ابن جریج

لغت نامه دهخدا

ابن جریج. [ اِ ن ُ ج ُ رَ ] ( اِخ )ابوخالد عبدالملک بن عبدالعزیزبن جریج ( 80-149 یا 150 یا 151 هَ.ق. ). از علمای مشهور صدر اول ، اصلاً ازغیرعرب. از موالی بنی امیه. مولد او مکه مکرمه و همانجا نیز پرورش یافته و سفری به عراق کرده و بخدمت منصور خلیفه رسیده است. گویند او اول کس است از مسلمانان که تصنیف کتاب کرد و سپس دیگران بدو اقتدا کردند،و بقول دیگر اول مصنف اسلام ابورافع هرمز کاتب امیرالمؤمنین علی علیه السلام است. ( نجاشی ) ( ابن خلکان ).

فرهنگ فارسی

از علمای مشهور صدر اولاصلا از غیر عرب

دانشنامه اسلامی

[ویکی شیعه] ابن جُرَیج، عبدالملک بن عبدالعزیز بن جریج مکنّی به ابوالولید و ابوخالد (۸۰-۱۵۰ یا ۱۵۱ق /۶۹۹-۷۶۷ یا ۷۶۸م )، محدث، فقیه، حافظ قرآن، قاری و مفسرِ مکی است. وی رومی الاصل است و او را فقیه الحرم یا شیخ الحرم نیز خوانده اند. شیخ طوسی او را در شمار اصحاب امام صادق (ع) نام برده با این حال در مورد مذهب وی، میان علمای امامیه اختلافاتی وجود دارد. در تاریخ تولد و وفات وی اختلاف است.
پدرش جریج، بردۀ ام حبیب _دختر جبیر و همسر عبدالعزیز بن عبدالله بن خالد بن اسید بن ابی العیص بن امیه _ بود و به این جهت، به او ولاءِ عبدالعزیز نسبت داده اند. و ابن جریج را مولای ابن امیة خالد قرشی یا مولای خالد بن عتاب بن اسیدیا مولای آل اسید بن ابی العیص بن امیه می نامیدند.

پیشنهاد کاربران

بپرس