ناصرالدین منشی

لغت نامه دهخدا

ناصرالدین منشی. [ ص ِ رُدْ دی ن ِ م ُ ] ( اِخ ) ناصرالدین عمدةالملک منتجب الدین یزدی رئیس دیوان رسایل و انشاء صفوةالدین پادشاه خاتون [ 601-694 از ملوک قراختائی کرمان ] بود و پدرش منتخب الدین یزدی در سال 650 یزد را ترک گفته ، در خدمت سلطان قطب الدین محمد قراختائی برادرزاده براق حاجب [ 650-654 ] قرار گرفت و در عهد سلطنت سلطان حجاج [ 655-681 ] نیز مدتی وزارت کرد. پسرش ناصرالدین بعدها با عم خود به کرمان آمد و در ایام جوانی یعنی درسال 693 سمت ریاست دیوان رسالت پادشاه خاتون را پیدا کرده و در کرمان مقیم شد. ( از تاریخ مغول ص 519 ).

فرهنگ فارسی

ناصر الدین عمده الملک منتجب الدین یزدی رئیس دیوان رسایل و انشائ صفوه الدین پادشاه خاتون بود .

دانشنامه آزاد فارسی

ناصرالدّین منشی (قرن ۸ ق)
(یا: ناصر منشی) ملقب به عمدةالملک منتجب الدین یزدی مورخ و نویسندۀ بزرگ ایرانی دورۀ ایلخانان مغول . پس از مرگ پدر (۶۷۵ق)، تحت تربیت عموهایش (شهاب الدین و ظهیرالدین ) قرار گرفت و چون به سن رشد رسید در ۶۹۳ق صاحب دیوان رسائل پادشاه خاتون قراختایی حاکم کرمان شد و به سرعت ترقی کرد. با جلوس محمد شاه قراختائی (۶۹۵ـ۷۰۳ق) از کار خود برکنار شد ولی در ۷۰۳ق و ظاهراً در آ‎غاز حکومت قطب الدین شاه جهان شغل دیوانی خود را از سر گرفت و در سال ۷۱۵ق به خدمت ابن قتلغ نویان، از امرای بزرگ دوره اولجایتو و سلطان ابوسعید درآمد. او مؤلف کتاب های سمط العلی ، در تاریخ قراختائیان کرمان (۷۱۵ ق)، نسائم الاسحار، در شرح حال وزرا (۷۲۵ق)؛ درّة الاخبار؛ و لمعة الانوار(۷۳۰ق) است.

پیشنهاد کاربران

بپرس