جناغ.
فردوسی.
|| ( اِ مرکب ) نام نواییست از موسیقی. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ) :
مطربان ساعت بساعت بر نوای زیر و بم
گاه سروستان زنند امروز و گاهی اشکنه
نوبتی پالیزبان و نوبتی سروسهی
نوبتی روشن چراغ و نوبتی گاویزنه.
منوچهری.
|| چراغ روشن :
چو خورشید برزد سر از پشت زاغ
زمین شد بکردار روشن چراغ.
فردوسی.
سراسر همه کاخ و ایوان و باغ
همی تافت هرسو چو روشن چراغ.
فردوسی.
|| ( ص مرکب ) آنکه چراغش روشن است.

فرهنگ فارسی

( اسم ) ۱ - چراغ روشن . ۲ - نوایی است از موسیقی قدیم .

فرهنگ معین

( ~. چِ ) (اِمر. ) نوایی است از موسیقی قدیم .

فرهنگ عمید

از الحان قدیم ایرانی.

پیشنهاد کاربران

بپرس