نعمت فدیه

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] نعمت فدیه (قرآن). فِدْیه در لغت به معنی اعطا کردن مال است، و در اصطلاح فقهی، به معانی مختلفی به کار رفته است، از جمله: قربانی که در حج، ذبح می شود.
ونـدینـه ان یـابرهیم• قد صدقت الرءیا انا کذلک نجزی المحسنین• و فدینـه بذبح عظیم. «او را ندا دادیم که ای ابراهیم! آنچه را در خواب ماموریت یافتی انجام دادی، ما اینگونه نیکوکاران را جزا می دهیم. ما ذبح عظیمی را فدای او کردیم».ذبح کردن فرزند با دست خود، آنهم فرزندی برومند و لایق، برای پدری که یک عمر در انتظار چنین فرزندی بوده کار ساده و آسانی نیست، چگونه می توان دل از چنین فرزندی برکند؟ و از آن بالاتر با نهایت تسلیم و رضا بی آنکه خم به ابرو آورد به امتثال این فرمان بشتابد، و تمام مقدمات را تا آخرین مرحله انجام دهد، بطوری که از نظر آمادگی های روانی و عملی چیزی فروگذار نکند؟و از آن عجیب تر تسلیم مطلق این نوجوان در برابر این فرمان بود، که با آغوش باز و با اطمینان خاطر به لطف پروردگار و تسلیم در برابر اراده او به استقبال ذبح شتافت. اما برای اینکه برنامه ابراهیم ناتمام نماند، و در پیشگاه خدا قربانی کرده باشد و آرزوی ابراهیم برآورده شود، خداوند قوچی بزرگ فرستاد تا به جای فرزند قربانی کند و سنتی برای آیندگان در مراسم حج و سرزمین منی از خود بگذارد، چنانکه قرآن می گوید: ما ذبح عظیمی را فدای او کردیم (و فدیناه بذبح عظیم).

پیشنهاد کاربران

بپرس